वरदराजपञ्चाशत् Varadarajapanchashat

वेदान्तदेशिककृत(काञ्च्याम्)द्विरदशिखरिसीम्ना सद्मवान् पद्मयोनेःतुरगसवनवेद्यां श्यामलो हव्यवाहः ।कलशजलधिकन्या वल्लरी कल्पशाखीकलयतु कुशलं नः कोऽपि कारुण्यराशिः ॥ १॥

vedāntadeśikakṛta(kāñcyām)dviradaśikharisīmnā sadmavān padmayoneḥturagasavanavedyāṃ śyāmalo havyavāhaḥ |kalaśajaladhikanyā vallarī kalpaśākhīkalayatu kuśalaṃ naḥ ko'pi kāruṇyarāśiḥ || 1||

यस्यानुभावमधिगन्तुमशक्नुवन्तोमुह्यन्त्यभङ्गुरधियो मुनिसार्वभौमाः ।तस्यैव ते स्तुतिषु साहसमश्नुवानःक्षन्तव्य एष भवता करिशैलनाथ ॥ २॥

yasyānubhāvamadhigantumaśaknuvantomuhyantyabhaṅguradhiyo munisārvabhaumāḥ |tasyaiva te stutiṣu sāhasamaśnuvānaḥkṣantavya eṣa bhavatā kariśailanātha || 2||

जानन्ननादिविहितानपराधवर्गान्स्वामिन् भयात्किमपि वक्तुमहं न शक्तः ।अव्याजवत्सल तथापि निरङ्कुशं मांवात्सल्यमेव भवतो मुखरीकरोति ॥ ३॥

jānannanādivihitānaparādhavargānsvāmin bhayātkimapi vaktumahaṃ na śaktaḥ |avyājavatsala tathāpi niraṅkuśaṃ māṃvātsalyameva bhavato mukharīkaroti || 3||

किं व्याहरामि वरद स्तुतये कथं वाखद्योतवत्प्रलघु सङ्कुचितप्रकाशः ।तन्मे समर्पय मतिं च सरस्वतीं चत्वामञ्जसा स्तुतिपदैर्यदहं धिनोमि ॥ ४॥

kiṃ vyāharāmi varada stutaye kathaṃ vākhadyotavatpralaghu saṅkucitaprakāśaḥ |tanme samarpaya matiṃ ca sarasvatīṃ catvāmañjasā stutipadairyadahaṃ dhinomi || 4||

मच्छक्तिमात्रगणने किमिहास्ति शक्यंशक्येन वा तव करीश किमस्ति साध्यम् ।यद्यस्ति साधय मया तदपि त्वया वाकिं वा भवेद्भवति किञ्चिदनीहमाने ॥ ५॥

macchaktimātragaṇane kimihāsti śakyaṃśakyena vā tava karīśa kimasti sādhyam |yadyasti sādhaya mayā tadapi tvayā vākiṃ vā bhavedbhavati kiñcidanīhamāne || 5||

स्तोत्रं मया विरचितं त्वदधीनवाचात्वत्प्रीतये वरद यत्तदिदं न चित्रम् ।आवर्जयन्ति हृदयं खलु शिक्षकाणांमञ्जूनि पञ्जरशकुन्तविजल्पतानि ॥ ६॥

stotraṃ mayā viracitaṃ tvadadhīnavācātvatprītaye varada yattadidaṃ na citram |āvarjayanti hṛdayaṃ khalu śikṣakāṇāṃmañjūni pañjaraśakuntavijalpatāni || 6||

यं चक्षुषामविषयं हयमेधयज्वाद्राघीयसा सुचरितेन ददर्श वेधाः ।तं त्वां करीश करुणापरिणामतस्तेभूतानि हन्त निखिलानि निशामयन्ति ॥ ७॥

yaṃ cakṣuṣāmaviṣayaṃ hayamedhayajvādrāghīyasā sucaritena dadarśa vedhāḥ |taṃ tvāṃ karīśa karuṇāpariṇāmatastebhūtāni hanta nikhilāni niśāmayanti || 7||

