प्रार्थनामृतस्तोत्रम् Prarthanamritastotram

श्रीरूपरतिमञ्जर्योरङ्घ्रिसेवैकगृध्नुना ।असङ्ख्येनापि जनुषा व्रजे वासोऽस्तु मेऽनिशम् ॥ १॥

śrīrūparatimañjaryoraṅghrisevaikagṛdhnunā |asaṅkhyenāpi januṣā vraje vāso'stu me'niśam || 1||

अयं जीवो रङ्गैर्नयनयुगलस्यन्दिसलिलप्रधौताङ्गो रङ्गो घटितपटुरोमालिनटनः ।कदा रासे लास्यैः प्रेमजलपरिक्लिन्नपुलकश्रियौ राधाकृष्णौ मदनसुनटौ विजयति भोः ॥ २॥

ayaṃ jīvo raṅgairnayanayugalasyandisalilapradhautāṅgo raṅgo ghaṭitapaṭuromālinaṭanaḥ |kadā rāse lāsyaiḥ premajalapariklinnapulakaśriyau rādhākṛṣṇau madanasunaṭau vijayati bhoḥ || 2||

प्रेमोद्रेकैर्नयननिपतद्वारिधारो धरण्यांवैवर्ण्यालीसवलितवपुः प्रौढकम्पः कदाहम् ।स्वेदाम्भोभिः स्नपितपुलकश्रेणिमूलः स्मितोक्तौराधाकृष्णौ मदनसमरस्फारदक्षौ स्मरामि ॥ ३॥

premodrekairnayananipatadvāridhāro dharaṇyāṃvaivarṇyālīsavalitavapuḥ prauḍhakampaḥ kadāham |svedāmbhobhiḥ snapitapulakaśreṇimūlaḥ smitoktaurādhākṛṣṇau madanasamarasphāradakṣau smarāmi || 3||

मसारक्ष्मासारोद्भवनवतमालोद्भटमदप्रहारिश्रीभारोज्ज्वलवपुषमुद्याछुचिरसैः ।कदा राकाचन्द्रस्तुतवदननिद्रालसदृशंदृशा कृष्णं वक्षःस्वपनपरराधं सखि भजे ॥ ४॥

masārakṣmāsārodbhavanavatamālodbhaṭamadaprahāriśrībhārojjvalavapuṣamudyāchucirasaiḥ |kadā rākācandrastutavadananidrālasadṛśaṃdṛśā kṛṣṇaṃ vakṣaḥsvapanapararādhaṃ sakhi bhaje || 4||

सरागं कुर्वत्यः सखि हरिकृते हाररचनंकरे श्रीराधायाः प्रकटपुलकोद्रेकि मयका ।विचित्यालं चञ्चद्द्युतिविविधवर्णं मणिकुलंक्रमेणाराद्देयं किमिति कृपया ताचरणयोः ॥ ५॥

sarāgaṃ kurvatyaḥ sakhi harikṛte hāraracanaṃkare śrīrādhāyāḥ prakaṭapulakodreki mayakā |vicityālaṃ cañcaddyutivividhavarṇaṃ maṇikulaṃkrameṇārāddeyaṃ kimiti kṛpayā tācaraṇayoḥ || 5||

मानेनालं कवलितधिया श्यामया राधिकार्द्राद्रागाहूता व्यसनकथनायेति संविद्य कीरात् ।तस्या वेशैर्गतमघहरं तस्य दोषं लपन्तंतुष्ट्यालिङ्ग्य त्वरितमथ सा ज्ञाततत्त्वा जडासीत् ॥ ६॥

mānenālaṃ kavalitadhiyā śyāmayā rādhikārdrādrāgāhūtā vyasanakathanāyeti saṃvidya kīrāt |tasyā veśairgatamaghaharaṃ tasya doṣaṃ lapantaṃtuṣṭyāliṅgya tvaritamatha sā jñātatattvā jaḍāsīt || 6||

सनीरमुदिरद्युतिः पुरटनिन्दिवस्त्रं दधाछिखण्डकृतशेखरः स्फुरितवान्यवेशः सुखी ।समृद्धविधुमण्डलीस्तवनलङ्घिवक्त्रे धृतंक एष सखि वादयन्मुरलिमद्य बुद्धिं हरेत् ॥ ७॥

sanīramudiradyutiḥ puraṭanindivastraṃ dadhāchikhaṇḍakṛtaśekharaḥ sphuritavānyaveśaḥ sukhī |samṛddhavidhumaṇḍalīstavanalaṅghivaktre dhṛtaṃka eṣa sakhi vādayanmuralimadya buddhiṃ haret || 7||

