देवीस्तुतिः वृत्रत्रस्तैः देवैः कृता Vritratrastaih Devaih Krita Devi Stuti

(देवीभागवततः)देवा ऊचुःदेवि प्रसीद परिपाहि सुरान्प्रतप्तान्वृत्रासुरेण समरे परिपीडितांश्च ।दीनार्तिनाशनपरे परमार्थतत्त्वेप्राप्तांस्त्वदङ्घ्रिकमलं शरणं सदैव ॥ ३४॥

(devībhāgavatataḥ)devā ūcuḥdevi prasīda paripāhi surānprataptānvṛtrāsureṇa samare paripīḍitāṃśca |dīnārtināśanapare paramārthatattveprāptāṃstvadaṅghrikamalaṃ śaraṇaṃ sadaiva || 34||

त्वं सर्वविश्वजननी परिपालयास्मान्पुत्रानिवातिपतितान् रिपुसङ्कटेऽस्मिन् ।मातर्न तेऽस्त्यविदितं भुवनत्रयेऽपिकस्मादुपेक्षसि सुरानसुरप्रतप्तान् ॥ ३५॥

tvaṃ sarvaviśvajananī paripālayāsmānputrānivātipatitān ripusaṅkaṭe'smin |mātarna te'styaviditaṃ bhuvanatraye'pikasmādupekṣasi surānasuraprataptān || 35||

त्रैलोक्यमेतदखिलं विहितं त्वयैवब्रह्मा हरिः पशुपतिस्तव वासनोत्थाः ।कुर्वन्ति कार्यमखिलं स्ववशा न ते तेभ्रूभङ्गचालनवशाद्विहरन्ति कामम् ॥ ३६॥

trailokyametadakhilaṃ vihitaṃ tvayaivabrahmā hariḥ paśupatistava vāsanotthāḥ |kurvanti kāryamakhilaṃ svavaśā na te tebhrūbhaṅgacālanavaśādviharanti kāmam || 36||

माता सुतान्परिभवात्परिपाति दीनान्रीतिस्त्वयैव रचिता प्रकटापराधान् ।कस्मान्न पालयसि देवि विनापराधानस्मांस्त्वदङ्घ्रिशरणान्करुणारसाब्धे ॥ ३७॥

mātā sutānparibhavātparipāti dīnānrītistvayaiva racitā prakaṭāparādhān |kasmānna pālayasi devi vināparādhānasmāṃstvadaṅghriśaraṇānkaruṇārasābdhe || 37||

नूनं मदङ्घ्रिभजनाप्तपदाः किलैतेभक्तिं विहाय विभवे सुखभोगलुब्धाः ।नेमे कटाक्षविषया इति चेन्न चैषारीतिः सुते जननकर्तरि चापि दृष्टा ॥ ३८॥

nūnaṃ madaṅghribhajanāptapadāḥ kilaitebhaktiṃ vihāya vibhave sukhabhogalubdhāḥ |neme kaṭākṣaviṣayā iti cenna caiṣārītiḥ sute jananakartari cāpi dṛṣṭā || 38||

दोषो न नोऽत्र जननि प्रतिभाति चित्तेयत्ते विहाय भजनं विभवे निमग्नाः ।मोहस्त्वया विरचितः प्रभवत्यसौ नस्तस्मात्स्वभावकरुणे दयसे कथं न ॥ ३९॥

doṣo na no'tra janani pratibhāti citteyatte vihāya bhajanaṃ vibhave nimagnāḥ |mohastvayā viracitaḥ prabhavatyasau nastasmātsvabhāvakaruṇe dayase kathaṃ na || 39||

पूर्वं त्वया जननि दैत्यपतिर्बलिष्ठोव्यापादितो महिषरूपधरः किलाजौ ।अस्मत्कृते सकललोकभयावहोऽसौवृत्रं कथं न भयदं विधुनोषि मातः ॥ ४०॥

pūrvaṃ tvayā janani daityapatirbaliṣṭhovyāpādito mahiṣarūpadharaḥ kilājau |asmatkṛte sakalalokabhayāvaho'sauvṛtraṃ kathaṃ na bhayadaṃ vidhunoṣi mātaḥ || 40||

शुम्भस्तथातिबलवाननुजो निशुम्भस्तौ भ्रातरौ तदनुगा निहता हतौ च ।वृत्रं तथा जहि खलं प्रबलं दयार्द्रेमत्तं विमोहय तथा न भवेद्यथासौ ॥ ४१॥

śumbhastathātibalavānanujo niśumbhastau bhrātarau tadanugā nihatā hatau ca |vṛtraṃ tathā jahi khalaṃ prabalaṃ dayārdremattaṃ vimohaya tathā na bhavedyathāsau || 41||

त्वं पालयाद्य विबुधानसुरेण मातःसन्तापितानतितरां भयविह्वलांश्च ।नान्योऽस्ति कोऽपि भुवनेषु सुरार्तिहन्तायः क्लेशजालमखिलं निदहेत्स्वशक्त्या ॥ ४२॥

tvaṃ pālayādya vibudhānasureṇa mātaḥsantāpitānatitarāṃ bhayavihvalāṃśca |nānyo'sti ko'pi bhuvaneṣu surārtihantāyaḥ kleśajālamakhilaṃ nidahetsvaśaktyā || 42||

