कृष्णस्तोत्रम् (कृष्ण त्वद्गुणवृन्दवर्णनपरा दृष्टाः) Shri Krishna Stotram

कृष्ण त्वद्गुणवृन्दवर्णनपरा दृष्टाः श्रुतीनां गणायैर्निर्लज्जमभाणि वाङ्मनसयोर्नो गोचरस्त्वं ततः ।ध्यानं संस्तवमर्चनं प्रविनतिं कर्तुं न शक्तोऽस्म्यहंतस्मादेव कृपणं कुरुष्व भगवन्नापन्नबन्धो मयि ॥ १॥

kṛṣṇa tvadguṇavṛndavarṇanaparā dṛṣṭāḥ śrutīnāṃ gaṇāyairnirlajjamabhāṇi vāṅmanasayorno gocarastvaṃ tataḥ |dhyānaṃ saṃstavamarcanaṃ pravinatiṃ kartuṃ na śakto'smyahaṃtasmādeva kṛpaṇaṃ kuruṣva bhagavannāpannabandho mayi || 1||

ता लीला यदुनन्दनस्य जगतीरक्षापरा गोपिकानन्दिन्यः श्रुतिवाङ्मधूत्करझरीरिङ्खत्तरङ्गायिताः ।निध्याता मुनिभिः शिवाय महते ख्याता जगन्मण्डलेभूयासुर्मम चित्तवृत्तिकलुषक्षान्त्यै श्रियै कीर्तये ॥ २॥

tā līlā yadunandanasya jagatīrakṣāparā gopikānandinyaḥ śrutivāṅmadhūtkarajharīriṅkhattaraṅgāyitāḥ |nidhyātā munibhiḥ śivāya mahate khyātā jaganmaṇḍalebhūyāsurmama cittavṛttikaluṣakṣāntyai śriyai kīrtaye || 2||

श्रीकृष्ण त्वदपाङ्गदुग्धजलधेरल्पाः कणा याञ्जनान्प्राप्तास्तान् हि समुद्धरन्ति महदापज्जन्मवार्धेः क्षणात् ।भूयस्त्वत्पदपद्मचिन्तनभवानन्दाब्धिमध्ये भृशंमग्नांस्तान्न समुद्धरन्ति सकृदेवैषां बलं किं वद ॥ ३॥

śrīkṛṣṇa tvadapāṅgadugdhajaladheralpāḥ kaṇā yāñjanānprāptāstān hi samuddharanti mahadāpajjanmavārdheḥ kṣaṇāt |bhūyastvatpadapadmacintanabhavānandābdhimadhye bhṛśaṃmagnāṃstānna samuddharanti sakṛdevaiṣāṃ balaṃ kiṃ vada || 3||

कृष्ण त्वं बहुवाभिकल्पिततनुस्त्वद्भक्तजन्मापहस्त्वं गोपीरमणोऽसि भक्तहृदये वैराग्यमायच्छसि ।दिव्यं रूपमवाप्तवानसि परं भक्तस्त्वरूपः कृतःसत्यं किं नु निरञ्जनश्रुतिवचःसन्दिग्धमस्मन्मनः ॥ ४॥

kṛṣṇa tvaṃ bahuvābhikalpitatanustvadbhaktajanmāpahastvaṃ gopīramaṇo'si bhaktahṛdaye vairāgyamāyacchasi |divyaṃ rūpamavāptavānasi paraṃ bhaktastvarūpaḥ kṛtaḥsatyaṃ kiṃ nu nirañjanaśrutivacaḥsandigdhamasmanmanaḥ || 4||

आदित्यासुरयातुधानमनुजा नागैणिकाः पत्रिणःसम्प्राप्ताः परमां गतिं यदुपते त्वत्कीर्तनात् सन्ततम् ।अद्यापि त्वयि साधुभक्तिसहिता धर्मेण कीर्त्या श्रियादीव्यन्ते विदितं मया तदपि मे सक्तं न चित्तं त्वयि ॥ ५॥

