राधास्तोत्रम् ०१ Shriradhastotram Brahmanakritam

ब्रह्मोवाच ।हे मातस्त्वत्पदाम्भोजं दृष्टं कृष्णप्रसादतः ॥ १॥

brahmovāca |he mātastvatpadāmbhojaṃ dṛṣṭaṃ kṛṣṇaprasādataḥ || 1||

सुदुर्लभं च सर्वेषां भारते च विशेषतः ।षष्टिवर्षसहस्राणि तपस्तप्तं पुरा मया ॥ २॥

sudurlabhaṃ ca sarveṣāṃ bhārate ca viśeṣataḥ |ṣaṣṭivarṣasahasrāṇi tapastaptaṃ purā mayā || 2||

भास्करे पुष्करे तिर्थे कृष्णस्य परमात्मनः ।आजगाम वरं दातुं वरदाता हरिः स्वयम् ॥ ३॥

bhāskare puṣkare tirthe kṛṣṇasya paramātmanaḥ |ājagāma varaṃ dātuṃ varadātā hariḥ svayam || 3||

वरंवृणीष्वेत्युक्ते च स्वाभिष्टं च वृतं मुदा ।राधिकाचरणाम्होजं सर्वेषामपि दुर्लभम् ॥ ४॥

varaṃvṛṇīṣvetyukte ca svābhiṣṭaṃ ca vṛtaṃ mudā |rādhikācaraṇāmhojaṃ sarveṣāmapi durlabham || 4||

हे गुणातित मे स्न्हीघ्रमधुनैव प्रदर्शय ।मयेत्युक्तो हरिरयमुवाच मां तपस्विनम् ॥ ५॥

he guṇātita me snhīghramadhunaiva pradarśaya |mayetyukto harirayamuvāca māṃ tapasvinam || 5||

दर्शायिष्याम्मि काले च वत्सेदानीं क्समेति च ।न हीश्वराज्ञा विफला तेन दृष्टं पदाम्बुजम् ॥ ६॥

darśāyiṣyāmmi kāle ca vatsedānīṃ ksameti ca |na hīśvarājñā viphalā tena dṛṣṭaṃ padāmbujam || 6||

सर्वेषां वाञ्चितं मातर्गोलोके भारतेऽधुना ।सर्वा देव्यः प्रकृत्यंशा जन्याः प्राकृतिका ध्रुवम् ॥ ७॥

sarveṣāṃ vāñcitaṃ mātargoloke bhārate'dhunā |sarvā devyaḥ prakṛtyaṃśā janyāḥ prākṛtikā dhruvam || 7||

त्वं कृष्णाङ्गार्धसम्भूता तुल्या कृष्णेन सर्वतः ।श्रीकृष्णस्त्वमयं राधा वा हरीः स्वयम् ॥ ८॥

tvaṃ kṛṣṇāṅgārdhasambhūtā tulyā kṛṣṇena sarvataḥ |śrīkṛṣṇastvamayaṃ rādhā vā harīḥ svayam || 8||

न हि वेदेषु मे दृष्ट इति केन निरूपितम् ।ब्रह्माण्डाद् बहिरूर्ध्वं च गोलोकोऽस्ति यथाम्बिके ॥ ९॥

na hi vedeṣu me dṛṣṭa iti kena nirūpitam |brahmāṇḍād bahirūrdhvaṃ ca goloko'sti yathāmbike || 9||

वैकुण्ठशचाप्यजन्यश्च त्वमजन्या तथाम्बिके ।यथा समस्तब्रह्माण्डे श्रीकृष्णांशांश जीविनः ॥ १०॥

vaikuṇṭhaśacāpyajanyaśca tvamajanyā tathāmbike |yathā samastabrahmāṇḍe śrīkṛṣṇāṃśāṃśa jīvinaḥ || 10||

तथा शक्तिस्वरूपा त्वं तेषु सर्वेषु संस्थिता ।पुरुषाश्च हरेरंशास्वदंशा निखिलाः स्त्रियः ॥ ११॥

tathā śaktisvarūpā tvaṃ teṣu sarveṣu saṃsthitā |puruṣāśca hareraṃśāsvadaṃśā nikhilāḥ striyaḥ || 11||

आत्मनो देहरूपा त्वमस्याधारस्वमेव हि ।अस्या नु प्राणैस्त्वं मातस्वत्प्राणैरयमीश्वरः ॥ १२॥

ātmano deharūpā tvamasyādhārasvameva hi |asyā nu prāṇaistvaṃ mātasvatprāṇairayamīśvaraḥ || 12||