तत्तत्पदैरुपहितेऽपि तुरङ्गमेधेशक्रादयो वरद पूर्वमलब्धभागाः ।अध्यक्षिते मखपतौ त्वयि चक्षुषैवहैरण्यगर्भ हविषां रसमन्वभूवन् ॥ ८॥

tattatpadairupahite'pi turaṅgamedheśakrādayo varada pūrvamalabdhabhāgāḥ |adhyakṣite makhapatau tvayi cakṣuṣaivahairaṇyagarbha haviṣāṃ rasamanvabhūvan || 8||

सर्गस्थितिप्रलयविभ्रमनाटिकायांशैलूषवद्विविधवेषपरिग्रहं त्वाम् ।सम्भावयन्ति हृदयेन करीश धन्याःसंसारवारिनिधिसन्तरणैकपोतम् ॥ ९॥

sargasthitipralayavibhramanāṭikāyāṃśailūṣavadvividhaveṣaparigrahaṃ tvām |sambhāvayanti hṛdayena karīśa dhanyāḥsaṃsāravārinidhisantaraṇaikapotam || 9||

प्राप्तोदयेषु वरद त्वदनुप्रवेशात्पद्मासनादिषु शिवादिषु कञ्चुकेषु ।तन्मात्रदर्शनविलोभितशेमुषीकाःतादात्म्यमूढमतयो निपतन्त्यधीराः ॥ १०॥

prāptodayeṣu varada tvadanupraveśātpadmāsanādiṣu śivādiṣu kañcukeṣu |tanmātradarśanavilobhitaśemuṣīkāḥtādātmyamūḍhamatayo nipatantyadhīrāḥ || 10||

मध्ये विरिञ्चिशिवयोर्विहितावतारःख्यातोऽपि तत्समतया तदिदं न चित्रम् ।मायावशेन मकरादि शरीरिणं त्वांतानेव पश्यति करीश यदेष लोकः ॥ ११॥

madhye viriñciśivayorvihitāvatāraḥkhyāto'pi tatsamatayā tadidaṃ na citram |māyāvaśena makarādi śarīriṇaṃ tvāṃtāneva paśyati karīśa yadeṣa lokaḥ || 11||

ब्रह्मेति शङ्कर इतीन्द्र इति स्वराडित्यात्मेति सर्वमिति सर्वचराचरात्मन् ।हस्तीश सर्ववचसामवसानसीमांत्वां सर्वकारणमुशन्त्यनपाय वाचः ॥ १२॥

brahmeti śaṅkara itīndra iti svarāḍityātmeti sarvamiti sarvacarācarātman |hastīśa sarvavacasāmavasānasīmāṃtvāṃ sarvakāraṇamuśantyanapāya vācaḥ || 12||

आशाधिपेषु गिरिशेषु चतुर्मुखेष्वप्यव्याहता विधि निषेधमयी तवाज्ञा ।हस्तीश नित्यमनुपालनलङ्घनाभ्यांपुंसां शुभाशुभमयानि फलानि सूते ॥ १३॥

āśādhipeṣu giriśeṣu caturmukheṣvapyavyāhatā vidhi niṣedhamayī tavājñā |hastīśa nityamanupālanalaṅghanābhyāṃpuṃsāṃ śubhāśubhamayāni phalāni sūte || 13||

त्रातापदि स्थितिपदं भरणं प्ररोहःछाया करीश सरसानि फलानि च त्वम् ।शाखागतत्रिदशवृन्दशकुन्तकानांकिं नाम नासि महतां निगमद्रुमाणाम् ॥ १४॥

trātāpadi sthitipadaṃ bharaṇaṃ prarohaḥchāyā karīśa sarasāni phalāni ca tvam |śākhāgatatridaśavṛndaśakuntakānāṃkiṃ nāma nāsi mahatāṃ nigamadrumāṇām || 14||

सामान्यबुद्धिजनकाश्च सदादिशब्दाःतत्त्वान्तरभ्रमकृतश्च शिवादि वाचः ।नारायणे त्वयि करीश वहन्त्यनन्यम्अन्वर्थवृत्तिपरिकल्पितमैककण्ठ्यम् ॥ १५॥

sāmānyabuddhijanakāśca sadādiśabdāḥtattvāntarabhramakṛtaśca śivādi vācaḥ |nārāyaṇe tvayi karīśa vahantyananyamanvarthavṛttiparikalpitamaikakaṇṭhyam || 15||