ādityāsurayātudhānamanujā nāgaiṇikāḥ patriṇaḥsamprāptāḥ paramāṃ gatiṃ yadupate tvatkīrtanāt santatam |adyāpi tvayi sādhubhaktisahitā dharmeṇa kīrtyā śriyādīvyante viditaṃ mayā tadapi me saktaṃ na cittaṃ tvayi || 5||

लोकानन्दनवेणुनादसुधया कन्दर्पधिक्कारणारूपेणाप्रतिमेन सर्वजगतीक्षेमङ्करैश्चेष्टितैः ।स्वप्ने वा मम सन्निधेहि सकृदप्येतावतालं हरेकाणायापि हि दर्शितं तव वपुर्दिव्यं द्विषे स्मर्यताम् ॥ ६॥

lokānandanaveṇunādasudhayā kandarpadhikkāraṇārūpeṇāpratimena sarvajagatīkṣemaṅkaraiśceṣṭitaiḥ |svapne vā mama sannidhehi sakṛdapyetāvatālaṃ harekāṇāyāpi hi darśitaṃ tava vapurdivyaṃ dviṣe smaryatām || 6||

छत्रीकृत्य महीधरेन्द्रमतनुं गोवर्धनं लीलयागा गोपांश्च तथा हरेऽवितवतः कीर्तिश्चिरा ज्यायसी ।धृत्वा पृष्ठतलेन मन्दरगिरिं हत्वासुरान् रक्षितोयो भ्राता स निरस्त एव करुणा न स्थेयसी ते विभो ॥ ७॥

chatrīkṛtya mahīdharendramatanuṃ govardhanaṃ līlayāgā gopāṃśca tathā hare'vitavataḥ kīrtiścirā jyāyasī |dhṛtvā pṛṣṭhatalena mandaragiriṃ hatvāsurān rakṣitoyo bhrātā sa nirasta eva karuṇā na stheyasī te vibho || 7||

मत्स्यैरव्भवकल्मषैर्बहुविधैर्मुस्ताभरैः शोणितैर्भैक्षैः क्षत्रियजीवितैर्वनफलैर्माध्वीरसैः श्रीहरे ।कारुण्यप्रतिपादकोक्तिमधुभिर्लेच्छासुभिर्नागतस्तृप्तिं खादसि यन्मखाश्रुतिगणैर्गीतोऽजिघत्सः कथम् ॥ ८॥

matsyairavbhavakalmaṣairbahuvidhairmustābharaiḥ śoṇitairbhaikṣaiḥ kṣatriyajīvitairvanaphalairmādhvīrasaiḥ śrīhare |kāruṇyapratipādakoktimadhubhirlecchāsubhirnāgatastṛptiṃ khādasi yanmakhāśrutigaṇairgīto'jighatsaḥ katham || 8||

एकस्तल्पमथापरो नटनभूरन्यः स्वजायासनंभिन्नाः स्वाश्रयरथ्यरश्मिनिवहा एवं भुजङ्गैः सदा ।सक्तोऽपि व्रजसुन्दरीविटतया ख्यातोऽपि दुग्धादिकस्तेनाऽपि त्वमभिष्टुतोऽसि महिमाहो श्रीमतः किं ब्रुवे ॥ ९॥

ekastalpamathāparo naṭanabhūranyaḥ svajāyāsanaṃbhinnāḥ svāśrayarathyaraśminivahā evaṃ bhujaṅgaiḥ sadā |sakto'pi vrajasundarīviṭatayā khyāto'pi dugdhādikastenā'pi tvamabhiṣṭuto'si mahimāho śrīmataḥ kiṃ bruve || 9||

लीलानिर्मितगुप्तसंहृतजगत्स्तोमाय मायाजुषेबालायाखिललोकपावनपटुस्वास्यामृतायासताम् ।कालायादिमपूरुषाय महते क्षोणीभृदुद्धारिणेकोलाकारविदीर्णभूतलमुषे कृष्णाय तुभ्य नमः ॥ १०॥

līlānirmitaguptasaṃhṛtajagatstomāya māyājuṣebālāyākhilalokapāvanapaṭusvāsyāmṛtāyāsatām |kālāyādimapūruṣāya mahate kṣoṇībhṛduddhāriṇekolākāravidīrṇabhūtalamuṣe kṛṣṇāya tubhya namaḥ || 10||

