पद्मनाभकटाक्षनक्षत्रमाला Shri Padmanabhakataksha Nakshatramala

॥ श्रीः ॥॥ श्रीमते रामानुजाय नमः ॥॥ श्रीमते वेङ्कटशेषार्यमहादेशिकाय नमः ॥श्रीमदुभयवे\। विल्लर्\। नडादूर\। श्रीभाष्यसिंहासनाधिपति\।साहित्यव्याकरणवाचस्पति\। श्रीमद्वेङ्कटशेषार्यमहादेशिकानुगृहीतावन्दे वेङ्कटशेषार्य वात्सल्यादिगुणार्णवम् ।वात्स्यश्रीवरदाचार्यतनयं करुणानिधिम् ॥अथ श्रीपद्मनाभकटाक्षनक्षत्रमाला ।कामं काङ्क्षितसिद्।ह्ध्यै प्रथमगुरुं नौमि पद्मनाभमहम् ।प्राचार्यमण्णयार्यं स्वाचार्यं सुन्दरार्यगुरुवर्यम् ॥ १॥

|| śrīḥ |||| śrīmate rāmānujāya namaḥ |||| śrīmate veṅkaṭaśeṣāryamahādeśikāya namaḥ ||śrīmadubhayave\| villar\| naḍādūra\| śrībhāṣyasiṃhāsanādhipati\|sāhityavyākaraṇavācaspati\| śrīmadveṅkaṭaśeṣāryamahādeśikānugṛhītāvande veṅkaṭaśeṣārya vātsalyādiguṇārṇavam |vātsyaśrīvaradācāryatanayaṃ karuṇānidhim ||atha śrīpadmanābhakaṭākṣanakṣatramālā |kāmaṃ kāṅkṣitasid|hdhyai prathamaguruṃ naumi padmanābhamaham |prācāryamaṇṇayāryaṃ svācāryaṃ sundarāryaguruvaryam || 1||

भार्गवीप्रभया भ्राजद्वक्षोभागेन भास्वरम् ।भजतामभयोद्युक्तं पद्मनाभमहं भजे ॥ २॥

bhārgavīprabhayā bhrājadvakṣobhāgena bhāsvaram |bhajatāmabhayodyuktaṃ padmanābhamahaṃ bhaje || 2||

श्रीपद्मनाभ ! महिते तव सन्निधानेका शक्तिरस्ति मम वर्णमपीह वक्तुम् ।स्तोतुं पुनः किमु दयाजलधे ! तवैवकाऽपि प्रसक्तिरिह मां मुखरीकरोति ॥ ३॥

śrīpadmanābha ! mahite tava sannidhānekā śaktirasti mama varṇamapīha vaktum |stotuṃ punaḥ kimu dayājaladhe ! tavaivakā'pi prasaktiriha māṃ mukharīkaroti || 3||

पुत्रस्नुषाशयनवाहननेत्रयुग्मपौत्रादिमेषु तव सत्स्वपि तादृशेषु ।को वा न ते सविधमेत्य गुणानवोचत्नाप्लावितस्तव दयाशिशिरैरपाङ्गैः ॥ ४॥

putrasnuṣāśayanavāhananetrayugmapautrādimeṣu tava satsvapi tādṛśeṣu |ko vā na te savidhametya guṇānavocatnāplāvitastava dayāśiśirairapāṅgaiḥ || 4||

श्रीपद्मनाभ ! ललितं तव दिव्यमूर्तिरूपानुरूपमहमाभरणं प्रदित्सुः ।आत्मन्यशक्तिमथ वीक्ष्य करोमि वाचानक्षत्रगुम्भनलसन्नवरत्नमालाम् ॥ ५॥

śrīpadmanābha ! lalitaṃ tava divyamūrtirūpānurūpamahamābharaṇaṃ praditsuḥ |ātmanyaśaktimatha vīkṣya karomi vācānakṣatragumbhanalasannavaratnamālām || 5||

आपुर्यदीयलवतः कुलशेखराद्याः श्रीपुष्टिमश्वयुगनर्घगजादिहृद्याम् ।या पुण्यराशिविभवेषु विहारशीला सा पद्मनाभ ! तव पातु कटाक्षमाला ॥ ६॥

āpuryadīyalavataḥ kulaśekharādyāḥ śrīpuṣṭimaśvayuganarghagajādihṛdyām |yā puṇyarāśivibhaveṣu vihāraśīlā sā padmanābha ! tava pātu kaṭākṣamālā || 6||

त्वामेकदैवतधिया शरणं प्रपन्नं क्षामेतरात्मकरुणाभरणीयमेनम् ।श्रीपद्ममञ्जुलमुखेन्दुविहारहेला श्रीपद्मनाभ ! तव पातु कटाक्षमाला ॥ ७॥

tvāmekadaivatadhiyā śaraṇaṃ prapannaṃ kṣāmetarātmakaruṇābharaṇīyamenam |śrīpadmamañjulamukhenduvihārahelā śrīpadmanābha ! tava pātu kaṭākṣamālā || 7||

