काशीविश्वेश्वरस्तोत्रम् अथवा दीनाक्रन्दनम् Shri Kashivishvesvara Stotram or Shri Dinakrandanam

ॐ श्रीगणेशाय नमः ।चुण्ठीजलैरिव सुखैः परिणामदुःखैःआस्वादितैरपि मनागविलुप्ततृष्णः ।श्रान्तोऽस्मि हा भवमरौ सुचिरं चरित्वातच्छायया चरणयोः शिव मां भजेथाः ॥ १॥

oṃ śrīgaṇeśāya namaḥ |cuṇṭhījalairiva sukhaiḥ pariṇāmaduḥkhaiḥāsvāditairapi manāgaviluptatṛṣṇaḥ |śrānto'smi hā bhavamarau suciraṃ caritvātacchāyayā caraṇayoḥ śiva māṃ bhajethāḥ || 1||

दुर्वारसंसृतिरुजा भृशकान्दिशीकःत्वामोषधीपतिभृतं सुकृतैरवाप्य ।आवेदयामि यदहं तव तन्निदानंतत्रावधेहि मृड मा कुरु मय्यवज्ञाम् ॥ २॥

durvārasaṃsṛtirujā bhṛśakāndiśīkaḥtvāmoṣadhīpatibhṛtaṃ sukṛtairavāpya |āvedayāmi yadahaṃ tava tannidānaṃtatrāvadhehi mṛḍa mā kuru mayyavajñām || 2||

दुर्वासनाशतवशादशुचित्वमीक्ष्यया मे हठात्कृतवती मनसि प्रवेशम् ।साऽनेकजन्ममरणावटपातनेनमां राक्षसीव बहु नाथ तुदत्यविद्या ॥ ३॥

durvāsanāśatavaśādaśucitvamīkṣyayā me haṭhātkṛtavatī manasi praveśam |sā'nekajanmamaraṇāvaṭapātanenamāṃ rākṣasīva bahu nātha tudatyavidyā || 3||

घोरे क्षणं विनिपतन्नरके क्षणं चपुण्यं पदं दिविषदां सहसाऽधिरोहन् ।मोहेन कन्दुकदशामिव नीयमानःस्वामिन् सहे किमवधीनि गतागतानि ॥ ४॥

ghore kṣaṇaṃ vinipatannarake kṣaṇaṃ capuṇyaṃ padaṃ diviṣadāṃ sahasā'dhirohan |mohena kandukadaśāmiva nīyamānaḥsvāmin sahe kimavadhīni gatāgatāni || 4||

का मे गतिर्विशति नैव मनो विवेकःस्वप्नेऽपि पक्कणमिव प्रवरो द्विजानाम् ।रुद्धेऽपि तत्र न स रोढुमलं मुहूर्तंविश्वेश मौक्तिकमिवोपरि दर्पणस्य ॥ ५॥

kā me gatirviśati naiva mano vivekaḥsvapne'pi pakkaṇamiva pravaro dvijānām |ruddhe'pi tatra na sa roḍhumalaṃ muhūrtaṃviśveśa mauktikamivopari darpaṇasya || 5||

पित्रोर्जघन्यरसबिन्दुयुगं गृहीत्वाहन्तासकृत्पतितवानधिगर्भवासम् ।तद्दुःखमन्वभवमीश गभीरकुम्भीपाको वराक इति यस्य पुरो गृणन्ति ॥ ६॥

pitrorjaghanyarasabinduyugaṃ gṛhītvāhantāsakṛtpatitavānadhigarbhavāsam |tadduḥkhamanvabhavamīśa gabhīrakumbhīpāko varāka iti yasya puro gṛṇanti || 6||

तत्र स्थितस्तदनु तत्तदनेकपूर्वजन्मान्तरस्मरणविस्मयदुःखितात्मा ।अस्मान्निसृत्य पुनरुद्भवभङ्गहेतोःचेतो विधास्य इति चाकरवं प्रतिज्ञाम् ॥ ७॥

tatra sthitastadanu tattadanekapūrvajanmāntarasmaraṇavismayaduḥkhitātmā |asmānnisṛtya punarudbhavabhaṅgahetoḥceto vidhāsya iti cākaravaṃ pratijñām || 7||