यद्दण्डोऽपि विमुक्तये भवति यद्वेषोऽपि पापापहोयद्दासाङ्घ्रिरजःकणोऽपि मुनिभिर्देवैश्च सम्पूज्यते ।यन्नामोच्चरतः स्थले निवसतो जन्तोर्बिभेत्यन्तकःस्वान्तं तन्मह आविरस्त्वतिजवाच्छ्रीकृष्णनामाद्य नः ॥ ११॥

yaddaṇḍo'pi vimuktaye bhavati yadveṣo'pi pāpāpahoyaddāsāṅghrirajaḥkaṇo'pi munibhirdevaiśca sampūjyate |yannāmoccarataḥ sthale nivasato jantorbibhetyantakaḥsvāntaṃ tanmaha āvirastvatijavācchrīkṛṣṇanāmādya naḥ || 11||

पुन्नागद्रुमवाटिकास्वपि लताकुञ्जेषु भूभृद्गुहास्वालीनं कपटेन नैव ददृशुर्गोपाङ्गनास्त्वामिति ।नैतद् वाच्यममायमास्थितमहो ओङ्कार एकाक्षरेप्रत्यक्षेऽपि चिरन्तना मुनिवरा नाद्यापि जानन्त्यहो ॥ १२॥

punnāgadrumavāṭikāsvapi latākuñjeṣu bhūbhṛdguhāsvālīnaṃ kapaṭena naiva dadṛśurgopāṅganāstvāmiti |naitad vācyamamāyamāsthitamaho oṅkāra ekākṣarepratyakṣe'pi cirantanā munivarā nādyāpi jānantyaho || 12||

सूतत्वं पशुपालतामनुजतां दौत्यं वधूत्वं समाश्रित्याप्यच्युत रक्षिता हि भवतानेके जगन्नायक ।याचे त्वामधुना ममान्त्यसमये स्वान्ताख्यसिंहासनेराजत्वं भज तावता जनिभवं दुःखं भवेन्नैव मे ॥ १३॥

sūtatvaṃ paśupālatāmanujatāṃ dautyaṃ vadhūtvaṃ samāśrityāpyacyuta rakṣitā hi bhavatāneke jagannāyaka |yāce tvāmadhunā mamāntyasamaye svāntākhyasiṃhāsanerājatvaṃ bhaja tāvatā janibhavaṃ duḥkhaṃ bhavennaiva me || 13||

कृष्णानन्त मुकुन्द माधव हरे गोविन्द दामोदरेत्याख्याभिर्मुहुराह्वयामि यदि मे क्षेमं भवेत् त्वां ध्रुवम् ।मिथ्यासज्जनदूषणाधमनुतिस्वाद्वन्नरामाधरेष्वासक्तां रसनां करोति भवतो माया न ते नाम्न्यहो ॥ १४॥

kṛṣṇānanta mukunda mādhava hare govinda dāmodaretyākhyābhirmuhurāhvayāmi yadi me kṣemaṃ bhavet tvāṃ dhruvam |mithyāsajjanadūṣaṇādhamanutisvādvannarāmādhareṣvāsaktāṃ rasanāṃ karoti bhavato māyā na te nāmnyaho || 14||

ब्रह्मद्वेषिणि राज्ञि कुक्षिभरणश्रान्ता द्विजाद्यास्तवोपास्तिं कर्तुमलं न कर्मभिरथ ज्ञानस्य का वा कथा ।नाम्नां कीर्तनमेकमेव शरणं त्वन्मायया विघ्नितंतच्चेन्नारककोटिकल्पनभवः खेदो महांस्ते कलौ ॥ १५॥

brahmadveṣiṇi rājñi kukṣibharaṇaśrāntā dvijādyāstavopāstiṃ kartumalaṃ na karmabhiratha jñānasya kā vā kathā |nāmnāṃ kīrtanamekameva śaraṇaṃ tvanmāyayā vighnitaṃtaccennārakakoṭikalpanabhavaḥ khedo mahāṃste kalau || 15||