श्रीपद्मसम्भवमुखैरनघैर्मखाशैः या कृत्तिकापटधरेण समं मखघ्ना ।आपद्यते शरणमाश्रितपक्षपाला श्रीपद्मनाभ ! तव पातु कटाक्षमाला ॥ ८॥

śrīpadmasambhavamukhairanaghairmakhāśaiḥ yā kṛttikāpaṭadhareṇa samaṃ makhaghnā |āpadyate śaraṇamāśritapakṣapālā śrīpadmanābha ! tava pātu kaṭākṣamālā || 8||

आरोहिणीं दिशति सम्पदमृद्धिमूलां या रोहिणीशसुधयेव सदार्द्रशीला ।तापत्रयप्रशमनोपहितात्मलीला सा पद्मनाभ ! तव पातु कटाक्षमाला ॥ ९॥

ārohiṇīṃ diśati sampadamṛddhimūlāṃ yā rohiṇīśasudhayeva sadārdraśīlā |tāpatrayapraśamanopahitātmalīlā sā padmanābha ! tava pātu kaṭākṣamālā || 9||

किं पद्मजात् मृगशिरः करतोऽन्यतो वा सम्पन्नमस्तु कृपणान् कृपणा भजन्ते ।आपं चतुर्विधपुमर्थमहाफलाय श्रीपद्मनाभ ! तव दिव्यकटाक्षमालाम् ॥ १०॥

kiṃ padmajāt mṛgaśiraḥ karato'nyato vā sampannamastu kṛpaṇān kṛpaṇā bhajante |āpaṃ caturvidhapumarthamahāphalāya śrīpadmanābha ! tava divyakaṭākṣamālām || 10||

आर्द्रापराधमपि मामनुकम्पनीयं सार्द्रावलोकनसुधारसवर्षिणीयम् ।हे पङ्कजाक्ष ! करुणानृतिचन्द्रशाला श्रीपद्मनाभ ! तव पातु कटाक्षमाला ॥ ११॥

ārdrāparādhamapi māmanukampanīyaṃ sārdrāvalokanasudhārasavarṣiṇīyam |he paṅkajākṣa ! karuṇānṛticandraśālā śrīpadmanābha ! tava pātu kaṭākṣamālā || 11||

प्राग्जन्मपुण्यविरहात् वसुहीनमेनं वाग्जन्यसंस्तवगुणैरुदयद्विकासम् ।पापं पुनर्वसुयुतं विदधात्वसौ मां श्रीपद्मनाभ ! तव दिव्यकटाक्षमाला ॥ १२॥

prāgjanmapuṇyavirahāt vasuhīnamenaṃ vāgjanyasaṃstavaguṇairudayadvikāsam |pāpaṃ punarvasuyutaṃ vidadhātvasau māṃ śrīpadmanābha ! tava divyakaṭākṣamālā || 12||

पुष्यत्प्रभापरिचितां पुनरुक्तशीतां हृष्यत्प्रपन्नकुलरक्षणबद्धदीक्षाम् ।स्वापं विनैव सुखदानमहे विलोलां श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ १३॥

puṣyatprabhāparicitāṃ punaruktaśītāṃ hṛṣyatprapannakularakṣaṇabaddhadīkṣām |svāpaṃ vinaiva sukhadānamahe vilolāṃ śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 13||

स्वामिन्! सदा करुणया हितया विभास्वदाश्लेषया जनितसर्वजनप्रसादाम् ।श्रीमन्ननन्तपुरदिव्यविमानधामन् ! श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ १४॥

svāmin! sadā karuṇayā hitayā vibhāsvadāśleṣayā janitasarvajanaprasādām |śrīmannanantapuradivyavimānadhāman ! śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 14||

पद्मोद्भवश्च स च भवो मघवा च शास्ता सद्मोपरि स्थितिजुषस्तव संस्तवाशाः ।आपन्निवारणचणां इति यां स्तुवन्ति श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ १५॥

padmodbhavaśca sa ca bhavo maghavā ca śāstā sadmopari sthitijuṣastava saṃstavāśāḥ |āpannivāraṇacaṇāṃ iti yāṃ stuvanti śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 15||

वल्गु त्वदीयपदपद्मरतिं विहाय फल्गुन्यहं व्यधितधीः विषये हि पूर्वम् ।आप्तं श्रमं शमयितुं तमनन्तशायिन् ! श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ १६॥

valgu tvadīyapadapadmaratiṃ vihāya phalgunyahaṃ vyadhitadhīḥ viṣaye hi pūrvam |āptaṃ śramaṃ śamayituṃ tamanantaśāyin ! śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 16||