तेनाध्वनाथ निसृतोऽस्मि ततः स्मृतेऽपियस्मिन्निकाममभिमानधनास्त्रपन्ते ।संस्पर्शतस्तु शतशः शितिकर्मवायोःप्रायो निगूढदृढमूढदशामवापम् ॥ ८॥

tenādhvanātha nisṛto'smi tataḥ smṛte'piyasminnikāmamabhimānadhanāstrapante |saṃsparśatastu śataśaḥ śitikarmavāyoḥprāyo nigūḍhadṛḍhamūḍhadaśāmavāpam || 8||

तिर्यग्दशामिव शनैरविवेकसेकात्वर्षाण्यवाप्य परमेश्वर पञ्चषाणि ।तत्तत्कृतं पतदपि स्मृतिसीम्नि यद्यत्सद्यो ह्रियं जडधियोऽपि हृदि प्रसूते ॥ ९॥

tiryagdaśāmiva śanairavivekasekātvarṣāṇyavāpya parameśvara pañcaṣāṇi |tattatkṛtaṃ patadapi smṛtisīmni yadyatsadyo hriyaṃ jaḍadhiyo'pi hṛdi prasūte || 9||

आसाद्य यौवनमथो बहुभिः प्रकारैःशृङ्गारभङ्ग्यनुगुणैर्गुणिताविवेकः ।जातोऽस्मि घोरनरकावहकर्मयोगात्भोगाशया प्रशमितोभयलोकशुद्धिः ॥ १०॥

āsādya yauvanamatho bahubhiḥ prakāraiḥśṛṅgārabhaṅgyanuguṇairguṇitāvivekaḥ |jāto'smi ghoranarakāvahakarmayogātbhogāśayā praśamitobhayalokaśuddhiḥ || 10||

मोहात्कृतः परिणयोऽप्यनयो महीयान्मूलं समस्तभवबन्धनदुर्गतीनाम् ।यस्मादुदेत्य दुरपत्यजनेन सृष्टस्नेहोऽस्मि वेष्टीत इवोत्कटनागपाशैः ॥ ११॥

mohātkṛtaḥ pariṇayo'pyanayo mahīyānmūlaṃ samastabhavabandhanadurgatīnām |yasmādudetya durapatyajanena sṛṣṭasneho'smi veṣṭīta ivotkaṭanāgapāśaiḥ || 11||

तत्पोषणाय विदुषाऽपि मया समस्तंऔचित्यमुज्झितवताऽऽत्तवता कुकृत्यम् ।द्वारि श्ववल्लडितमेव कदीश्वराणांसोढावमानशतविक्लवमानसेन ॥ १२॥

tatpoṣaṇāya viduṣā'pi mayā samastaṃaucityamujjhitavatā''ttavatā kukṛtyam |dvāri śvavallaḍitameva kadīśvarāṇāṃsoḍhāvamānaśataviklavamānasena || 12||

प्राणाधिकैरथ वियोगमवाप्य तैस्तैःइष्टैररुन्तुदविषादवशंवदेन (मया)।स्त्रीवन्मया विलपितं विहितं न किञ्चित्कृत्यं सतां समुचितं हहहा हतोऽस्मि ॥ १३॥

prāṇādhikairatha viyogamavāpya taistaiḥiṣṭairaruntudaviṣādavaśaṃvadena (mayā)|strīvanmayā vilapitaṃ vihitaṃ na kiñcitkṛtyaṃ satāṃ samucitaṃ hahahā hato'smi || 13||

