शिवलिङ्गार्चनोपदेशम् Ishvaraproktam Shivalingarchanopadesham

(शिवरहस्यान्तर्गते ईश्वराख्ये)शिवगौरीसंवादेईश्वर उवाच ।अर्केन्दु बिम्बेष्वनले च लिङ्गेहृद्युत्तमाङ्गे मम देवि पूजनम् ।प्रशस्तमाहुर्निगमागमाः शिवेतत्पूजनं मे सफलं भवेत्सदा ॥ १०॥

(śivarahasyāntargate īśvarākhye)śivagaurīsaṃvādeīśvara uvāca |arkendu bimbeṣvanale ca liṅgehṛdyuttamāṅge mama devi pūjanam |praśastamāhurnigamāgamāḥ śivetatpūjanaṃ me saphalaṃ bhavetsadā || 10||

प्रातर्दर्शनमीश्वरस्य विपुलं नैशं विनश्येदघंमध्याह्ने हयमेधपुण्यफलदं सायान्तने जन्महृत् ।स्यादर्धेन्दुकलावतंसभजनं सम्पूजनं लोकनंधन्यानां किल जायते त्रिभुवने पापौघतापौघहृत् ॥ ११॥

prātardarśanamīśvarasya vipulaṃ naiśaṃ vinaśyedaghaṃmadhyāhne hayamedhapuṇyaphaladaṃ sāyāntane janmahṛt |syādardhendukalāvataṃsabhajanaṃ sampūjanaṃ lokanaṃdhanyānāṃ kila jāyate tribhuvane pāpaughatāpaughahṛt || 11||

अर्वागामलकात्स्वतोलधुतरं लिङ्गं न शस्तं शिवेसर्वद्रव्यभवं हि सूक्ष्ममपि तद्रत्नोद्भवं शस्यते ।नैतत्स्फाटिकधातुमारकतके \।\।\।\।\।कोत्तुङ्गिनं(?)लिङ्गनैव हि दोषभागकमलं तुङ्गं हि शस्येत मे ॥ १२॥

arvāgāmalakātsvatoladhutaraṃ liṅgaṃ na śastaṃ śivesarvadravyabhavaṃ hi sūkṣmamapi tadratnodbhavaṃ śasyate |naitatsphāṭikadhātumārakatake \|\|\|\|\|kottuṅginaṃ(?)liṅganaiva hi doṣabhāgakamalaṃ tuṅgaṃ hi śasyeta me || 12||

सूक्ष्मे स्फाटिक तथा मरकते सद्विद्रुमे कीटितेत्रासस्त्रासकरो भवेत गिरिजे तुङ्गे न लिङ्गे त्वघम् ।मृत्स्ना चापि चतुष्टयाङ्गुलहितं अर्वाक् ततो दोषकृत्पाषाणप्रभवं गृहेषु निहितं हन्त्येव पुण्यं कृतम् ॥ १३॥

sūkṣme sphāṭika tathā marakate sadvidrume kīṭitetrāsastrāsakaro bhaveta girije tuṅge na liṅge tvagham |mṛtsnā cāpi catuṣṭayāṅgulahitaṃ arvāk tato doṣakṛtpāṣāṇaprabhavaṃ gṛheṣu nihitaṃ hantyeva puṇyaṃ kṛtam || 13||

धातुभ्योऽप्यधिकं सुरत्नकलितं क्लृप्तं ततः पार्थिवंतस्मादप्ययुताधिकोत्तमफलं स्याद्बाणलिङ्गं रसम् ।शम्भोरुत्तमवीर्यजान्नहि परं लिङ्ग तथा वै चरंदैवं च स्थिरमार्यमानुषकृतं स्वायम्भुवं स्यात्फलम् ॥ १४॥

dhātubhyo'pyadhikaṃ suratnakalitaṃ klṛptaṃ tataḥ pārthivaṃtasmādapyayutādhikottamaphalaṃ syādbāṇaliṅgaṃ rasam |śambhoruttamavīryajānnahi paraṃ liṅga tathā vai caraṃdaivaṃ ca sthiramāryamānuṣakṛtaṃ svāyambhuvaṃ syātphalam || 14||