सञ्चिन्तयन्त्यखिलहेयविपक्षभूतंशान्तोदितं शमवता हृदयेन धन्याः ।नित्यं परं वरद सर्वगतं सुसूक्ष्मंनिष्पन्दनन्दथुमयं भवतः स्वरूपम् ॥ १६॥

sañcintayantyakhilaheyavipakṣabhūtaṃśāntoditaṃ śamavatā hṛdayena dhanyāḥ |nityaṃ paraṃ varada sarvagataṃ susūkṣmaṃniṣpandanandathumayaṃ bhavataḥ svarūpam || 16||

विश्वातिशायि सुखरूप यदात्मकस्त्वंव्यक्तिं करीश कथयन्ति तदात्मकां ते ।येनाधिरोहति मतिस्त्वदुपासकानांसा किं त्वमेव तव वेति वितर्कडोलाम् ॥ १७॥

viśvātiśāyi sukharūpa yadātmakastvaṃvyaktiṃ karīśa kathayanti tadātmakāṃ te |yenādhirohati matistvadupāsakānāṃsā kiṃ tvameva tava veti vitarkaḍolām || 17||

मोहान्धकारविनिवर्तनजागरूकेदोषा दिवापि निरवग्रहमेधमाने ।त्वत्तेजसि द्विरदशैलपते विमृष्टेश्लाघ्येत सन्तमसपर्वसहस्रभानोः ॥ १८॥

mohāndhakāravinivartanajāgarūkedoṣā divāpi niravagrahamedhamāne |tvattejasi dviradaśailapate vimṛṣṭeślāghyeta santamasaparvasahasrabhānoḥ || 18||

रूढस्य चिन्मयतया हृदये करीशस्तम्बानुकारि परिणामविशेषभाजः ।स्थानेषु जाग्रति चतुर्ष्वपि सत्त्ववन्तःशाखाविभागचतुरे तव चातुरात्म्ये ॥ १९॥

rūḍhasya cinmayatayā hṛdaye karīśastambānukāri pariṇāmaviśeṣabhājaḥ |sthāneṣu jāgrati caturṣvapi sattvavantaḥśākhāvibhāgacature tava cāturātmye || 19||

नागाचलेश निखिलोपनिषन्मनीषामञ्जूषिकामरकतं परिचिन्वतां त्वाम् ।तन्वी हृदि स्फुरति कापि शिखा मुनीनांसौदामिनीव निभृता नव मेघगर्भा ॥ २०॥

nāgācaleśa nikhilopaniṣanmanīṣāmañjūṣikāmarakataṃ paricinvatāṃ tvām |tanvī hṛdi sphurati kāpi śikhā munīnāṃsaudāminīva nibhṛtā nava meghagarbhā || 20||

औदन्वते महति सद्मनि भासमानेश्लाघ्ये च दिव्यसदने तमसः परस्तात् ।अन्तःकलेवरमिदं सुषिरं सुसूक्ष्मंजातं करीश कथमादरणास्पदं ते ॥ २१॥

audanvate mahati sadmani bhāsamāneślāghye ca divyasadane tamasaḥ parastāt |antaḥkalevaramidaṃ suṣiraṃ susūkṣmaṃjātaṃ karīśa kathamādaraṇāspadaṃ te || 21||

बालाकृतेर्वटपलाशमितस्य यस्यब्रह्माण्डमण्डलमभूदुदरैकदेशे ।तस्यैव तद्वरद हन्त कथं प्रभूतंवाराहमास्थितवतो वपुरद्भुतं ते ॥ २२॥

bālākṛtervaṭapalāśamitasya yasyabrahmāṇḍamaṇḍalamabhūdudaraikadeśe |tasyaiva tadvarada hanta kathaṃ prabhūtaṃvārāhamāsthitavato vapuradbhutaṃ te || 22||