दारिद्र्येण रुजा भरेण कुधिया दुश्चेष्टया दुर्जनैर्गाढं योजय मामितोऽपि कुरु वा क्रौर्यं महदू भीर्न मे ।यन्नारायणनामपूतसुजनाह्वन्नेन लब्धं फलंरोद्धुं नैव कृती भवान् खलु मया नाजामिलो विस्मृतः ॥ १६॥

dāridryeṇa rujā bhareṇa kudhiyā duśceṣṭayā durjanairgāḍhaṃ yojaya māmito'pi kuru vā krauryaṃ mahadū bhīrna me |yannārāyaṇanāmapūtasujanāhvannena labdhaṃ phalaṃroddhuṃ naiva kṛtī bhavān khalu mayā nājāmilo vismṛtaḥ || 16||

कामस्त्वज्जनितो नृसिंहवपुषि क्रोधो महान् दर्शितोलुब्धोऽतीव नवोद्धृतादिषु भृशं गोपीषु मोहाकुलः ।मत्तः शत्रुनिबर्हणे यदुपते मात्सर्यवान् दुर्जनेज्ञानाचार्यतया त्वमेव महितो नास्मान्महान् विस्मयः ॥ १७॥

kāmastvajjanito nṛsiṃhavapuṣi krodho mahān darśitolubdho'tīva navoddhṛtādiṣu bhṛśaṃ gopīṣu mohākulaḥ |mattaḥ śatrunibarhaṇe yadupate mātsaryavān durjanejñānācāryatayā tvameva mahito nāsmānmahān vismayaḥ || 17||

मायावी भववार्धिमध्यवसतिर्व्यालावृतोऽनुत्तमोदेवानाम्प्रिय उत्सुकः पुरभिदोद्योगे कुकान्ताश्रितः ।त्वत्तुल्योऽहमनन्त तावककथाश्लाघापरो मां भवान्नैवाङ्गीकुरुते मयाद्य विदितं ते निर्गुणप्राभवम् ॥ १८॥

māyāvī bhavavārdhimadhyavasatirvyālāvṛto'nuttamodevānāmpriya utsukaḥ purabhidodyoge kukāntāśritaḥ |tvattulyo'hamananta tāvakakathāślāghāparo māṃ bhavānnaivāṅgīkurute mayādya viditaṃ te nirguṇaprābhavam || 18||

बालः प्रौढवधूनितान्तनिरतश्चोरः सतामग्रणीर्गोपालो जगतां पतिर्विटतरः ख्यातो महापूरुषः ।नीरूपोऽप्यतिसुन्दरो बलिकृते भिक्षुः स लक्ष्मीपतिर्भूयान्मे महते शिवाय पुरुषः कश्चित् पुराणोऽधुना ॥ १९॥

bālaḥ prauḍhavadhūnitāntanirataścoraḥ satāmagraṇīrgopālo jagatāṃ patirviṭataraḥ khyāto mahāpūruṣaḥ |nīrūpo'pyatisundaro balikṛte bhikṣuḥ sa lakṣmīpatirbhūyānme mahate śivāya puruṣaḥ kaścit purāṇo'dhunā || 19||

दध्नाक्तं क्वचिदिन्दिराकुचतटीकस्तूरिकाकुङ्कुमैरालिप्तं व्रजसुन्दरीसुललितापाङ्गच्छटाशैवलैः ।जुष्टं देवगणार्चितैः सुरभिलैः पुष्पैः परीतं शिशुंचित्रं कञ्चन कालिमादिमगुरुं चित्ते चिरं भावये ॥ २०॥

dadhnāktaṃ kvacidindirākucataṭīkastūrikākuṅkumairāliptaṃ vrajasundarīsulalitāpāṅgacchaṭāśaivalaiḥ |juṣṭaṃ devagaṇārcitaiḥ surabhilaiḥ puṣpaiḥ parītaṃ śiśuṃcitraṃ kañcana kālimādimaguruṃ citte ciraṃ bhāvaye || 20||