पार्थप्रहाराङ्कितहेमबिन्दुचितं भवेन्नार्मदलिङ्गमीशे ।त्रिपञ्चवारं तुलया न साम्यंप्रयाति तद्बाण भवं प्रशस्तम् ॥ १५॥

pārthaprahārāṅkitahemabinducitaṃ bhavennārmadaliṅgamīśe |tripañcavāraṃ tulayā na sāmyaṃprayāti tadbāṇa bhavaṃ praśastam || 15||

श्वेतं मुक्तिदमम्बिकेऽसितमहो पुण्याभिवृद्धिप्रदंरक्तं नार्मदलिङ्गमप्यघहरं दारिद्र्यदं पूजनात् ।प्रादेशादधिकं चरार्चनविधौ नैतच्च तत्स्थावरम् ॥ १६॥

śvetaṃ muktidamambike'sitamaho puṇyābhivṛddhipradaṃraktaṃ nārmadaliṅgamapyaghaharaṃ dāridryadaṃ pūjanāt |prādeśādadhikaṃ carārcanavidhau naitacca tatsthāvaram || 16||

सपीठापीठं वा भवतु गिरिजे नार्मदभवंप्रशस्तं हस्ताभ्यां स्पृशति यदि हस्तेन भयतः ।तथैवार्चा बिल्वैर्यदि परममुक्तिं किल लभेत्गृहे संस्थं क्षेत्रं प्रभवति ततः क्षेत्रममजे ॥ १७॥

sapīṭhāpīṭhaṃ vā bhavatu girije nārmadabhavaṃpraśastaṃ hastābhyāṃ spṛśati yadi hastena bhayataḥ |tathaivārcā bilvairyadi paramamuktiṃ kila labhetgṛhe saṃsthaṃ kṣetraṃ prabhavati tataḥ kṣetramamaje || 17||

चराचरे वा विपिने नगे वास्थितं च लिङ्गं यदि पूज्य दृष्ट्वा ।तद्बाणलिङ्गं मम पूज्यमेवतत्स्थावरार्चेक्षणपुण्यभाक् भवेत् (स्यात्) ॥ १८॥

carācare vā vipine nage vāsthitaṃ ca liṅgaṃ yadi pūjya dṛṣṭvā |tadbāṇaliṅgaṃ mama pūjyamevatatsthāvarārcekṣaṇapuṇyabhāk bhavet (syāt) || 18||

यद्दत्तं नियमार्चनाय गुरूणा लिङ्गं प्रपूज्यं सदारत्नस्फाटिक धातुबाणकलिते तल्लिङ्गभङ्गे शिवे ।प्राणानप्यसमीक्ष्य यस्त्यजति (यो यजति) स स्याद्भक्तवर्योऽम्बिकेतस्याहं वितरामि मुक्तिमधिकां तत्तुल्यमर्चेत वा ॥ १९॥

yaddattaṃ niyamārcanāya gurūṇā liṅgaṃ prapūjyaṃ sadāratnasphāṭika dhātubāṇakalite talliṅgabhaṅge śive |prāṇānapyasamīkṣya yastyajati (yo yajati) sa syādbhaktavaryo'mbiketasyāhaṃ vitarāmi muktimadhikāṃ tattulyamarceta vā || 19||

ईशार्चना विरहितं यदि भक्ष्यभोज्यमन्नं फलं कीटक सम्मितं भवेत् ।त्यक्त्वा नरो यस्सतु पञ्चवत्सरंप्रतप्तशैले निवसेत् शिवार्चनाम् ॥ २०॥

īśārcanā virahitaṃ yadi bhakṣyabhojyamannaṃ phalaṃ kīṭaka sammitaṃ bhavet |tyaktvā naro yassatu pañcavatsaraṃprataptaśaile nivaset śivārcanām || 20||

