अष्टप्रासपुष्पाञ्जलिः Ashtaprasapushpanjalih

त्राता यो जगतां सकृत्प्रपदनप्रीतान्तरात्मा मुहुर्दाताभूदभयस्य चेति जगति ख्यातापदानावलिः ।नैतादृक् करुणाकरोऽन्य इति निर्धूतान्यदेवः सदासीतानायकमेव तं मम मनो जातादरं सेवते ॥ १॥

trātā yo jagatāṃ sakṛtprapadanaprītāntarātmā muhurdātābhūdabhayasya ceti jagati khyātāpadānāvaliḥ |naitādṛk karuṇākaro'nya iti nirdhūtānyadevaḥ sadāsītānāyakameva taṃ mama mano jātādaraṃ sevate || 1||

जेता नूतननीलनीरदरुचां भ्राता च नीलोत्पलव्राताभाविततेः सखा हरिमणीजाताञ्जनौषत्विषाम् ।सीतापाङ्गमरीचिवीचिनिचयस्फीतात्मरूपः श्रितानेतान् नः परिपात्वसौ रघुपतेः पूताकृतेनलिमा ॥ २॥

jetā nūtananīlanīradarucāṃ bhrātā ca nīlotpalavrātābhāvitateḥ sakhā harimaṇījātāñjanauṣatviṣām |sītāpāṅgamarīcivīcinicayasphītātmarūpaḥ śritānetān naḥ paripātvasau raghupateḥ pūtākṛtenalimā || 2||

ये तावद् बहुदुःखसागरगता भीता जनाः संसृतौयातायातनितान्ततान्तहृदया नीताश्च नीचां दशाम् ।एतादृक्ष्वपि दुर्दशासु मनसा सीतापतिं यान्ति चेद्यातायातपरिश्रमं जहति ते का तावता स्यात् क्षतिः ॥ ३॥

ye tāvad bahuduḥkhasāgaragatā bhītā janāḥ saṃsṛtauyātāyātanitāntatāntahṛdayā nītāśca nīcāṃ daśām |etādṛkṣvapi durdaśāsu manasā sītāpatiṃ yānti cedyātāyātapariśramaṃ jahati te kā tāvatā syāt kṣatiḥ || 3||

मातारो न हि यन्महिम्न इह विख्याता महान्तोऽप्यसावेतावानिति योगिनोऽपि सततं ध्यातात्मरूपा अपि ।सीतानाथमहिम्नि तत्र किमनाघ्रातात्मदृष्टिक्रमोज्ञाताभूवमिहेदृशोऽहमधुना स्तोता भवेयं कथम् ॥ ४॥

mātāro na hi yanmahimna iha vikhyātā mahānto'pyasāvetāvāniti yogino'pi satataṃ dhyātātmarūpā api |sītānāthamahimni tatra kimanāghrātātmadṛṣṭikramojñātābhūvamihedṛśo'hamadhunā stotā bhaveyaṃ katham || 4||

नेतादित्यकुलस्य सन्नपि जनान् क्रीतान् स्वकीयैर्गुणैःशीतालोकमृदॄक्तिभिश्च सुखयन् मातापितृभ्योऽधिकम् ।धौतान् कार्तयुगांश्च धर्मनिवहांस्त्रेतायुगेऽप्याचरन्व्यातानीद्रतिसाधु राज्यमिह यः सीतापतिः पातु सः ॥ ५॥

netādityakulasya sannapi janān krītān svakīyairguṇaiḥśītālokamṛdṝktibhiśca sukhayan mātāpitṛbhyo'dhikam |dhautān kārtayugāṃśca dharmanivahāṃstretāyuge'pyācaranvyātānīdratisādhu rājyamiha yaḥ sītāpatiḥ pātu saḥ || 5||

लोका यूयमुपाश्रयध्वमधुना लोकाभिरामं कृपालोकासारकृतावनं रघुपतिं लोकातिशायिप्रभुम् ।लोकालोकधरावधीह गमने लोकान्तरोद्धावनेऽप्येकापीतरदेवता न शरणं काकासुरस्याप्यभूत् ॥ ६॥

lokā yūyamupāśrayadhvamadhunā lokābhirāmaṃ kṛpālokāsārakṛtāvanaṃ raghupatiṃ lokātiśāyiprabhum |lokālokadharāvadhīha gamane lokāntaroddhāvane'pyekāpītaradevatā na śaraṇaṃ kākāsurasyāpyabhūt || 6||