किमहो निर्मितः केन हेतुना शिल्पकारिणा ।नित्योऽयं च यथा कृष्णस्त्वं च नित्या तथाम्बिके ॥ १३॥

kimaho nirmitaḥ kena hetunā śilpakāriṇā |nityo'yaṃ ca yathā kṛṣṇastvaṃ ca nityā tathāmbike || 13||

अस्यांशा त्वं त्वदंशो वाप्ययं केन निरूपितः ।अहं विधाता जगतां वेदानां जनकः स्वयम् ॥ १४॥

asyāṃśā tvaṃ tvadaṃśo vāpyayaṃ kena nirūpitaḥ |ahaṃ vidhātā jagatāṃ vedānāṃ janakaḥ svayam || 14||

तं पठित्वा गुरुमुखाद् भवन्त्येव बुधा जनाः ।गुणानां वा स्तवानां ते शतांशं वक्तुमक्षमः ॥ १५॥

taṃ paṭhitvā gurumukhād bhavantyeva budhā janāḥ |guṇānāṃ vā stavānāṃ te śatāṃśaṃ vaktumakṣamaḥ || 15||

वेदो वा पण्डितो वान्यः को वा त्वां स्तोतुमीश्वरः ।स्तवानां जनकं ज्ञानं बुद्धिर्ज्ञानाम्बिका सदा ॥ १६॥

vedo vā paṇḍito vānyaḥ ko vā tvāṃ stotumīśvaraḥ |stavānāṃ janakaṃ jñānaṃ buddhirjñānāmbikā sadā || 16||

त्वं बुद्धेर्जननी मातः को वा त्वां स्तोतुमीश्वरः ।यद्वस्तु दृष्टं सर्वेषां तद्विवक्तुं बुधः क्समः ॥ १७॥

tvaṃ buddherjananī mātaḥ ko vā tvāṃ stotumīśvaraḥ |yadvastu dṛṣṭaṃ sarveṣāṃ tadvivaktuṃ budhaḥ ksamaḥ || 17||

यददृष्टाश्रुतं वस्तु तन्निर्वक्तुं च कः क्षमः ।अहं महेशोऽनन्तश्च स्तोतुं त्वां कोऽपि न क्षमः ॥ १८॥

yadadṛṣṭāśrutaṃ vastu tannirvaktuṃ ca kaḥ kṣamaḥ |ahaṃ maheśo'nantaśca stotuṃ tvāṃ ko'pi na kṣamaḥ || 18||

सरस्वती च वेदाश्च क्समः कः स्तोतुमीश्वरि ।यथागमं यथोक्तं च न मां निन्दितुमर्हसि ॥ १९॥

sarasvatī ca vedāśca ksamaḥ kaḥ stotumīśvari |yathāgamaṃ yathoktaṃ ca na māṃ ninditumarhasi || 19||

ईस्वराणामीस्वरस्य योग्यायोग्ये समा कृपा जनस्य ।प्रतिपाल्यस्य क्षणे दोषः क्षणे गुणः ॥२०॥

īsvarāṇāmīsvarasya yogyāyogye samā kṛpā janasya |pratipālyasya kṣaṇe doṣaḥ kṣaṇe guṇaḥ ||20||

जननी जनको यो वा सर्वं क्समति स्नेहतः ।इत्युक्त्वा जगतां धाता तथौ च पुरतस्तयोः ॥ २१॥

jananī janako yo vā sarvaṃ ksamati snehataḥ |ityuktvā jagatāṃ dhātā tathau ca puratastayoḥ || 21||

प्रणम्य चरणाम्भोजं सर्वेस्ःआं वन्द्यमीप्सितम् ।ब्रह्मणा च कृतं स्तोत्रं त्रिसंध्यं यः पठेन्नरः ।राधामाधवयोः पादे भक्तिं दास्यं लभेद् ध्रुवम् ॥ २२॥

praṇamya caraṇāmbhojaṃ sarvesḥāṃ vandyamīpsitam |brahmaṇā ca kṛtaṃ stotraṃ trisaṃdhyaṃ yaḥ paṭhennaraḥ |rādhāmādhavayoḥ pāde bhaktiṃ dāsyaṃ labhed dhruvam || 22||

कर्मनिर्मूलनं कृत्वा मृत्युं जित्वा सुदुर्जयम् ।विलङ्घ्य सर्वलोकाश्च याति गोलोकमुत्तमम् ॥ २३॥

karmanirmūlanaṃ kṛtvā mṛtyuṃ jitvā sudurjayam |vilaṅghya sarvalokāśca yāti golokamuttamam || 23||

॥ इति श्रीब्रह्मवैवर्ते ब्रह्मण कृतं श्रीराधास्तोत्रं सम्पूर्णं॥

|| iti śrībrahmavaivarte brahmaṇa kṛtaṃ śrīrādhāstotraṃ sampūrṇaṃ||