नियमाच्छिवलिङ्गमर्चयेत्मरणे वापि त्यजन् स एव पापी ।यदि सन्त्यजते प्रमादतोऽर्चांस हि कुर्याच्च उपोष्य भक्तियुक्तः ॥ २१॥

niyamācchivaliṅgamarcayetmaraṇe vāpi tyajan sa eva pāpī |yadi santyajate pramādato'rcāṃsa hi kuryācca upoṣya bhaktiyuktaḥ || 21||

न प्राणलिङ्गनियमः कलिजद्विजानांशस्तः प्रशस्तमगजे किल हस्तबन्धम् ।लिङ्गं गले च हृदये किल तान्त्रिकाणांदेवस्य धारणविधिं प्रवदन्ति वेदाः ॥ २२॥

na prāṇaliṅganiyamaḥ kalijadvijānāṃśastaḥ praśastamagaje kila hastabandham |liṅgaṃ gale ca hṛdaye kila tāntrikāṇāṃdevasya dhāraṇavidhiṃ pravadanti vedāḥ || 22||

नायं वैदिक सम्मतो विधिरयं लिङ्गार्चने केवलम् ।भस्माक्षादि विधारणं च नियतं त्याज्यं न चैतत् द्विजैः ॥ २३॥

nāyaṃ vaidika sammato vidhirayaṃ liṅgārcane kevalam |bhasmākṣādi vidhāraṇaṃ ca niyataṃ tyājyaṃ na caitat dvijaiḥ || 23||

सर्वेन्द्रियादिरहितो यदि पुत्रकृत्यम् ।तस्यार्चनं भवति शैलसुते त्रिसत्यम् ॥ २४॥

sarvendriyādirahito yadi putrakṛtyam |tasyārcanaṃ bhavati śailasute trisatyam || 24||

तुङ्गं यावच्चलिङ्गं परिणतिरपि सा तावती योनिरुक्ताशक्ता विस्तीर्ण वृत्ता भवति गिरिसुते उन्मुखी पीठतोर्ध्वा ।पीठं चापि चतुष्कवृत्तकलितं तल्लिङ्गमानाङ्गुलंव्यायामोच्छ्रितवृत्तमध्यरहितं न्यूनाधिकं दोषकृत् ॥ २५॥

tuṅgaṃ yāvaccaliṅgaṃ pariṇatirapi sā tāvatī yoniruktāśaktā vistīrṇa vṛttā bhavati girisute unmukhī pīṭhatordhvā |pīṭhaṃ cāpi catuṣkavṛttakalitaṃ talliṅgamānāṅgulaṃvyāyāmocchritavṛttamadhyarahitaṃ nyūnādhikaṃ doṣakṛt || 25||

नेदं मानं मनोज्ञं भवति गिरिसुते लिङ्गमाने स्वयम्भौ (?)वार्षेऽपि वदन्ति मानुषविधौ तत्स्थावरे वा चरे ।रत्नेधातुविनिर्मिते स्फटिकजे स्यान्मृत्तिकाकल्पितेसूत्रीपञ्चकमेतदेव कथितं स्याद्भोगमोक्षप्रदम् ॥ २६॥

nedaṃ mānaṃ manojñaṃ bhavati girisute liṅgamāne svayambhau (?)vārṣe'pi vadanti mānuṣavidhau tatsthāvare vā care |ratnedhātuvinirmite sphaṭikaje syānmṛttikākalpitesūtrīpañcakametadeva kathitaṃ syādbhogamokṣapradam || 26||