नक्षत्रेशदिवाकरात्मकदृशे रक्षःप्रभुश्रीमुषेमैक्षावाप्यपदाय वल्लवकुलाध्यक्षत्वलीलाजुषे ।रूक्षव्यालमदापहारपटवेऽत्यक्षस्वरूपाय तेवक्षःसंश्रितवल्लभाय नमसां लक्षं प्रकुर्मो वयम् ॥ २१॥

nakṣatreśadivākarātmakadṛśe rakṣaḥprabhuśrīmuṣemaikṣāvāpyapadāya vallavakulādhyakṣatvalīlājuṣe |rūkṣavyālamadāpahārapaṭave'tyakṣasvarūpāya tevakṣaḥsaṃśritavallabhāya namasāṃ lakṣaṃ prakurmo vayam || 21||

लीलोत्कव्रजसुन्दरीघनकुचक्ष्माभृच्छिरोलम्बितंलोकानां मृदुवेणुनिःस्वनसुधावर्षैः परानन्दकृत् ।नीलं दूरितधार्तराष्ट्रकुतुकं भूषालसद्रत्नभाविद्युद्रञ्जितमभ्रमस्तु परमं सन्तापशान्त्यै मम ॥ २२॥

līlotkavrajasundarīghanakucakṣmābhṛcchirolambitaṃlokānāṃ mṛduveṇuniḥsvanasudhāvarṣaiḥ parānandakṛt |nīlaṃ dūritadhārtarāṣṭrakutukaṃ bhūṣālasadratnabhāvidyudrañjitamabhramastu paramaṃ santāpaśāntyai mama || 22||

भूषामौक्तिकतारराशिरुचिरं गङ्गाप्रवाहास्पदंगोपस्त्रीकुचकुम्भकुङ्कुमरजोरागाञ्चितं च क्वचित् ।नेत्रीभूतसरोजबन्धुशशभृज्जुष्टं ततं सर्वतःकृष्णाख्यं गगनं व्रजामि शरणं दुःखौघविच्छित्तये ॥ २३॥

bhūṣāmauktikatārarāśiruciraṃ gaṅgāpravāhāspadaṃgopastrīkucakumbhakuṅkumarajorāgāñcitaṃ ca kvacit |netrībhūtasarojabandhuśaśabhṛjjuṣṭaṃ tataṃ sarvataḥkṛṣṇākhyaṃ gaganaṃ vrajāmi śaraṇaṃ duḥkhaughavicchittaye || 23||

आभीरप्रमदासुवर्णलतिकासंवीतमूर्तिर्निजच्छायासङ्गतखेदनोदनपटुः प्राज्ञद्विजैकाश्रयः ।शृङ्गारप्रथमानमानसवधूकेलिप्रियाभावुकःकृष्णाख्यः स तिरस्करोतु तिलकद्रुस्तापसूर्यं मम ॥ २४॥

ābhīrapramadāsuvarṇalatikāsaṃvītamūrtirnijacchāyāsaṅgatakhedanodanapaṭuḥ prājñadvijaikāśrayaḥ |śṛṅgāraprathamānamānasavadhūkelipriyābhāvukaḥkṛṣṇākhyaḥ sa tiraskarotu tilakadrustāpasūryaṃ mama || 24||

शृङ्गारप्रथमावतारसरणिः करुणयाकेलीगृहंशुभ्रान्यद्युतिसम्प्रदायगुरुराट् कारुण्यकादम्बिनी ।कालुष्यौघतरङ्गिणी व्रजवधूप्रेमाश्रममञ्जूपिकाबालः कश्चन सञ्चकास्तु हृदि नो बालात्मजश्रेयसे ॥ २५॥

śṛṅgāraprathamāvatārasaraṇiḥ karuṇayākelīgṛhaṃśubhrānyadyutisampradāyagururāṭ kāruṇyakādambinī |kāluṣyaughataraṅgiṇī vrajavadhūpremāśramamañjūpikābālaḥ kaścana sañcakāstu hṛdi no bālātmajaśreyase || 25||

