रामाष्टप्रासस्तुतिः Shri Ramashtaprasastutih

कर्ता कञ्जभवात्मना त्रिजगतां भर्ता मुकुन्दात्मनाहर्ता यश्च हरात्मनाघमखिलं स्मर्ता च यस्योज्झति ।धर्तारं धनुषः शरैस्सह तमादर्तारमार्तान्वयंसर्तारोऽप्यपथे श्रिता रघुपतिं वर्तामहे निर्भयाः ॥ १॥

kartā kañjabhavātmanā trijagatāṃ bhartā mukundātmanāhartā yaśca harātmanāghamakhilaṃ smartā ca yasyojjhati |dhartāraṃ dhanuṣaḥ śaraissaha tamādartāramārtānvayaṃsartāro'pyapathe śritā raghupatiṃ vartāmahe nirbhayāḥ || 1||

कारागारसमानसंसृतिनिराकाराय सच्चिन्मयंधीरा यं शरणं व्रजन्ति भुवने नीरागमोहस्मयाः ।तारादेवरमुख्यवानरपरीवाराय नीराकरस्फाराटोपहराय रावणजिते वीराय तस्मै नमः ॥ २॥

kārāgārasamānasaṃsṛtinirākārāya saccinmayaṃdhīrā yaṃ śaraṇaṃ vrajanti bhuvane nīrāgamohasmayāḥ |tārādevaramukhyavānaraparīvārāya nīrākarasphārāṭopaharāya rāvaṇajite vīrāya tasmai namaḥ || 2||

किं देवैरितरैः प्रपन्नभरणे सन्देहकृद्भिर्नृणांविन्देयं यदि तान् विमूढ इति मां निन्देयुरार्या न किम् ।किं देयं किमदेयमित्यविदुरं तं देहिनामिष्टदंवन्दे कञ्चन वञ्चनामृगरिपुं मन्देतरश्रेयसे ॥ ३॥

kiṃ devairitaraiḥ prapannabharaṇe sandehakṛdbhirnṛṇāṃvindeyaṃ yadi tān vimūḍha iti māṃ nindeyurāryā na kim |kiṃ deyaṃ kimadeyamityaviduraṃ taṃ dehināmiṣṭadaṃvande kañcana vañcanāmṛgaripuṃ mandetaraśreyase || 3||

गात्रेषु श्रममग्निमान्द्यमुदरे नेत्रे जडत्वं सहश्रोत्रेणादिशती जरा विशति चेत् कोऽत्रेरयेन्मास्त्विति ।दात्रे यत्तु नमोऽधुनाऽपि कलये स्तोत्रेण वित्ताशयामैत्रे जन्मजुषे कुले कृतनतिर्नेत्रे तदुज्झाम्यहम् ॥ ४॥

gātreṣu śramamagnimāndyamudare netre jaḍatvaṃ sahaśrotreṇādiśatī jarā viśati cet ko'trerayenmāstviti |dātre yattu namo'dhunā'pi kalaye stotreṇa vittāśayāmaitre janmajuṣe kule kṛtanatirnetre tadujjhāmyaham || 4||

जातो यो मिहिरान्वये नियमिना नीतो मखं रक्षितुंशातोदर्यपि येन गौतममुनेः पूतोपलत्वं जहौ ।छातोमापतिकार्मुकं सदसि यं सीतोपलेभे पतिंनातो राघवतोऽपरं शरणमित्यातोद्यमाघोषये ॥ ५॥

jāto yo mihirānvaye niyaminā nīto makhaṃ rakṣituṃśātodaryapi yena gautamamuneḥ pūtopalatvaṃ jahau |chātomāpatikārmukaṃ sadasi yaṃ sītopalebhe patiṃnāto rāghavato'paraṃ śaraṇamityātodyamāghoṣaye || 5||

नाहं पुत्रकलत्रमित्रविषये स्नेहं विहातुं क्षमःसाहङ्कारमिदं मनश्च न कृतोत्साहं गुरूपासने ।देहं नश्वरमन्तकस्य न दया हा हन्त तेनोज्झितुंमोहं नौमि रुचा विडम्बितपयोवाहं रघूणां पतिम् ॥ ६॥

nāhaṃ putrakalatramitraviṣaye snehaṃ vihātuṃ kṣamaḥsāhaṅkāramidaṃ manaśca na kṛtotsāhaṃ gurūpāsane |dehaṃ naśvaramantakasya na dayā hā hanta tenojjhituṃmohaṃ naumi rucā viḍambitapayovāhaṃ raghūṇāṃ patim || 6||

श्रीहीनं व्यथयन्ति ये धनमदादेहीति याहीति तान्वाहीकानिव न स्मराम्यपि पतीन् दोहीयसीनां गवाम् ।देहीतीरितमन्तरेण ददते यो हीहितं देहिनांपाहीति ब्रुवतो रघूद्वह दयावाही स सेव्योऽसि मे ॥ ७॥

śrīhīnaṃ vyathayanti ye dhanamadādehīti yāhīti tānvāhīkāniva na smarāmyapi patīn dohīyasīnāṃ gavām |dehītīritamantareṇa dadate yo hīhitaṃ dehināṃpāhīti bruvato raghūdvaha dayāvāhī sa sevyo'si me || 7||

श्रुत्वा वेदशिरांसि तन्निगदितं मत्वा यथावन्नरःस्मृत्वाऽभीक्ष्णमिदं लभेत विशयं हित्वाऽऽत्मसाक्षात्कृतिम् ।यत्त्वाह क्रममित्थमागमशिरस्तत्त्वावबोधोदयेसत्त्वाकार तदेव राम सुलभं न त्वामनत्वा नृणाम् ॥ ८॥

śrutvā vedaśirāṃsi tannigaditaṃ matvā yathāvannaraḥsmṛtvā'bhīkṣṇamidaṃ labheta viśayaṃ hitvā''tmasākṣātkṛtim |yattvāha kramamitthamāgamaśirastattvāvabodhodayesattvākāra tadeva rāma sulabhaṃ na tvāmanatvā nṛṇām || 8||

हन्तुं प्राक्तनदुष्कृतानि जगतां मन्तुं भृशानित्यतांकन्तुं जेतुममुत्र चेह समुपारन्तुं फलेष्वादरात् ।यन्तुं सेन्द्रियजातमागमशिरो गन्तुं च वक्त्राद्गुरोःतन्तुं चण्डकरान्वयस्य कलये तं तुङ्गचापं प्रभुम् ॥ ९॥

hantuṃ prāktanaduṣkṛtāni jagatāṃ mantuṃ bhṛśānityatāṃkantuṃ jetumamutra ceha samupārantuṃ phaleṣvādarāt |yantuṃ sendriyajātamāgamaśiro gantuṃ ca vaktrādguroḥtantuṃ caṇḍakarānvayasya kalaye taṃ tuṅgacāpaṃ prabhum || 9||

इति श्रीरामाष्टप्रासस्तुतिः समाप्ता ।

iti śrīrāmāṣṭaprāsastutiḥ samāptā |