मूकात्माप्यहमाश्रये रघुपतिं नाकाधिपाद्यैर्नृतंराकाचन्द्रनिभाननं स्तुतिकृते लोकान् विधातुं मुदा ।काकारावसमास्तदन्यविषयश्लोका इति ज्ञानवाञ्शोकानामपनोदनाय जगतामेकाधिपं सन्ततम् ॥ ७॥

mūkātmāpyahamāśraye raghupatiṃ nākādhipādyairnṛtaṃrākācandranibhānanaṃ stutikṛte lokān vidhātuṃ mudā |kākārāvasamāstadanyaviṣayaślokā iti jñānavāñśokānāmapanodanāya jagatāmekādhipaṃ santatam || 7||

शैलानामपि यस्य पादरजसा चेलादिभूषामणीजालानि स्फुटमम्बुजादिसुमनोमालाश्च सम्पादिताः ।सा लावण्यमयी तनुस्तनुमतां हेलादियोग्या च तंफालाक्षादिनुतं श्रये रघुवरं शीलान्वितं सर्वदा ॥ ८॥

śailānāmapi yasya pādarajasā celādibhūṣāmaṇījālāni sphuṭamambujādisumanomālāśca sampāditāḥ |sā lāvaṇyamayī tanustanumatāṃ helādiyogyā ca taṃphālākṣādinutaṃ śraye raghuvaraṃ śīlānvitaṃ sarvadā || 8||

आदायाशु करेण शैलनिवहान् व्यादाय वक्त्रं च याखादाय द्रुतमापतन्त्यभिमुखं खेदावहा प्राणिनाम् ।सीदामीति हतापतद् यदिषुणा सा दारुणा ताटकामोदाढ्या मुनयोऽस्तुवन् तमनघं वेदान्तवेद्यं भजे ॥ ९॥

ādāyāśu kareṇa śailanivahān vyādāya vaktraṃ ca yākhādāya drutamāpatantyabhimukhaṃ khedāvahā prāṇinām |sīdāmīti hatāpatad yadiṣuṇā sā dāruṇā tāṭakāmodāḍhyā munayo'stuvan tamanaghaṃ vedāntavedyaṃ bhaje || 9||

मारीचो हि यदीयबाणविभवे वैरीभवन्नादिमोदूरीकृत्य निपातने निपुणतामूरीचकाराद्भुताम् ।दारीयस्तनदारणः सुदुरहङ्कारी किलामोघतांवारीणां निधिरर्चिषां च विभवं भूरीडितं तं भजे ॥ १०॥

mārīco hi yadīyabāṇavibhave vairībhavannādimodūrīkṛtya nipātane nipuṇatāmūrīcakārādbhutām |dārīyastanadāraṇaḥ sudurahaṅkārī kilāmoghatāṃvārīṇāṃ nidhirarciṣāṃ ca vibhavaṃ bhūrīḍitaṃ taṃ bhaje || 10||

सिद्धा यत्र जना भवन्ति तपसा सिद्धाश्रमं तं भजञ्शुद्धात्मा रघुनन्दनो गुरुवचस्तद्धारयंश्चेतसा ।रुद्धाकाशमपास्य राक्षसकुलं युद्धाय पातास्त्रतःश्रद्धातो गुरुयज्ञरक्षणपरो हृद्धाम्नि भूयाच्चिरम् ॥ ११॥

siddhā yatra janā bhavanti tapasā siddhāśramaṃ taṃ bhajañśuddhātmā raghunandano guruvacastaddhārayaṃścetasā |ruddhākāśamapāsya rākṣasakulaṃ yuddhāya pātāstrataḥśraddhāto guruyajñarakṣaṇaparo hṛddhāmni bhūyācciram || 11||

शूराग्रेसरमानिनोऽत्र भुवि ये धीरास्तथा भूमिपाभाराद् यच्चलनाधिरोपणकथादूरा निराशा गताः ।पौराणां पुरतस्तदीश्वरधनुर्यो रागतो लीलयासाराढ्योऽथ बिभेद तं रघुपतिं वीराग्रगण्यं भजे ॥ १२॥