भक्तस्य दानवशिशोः परिपालनायभद्रां नृसिंह कुहनामधिजग्मुषस्ते ।स्तम्भैकवर्जमधुनापि करीश नूनंत्रैलोक्यमेतदखिलं नरसिंहगर्भम् ॥ २३॥

bhaktasya dānavaśiśoḥ paripālanāyabhadrāṃ nṛsiṃha kuhanāmadhijagmuṣaste |stambhaikavarjamadhunāpi karīśa nūnaṃtrailokyametadakhilaṃ narasiṃhagarbham || 23||

क्रामन् जगत्कपटवामनतामुपेतःत्रेधा करीश स भवान् निदधे पदानि ।अद्यापि जन्तव इमे विमलेन यस्यपादोदकेन विधृतेन शिवा भवन्ति ॥ २४॥

krāman jagatkapaṭavāmanatāmupetaḥtredhā karīśa sa bhavān nidadhe padāni |adyāpi jantava ime vimalena yasyapādodakena vidhṛtena śivā bhavanti || 24||

येनाचलप्रकृतिना रिपुसङ्क्षयार्थीवारां निधिं वरद पूर्वमलङ्घयस्त्वम् ।तं वीक्ष्य सेतुमधुनापि शरीरवन्तःसर्वे षडूर्मिबहुलं जलधिं तरन्ति ॥ २५॥

yenācalaprakṛtinā ripusaṅkṣayārthīvārāṃ nidhiṃ varada pūrvamalaṅghayastvam |taṃ vīkṣya setumadhunāpi śarīravantaḥsarve ṣaḍūrmibahulaṃ jaladhiṃ taranti || 25||

इत्थं करीश दुरपह्नवदिव्यभव्यरूपान्वितस्य विबुधादि विभूतिसाम्यात् ।केचिद्विचित्रचरितान् भवतोऽवतारान्सत्यान् दयापरवशस्य वदन्ति सन्तः ॥ २६॥

itthaṃ karīśa durapahnavadivyabhavyarūpānvitasya vibudhādi vibhūtisāmyāt |kecidvicitracaritān bhavato'vatārānsatyān dayāparavaśasya vadanti santaḥ || 26||

सौशील्यभावितधिया भवता कथञ्चित्सञ्छादितानपि गुणान् वरद त्वदीयान् ।प्रत्यक्षयन्त्यविकलं तव सन्निकृष्टाःपत्युस्त्विषामिव पयोदवृतान् मयूखान् ॥ २७॥

sauśīlyabhāvitadhiyā bhavatā kathañcitsañchāditānapi guṇān varada tvadīyān |pratyakṣayantyavikalaṃ tava sannikṛṣṭāḥpatyustviṣāmiva payodavṛtān mayūkhān || 27||

नित्यं करीश तिमिराविलदृष्टयोऽपिसिद्धाञ्जनेन भवतैव विभूषिताक्षाः ।पश्यन्त्युपर्युपरि सञ्चरतामदृश्यंमायानिगूढमनपाय महानिधिं त्वाम् ॥ २८॥

nityaṃ karīśa timirāviladṛṣṭayo'pisiddhāñjanena bhavataiva vibhūṣitākṣāḥ |paśyantyuparyupari sañcaratāmadṛśyaṃmāyānigūḍhamanapāya mahānidhiṃ tvām || 28||

सद्यस्त्यजन्ति वरद त्वयि बद्धभावाःपैतामहादिषु पदेष्वपि भावबन्धम् ।कस्मै स्वदेत सुखसञ्चरणोत्सुकायकारागृहे कनकशृङ्खलयाऽपि बन्धः ॥ २९॥

sadyastyajanti varada tvayi baddhabhāvāḥpaitāmahādiṣu padeṣvapi bhāvabandham |kasmai svadeta sukhasañcaraṇotsukāyakārāgṛhe kanakaśṛṅkhalayā'pi bandhaḥ || 29||

हस्तीश दुःखविषदिग्धफलानुबन्धिन्याब्रह्मकीटमपराहतसम्प्रयोगे ।दुष्कर्मसञ्चयवशाद्दुरतिक्रमे नःप्रत्यस्त्रमञ्जलिरसौ तव निग्रहास्त्रे ॥ ३०॥

hastīśa duḥkhaviṣadigdhaphalānubandhinyābrahmakīṭamaparāhatasamprayoge |duṣkarmasañcayavaśādduratikrame naḥpratyastramañjalirasau tava nigrahāstre || 30||