न्यूनाधिकं भवति दोषकरं हि लिङ्गंआयुः प्रजाधनपशून् प्रविनाशयेत ।तस्मात्समाङ्गुलमिदं प्रविचार्य कुर्यात्लिङ्गं मनोज्ञमगजे विधिरेष शुद्धः ॥ २७॥

nyūnādhikaṃ bhavati doṣakaraṃ hi liṅgaṃāyuḥ prajādhanapaśūn pravināśayeta |tasmātsamāṅgulamidaṃ pravicārya kuryātliṅgaṃ manojñamagaje vidhireṣa śuddhaḥ || 27||

शम्भोर्लिङ्गे स्वयम्भौ(?) ऋषिसुरनिहिते बाणलिङ्गे चरे वारत्नस्फाटिक धातुसम्भवमहालिङ्गे मृदा पारदे ।ध्यात्वा वा हृदयाम्बुजे द्विजवरश्चण्डेशनिर्माल्यभाक्नो भूयादितरेषु वैदिकवरः तन्न स्पृशेद्दूषकम् ॥ २८॥

śambhorliṅge svayambhau(?) ṛṣisuranihite bāṇaliṅge care vāratnasphāṭika dhātusambhavamahāliṅge mṛdā pārade |dhyātvā vā hṛdayāmbuje dvijavaraścaṇḍeśanirmālyabhākno bhūyāditareṣu vaidikavaraḥ tanna spṛśeddūṣakam || 28||

एतेषामघहारि निर्मलतरं निर्माल्यमप्यद्रिजेचण्डेशाधिकृतिर्न तत्र कलिता न ग्राह्यमेव द्विजैःतन्त्रेष्वागमयन्त्रमन्त्रसहितं स्त्रीशूद्रसम्पूजितंन ग्राह्यं किल चण्डभुक्तमगजे तद्वैदिकैः केवलम् ॥ २९॥

eteṣāmaghahāri nirmalataraṃ nirmālyamapyadrijecaṇḍeśādhikṛtirna tatra kalitā na grāhyameva dvijaiḥtantreṣvāgamayantramantrasahitaṃ strīśūdrasampūjitaṃna grāhyaṃ kila caṇḍabhuktamagaje tadvaidikaiḥ kevalam || 29||

बाणस्फाटिक धातु लिङ्ग निवहे पुण्ये रसेन्द्रोद्भवेस्वायम्भौ (?) हृदयाब्जकोशकलिते दत्तम्पुरस्ताद्धि यत् ।नैवेद्यं च वरान्न भक्ष्य फलजं ग्राह्यं तथा वैदिकैःअन्यत् प्रक्षाल्यमेषां फलरसगणजं त्याज्यमन्नं तथान्यत् ॥ ३०॥

bāṇasphāṭika dhātu liṅga nivahe puṇye rasendrodbhavesvāyambhau (?) hṛdayābjakośakalite dattampurastāddhi yat |naivedyaṃ ca varānna bhakṣya phalajaṃ grāhyaṃ tathā vaidikaiḥanyat prakṣālyameṣāṃ phalarasagaṇajaṃ tyājyamannaṃ tathānyat || 30||

शावे चापिसूतकेऽपि गिरिजे मल्लिङ्गसङ्गोज्झितःदूराद्बिल्वदलं त्यजन्ति सुधियः(?) नित्यार्चना तेन हि ।स्यादेवं नियमोऽप्यजायत शिवस्तेनैव सन्तुष्यति ॥ ३१॥

śāve cāpisūtake'pi girije malliṅgasaṅgojjhitaḥdūrādbilvadalaṃ tyajanti sudhiyaḥ(?) nityārcanā tena hi |syādevaṃ niyamo'pyajāyata śivastenaiva santuṣyati || 31||

पत्रं त्रिणेत्रप्रियमेव बिल्वमपात्रमप्यद्रिसुते सुपात्रम् ।करोति मल्लिङ्ग समर्चनासुशुष्कं तथा पर्युषितं पवित्रम् ॥ ४२॥

patraṃ triṇetrapriyameva bilvamapātramapyadrisute supātram |karoti malliṅga samarcanāsuśuṣkaṃ tathā paryuṣitaṃ pavitram || 42||