śūrāgresaramānino'tra bhuvi ye dhīrāstathā bhūmipābhārād yaccalanādhiropaṇakathādūrā nirāśā gatāḥ |paurāṇāṃ puratastadīśvaradhanuryo rāgato līlayāsārāḍhyo'tha bibheda taṃ raghupatiṃ vīrāgragaṇyaṃ bhaje || 12||

तारानाथनिभाननं जनकजा माराभिरामाकृतिंस्फाराक्ष्युत्पलमालिकाभिरभितो नीराजयन्ती मुहुः ।सारासारविवेकलम्पटमतिर्धीराथ वव्रे पतिंश्रीरामं सुकुमारमूर्तिरनिशं स्मेराननं तं भजे ॥ १३॥

tārānāthanibhānanaṃ janakajā mārābhirāmākṛtiṃsphārākṣyutpalamālikābhirabhito nīrājayantī muhuḥ |sārāsāravivekalampaṭamatirdhīrātha vavre patiṃśrīrāmaṃ sukumāramūrtiraniśaṃ smerānanaṃ taṃ bhaje || 13||

कारागारमवापिताः क्रनुभुजो ये रावणेनार्दितानैराश्यान्निजजीवनेऽप्यशरणाः क्षीराम्बुराशेस्तटे ।दूरादच्युतमस्तुवन् जनकजाश्रीरामचन्द्रावुभावारात् ते कलयन्त एव मनसा क्रूराशरेशं हतम् ॥ १४॥

kārāgāramavāpitāḥ kranubhujo ye rāvaṇenārditānairāśyānnijajīvane'pyaśaraṇāḥ kṣīrāmburāśestaṭe |dūrādacyutamastuvan janakajāśrīrāmacandrāvubhāvārāt te kalayanta eva manasā krūrāśareśaṃ hatam || 14||

क्षीराब्धेरवतीर्य चैत्य विमलाकारां प्रसन्नां सदाचाराढ्यां तनुमुज्ज्वलां कुवलयं दूरादसौ हर्षयन् ।आराध्य द्विजराजभावममृतासाराभिवर्षी नृणांघोराणीह तमांस्यपोह्य जयति श्रीरामचन्द्रो भुवि ॥ १५॥

kṣīrābdheravatīrya caitya vimalākārāṃ prasannāṃ sadācārāḍhyāṃ tanumujjvalāṃ kuvalayaṃ dūrādasau harṣayan |ārādhya dvijarājabhāvamamṛtāsārābhivarṣī nṛṇāṃghorāṇīha tamāṃsyapohya jayati śrīrāmacandro bhuvi || 15||

ये धावन्त्यपि तानहो भुवि महीनाथान् समस्तानपिक्रोधाग्नौ हि जुहाव यो निजपितुर्बाधाप्रवृद्धार्चिषि ।आघात् तं जमदग्निजं मुनिमसौ साधारणं चेति यद्गाधाः साधु पठन्ति तं रघुपतिं मेधाविनं संश्रये ॥ १६॥

ye dhāvantyapi tānaho bhuvi mahīnāthān samastānapikrodhāgnau hi juhāva yo nijapiturbādhāpravṛddhārciṣi |āghāt taṃ jamadagnijaṃ munimasau sādhāraṇaṃ ceti yadgādhāḥ sādhu paṭhanti taṃ raghupatiṃ medhāvinaṃ saṃśraye || 16||

त्यक्त्वा राज्यमकण्टकं पितृकृते कृत्वा निवासं वनेहत्वा क्रूरतरं विराधमसुरं धृत्वा जटावल्कले ।नत्वागस्त्यमुखानृपीञ्शुचितमान् सत्त्वालयान् राघवःस्थित्वा पञ्चवटीतटे सदयितः सत्त्वाश्रयो नः प्रभुः ॥ १७॥

tyaktvā rājyamakaṇṭakaṃ pitṛkṛte kṛtvā nivāsaṃ vanehatvā krūrataraṃ virādhamasuraṃ dhṛtvā jaṭāvalkale |natvāgastyamukhānṛpīñśucitamān sattvālayān rāghavaḥsthitvā pañcavaṭītaṭe sadayitaḥ sattvāśrayo naḥ prabhuḥ || 17||