वेणुध्वानसुधारसैः स्मितमयज्योत्स्नाप्रवाहैः पयःपारावारतरङ्गबन्धुललितापाङ्गच्छटामेदुरैः ।कायेनापि जगद्वशीकृतिमहासिद्धाञ्जनेनाञ्जसागोपस्त्रीर्भृशमोहिता विरचयञ्जाराग्रणीः पातु नः ॥ २६॥

veṇudhvānasudhārasaiḥ smitamayajyotsnāpravāhaiḥ payaḥpārāvārataraṅgabandhulalitāpāṅgacchaṭāmeduraiḥ |kāyenāpi jagadvaśīkṛtimahāsiddhāñjanenāñjasāgopastrīrbhṛśamohitā viracayañjārāgraṇīḥ pātu naḥ || 26||

कान्तारे कलभो यथा रविसुतातीरे तमालो यथागोपालप्रमदालतापरिसरे लोलम्बकूटो यथा ।कस्तूरीतिलकाञ्चितः सुजनतानेत्रे प्रमोदावहोगायन् मञ्जुलवेणुना च जगतीरक्षापरोऽव्याद्धरिः ॥ २७॥

kāntāre kalabho yathā ravisutātīre tamālo yathāgopālapramadālatāparisare lolambakūṭo yathā |kastūrītilakāñcitaḥ sujanatānetre pramodāvahogāyan mañjulaveṇunā ca jagatīrakṣāparo'vyāddhariḥ || 27||

वन्दारुत्रिदिवेशमूर्धमकुटीरत्नारुणप्रस्फुरद्गोपस्त्रीकचभारलग्नसुमनोमालारजोवासितम् ।मोक्षश्रीसदनं सनातनवचोमाध्वीरसास्कन्दितंत्वत्पादाम्बुजमातनोतु भगवन् मन्मस्तकालङ्कृतिम् ॥ २८॥

vandārutridiveśamūrdhamakuṭīratnāruṇaprasphuradgopastrīkacabhāralagnasumanomālārajovāsitam |mokṣaśrīsadanaṃ sanātanavacomādhvīrasāskanditaṃtvatpādāmbujamātanotu bhagavan manmastakālaṅkṛtim || 28||

कालिन्दीह्रदरूढकुण्डलिफणारङ्गस्थलीनर्तकीनिःशेषश्रुतिसागरोद्धृतमहागीतामृतस्राविणी ।शृङ्गारं करुणां रसादभिनयन्त्याभीरयोषाजनेश्यामा मे सुखमातनोतु रुचिरा काचिद् वृषप्राचुरी ॥ २९॥

kālindīhradarūḍhakuṇḍaliphaṇāraṅgasthalīnartakīniḥśeṣaśrutisāgaroddhṛtamahāgītāmṛtasrāviṇī |śṛṅgāraṃ karuṇāṃ rasādabhinayantyābhīrayoṣājaneśyāmā me sukhamātanotu rucirā kācid vṛṣaprācurī || 29||

लोलत्कुण्डलशोभिगण्डयुगलं बिम्बाधरप्रोल्लसद्वेणुध्वानसुखार्धमीलितदृशं गोधूलिनद्धालकम् ।गोपस्त्रीकुचकुम्भकुङ्कुमरजःपाटीरपङ्काङ्कितंबालं गोरसनावलीढचरणं ध्यायामि चित्ते सदा ॥ ३०॥

lolatkuṇḍalaśobhigaṇḍayugalaṃ bimbādharaprollasadveṇudhvānasukhārdhamīlitadṛśaṃ godhūlinaddhālakam |gopastrīkucakumbhakuṅkumarajaḥpāṭīrapaṅkāṅkitaṃbālaṃ gorasanāvalīḍhacaraṇaṃ dhyāyāmi citte sadā || 30||

मन्दस्मेरमुखाम्बुजं मधुरवागाबद्धगीतामृतंकन्दर्पायुतसुन्दरं कमलभूमुख्यामरासेवितम् ।कुन्दश्रेणिसदृग्रदं कुनृपतिप्रध्वंसवीक्षारतंनन्दद्गोपकुलावृतं नवघनश्यामं शिशुं भावये ॥ ३१॥

mandasmeramukhāmbujaṃ madhuravāgābaddhagītāmṛtaṃkandarpāyutasundaraṃ kamalabhūmukhyāmarāsevitam |kundaśreṇisadṛgradaṃ kunṛpatipradhvaṃsavīkṣārataṃnandadgopakulāvṛtaṃ navaghanaśyāmaṃ śiśuṃ bhāvaye || 31||