सर्वोत्तरा तव दया यदि फल्गुनीयं गर्वोत्तराऽपि सुखिता मम धीश्शुभा स्यात् ।धीपञ्जरे मम सदैव यथा भवान् स्यात् श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ १७॥

sarvottarā tava dayā yadi phalgunīyaṃ garvottarā'pi sukhitā mama dhīśśubhā syāt |dhīpañjare mama sadaiva yathā bhavān syāt śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 17||

न्यस्ते भरे त्वयि मया सहसैव सर्वं हस्ते भवेदिति फलं दृढनिश्चयोऽहम् ।प्रापं तवैव चरणौ शरणं शरण्यौ श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ १८॥

nyaste bhare tvayi mayā sahasaiva sarvaṃ haste bhavediti phalaṃ dṛḍhaniścayo'ham |prāpaṃ tavaiva caraṇau śaraṇaṃ śaraṇyau śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 18||

अत्राखिलेश! भुवने परिचिन्त्यमाने चित्रा विभाति तव विश्वजनीनरीतिः ।आपद्मजातमखिलस्य गुहाशयात्मन्! श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ १९॥

atrākhileśa! bhuvane paricintyamāne citrā vibhāti tava viśvajanīnarītiḥ |āpadmajātamakhilasya guhāśayātman! śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 19||

स्वातीप्सितानि कुरुते त्वयि काऽपि भक्तिः नातीवचित्रमिदमप्यहितेऽत्युदारे ।सापत्रपं विबुधपादपमादधानां श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २०॥

svātīpsitāni kurute tvayi kā'pi bhaktiḥ nātīvacitramidamapyahite'tyudāre |sāpatrapaṃ vibudhapādapamādadhānāṃ śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 20||

कान्तं तवाङ्घ्रियुगलं निगलं हृदो मे श्रान्तस्य संसृतिपथे शरणं गतस्य ।श्रीमन् ! विशाखमुखलेखकुलैकदेव ! श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २१॥

kāntaṃ tavāṅghriyugalaṃ nigalaṃ hṛdo me śrāntasya saṃsṛtipathe śaraṇaṃ gatasya |śrīman ! viśākhamukhalekhakulaikadeva ! śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 21||

सर्वापराधमपि तावकसञ्चितं ते शर्वादयोऽपि निगदन्ति तवैव भोग्यम् ।आपन्न इत्यविगणय्य ममापराधान् श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २२॥

sarvāparādhamapi tāvakasañcitaṃ te śarvādayo'pi nigadanti tavaiva bhogyam |āpanna ityavigaṇayya mamāparādhān śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 22||

ज्येष्ठा भवन्ति गुणशीलमुखैश्च बोधे श्रेष्ठाः परे कति कतीह न वा तवेष्टाः ।रूपं स्वमप्यविदुषि स्वयमेव बाले श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २३॥

jyeṣṭhā bhavanti guṇaśīlamukhaiśca bodhe śreṣṭhāḥ pare kati katīha na vā taveṣṭāḥ |rūpaṃ svamapyaviduṣi svayameva bāle śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 23||

शीलं न वीक्ष्य दयते हि भवान् प्रपन्ने मूल ! त्वमेव शरणं मम हे भवेति ।द्वैपं वचोऽपि हृदये सदयेऽह्यभूत्तत् श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २४॥

śīlaṃ na vīkṣya dayate hi bhavān prapanne mūla ! tvameva śaraṇaṃ mama he bhaveti |dvaipaṃ vaco'pi hṛdaye sadaye'hyabhūttat śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 24||

आषाढभूतिरिव पूर्वमहं महत्सु वेषान्तरेण रचितुं कपटं पटीयान् ।हे पङ्कजाक्ष ! तव दास्यसुखः कथं स्यां श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २५॥

āṣāḍhabhūtiriva pūrvamahaṃ mahatsu veṣāntareṇa racituṃ kapaṭaṃ paṭīyān |he paṅkajākṣa ! tava dāsyasukhaḥ kathaṃ syāṃ śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 25||

आषाढमुत्तरमुडु त्विह जन्मतारं शेषा वदन्ति परमेव तव प्रसक्तेः ।आपादने न वितथं विदधान एतत् श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २६॥

āṣāḍhamuttaramuḍu tviha janmatāraṃ śeṣā vadanti parameva tava prasakteḥ |āpādane na vitathaṃ vidadhāna etat śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 26||

जातायतादमलमाश्रवणात् सुजातात् भीताभयप्रदरुचेः नयनाम्बुजातात् ।आपन्नरक्षणविधौ अतिमात्रलोला श्रीपद्मनाभ ! तव पातु कटाक्षमाला ॥ २७॥

jātāyatādamalamāśravaṇāt sujātāt bhītābhayapradaruceḥ nayanāmbujātāt |āpannarakṣaṇavidhau atimātralolā śrīpadmanābha ! tava pātu kaṭākṣamālā || 27||