भीमा शूर्पणखाभिधा निशिचरी कामाभिरामाकृतौरामाख्ये पुरुषोत्तमे पतिमतिं कामातुरा व्यातनोत् ।मा मा त्वन्मतिरीदृशी मदनुजं प्रेमास्पदीकुर्वितिक्षामा येन निषेधिता त्रिजगतीक्षेमावहं तं भजे ॥ १८॥

bhīmā śūrpaṇakhābhidhā niśicarī kāmābhirāmākṛtaurāmākhye puruṣottame patimatiṃ kāmāturā vyātanot |mā mā tvanmatirīdṛśī madanujaṃ premāspadīkurvitikṣāmā yena niṣedhitā trijagatīkṣemāvahaṃ taṃ bhaje || 18||

धामागत्य निशाचरी तदनु सा रामानुजं प्राप्य तद्भीमासिप्रतिकृत्तकर्णसुनसा गामाश्रिताक्रन्दती ।या मायाखरदूषणत्रिशिरसोऽलीकानि सङ्कीर्त्य सागामाकाशमपि स्वनान्मुखरयामासाथ घोरस्वरैः ॥ १९॥

dhāmāgatya niśācarī tadanu sā rāmānujaṃ prāpya tadbhīmāsipratikṛttakarṇasunasā gāmāśritākrandatī |yā māyākharadūṣaṇatriśiraso'līkāni saṅkīrtya sāgāmākāśamapi svanānmukharayāmāsātha ghorasvaraiḥ || 19||

बाणानस्यत एकदैव बहुलान् बाणासनादद्भुतंप्राणानप्यथ रक्षसां खरशिरःस्थूणासदृक्षान् भुजान् ।पाणावामलकं व यस्य ददृशुर्वीणामुनीन्द्रादयःशोणाभं परिषस्वजे जनकजा प्राणाधिपं तं नुमः ॥ २०॥

bāṇānasyata ekadaiva bahulān bāṇāsanādadbhutaṃprāṇānapyatha rakṣasāṃ kharaśiraḥsthūṇāsadṛkṣān bhujān |pāṇāvāmalakaṃ va yasya dadṛśurvīṇāmunīndrādayaḥśoṇābhaṃ pariṣasvaje janakajā prāṇādhipaṃ taṃ numaḥ || 20||

पायान्मामिह कोसलेश्वरसुतादायाद एष ज्वलन्मायारूपमृगस्य तूर्णमिषुणा कायादसून् मोचयन् ।जायाहर्तृदशाननस्य पदवीमायासतो जल्पतःप्रेयानाशु ददौ जटायुष उरुश्रेयांसि यः सानुजः ॥ २१॥

pāyānmāmiha kosaleśvarasutādāyāda eṣa jvalanmāyārūpamṛgasya tūrṇamiṣuṇā kāyādasūn mocayan |jāyāhartṛdaśānanasya padavīmāyāsato jalpataḥpreyānāśu dadau jaṭāyuṣa uruśreyāṃsi yaḥ sānujaḥ || 21||

त्वं पाहीति वदत्कबन्धमवटे तं पातयित्वा ततःशम्पातुल्यतनुं गतेन दनुजासम्पादितोपायतः ।पम्पामेत्य रघूद्वहो हनुमता सम्पाद्य सख्यं हरेस्तं पापं हनमैक्षत त्रिजगतीकम्पावहं रावणम् ॥ २२॥

tvaṃ pāhīti vadatkabandhamavaṭe taṃ pātayitvā tataḥśampātulyatanuṃ gatena danujāsampāditopāyataḥ |pampāmetya raghūdvaho hanumatā sampādya sakhyaṃ harestaṃ pāpaṃ hanamaikṣata trijagatīkampāvahaṃ rāvaṇam || 22||