प्रेम्णा भक्तिभरेण पञ्चधनुषा स्पृष्टान्तरङ्गा हृदिध्यायन्त्यो यदुनन्दनं प्रविगलद्बाष्पाम्बुपूर्णाननम् ।त्यक्त्वा सर्वमवापुरेव शरणं धन्या हि गोपाङ्गनास्तासां पादरजांसि मामकमलङ्कुर्युर्वराङ्गं कदा ॥ ३२॥

premṇā bhaktibhareṇa pañcadhanuṣā spṛṣṭāntaraṅgā hṛdidhyāyantyo yadunandanaṃ pravigaladbāṣpāmbupūrṇānanam |tyaktvā sarvamavāpureva śaraṇaṃ dhanyā hi gopāṅganāstāsāṃ pādarajāṃsi māmakamalaṅkuryurvarāṅgaṃ kadā || 32||

ध्वस्तानेकसुरारयः सुमुरलीनादप्रकृष्टव्रजस्त्रीवृन्दाः समुदक्तगोत्रविधुतस्वाराडहन्ताः क्षणात् ।सम्यग्वर्धितकामशास्त्रविभवाः कारुण्यवारान्निधेर्लींला गोपकिशोरकस्य रुचिराः कुर्वन्तु भद्राणि नः ॥ ३३॥

dhvastānekasurārayaḥ sumuralīnādaprakṛṣṭavrajastrīvṛndāḥ samudaktagotravidhutasvārāḍahantāḥ kṣaṇāt |samyagvardhitakāmaśāstravibhavāḥ kāruṇyavārānnidherlīṃlā gopakiśorakasya rucirāḥ kurvantu bhadrāṇi naḥ || 33||

उद्ग्रीवैः पशुभिः सुविस्मयभरस्तब्धैर्व्रजस्त्रीगणैःसोत्कण्ठैः स्वरभक्तिसाधुगमकग्राहैकबद्धस्पृहैः ।गन्धर्वैः कलुषापनोदनपरैर्ब्रह्मर्षिभिर्वेणवीगीतिर्गोपसखस्य सानुरसिता निःश्रेयसायास्तु नः ॥ ३४॥

udgrīvaiḥ paśubhiḥ suvismayabharastabdhairvrajastrīgaṇaiḥsotkaṇṭhaiḥ svarabhaktisādhugamakagrāhaikabaddhaspṛhaiḥ |gandharvaiḥ kaluṣāpanodanaparairbrahmarṣibhirveṇavīgītirgopasakhasya sānurasitā niḥśreyasāyāstu naḥ || 34||

गोविन्द त्वदुदारनादमुरली गोपीजनस्याञ्जसामानं दूर उदस्य हन्त कुरुते तापं मनोभूद्भवम् ।हेतुस्तत्र किलैतयोर्भगवतो बिम्बाधरपेक्षतानन्दाब्धौ ननु मज्जयत्यपि नरानेषा ह्यसारान्तरा ॥ ३५॥

govinda tvadudāranādamuralī gopījanasyāñjasāmānaṃ dūra udasya hanta kurute tāpaṃ manobhūdbhavam |hetustatra kilaitayorbhagavato bimbādharapekṣatānandābdhau nanu majjayatyapi narāneṣā hyasārāntarā || 35||

सिद्धान्तः श्रुतिमस्तकस्य यतिनां भाग्यं व्रजौकस्ततेःपुण्यौघस्य महत् फलं प्रविततं मोक्षस्य चैकाननम् ।सौन्दर्यस्य परावधिः प्रणमतामानन्दभूमोदयोबालो बद्ध उलूखले भवतु नो बन्धस्य विच्छित्तये ॥ ३६॥

siddhāntaḥ śrutimastakasya yatināṃ bhāgyaṃ vrajaukastateḥpuṇyaughasya mahat phalaṃ pravitataṃ mokṣasya caikānanam |saundaryasya parāvadhiḥ praṇamatāmānandabhūmodayobālo baddha ulūkhale bhavatu no bandhasya vicchittaye || 36||