त्वद्भक्तिपोतमवलम्बितुमक्षमाणांपारं परं वरद गन्तुमनीश्वराणाम् ।स्वैरं लिलङ्घयिषतां भववारिराशिंत्वामेव गन्तुमसि सेतुरभङ्गुरस्त्वम् ॥ ३१॥

tvadbhaktipotamavalambitumakṣamāṇāṃpāraṃ paraṃ varada gantumanīśvarāṇām |svairaṃ lilaṅghayiṣatāṃ bhavavārirāśiṃtvāmeva gantumasi seturabhaṅgurastvam || 31||

अश्रान्तसंसरणधर्मनिपीडितस्यभ्रान्तस्य मे वरद भोगमरीचिकासु ।जीवातुरस्तु निरवग्रहमेधमानोदेव त्वदीयकरुणामृतदृष्टिपातः ॥ ३२॥

aśrāntasaṃsaraṇadharmanipīḍitasyabhrāntasya me varada bhogamarīcikāsu |jīvāturastu niravagrahamedhamānodeva tvadīyakaruṇāmṛtadṛṣṭipātaḥ || 32||

अन्तःप्रविश्य भगवन्नखिलस्य जन्तोःआसेदुषस्तव करीश भृशं दवीयान् ।सत्यं भवेयमधुनापि स एव भूयःस्वाभाविकी तव दया यदि नान्तरायः ॥ ३३॥

antaḥpraviśya bhagavannakhilasya jantoḥāseduṣastava karīśa bhṛśaṃ davīyān |satyaṃ bhaveyamadhunāpi sa eva bhūyaḥsvābhāvikī tava dayā yadi nāntarāyaḥ || 33||

अज्ञातनिर्गममनागमवेदिनं मांअन्धं न किञ्चिदवलम्बनमश्नुवानम् ।एतावतीं गमयितुः पदवीं दयालोःशेषाध्वलेश नयने क इवातिभारः ॥ ३४॥

ajñātanirgamamanāgamavedinaṃ māṃandhaṃ na kiñcidavalambanamaśnuvānam |etāvatīṃ gamayituḥ padavīṃ dayāloḥśeṣādhvaleśa nayane ka ivātibhāraḥ || 34||

भूयोऽपि हन्त वसतिर्यदि मे भवित्रीयाम्यासु दुर्विषहवृत्तिषु यातनासु ।सम्यग्भविष्यति ततः शरणागतानांसंरक्षितेति बिरुदं वरद त्वदीयम् ॥ ३५॥

bhūyo'pi hanta vasatiryadi me bhavitrīyāmyāsu durviṣahavṛttiṣu yātanāsu |samyagbhaviṣyati tataḥ śaraṇāgatānāṃsaṃrakṣiteti birudaṃ varada tvadīyam || 35||

पर्याकुलं महति दुःखपयोनिधौ मांपश्यन् करीश यदि जोषमवस्थितस्त्वम् ।स्फारेक्षणेऽपि मिषति त्वयि निर्निमेषंपारे करिष्यति दया तव दुर्निवारा ॥ ३६॥

paryākulaṃ mahati duḥkhapayonidhau māṃpaśyan karīśa yadi joṣamavasthitastvam |sphārekṣaṇe'pi miṣati tvayi nirnimeṣaṃpāre kariṣyati dayā tava durnivārā || 36||

किं वा करीश कृपणे मयि रक्षणीयेधर्मादि बाह्यसहकारिगवेषणेन ।नन्वस्ति विश्वपरिपालनजागरूकःसङ्कल्प एव भवतो निपुणः सहायः ॥ ३७॥

kiṃ vā karīśa kṛpaṇe mayi rakṣaṇīyedharmādi bāhyasahakārigaveṣaṇena |nanvasti viśvaparipālanajāgarūkaḥsaṅkalpa eva bhavato nipuṇaḥ sahāyaḥ || 37||

