राधिकास्तोत्रम् Brahmakritam Radhika Stotram

ब्रह्मोवाच ।हे मातस्त्वत्पदाम्भोजं दृष्टं कृष्णप्रसादतः ॥ ९४॥

brahmovāca |he mātastvatpadāmbhojaṃ dṛṣṭaṃ kṛṣṇaprasādataḥ || 94||

सुदुर्लभं च सर्वेषां भारते च विशेषतः ।षष्टिवर्षसहस्राणि तपस्तप्तं पुरा मया ॥ ९५॥

sudurlabhaṃ ca sarveṣāṃ bhārate ca viśeṣataḥ |ṣaṣṭivarṣasahasrāṇi tapastaptaṃ purā mayā || 95||

भास्करे पुष्करे तीर्थे कृष्णस्य परमात्मनः ।आजगाम वरं दातुं वरदाता हरिः स्वयम् ॥ ९६॥

bhāskare puṣkare tīrthe kṛṣṇasya paramātmanaḥ |ājagāma varaṃ dātuṃ varadātā hariḥ svayam || 96||

वरं वृणीष्वेत्युक्ते च स्वाभीष्टं च वृतं मुदा ।राधिकाचरणाम्भोजं सर्वेषामपि दुर्लभम् ॥ ९७॥

varaṃ vṛṇīṣvetyukte ca svābhīṣṭaṃ ca vṛtaṃ mudā |rādhikācaraṇāmbhojaṃ sarveṣāmapi durlabham || 97||

हे गुणातीत मे शीघ्रमधुनैव प्रदर्शय ।मयेत्युक्तो हरिरयमुवाच मां तपस्विनम् ॥ ९८॥

he guṇātīta me śīghramadhunaiva pradarśaya |mayetyukto harirayamuvāca māṃ tapasvinam || 98||

दर्शयिष्यामि काले च वत्सेदानीं क्षमेति च ।नहीश्वराज्ञा विफला तेन दृष्टं पदाम्बुजम् ॥ ९९॥

darśayiṣyāmi kāle ca vatsedānīṃ kṣameti ca |nahīśvarājñā viphalā tena dṛṣṭaṃ padāmbujam || 99||

सर्वेषां वाञ्छितं मातर्गोलोके भारतेऽधुना ।सर्वा देव्यः प्रकृत्यंशा जन्याः प्राकृतिका ध्रुवम् ॥ १००॥

sarveṣāṃ vāñchitaṃ mātargoloke bhārate'dhunā |sarvā devyaḥ prakṛtyaṃśā janyāḥ prākṛtikā dhruvam || 100||

त्वं कृष्णाङ्गार्धसम्भूता तुल्या कृष्णेन सर्वतः ।श्रीकृष्णस्त्वन्मयं राधा त्वं राधा वा हरिः स्वयम् ॥ १०१॥

tvaṃ kṛṣṇāṅgārdhasambhūtā tulyā kṛṣṇena sarvataḥ |śrīkṛṣṇastvanmayaṃ rādhā tvaṃ rādhā vā hariḥ svayam || 101||

न हि वेदेषु मे दृष्ट इति केन निरूपितम् ।ब्रह्माण्डाद्बहिरूर्ध्वं च गोलोकोऽस्ति यथाम्बिके ॥ १०२॥

na hi vedeṣu me dṛṣṭa iti kena nirūpitam |brahmāṇḍādbahirūrdhvaṃ ca goloko'sti yathāmbike || 102||

वैकुण्ठश्चाप्यजन्यश्च त्वमजन्या तथाम्बिके ।यथा समस्तब्रह्माण्डे श्रीकृष्णांशांशजीविनः ॥ १०३॥

vaikuṇṭhaścāpyajanyaśca tvamajanyā tathāmbike |yathā samastabrahmāṇḍe śrīkṛṣṇāṃśāṃśajīvinaḥ || 103||

तथा शक्तिस्वरूपा त्वं तेषु सर्वेषु संस्थिता ।पुरुषाश्च हरेरंशास्त्वदंशा निखिलाः स्त्रियः ॥ १०४॥

tathā śaktisvarūpā tvaṃ teṣu sarveṣu saṃsthitā |puruṣāśca hareraṃśāstvadaṃśā nikhilāḥ striyaḥ || 104||

आत्मना देहरूपा त्वमस्याधारस्त्वमेव हि ।अस्यानु प्राणैस्त्वं मातस्त्वत्प्राणैरयमीश्वरः ॥ १०५॥

ātmanā deharūpā tvamasyādhārastvameva hi |asyānu prāṇaistvaṃ mātastvatprāṇairayamīśvaraḥ || 105||

किमहो निर्मितः केन हेतुना शिल्पकारिणा ।नित्योऽयं च तथा कृष्णस्त्वं च नित्या तथाऽम्बिके ॥ १०६॥

kimaho nirmitaḥ kena hetunā śilpakāriṇā |nityo'yaṃ ca tathā kṛṣṇastvaṃ ca nityā tathā'mbike || 106||