कालिन्दीव तमालभूरुह इवाम्भोदावलीवालिनांश्रेणीव द्विपराडिवाहिहमणीदामेव यो राजते ।कान्तारेषु नदीतटेषु शिखरिशान्तेषु वल्लीगृहेप्वब्जोद्भासिसरःसु गोपरमणीवक्षःसु चित्तेऽस्तु नः ॥ ३७॥

kālindīva tamālabhūruha ivāmbhodāvalīvālināṃśreṇīva dviparāḍivāhihamaṇīdāmeva yo rājate |kāntāreṣu nadītaṭeṣu śikhariśānteṣu vallīgṛhepvabjodbhāsisaraḥsu goparamaṇīvakṣaḥsu citte'stu naḥ || 37||

कालिन्दीपुलिनस्थली भगवतः पादारविन्दोल्लसद्रेखामण्डलमण्डिता व्रजवधूखेलाच्युतैः कुङ्कुमैः ।पुष्पौघैश्च विराजिता नतजनाहन्तापिशाचीसमुत्सारे यन्त्रमिवाच्युतेन लिखितं पुष्णातु भाग्यं मम ॥ ३८॥

kālindīpulinasthalī bhagavataḥ pādāravindollasadrekhāmaṇḍalamaṇḍitā vrajavadhūkhelācyutaiḥ kuṅkumaiḥ |puṣpaughaiśca virājitā natajanāhantāpiśācīsamutsāre yantramivācyutena likhitaṃ puṣṇātu bhāgyaṃ mama || 38||

मैरेयं पिबतो गुरोरपि सतीं शाठ्यात् समागच्छतोभ्रूणान् संहरतः सुवर्णमधिकं लोभान्मुहुर्मुष्णतः ।देहासङ्गवशात् पुनाति सहसा भागीरथी यद्भवातत् ते पादसरोरुहं कृतवतामन्तर्न मुक्तिः कथम् ॥ ३९॥

maireyaṃ pibato gurorapi satīṃ śāṭhyāt samāgacchatobhrūṇān saṃharataḥ suvarṇamadhikaṃ lobhānmuhurmuṣṇataḥ |dehāsaṅgavaśāt punāti sahasā bhāgīrathī yadbhavātat te pādasaroruhaṃ kṛtavatāmantarna muktiḥ katham || 39||

संसारोदधिनाविकेन कलुषव्राताटवीवह्निनागाढाज्ञानतमिस्रचण्डमहसा श्रुत्यन्तसीमाजुषा ।मोक्षश्रीप्रियनायकेन निभृतानन्दप्रदात्रा हरेःपादाब्जेन हृदम्बुजे निवसता दूरीकृतो ह्यन्तकः ॥ ४०॥

saṃsārodadhināvikena kaluṣavrātāṭavīvahnināgāḍhājñānatamisracaṇḍamahasā śrutyantasīmājuṣā |mokṣaśrīpriyanāyakena nibhṛtānandapradātrā hareḥpādābjena hṛdambuje nivasatā dūrīkṛto hyantakaḥ || 40||

मूढान् दुर्धनगर्वितान् प्रतिदिनं धिक्कुर्वतः सज्जनान्स्तुत्वाभीक्ष्णमहो वृथैव रसने श्रान्तासि मर्त्याधमान् ।लक्ष्मीनायकमब्जभूहरिमुखैः संसेविताङ्घ्रिद्वयंकृष्णं संस्तुहि धन्यतां गमय मां किं वस्त्वसाध्यं तव ॥ ४१॥

mūḍhān durdhanagarvitān pratidinaṃ dhikkurvataḥ sajjanānstutvābhīkṣṇamaho vṛthaiva rasane śrāntāsi martyādhamān |lakṣmīnāyakamabjabhūharimukhaiḥ saṃsevitāṅghridvayaṃkṛṣṇaṃ saṃstuhi dhanyatāṃ gamaya māṃ kiṃ vastvasādhyaṃ tava || 41||

इति श्रीकृष्णस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।स्तोत्रसमुच्चयः २ (५३)

iti śrīkṛṣṇastotraṃ sampūrṇam |stotrasamuccayaḥ 2 (53)