निर्यन्त्रणं परिणमन्ति न यावदेतेनीरन्ध्रदुष्कृतभवा दुरितप्ररोहाः ।तावन्न चेत्त्वमुपगच्छसि शार्ङ्गधन्वाशक्यं त्वयापि न हि वारयितुं करीश ॥ ३८॥

niryantraṇaṃ pariṇamanti na yāvadetenīrandhraduṣkṛtabhavā duritaprarohāḥ |tāvanna cettvamupagacchasi śārṅgadhanvāśakyaṃ tvayāpi na hi vārayituṃ karīśa || 38||

यावन्न पश्यति निकामममर्षणो मांभ्रूभङ्गभीषणकरालमुखः कृतान्तः ।तावत्पतन्तु मयि ते भगवन् दयालोःउन्निद्रपद्मकलिका मधुराः कटाक्षाः ॥ ३९॥

yāvanna paśyati nikāmamamarṣaṇo māṃbhrūbhaṅgabhīṣaṇakarālamukhaḥ kṛtāntaḥ |tāvatpatantu mayi te bhagavan dayāloḥunnidrapadmakalikā madhurāḥ kaṭākṣāḥ || 39||

स त्वं स एव रभसो भवदौपवाह्यःचक्रं तदेव शितधारमहं च पाल्यः ।साधारणे त्वयि करीश समस्तजन्तोःमातङ्गमानुषभिदा न विशेषहेतुः ॥ ४०॥

sa tvaṃ sa eva rabhaso bhavadaupavāhyaḥcakraṃ tadeva śitadhāramahaṃ ca pālyaḥ |sādhāraṇe tvayi karīśa samastajantoḥmātaṅgamānuṣabhidā na viśeṣahetuḥ || 40||

निर्वापयिष्यति कदा करिशैलधामन्दुर्वारकर्मपरिपाकमहादवाग्निम् ।प्राचीनदुःखमपि मे सुखयन्निव त्वत्पादारविन्दपरिचाररसप्रवाहः ॥ ४१॥

nirvāpayiṣyati kadā kariśailadhāmandurvārakarmaparipākamahādavāgnim |prācīnaduḥkhamapi me sukhayanniva tvatpādāravindaparicārarasapravāhaḥ || 41||

मुक्तः स्वयं सुकृतदुष्कृतशृङ्खलाभ्यांअर्चिर्मुखैरधिकृतैरतिवाहिताध्वा ।स्वच्छन्दकिङ्करतया भवतः करीशस्वाभाविकं प्रतिलभेय महाधिकारम् ॥ ४२॥

muktaḥ svayaṃ sukṛtaduṣkṛtaśṛṅkhalābhyāṃarcirmukhairadhikṛtairativāhitādhvā |svacchandakiṅkaratayā bhavataḥ karīśasvābhāvikaṃ pratilabheya mahādhikāram || 42||

त्वं चेत्प्रसीदसि तवास्मि समीपतश्चेत्त्वय्यस्तभक्तिरनघा करिशैलनाथ ।संसृज्यते यदि च दासजनस्त्वदीयःसंसार एष भगवन्नपवर्ग एव ॥ ४३॥

tvaṃ cetprasīdasi tavāsmi samīpataścettvayyastabhaktiranaghā kariśailanātha |saṃsṛjyate yadi ca dāsajanastvadīyaḥsaṃsāra eṣa bhagavannapavarga eva || 43||

आहूयमानमनपायविभूतिकामैःआलोकलुप्तजगदान्ध्यमनुस्मरेयम् ।आलोहितांशुकमनाकुलहेतिजालंहैरण्यगर्भहयमेधहविर्भुजं त्वाम् ॥ ४४॥

āhūyamānamanapāyavibhūtikāmaiḥālokaluptajagadāndhyamanusmareyam |ālohitāṃśukamanākulahetijālaṃhairaṇyagarbhahayamedhahavirbhujaṃ tvām || 44||