त्वत्कीर्तनं तव कथाश्रवणं तवार्चां सत्कीर्तिहेतुमपि सद्गतिकारणानि ।के पङ्कमोचनचणं न विदन्ति धीराः श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २८॥

tvatkīrtanaṃ tava kathāśravaṇaṃ tavārcāṃ satkīrtihetumapi sadgatikāraṇāni |ke paṅkamocanacaṇaṃ na vidanti dhīrāḥ śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 28||

युक्तात्मनोऽपि जगति त्वमबाधनिष्ठान् भक्तान् स्वयैव दययाऽभयया तनोषि ।कापथ्यशीलरुचिरस्मि कथं कृती स्यां ? श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ २९॥

yuktātmano'pi jagati tvamabādhaniṣṭhān bhaktān svayaiva dayayā'bhayayā tanoṣi |kāpathyaśīlarucirasmi kathaṃ kṛtī syāṃ ? śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 29||

सन्तापकारिणि भृशं भवसञ्ज्वरे मे चिन्ताकुलैः शतभिषग्प्रवरैः चिकित्सा ।आपद्यते किमु भवन्तमृतेऽमृतेश ! श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ ३०॥

santāpakāriṇi bhṛśaṃ bhavasañjvare me cintākulaiḥ śatabhiṣagpravaraiḥ cikitsā |āpadyate kimu bhavantamṛte'mṛteśa ! śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 30||

पूर्वं यथाकथमपि स्थितिभागिनोऽपि चार्वञ्चिताक्षियुगभाद्रपदा हि ते स्युः ।ये पत्रिलास्तव कदाचिदपाङ्गवर्षेः श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ ३१॥

pūrvaṃ yathākathamapi sthitibhāgino'pi cārvañcitākṣiyugabhādrapadā hi te syuḥ |ye patrilāstava kadācidapāṅgavarṣeḥ śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 31||

आर्द्रापराधशतमूलमहो नरास्त्वदाद्यं तरङ्गिततरङ्गमपाङ्गसङ्गम् ।प्राप्य देहमथ भाद्रपदोत्तरास्ते श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ ३२॥

ārdrāparādhaśatamūlamaho narāstvadādyaṃ taraṅgitataraṅgamapāṅgasaṅgam |prāpya dehamatha bhādrapadottarāste śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 32||

घोरेऽवतीह खलु को भवदाववह्नौ दूरे त्वदेकशरणं च नितान्ततान्तम् ।श्रीप ! क्षमो जनमिमं त्वदृते दयालो श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ ३३॥

ghore'vatīha khalu ko bhavadāvavahnau dūre tvadekaśaraṇaṃ ca nitāntatāntam |śrīpa ! kṣamo janamimaṃ tvadṛte dayālo śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 33||

आशास्तथैव बहुशोऽनुभवन्ति सर्वाः आशास्तथाभिजितवैरिगणा भजन्ति ।ये पद्मशोभि तव पादयुगं नतास्ते श्रीपद्मनाभ ! तव देहि कटाक्षमालाम् ॥ ३४॥

āśāstathaiva bahuśo'nubhavanti sarvāḥ āśāstathābhijitavairigaṇā bhajanti |ye padmaśobhi tava pādayugaṃ natāste śrīpadmanābha ! tava dehi kaṭākṣamālām || 34||

पद्मावलीयमखिलेश ! तव प्रसक्त्यै हृद्या भवत्विति समर्पयते विनम्रः ।श्रीपद्मजाब्जकरलालितपादपद्म ! श्रीपद्मनाभ ! तव वेङ्कटशेषदासः ॥ ३५॥

padmāvalīyamakhileśa ! tava prasaktyai hṛdyā bhavatviti samarpayate vinamraḥ |śrīpadmajābjakaralālitapādapadma ! śrīpadmanābha ! tava veṅkaṭaśeṣadāsaḥ || 35||

॥ इति श्रीपद्मनाभकटाक्षनक्षत्रमाला समाप्ता ॥वन्दे वेङ्कटशेषार्यं वात्सल्यगुणवारिधिम् ।वात्स्यश्रीवरदाचार्यतनयं करुणानिधिम् ॥॥ श्रीमते वेङ्कटशेषार्यमहादेशिकाय नमः ॥

|| iti śrīpadmanābhakaṭākṣanakṣatramālā samāptā ||vande veṅkaṭaśeṣāryaṃ vātsalyaguṇavāridhim |vātsyaśrīvaradācāryatanayaṃ karuṇānidhim |||| śrīmate veṅkaṭaśeṣāryamahādeśikāya namaḥ ||