एकं स्वप्नवरं शृणुष्व ललिते हा हा सखि श्रावयस्वप्ने पुष्पहृतौ त्वया सह मया प्राप्ते वने मत्पुरः ।तन्वत्या दरवीक्ष्य चञ्चलदृशानङ्गं सदङ्गं बलात्स्मेरः कश्चन मेघसुन्दरवपुस्त्वामालिलिङ्गोन्मदः ॥ ८॥

ekaṃ svapnavaraṃ śṛṇuṣva lalite hā hā sakhi śrāvayasvapne puṣpahṛtau tvayā saha mayā prāpte vane matpuraḥ |tanvatyā daravīkṣya cañcaladṛśānaṅgaṃ sadaṅgaṃ balātsmeraḥ kaścana meghasundaravapustvāmāliliṅgonmadaḥ || 8||

दृष्ट्वा गोपतिनन्दनस्य कदनं वेणुर्गतो मूकतांसर्वे स्थावरजङ्गमा व्रजवनीजाता ययुः क्षीणताम् ।सोऽपि व्याग्रसुहृद्वृतो भुवि लुठन्नास्ते विभूषः कृशोराधे त्वं तु मुदा सदाधिपयसा मानोरगं पोषय ॥ ९॥

dṛṣṭvā gopatinandanasya kadanaṃ veṇurgato mūkatāṃsarve sthāvarajaṅgamā vrajavanījātā yayuḥ kṣīṇatām |so'pi vyāgrasuhṛdvṛto bhuvi luṭhannāste vibhūṣaḥ kṛśorādhe tvaṃ tu mudā sadādhipayasā mānoragaṃ poṣaya || 9||

क्व राधे त्वं साक्षादित इतवती त्वद्वशमिमंजनं हा हागत्य स्नपय कृपया कौतुकरसैः ।इति व्याग्रं शश्वन्मुरलिविवरे घर्घररवंवितन्वाने कृष्णे स्मितवलितवामेयमुदभूत् ॥ १०॥

kva rādhe tvaṃ sākṣādita itavatī tvadvaśamimaṃjanaṃ hā hāgatya snapaya kṛpayā kautukarasaiḥ |iti vyāgraṃ śaśvanmuralivivare gharghararavaṃvitanvāne kṛṣṇe smitavalitavāmeyamudabhūt || 10||

कृत्वा वामकरेऽद्य कर्मुकमये पौष्पं करस्यापरस्याभुग्नाङ्गुलियुग्मकेन सरलं न्यास्येषुमस्मिन्पुरः ।कः श्यामो नटवेश एष सुहृदां सङ्गेन रङ्गं सृजन्स्मेरः सुन्दरि बम्भ्रमीति मदनस्योन्मादिदृग्विभ्रमः ॥ ११॥

kṛtvā vāmakare'dya karmukamaye pauṣpaṃ karasyāparasyābhugnāṅguliyugmakena saralaṃ nyāsyeṣumasminpuraḥ |kaḥ śyāmo naṭaveśa eṣa suhṛdāṃ saṅgena raṅgaṃ sṛjansmeraḥ sundari bambhramīti madanasyonmādidṛgvibhramaḥ || 11||

श्यामाश्यामनिकामकामसमरोज्जृम्भच्युतालङ्कृतिस्तोमामोदितमाल्यकुङ्कुमहिमव्याकीर्णकुञ्जं मुदा ।दृष्ट्वागत्य सखि श्रमेण पवनं दूरे भजत्तद्युगंद्रष्टुं न्यस्तदृशौ कदापि मयि तत्स्मेरं दृशं धास्यति ॥ १२॥

śyāmāśyāmanikāmakāmasamarojjṛmbhacyutālaṅkṛtistomāmoditamālyakuṅkumahimavyākīrṇakuñjaṃ mudā |dṛṣṭvāgatya sakhi śrameṇa pavanaṃ dūre bhajattadyugaṃdraṣṭuṃ nyastadṛśau kadāpi mayi tatsmeraṃ dṛśaṃ dhāsyati || 12||

सुबलसखाधरपल्लवसमुदितमधुमाधुरीलुब्धाम् ।रुचिजितकाञ्चनचित्रांकञ्चनचित्रां पिकीं वन्दे ॥ १३॥

subalasakhādharapallavasamuditamadhumādhurīlubdhām |rucijitakāñcanacitrāṃkañcanacitrāṃ pikīṃ vande || 13||

वृषरविजाधरबिम्बीफलरसपानोत्कमद्भुतं भ्रमरम् ।कृतशिखिपिञ्छकचूलंपीतदुकूलं चिरं नौमि ॥ १४॥

vṛṣaravijādharabimbīphalarasapānotkamadbhutaṃ bhramaram |kṛtaśikhipiñchakacūlaṃpītadukūlaṃ ciraṃ naumi || 14||

जितः सुधांशुर्यशसा ममेतिगर्वं मूढ मा बत गोष्ठवीर ।तवारिनरीनयनाम्बुपालीजिगाय तातं प्रसभं यतोऽस्य ॥ १५॥

jitaḥ sudhāṃśuryaśasā mametigarvaṃ mūḍha mā bata goṣṭhavīra |tavārinarīnayanāmbupālījigāya tātaṃ prasabhaṃ yato'sya || 15||