रत्नस्वर्णविनिर्मितोरुकुसुमं यादृक् च सङ्क्षालितंपूर्वद्युः प्रतिपादितं गिरिसुते सम्यक् पुनः पूजयेत् ।तद्वत् क्षालितमेवबिल्व मगजे सङ्क्षालितं पूजेत्पत्रालाभविधौ शिवार्चकजनैर्निर्माल्यता नोचिता ॥ ४४॥

ratnasvarṇavinirmitorukusumaṃ yādṛk ca saṅkṣālitaṃpūrvadyuḥ pratipāditaṃ girisute samyak punaḥ pūjayet |tadvat kṣālitamevabilva magaje saṅkṣālitaṃ pūjetpatrālābhavidhau śivārcakajanairnirmālyatā nocitā || 44||

प्रदोषकाले शशिखण्डचूडलिङ्गं विलोक्यं वृषगोविषाणयोः ।तद्दण्डसंस्पृष्टकरो नरोवरःस सर्वतीर्थाप्लुतविग्रहो भवेत् ॥ ४५॥

pradoṣakāle śaśikhaṇḍacūḍaliṅgaṃ vilokyaṃ vṛṣagoviṣāṇayoḥ |taddaṇḍasaṃspṛṣṭakaro narovaraḥsa sarvatīrthāplutavigraho bhavet || 45||

मन्दप्रदोषेषु विशेषदर्शिनोविभूतिभूषाः सहयोषवर्गाः ।सानन्दमिन्दुशकलाभरणोत्तमाङ्गलिङ्गार्चनेन ससुराश्च नयन्ति कालम् ॥ ४७॥

mandapradoṣeṣu viśeṣadarśinovibhūtibhūṣāḥ sahayoṣavargāḥ |sānandaminduśakalābharaṇottamāṅgaliṅgārcanena sasurāśca nayanti kālam || 47||

ऋणत्रयापाकरणाय शस्तंप्रदोषकालीनशिवार्चनं मे ।तद्दुःखदारिद्र्य विनाशकं शिवेनित्यं च नैमित्तिककामदं च ॥ ४८॥

ṛṇatrayāpākaraṇāya śastaṃpradoṣakālīnaśivārcanaṃ me |tadduḥkhadāridrya vināśakaṃ śivenityaṃ ca naimittikakāmadaṃ ca || 48||

वारव्रते द्विजगणैश्च निषेधितेऽपिन त्याज्य एव नगजे किल सोमवारः ।सर्वेषु मासगणनासु विशिष्टमासोयः श्रावणोर्जपरमोऽपि सुपुण्यभाक् स्यात् (?) ॥ ४९॥

vāravrate dvijagaṇaiśca niṣedhite'pina tyājya eva nagaje kila somavāraḥ |sarveṣu māsagaṇanāsu viśiṣṭamāsoyaḥ śrāvaṇorjaparamo'pi supuṇyabhāk syāt (?) || 49||

सोमामास्वपि नक्तभोजनरतो भक्तोऽथ मुक्तो भवेत्युक्तो वाप्यघसञ्चयेन गिरिजे सुव्यक्तमेवोच्यते ।सक्तश्चाप्युपवासकर्मणि सदा नो चेत् दिवान्त्यक्षणेक्षीणाघः किल शङ्करार्चनरतो भुक्त्वैव मुक्तो भवेत् ॥ ५०॥

somāmāsvapi naktabhojanarato bhakto'tha mukto bhavetyukto vāpyaghasañcayena girije suvyaktamevocyate |saktaścāpyupavāsakarmaṇi sadā no cet divāntyakṣaṇekṣīṇāghaḥ kila śaṅkarārcanarato bhuktvaiva mukto bhavet || 50||