वृत्रे दया तव यदि प्रथिता तथापिजह्येनमाशु जनदुःखकरं खलं च ।पापात्समुद्धर भवानि शरैः पुनानानोचेत्प्रयास्यति तमो ननु दुष्टबुद्धिः ॥ ४३॥

vṛtre dayā tava yadi prathitā tathāpijahyenamāśu janaduḥkhakaraṃ khalaṃ ca |pāpātsamuddhara bhavāni śaraiḥ punānānocetprayāsyati tamo nanu duṣṭabuddhiḥ || 43||

ते प्रापिताः सुरवनं विबुधारयो येहत्वा रणेऽपि विशिखैः किल पावितास्ते ।त्राता न किं निरयपातभयाद्दयार्द्रेयच्छत्रवोऽपि न हि किं विनिहंसि वृत्रम् ॥ ४४॥

te prāpitāḥ suravanaṃ vibudhārayo yehatvā raṇe'pi viśikhaiḥ kila pāvitāste |trātā na kiṃ nirayapātabhayāddayārdreyacchatravo'pi na hi kiṃ vinihaṃsi vṛtram || 44||

जानीमहे रिपुरसौ तव सेवको नप्रायेण पीडयति नः किल पापबुद्धिः ।यस्तावकस्त्विह भवेदमरानसौ किंत्वत्पादपङ्कजरतान्ननु पीडयेद्वा ॥ ४५॥

jānīmahe ripurasau tava sevako naprāyeṇa pīḍayati naḥ kila pāpabuddhiḥ |yastāvakastviha bhavedamarānasau kiṃtvatpādapaṅkajaratānnanu pīḍayedvā || 45||

कुर्मः कथं जननि पूजनमद्य तेऽम्बपुष्पादिकं तव विनिर्मितमेव यस्मात् ।मन्त्रा वयं च सकलं परशक्तिरूपंतस्माद्भवानि चरणे प्रणताः स्म नूनम् ॥ ४६॥

kurmaḥ kathaṃ janani pūjanamadya te'mbapuṣpādikaṃ tava vinirmitameva yasmāt |mantrā vayaṃ ca sakalaṃ paraśaktirūpaṃtasmādbhavāni caraṇe praṇatāḥ sma nūnam || 46||

धन्यास्त एव मनुजा हि भजन्ति भक्त्यापादाम्बुजं तव भवाब्धिजलेषु पोतम् ।यं योगिनोऽपि मनसा सततं स्मरन्तिमोक्षार्थिनो विगतरागविकारमोहाः ॥ ४७॥

dhanyāsta eva manujā hi bhajanti bhaktyāpādāmbujaṃ tava bhavābdhijaleṣu potam |yaṃ yogino'pi manasā satataṃ smarantimokṣārthino vigatarāgavikāramohāḥ || 47||

ये याज्ञिकाः सकलवेदविदोऽपि नूनंत्वां संस्मरन्ति सततं किल होमकाले ।स्वाहां तु तृप्तिजननीममरेश्वराणांभूयः स्वधां पितृगणस्य च तृप्तिहेतुम् ॥ ४८॥

ye yājñikāḥ sakalavedavido'pi nūnaṃtvāṃ saṃsmaranti satataṃ kila homakāle |svāhāṃ tu tṛptijananīmamareśvarāṇāṃbhūyaḥ svadhāṃ pitṛgaṇasya ca tṛptihetum || 48||

मेधासि कान्तिरसि शान्तिरपि प्रसिद्धाबुद्धिस्त्वमेव विशदार्थकरी नराणाम् ।सर्वं त्वमेव विभवं भुवनत्रयेऽस्मिन्कृत्वा ददासि भजतां कृपया सदैव ॥ ४९॥

medhāsi kāntirasi śāntirapi prasiddhābuddhistvameva viśadārthakarī narāṇām |sarvaṃ tvameva vibhavaṃ bhuvanatraye'sminkṛtvā dadāsi bhajatāṃ kṛpayā sadaiva || 49||

व्यास उवाचएवं स्तुता सुरैर्देवी प्रत्यक्षा साभवत्तदा ।चारुरूपधरा तन्वी सर्वाभरणभूषिता ॥ ५०॥

vyāsa uvācaevaṃ stutā surairdevī pratyakṣā sābhavattadā |cārurūpadharā tanvī sarvābharaṇabhūṣitā || 50||

इति देवीभागवते षष्ठस्कन्धे पञ्चमाध्यायान्तर्गतावृत्रत्रस्तैः देवैः कृता देवीस्तुतिः समाप्ता ।

iti devībhāgavate ṣaṣṭhaskandhe pañcamādhyāyāntargatāvṛtratrastaiḥ devaiḥ kṛtā devīstutiḥ samāptā |