सालान् सप्त गिरीन् रसातलमसौ कालानलाकारिणाहेलाकृष्टशरेण केनचिदहो नालानिवाम्भोरुहाम् ।योऽलावीद् द्रढयन् मनश्च सुहृदो डोलायितं हर्षयन्नीलाधीनभुजं भजे रघुपतिं नीलाम्बुदश्यामलम् ॥ २३॥

sālān sapta girīn rasātalamasau kālānalākāriṇāhelākṛṣṭaśareṇa kenacidaho nālānivāmbhoruhām |yo'lāvīd draḍhayan manaśca suhṛdo ḍolāyitaṃ harṣayannīlādhīnabhujaṃ bhaje raghupatiṃ nīlāmbudaśyāmalam || 23||

को योद्धा भुवने मयेति च धिया भूयोमदं वालिनंन्यायोपेतनिजानुजत्यजनतज्जायोपभोगाद्यघैः ।हेयोऽसाविति योऽवधीत् तमिषुणा मायोद्धतं धार्मिकंभूयो भूय उपास्महे तमनघं श्रेयोनिधिं राघवम् ॥ २४॥

ko yoddhā bhuvane mayeti ca dhiyā bhūyomadaṃ vālinaṃnyāyopetanijānujatyajanatajjāyopabhogādyaghaiḥ |heyo'sāviti yo'vadhīt tamiṣuṇā māyoddhataṃ dhārmikaṃbhūyo bhūya upāsmahe tamanaghaṃ śreyonidhiṃ rāghavam || 24||

राजा सर्वधनुष्मतां हनुमता श्रीजानकीवृत्तमप्याजानन्नखिलैर्वृतो वसुमतीभाजां कपीनां गणैः ।व्याजाद् दारहृदुत्थरोषशिखिनो भाजालदुष्प्रेक्षणोयो जातो विजयप्रयाणसमये श्रीजानिमेनं भजे ॥ २५॥

rājā sarvadhanuṣmatāṃ hanumatā śrījānakīvṛttamapyājānannakhilairvṛto vasumatībhājāṃ kapīnāṃ gaṇaiḥ |vyājād dārahṛduttharoṣaśikhino bhājāladuṣprekṣaṇoyo jāto vijayaprayāṇasamaye śrījānimenaṃ bhaje || 25||

इन्धानोऽथ वनौकसां बहुबलैर्मन्थानभूभृत्समैःपन्थानं द्युसदां नृणां च रघुराडिन्धानरूपः श्रिया ।संवायाथ विभीषणेन जलधौ बन्धाय सेतोर्दृढंसन्धामेष विधाय च त्रिदिवसं सिन्धावशेन स्थले ॥ २६॥

indhāno'tha vanaukasāṃ bahubalairmanthānabhūbhṛtsamaiḥpanthānaṃ dyusadāṃ nṛṇāṃ ca raghurāḍindhānarūpaḥ śriyā |saṃvāyātha vibhīṣaṇena jaladhau bandhāya setordṛḍhaṃsandhāmeṣa vidhāya ca tridivasaṃ sindhāvaśena sthale || 26||

बुद्ध्वा वारिनिधिं प्रमत्तमधिकं क्रुद्ध्वा शितैः सायकैर्दग्ध्वा तं रघुराड् विशोष्य जलजं वध्वा सहाक्रन्दयन् ।बद्ध्वा सेतुमसौ वलीमुखबलैरध्वानमावृत्य तन्निध्वानैरपि रोदसी रिपुपुरं रुद्ध्वा सुवेले व्यभात् ॥ २७॥

buddhvā vārinidhiṃ pramattamadhikaṃ kruddhvā śitaiḥ sāyakairdagdhvā taṃ raghurāḍ viśoṣya jalajaṃ vadhvā sahākrandayan |baddhvā setumasau valīmukhabalairadhvānamāvṛtya tannidhvānairapi rodasī ripupuraṃ ruddhvā suvele vyabhāt || 27||

कोटीभिश्च वनौकसां सह जवादाटीकमानः प्रभुःकोटीरं च सुवेलनामकगिरेः पाटीरगन्धान्वितम् ।घोटीदन्तिघटाच्छटारथभटैश्चेटीजनैः संवृतांवाटीभिश्च महीरुहामरिपुरीं पेटीमवैत् सम्पदाम् ॥ २८॥

koṭībhiśca vanaukasāṃ saha javādāṭīkamānaḥ prabhuḥkoṭīraṃ ca suvelanāmakagireḥ pāṭīragandhānvitam |ghoṭīdantighaṭācchaṭārathabhaṭaiśceṭījanaiḥ saṃvṛtāṃvāṭībhiśca mahīruhāmaripurīṃ peṭīmavait sampadām || 28||