अस्यांशा त्वं त्वदंशो वाऽप्ययं केन निरूपितः ।अहं विधाता जगतां देवानां जनकः स्वयम् ॥ १०७॥

asyāṃśā tvaṃ tvadaṃśo vā'pyayaṃ kena nirūpitaḥ |ahaṃ vidhātā jagatāṃ devānāṃ janakaḥ svayam || 107||

तं पठित्वा गुरुमुखाद्भवन्त्येव बुधा जनाः ।गुणानां वास्तवानां ते शतांशं वक्तुमक्षमः ॥ १०८॥

taṃ paṭhitvā gurumukhādbhavantyeva budhā janāḥ |guṇānāṃ vāstavānāṃ te śatāṃśaṃ vaktumakṣamaḥ || 108||

वेदो वा पण्डितो वाऽन्यः को वा त्वां स्तोतुमीश्वरः ।स्तवानां जनकं ज्ञानं बुद्धिर्ज्ञानाम्बिका सदा ॥ १०९॥

vedo vā paṇḍito vā'nyaḥ ko vā tvāṃ stotumīśvaraḥ |stavānāṃ janakaṃ jñānaṃ buddhirjñānāmbikā sadā || 109||

त्वं बुद्धेर्जननी मातः को वा त्वां स्तोतुमीश्वरः ।यद्वस्तु दृष्टं सर्वेषां तद्धि वक्तुं बुधः क्षमः ॥ ११०॥

tvaṃ buddherjananī mātaḥ ko vā tvāṃ stotumīśvaraḥ |yadvastu dṛṣṭaṃ sarveṣāṃ taddhi vaktuṃ budhaḥ kṣamaḥ || 110||

यददृष्टाश्रुतं वस्तु तन्निर्वक्तुं च कः क्षमः ।अहं महेशोऽनन्तश्च स्तोतुं त्वां कोऽपि न क्षमः ॥ १११॥

yadadṛṣṭāśrutaṃ vastu tannirvaktuṃ ca kaḥ kṣamaḥ |ahaṃ maheśo'nantaśca stotuṃ tvāṃ ko'pi na kṣamaḥ || 111||

सरस्वती च वेदाश्च क्षमः कः स्तोतुमीश्वरः ।यथागमं यथोक्तं च न मां निन्दितुमर्हसि ॥ ११२॥

sarasvatī ca vedāśca kṣamaḥ kaḥ stotumīśvaraḥ |yathāgamaṃ yathoktaṃ ca na māṃ ninditumarhasi || 112||

ईश्वराणामीश्वरस्य योग्यायोग्ये समा कृपा ।जनस्य प्रतिपाल्यस्य क्षणे दोषः क्षणे गुणः ॥ ११३॥

īśvarāṇāmīśvarasya yogyāyogye samā kṛpā |janasya pratipālyasya kṣaṇe doṣaḥ kṣaṇe guṇaḥ || 113||

जननी जनको यो वा सर्वं क्षमति स्नेहतः ।इत्युक्त्वा जगतां धाता तस्थौ च पुरतस्तयोः ॥ ११४॥

jananī janako yo vā sarvaṃ kṣamati snehataḥ |ityuktvā jagatāṃ dhātā tasthau ca puratastayoḥ || 114||

प्रणम्य चरणाम्भोजे सर्वेषां वन्द्यमीप्सितम् ।ब्रह्मणा च कृतं स्तोत्रं त्रिसन्ध्यं यः पठेन्नरः ॥ ११५॥

praṇamya caraṇāmbhoje sarveṣāṃ vandyamīpsitam |brahmaṇā ca kṛtaṃ stotraṃ trisandhyaṃ yaḥ paṭhennaraḥ || 115||

राधामाधवयोः पादे भक्तिर्दास्यं लभेद्ध्रुवम् ।कर्मनिर्मूलनं कृत्वा मृत्युं जित्वा सुदुर्जयम् ।विलङ्घ्य सर्वलोकांश्च याति गोलोकमुत्तमम् ॥ ११६॥

rādhāmādhavayoḥ pāde bhaktirdāsyaṃ labheddhruvam |karmanirmūlanaṃ kṛtvā mṛtyuṃ jitvā sudurjayam |vilaṅghya sarvalokāṃśca yāti golokamuttamam || 116||

इति श्रीब्रह्मवैवर्तपुराणे श्रीकृष्णजन्मखण्डे पूर्वे पञ्चदशाध्यायान्तर्गतंब्रह्मकृतं श्रीराधिकास्तोत्रं समाप्तम् ।ब्रह्मवैवर्तपुराण । श्रीकृष्णजन्म, पूर्वभाग । अध्याय १५/९७११६॥ब्रह्मवैवर्तपुराण । श्रीकृष्णजन्म, पूर्वभाग । अध्याय १५/९७-११६॥

iti śrībrahmavaivartapurāṇe śrīkṛṣṇajanmakhaṇḍe pūrve pañcadaśādhyāyāntargataṃbrahmakṛtaṃ śrīrādhikāstotraṃ samāptam |brahmavaivartapurāṇa | śrīkṛṣṇajanma, pūrvabhāga | adhyāya 15/97116||brahmavaivartapurāṇa | śrīkṛṣṇajanma, pūrvabhāga | adhyāya 15/97-116||