कालाष्टम्यां निशीथे शतपथगदिते यामिनीनाथचूडध्यानानन्देन लिङ्गार्चनविधिविधुरो मूढ एव दृढं सः ।तस्यां पञ्चास्यलिङ्गं हृदि भुवि विहितं पूज्य बिल्वैस्तथाज्यैःहुत्वा मां नगकन्यके शिखिमुखे सायुज्यमाप्नोति ॥ ५१॥

kālāṣṭamyāṃ niśīthe śatapathagadite yāminīnāthacūḍadhyānānandena liṅgārcanavidhividhuro mūḍha eva dṛḍhaṃ saḥ |tasyāṃ pañcāsyaliṅgaṃ hṛdi bhuvi vihitaṃ pūjya bilvaistathājyaiḥhutvā māṃ nagakanyake śikhimukhe sāyujyamāpnoti || 51||

चतुर्दश्यां ईशे शशिरहितपक्षान्त्य दिवसेनिशीथव्यापिन्यां यदि यजति लिङ्गं मम परम् ।प्रशस्तं हस्ताभ्यां परिदलितबिल्वच्छदवरैःस मुक्तः पापौघैर्भजति च विमुक्तिं द्विजवरः ॥ ५२॥

caturdaśyāṃ īśe śaśirahitapakṣāntya divaseniśīthavyāpinyāṃ yadi yajati liṅgaṃ mama param |praśastaṃ hastābhyāṃ paridalitabilvacchadavaraiḥsa muktaḥ pāpaughairbhajati ca vimuktiṃ dvijavaraḥ || 52||

क्षीरेणैव शतापराधमगजे दध्ना सहस्रं धृतैःसाहस्रं दशकं तथैव मधुना तच्चायुतं वा सिताम् ।दत्त्वा मल्लिङ्गमौलौ फलकुलजरसैः सर्वमीशे सहेऽहंतस्मै तद्वितरामि भक्तिपरमानन्दं मुहुः शाम्भवम् ॥ ५३॥

kṣīreṇaiva śatāparādhamagaje dadhnā sahasraṃ dhṛtaiḥsāhasraṃ daśakaṃ tathaiva madhunā taccāyutaṃ vā sitām |dattvā malliṅgamaulau phalakulajarasaiḥ sarvamīśe sahe'haṃtasmai tadvitarāmi bhaktiparamānandaṃ muhuḥ śāmbhavam || 53||

नद्यां गोष्ठे गृहे वा शिखरिशिखरके पुण्यदेशे वने वाबिल्वस्याधः शिवाग्रे मम यदि विमलं लिङ्गमर्चन् प्रशस्तः ।तत्त्वेकाधिकमुत्तरोत्तरगुणं प्राहुः शिवार्चा विधौगङ्गायां यदि लिङ्गपूजनविधिःस्यात्कोटिगुण्यः शिवे ॥धातुभ्यो रत्नलिङ्गं किल विमलमहो पूजयेद्बाणलिङ्गेतस्मादप्यगजे रसेन्द्रककृते स्यात्कोटिलिङ्गार्चनम् ।पुण्यं चापि दिशेत (?) मुक्तिमपि वै नातोऽधिकं कीर्त्यतेशुद्धं चेद्यदि मुक्तिदायकमतो नोचेत्सुखायुः प्रदम् ॥ ६२॥

nadyāṃ goṣṭhe gṛhe vā śikhariśikharake puṇyadeśe vane vābilvasyādhaḥ śivāgre mama yadi vimalaṃ liṅgamarcan praśastaḥ |tattvekādhikamuttarottaraguṇaṃ prāhuḥ śivārcā vidhaugaṅgāyāṃ yadi liṅgapūjanavidhiḥsyātkoṭiguṇyaḥ śive ||dhātubhyo ratnaliṅgaṃ kila vimalamaho pūjayedbāṇaliṅgetasmādapyagaje rasendrakakṛte syātkoṭiliṅgārcanam |puṇyaṃ cāpi diśeta (?) muktimapi vai nāto'dhikaṃ kīrtyateśuddhaṃ cedyadi muktidāyakamato nocetsukhāyuḥ pradam || 62||