वेगादागतमीक्ष्य राक्षसबलं रागाद् रणे राघवोनागाश्वादिसमाकुलं हरिबलेष्वागांसि कुर्वन् भृशम् ।यो गाढं निजघान सायकवरैश्छागान् यथा केसरीरोगाणां प्रशमाय तं हरिमणीमागाहमानं भजे ॥ २९॥

vegādāgatamīkṣya rākṣasabalaṃ rāgād raṇe rāghavonāgāśvādisamākulaṃ haribaleṣvāgāṃsi kurvan bhṛśam |yo gāḍhaṃ nijaghāna sāyakavaraiśchāgān yathā kesarīrogāṇāṃ praśamāya taṃ harimaṇīmāgāhamānaṃ bhaje || 29||

योगासक्तहृदो मुनीन् समवधीद् यागानुपङ्गानपिप्रागाक्रम्य हठादसावसुपरित्यागावधीति प्रभुः ।भोगाशा न भवेद् यथास्य भुजगीभोगाभचापच्युतैर्द्रागागत्य तथा शरैरगमयद् वेगात् पुरीं रावणम् ॥ ३०॥

yogāsaktahṛdo munīn samavadhīd yāgānupaṅgānapiprāgākramya haṭhādasāvasuparityāgāvadhīti prabhuḥ |bhogāśā na bhaved yathāsya bhujagībhogābhacāpacyutairdrāgāgatya tathā śarairagamayad vegāt purīṃ rāvaṇam || 30||

भीत्या यस्य न तेपिरे रविकरा वात्यास्तथा चन्द्रमाःशैत्यायास्य च सौधगस्य पुरतो भीत्यास्तृणीते करान् ।प्रीत्याकृत्य शिरो ममार्ज दयया कात्यायनीवल्लभोनीत्यावर्जित एष राघवभयाद् दैत्याधिप प्राद्रवत् ॥ ३१॥

bhītyā yasya na tepire ravikarā vātyāstathā candramāḥśaityāyāsya ca saudhagasya purato bhītyāstṛṇīte karān |prītyākṛtya śiro mamārja dayayā kātyāyanīvallabhonītyāvarjita eṣa rāghavabhayād daityādhipa prādravat || 31||

नीचानां प्रथमं नितान्तपरुषं स्त्रीचापलेन क्षणात्प्राचामप्ययशोऽभिवध्यमलिनं वाचाममेयांहसा ।आचारै रहितं दशाननमसौ वाचालयन् खेचरान्आचार्यात्तशरैर्जघान रघुराड् ये चानुगास्तैः सह ॥ ३२॥

nīcānāṃ prathamaṃ nitāntaparuṣaṃ strīcāpalena kṣaṇātprācāmapyayaśo'bhivadhyamalinaṃ vācāmameyāṃhasā |ācārai rahitaṃ daśānanamasau vācālayan khecarānācāryāttaśarairjaghāna raghurāḍ ye cānugāstaiḥ saha || 32||

लङ्काराज्यपदे विभीषणममुं शङ्कालवेनोत्थितंस्वं कारुण्यममोघयन् रघुपतिः पङ्कातिगः स्थापयन् ।टङ्कग्रैरिव पर्वतं बहुमदाहङ्कारपूर्णं रिपुंतं कालातिथिमाकलस्य च शरैर्हुङ्कारधूतारम् ॥ ३३॥

laṅkārājyapade vibhīṣaṇamamuṃ śaṅkālavenotthitaṃsvaṃ kāruṇyamamoghayan raghupatiḥ paṅkātigaḥ sthāpayan |ṭaṅkagrairiva parvataṃ bahumadāhaṅkārapūrṇaṃ ripuṃtaṃ kālātithimākalasya ca śarairhuṅkāradhūtāram || 33||