अदृष्टा दृष्टेव स्फुरति सखि केयं व्रजवधूःकुतोऽस्मिन्नायाता भजितुमतुला त्वां मधुपुरात् ।अपूर्वेणापुर्वां रमय हरिणैनामिति सराधिकोद्यद्भङ्ग्युक्त्या विदितयुवतित्वः स्मितमधात् ॥ १६॥

adṛṣṭā dṛṣṭeva sphurati sakhi keyaṃ vrajavadhūḥkuto'sminnāyātā bhajitumatulā tvāṃ madhupurāt |apūrveṇāpurvāṃ ramaya hariṇaināmiti sarādhikodyadbhaṅgyuktyā viditayuvatitvaḥ smitamadhāt || 16||

त्वद्भाग्यादिन्दुकान्तिर्वनमणिसदनं मण्डयन्ती समन्ताद्भ्राजत्यस्मिन्वसन्ती हतमपि तिमिरं मध्यरात्रं च वीतम् ।तूर्णं तस्माच्चकोर व्रज निजगगनात्सेवितुं तं पिपासोयावत्सूरोऽभिमन्युर्द्रुतमिह उदितस्त्वां न दूरीकरोति ॥ १७॥

tvadbhāgyādindukāntirvanamaṇisadanaṃ maṇḍayantī samantādbhrājatyasminvasantī hatamapi timiraṃ madhyarātraṃ ca vītam |tūrṇaṃ tasmāccakora vraja nijagaganātsevituṃ taṃ pipāsoyāvatsūro'bhimanyurdrutamiha uditastvāṃ na dūrīkaroti || 17||

चकोरीव ज्योत्स्नायुतममृतरश्मिं स्थिरतडिद्वृतं दिव्याम्भोदं नवमिव रताचातकवधूः ।तमालं भृङ्गीवोद्यतरुचि कदा स्वर्णलतिकाश्रितं राधाश्लिष्टं हरिमिह दृगेषा भजति मे ॥ १८॥

cakorīva jyotsnāyutamamṛtaraśmiṃ sthirataḍidvṛtaṃ divyāmbhodaṃ navamiva ratācātakavadhūḥ |tamālaṃ bhṛṅgīvodyataruci kadā svarṇalatikāśritaṃ rādhāśliṣṭaṃ harimiha dṛgeṣā bhajati me || 18||

दूतीभिश्चटुवारिभिः सखिगणैर्भेदार्द्रशाखाहतिव्रातैः पादलुठाछिरःश्रितरजोवृष्ट्या बकीविद्विषा ।राधायाः सखि शक्यते शमयितुं यो मानवह्निर्न यातंनिर्वापयतीह फुत्कृतीकणैस्तां सिद्धवंशीं नुमः ॥ १९॥

dūtībhiścaṭuvāribhiḥ sakhigaṇairbhedārdraśākhāhativrātaiḥ pādaluṭhāchiraḥśritarajovṛṣṭyā bakīvidviṣā |rādhāyāḥ sakhi śakyate śamayituṃ yo mānavahnirna yātaṃnirvāpayatīha phutkṛtīkaṇaistāṃ siddhavaṃśīṃ numaḥ || 19||

प्राणक्ष्वेलिभुवं व्रजं व्रजजनं तातं प्रसूं गाः सखीन्गोपीः कामपि तां विना विषमभूद्द्वारावती मित्र मे ।इत्थं स्वप्निकशीर्णमाधववचः श्रुत्वैव भामापि सातद्युक्ता किल लोकितुं तदखिलं तं चाटुना याचते ॥ २०॥

prāṇakṣvelibhuvaṃ vrajaṃ vrajajanaṃ tātaṃ prasūṃ gāḥ sakhīngopīḥ kāmapi tāṃ vinā viṣamabhūddvārāvatī mitra me |itthaṃ svapnikaśīrṇamādhavavacaḥ śrutvaiva bhāmāpi sātadyuktā kila lokituṃ tadakhilaṃ taṃ cāṭunā yācate || 20||

तमालस्य क्रोडे स्थितकनकयूथीं प्रविलसत्प्रसूनां लोलालिं सखि कलय वन्द्यं चिरमिमम् ।तिरस्कर्तुर्मेघद्युतिमघभिदोऽङ्के स्थितचलद्दृशं स्मेरां राधां तडिदतिरुचिं स्मारयति या ॥ २१॥

tamālasya kroḍe sthitakanakayūthīṃ pravilasatprasūnāṃ lolāliṃ sakhi kalaya vandyaṃ ciramimam |tiraskarturmeghadyutimaghabhido'ṅke sthitacaladdṛśaṃ smerāṃ rādhāṃ taḍidatiruciṃ smārayati yā || 21||

इति श्रीरघुनाथदासगोस्वामिविरचितस्तवावल्यांप्रार्थनामृतस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।

iti śrīraghunāthadāsagosvāmiviracitastavāvalyāṃprārthanāmṛtastotraṃ sampūrṇam |