मस्तं यद्भसितत्रिपुण्ड्रकलितं विश्वेश्वरे यन्नतंहस्तौ तौ शिवलिङ्ग पूजनरतौ शस्तौ च बिल्वार्चकौ ।नस्तं यच्छिवपादपङ्कजलसत्पुष्पाम्बुजाघ्रेयकंतन्नेत्रे सफले त्रिणेत्रविलाल्लिङ्गावलोके तते ॥ ६८॥

mastaṃ yadbhasitatripuṇḍrakalitaṃ viśveśvare yannataṃhastau tau śivaliṅga pūjanaratau śastau ca bilvārcakau |nastaṃ yacchivapādapaṅkajalasatpuṣpāmbujāghreyakaṃtannetre saphale triṇetravilālliṅgāvaloke tate || 68||

तत्पादौ शिवलिङ्गधामगतिदा तत्प्रक्रमेषूद्यतौचित्तं तच्छिवमूर्ति चिन्तनरतं वाणी शिवाख्यास्तुतौ ।शस्तं तस्य समस्तभाग्यमगजे पापं विशस्तं भवेत् ॥ ६९॥

tatpādau śivaliṅgadhāmagatidā tatprakrameṣūdyataucittaṃ tacchivamūrti cintanarataṃ vāṇī śivākhyāstutau |śastaṃ tasya samastabhāgyamagaje pāpaṃ viśastaṃ bhavet || 69||

धन्यास्त एव सितभस्मलसत्त्रिपुण्ड्राःमान्यास्त एव शिवलिङ्गसमर्चका मे ।अन्ये पुनर्भुविसुखैकपरा भवन्तिवन्या वनीप्रभवकोलखराजतुल्याः ॥ ७०॥

dhanyāsta eva sitabhasmalasattripuṇḍrāḥmānyāsta eva śivaliṅgasamarcakā me |anye punarbhuvisukhaikaparā bhavantivanyā vanīprabhavakolakharājatulyāḥ || 70||

विहाय शिवपूजनं किमिति कायदुःखाधिकश्रमाश्रमनिषेवणैर्नियमयोगसंसेवनैः ।अपायदमिदं शिवे विमलमुक्तिसन्दर्शनेउपायमिदमेव यच्छिवकथासु सक्तं मनः ॥ ७१॥

vihāya śivapūjanaṃ kimiti kāyaduḥkhādhikaśramāśramaniṣevaṇairniyamayogasaṃsevanaiḥ |apāyadamidaṃ śive vimalamuktisandarśaneupāyamidameva yacchivakathāsu saktaṃ manaḥ || 71||

सुगमोऽयं विधिरेव केवलोनिगमान्तेषु नितान्तबोधितः ।अगमानाधिकपापवर्गहर्ताभगनेत्रघ्नमुदे भवेद्धि कर्ता ॥ ७१॥

sugamo'yaṃ vidhireva kevalonigamānteṣu nitāntabodhitaḥ |agamānādhikapāpavargahartābhaganetraghnamude bhaveddhi kartā || 71||

॥ इति शिवरहस्यान्तर्गते ईश्वरप्रोक्तं शिवलिङ्गार्चनोपदेशम् ॥॥ श्रीशिवरहस्यम् । ईश्वराख्यः दशमांशः । अध्यायः ५० । वावृत्तश्लोकाः ॥– ॥ श्रीशिवरहस्यम् । ईश्वराख्यः दशमांशः । अध्यायः ५० । वावृत्तश्लोकाः ॥

|| iti śivarahasyāntargate īśvaraproktaṃ śivaliṅgārcanopadeśam |||| śrīśivarahasyam | īśvarākhyaḥ daśamāṃśaḥ | adhyāyaḥ 50 | vāvṛttaślokāḥ ||– || śrīśivarahasyam | īśvarākhyaḥ daśamāṃśaḥ | adhyāyaḥ 50 | vāvṛttaślokāḥ ||