दुष्टानां प्रथमेन येन रिपुणा कष्टां दशां प्रापिताभ्रष्टास्ते पदतो निजात् सुरगणा अष्टासु दिक्षु द्रुताः ।घृष्टाग्र्येण रघूद्वहेन निहतं हृष्टाशया वीक्ष्य तंहृष्टा राममवाकिरन् सुमगणैर्नष्टापदः स्वःपुरात् ॥ ३४॥

duṣṭānāṃ prathamena yena ripuṇā kaṣṭāṃ daśāṃ prāpitābhraṣṭāste padato nijāt suragaṇā aṣṭāsu dikṣu drutāḥ |ghṛṣṭāgryeṇa raghūdvahena nihataṃ hṛṣṭāśayā vīkṣya taṃhṛṣṭā rāmamavākiran sumagaṇairnaṣṭāpadaḥ svaḥpurāt || 34||

वृद्धानां समुपासिता रघुवरो बद्धादरः सद्व्रतेक्रुद्धात्मेव शुचौ प्रवेश्य दयितां शुद्धां गृहीत्वा ततः ।यद्धात्रा कृतमेष पुष्पकमदो निर्धार्य यातुं पुरंयुद्धादागतवानरैः सह जवान्दद्धा प्रतस्थे मुदा ॥ ३५॥

vṛddhānāṃ samupāsitā raghuvaro baddhādaraḥ sadvratekruddhātmeva śucau praveśya dayitāṃ śuddhāṃ gṛhītvā tataḥ |yaddhātrā kṛtameṣa puṣpakamado nirdhārya yātuṃ puraṃyuddhādāgatavānaraiḥ saha javāndaddhā pratasthe mudā || 35||

प्रासादैर्बहुभिर्वृतां हृतरिपुर्योऽसावयोध्यापुरीप्रासाद्याखिलवानरैः सह नृपैर्व्यासादितुल्यैर्द्विजैः ।श्रीसाम्राज्यपदेऽभ्यपिच्यत भृशं भासार्ककोट्युज्ज्वलोदासान् पातु रघूद्वहः सदयितो हंसावलोकान्वितः ॥ ३६॥

prāsādairbahubhirvṛtāṃ hṛtaripuryo'sāvayodhyāpurīprāsādyākhilavānaraiḥ saha nṛpairvyāsāditulyairdvijaiḥ |śrīsāmrājyapade'bhyapicyata bhṛśaṃ bhāsārkakoṭyujjvalodāsān pātu raghūdvahaḥ sadayito haṃsāvalokānvitaḥ || 36||

नानादेशसमागतान् नरपतीन् मानातिगप्राभवांज्ञानाब्धीनृषिसत्तमान् कपिवरान् यानासनालिङ्गनैः ।दीनानाथजनांस्तथा धनमणीदानादिभिर्मानयन्नेनान् नः परिपात्वसौ रघुपतिः स्थानाश्रितः सानुगः ॥ ३७॥

nānādeśasamāgatān narapatīn mānātigaprābhavāṃjñānābdhīnṛṣisattamān kapivarān yānāsanāliṅganaiḥ |dīnānāthajanāṃstathā dhanamaṇīdānādibhirmānayannenān naḥ paripātvasau raghupatiḥ sthānāśritaḥ sānugaḥ || 37||

श्रीमानेष रघूद्वह स्त्रिजगतां क्षेमाय पूषान्वयेभूमावत्र सतां कृतावतरणः सीमातिगप्राभवः ।वामाक्षीमणिजानकीनिरवधिप्रेमार्द्रवीक्षावशःसोमादित्यमुखामरैरभिनुतो मामादरात् त्रायताम् ॥ ३८॥

śrīmāneṣa raghūdvaha strijagatāṃ kṣemāya pūṣānvayebhūmāvatra satāṃ kṛtāvataraṇaḥ sīmātigaprābhavaḥ |vāmākṣīmaṇijānakīniravadhipremārdravīkṣāvaśaḥsomādityamukhāmarairabhinuto māmādarāt trāyatām || 38||

इति श्रीसुन्दरदासविरचिता अष्टप्रासपुष्पाञ्जलिः समाप्ता ।स्तोत्रसमुच्चयः २ (५१)

iti śrīsundaradāsaviracitā aṣṭaprāsapuṣpāñjaliḥ samāptā |stotrasamuccayaḥ 2 (51)