भूयो भूयः पुलकनिचितैरङ्गकैरेधमानाःस्थूलस्थूलान् नयनमुकुलैर्बिभ्रतो बाष्पबिन्दून् ।धन्याः केचिद्वरद भवतः संसदं भूषयन्तःस्वान्तैरन्तर्विनयनिभृतैः स्वादयन्ते पदं ते ॥ ४५॥

bhūyo bhūyaḥ pulakanicitairaṅgakairedhamānāḥsthūlasthūlān nayanamukulairbibhrato bāṣpabindūn |dhanyāḥ kecidvarada bhavataḥ saṃsadaṃ bhūṣayantaḥsvāntairantarvinayanibhṛtaiḥ svādayante padaṃ te || 45||

वरद तव विलोकयन्ति धन्याः मरकतभूधर मातृकायमाणम् ।व्यपगतपरिकर्मवारवाणं मृगमदपङ्कविशेषनीलमङ्गम् ॥ ४६॥

varada tava vilokayanti dhanyāḥ marakatabhūdhara mātṛkāyamāṇam |vyapagataparikarmavāravāṇaṃ mṛgamadapaṅkaviśeṣanīlamaṅgam || 46||

अनिभृतपरिरम्भैराहितामिन्दिरायाःकनकवलयमुद्रां कण्ठदेशे दधानः ।फणिपतिशयनीयादुत्थितस्त्वं प्रभातेवरद सततमन्तर्मानसं सन्निधेयाः ॥ ४७॥

anibhṛtaparirambhairāhitāmindirāyāḥkanakavalayamudrāṃ kaṇṭhadeśe dadhānaḥ |phaṇipatiśayanīyādutthitastvaṃ prabhātevarada satatamantarmānasaṃ sannidheyāḥ || 47||

तुरगविहगराजस्यन्दनान्दोलिकादिष्वधिकमधिकमन्यामात्मशोभां दधानम् ।अनवधिकविभूतिं हस्तशैलेश्वरं त्वांअनुदिनमनिमेषैर्लोचनैर्निर्विशेयम् ॥ ४८॥

turagavihagarājasyandanāndolikādiṣvadhikamadhikamanyāmātmaśobhāṃ dadhānam |anavadhikavibhūtiṃ hastaśaileśvaraṃ tvāṃanudinamanimeṣairlocanairnirviśeyam || 48||

निरन्तरं निर्विशतस्त्वदीयमस्पृष्टचिन्तापदमाभिरूप्यम् ।सत्यं शपे वारणशैलनाथ वैकुण्ठवासेऽपि न मेऽभिलाषः ॥ ४९॥

nirantaraṃ nirviśatastvadīyamaspṛṣṭacintāpadamābhirūpyam |satyaṃ śape vāraṇaśailanātha vaikuṇṭhavāse'pi na me'bhilāṣaḥ || 49||

व्यातन्वाना तरुणतुलसीदामभिः स्वामभिख्यांमातङ्गाद्रौ मरकतरुचिं पुष्णती मानसे नः ।भोगैश्वर्यप्रियसहचरैः कापि लक्ष्मीकटाक्षैःभूयः श्यामा भुवनजननी देवता सन्निधत्ताम् ॥ ५०॥

vyātanvānā taruṇatulasīdāmabhiḥ svāmabhikhyāṃmātaṅgādrau marakataruciṃ puṣṇatī mānase naḥ |bhogaiśvaryapriyasahacaraiḥ kāpi lakṣmīkaṭākṣaiḥbhūyaḥ śyāmā bhuvanajananī devatā sannidhattām || 50||

इति विहितमुदारं वेङ्कटेशेन भक्त्याश्रुतिसुभगमिदं यः स्तोत्रमङ्गीकरोति ।करिशिखरि विटङ्कस्थायिनः कल्पवृक्षात्भवति फलमशेषं तस्य हस्तापचेयम् ॥ ५१॥

iti vihitamudāraṃ veṅkaṭeśena bhaktyāśrutisubhagamidaṃ yaḥ stotramaṅgīkaroti |kariśikhari viṭaṅkasthāyinaḥ kalpavṛkṣātbhavati phalamaśeṣaṃ tasya hastāpaceyam || 51||

इति वेदान्तदेशिककृत वरदराजपञ्चाशत् समाप्ता ।

iti vedāntadeśikakṛta varadarājapañcāśat samāptā |