सांसारिकेषु विषयेषु निपत्य रागद्वेषैकनिष्ठहृदयो भगवन्नभूवम् ।आसीददन्तकभयप्रतिकूलवृत्तिकिञ्चिन्मया न रचितं विदितं न वापि ॥ १४॥

sāṃsārikeṣu viṣayeṣu nipatya rāgadveṣaikaniṣṭhahṛdayo bhagavannabhūvam |āsīdadantakabhayapratikūlavṛttikiñcinmayā na racitaṃ viditaṃ na vāpi || 14||

इत्थं न किं व्यवहृतं न किमुक्तमात्तंकिं वा न किं न कलितं ललितं न वापि ।सर्वत्र तत्र शरणं कृपणस्य मे त्वंएह्योहि देहि चरणं शिरसीन्दुमौले ॥ १५॥

itthaṃ na kiṃ vyavahṛtaṃ na kimuktamāttaṃkiṃ vā na kiṃ na kalitaṃ lalitaṃ na vāpi |sarvatra tatra śaraṇaṃ kṛpaṇasya me tvaṃehyohi dehi caraṇaṃ śirasīndumaule || 15||

याः प्रोत्कटा भ्रुकुटयो यमकिङ्कराणांपीडाश्च या नवनवा नरकावनीपु ।ताश्चिन्तिता अपि भयाय ममाधुनैवसोढास्मि ताः कथमहो विषमो विषादः ॥ १६॥

yāḥ protkaṭā bhrukuṭayo yamakiṅkarāṇāṃpīḍāśca yā navanavā narakāvanīpu |tāścintitā api bhayāya mamādhunaivasoḍhāsmi tāḥ kathamaho viṣamo viṣādaḥ || 16||

भीतोऽस्मि दुर्गततमोऽस्मि कदर्थितोऽस्मिपापोऽस्मि विस्मृतसदध्वपरिग्रहोऽस्मि ।तत्केन केन न पथास्मि कृपाऽऽस्पदं तेमत्वेति शङ्कर यथोचितमाचरेथाः ॥ १७॥

bhīto'smi durgatatamo'smi kadarthito'smipāpo'smi vismṛtasadadhvaparigraho'smi |tatkena kena na pathāsmi kṛpā''spadaṃ tematveti śaṅkara yathocitamācarethāḥ || 17||

नो यत्र बन्धुरथ नैव पिता न मातानो वा सुहृद्धृतिमुपेत्य विधातुमीष्टे ।तास्वेत्य नाथ मम नारकभूषु कुर्याःत्राणं त्वमेव हि जगत्सु दयार्द्रचेताः ॥ १८॥

no yatra bandhuratha naiva pitā na mātāno vā suhṛddhṛtimupetya vidhātumīṣṭe |tāsvetya nātha mama nārakabhūṣu kuryāḥtrāṇaṃ tvameva hi jagatsu dayārdracetāḥ || 18||

भ्रष्टोऽस्मि यद्यापि सतां चरितात्तथापिमां त्रातुमर्हसि कृतान्ताभिया श्रयन्तम् ।प्रेह्वेषु विह्वलतया शरणागतेषुनो साधवो विदधते सदसद्विवेकम् ॥ १९॥

bhraṣṭo'smi yadyāpi satāṃ caritāttathāpimāṃ trātumarhasi kṛtāntābhiyā śrayantam |prehveṣu vihvalatayā śaraṇāgateṣuno sādhavo vidadhate sadasadvivekam || 19||

येष्वन्धकारनिकरेण करालिता भूःयत्र ज्वलन्ति नरकेष्वनिशं हुताशाः ।धामत्रयीनयन निर्जरसिन्धुमूर्धन्तत्रेतरस्त्वमिव कः शरणं नराणाम् ॥ २०॥

yeṣvandhakāranikareṇa karālitā bhūḥyatra jvalanti narakeṣvaniśaṃ hutāśāḥ |dhāmatrayīnayana nirjarasindhumūrdhantatretarastvamiva kaḥ śaraṇaṃ narāṇām || 20||

प्राग्यावदिन्द्रियगणः पटुशक्तिरासीत्स्वामिन् स तावदगमद्विषयेषु निष्ठाम् ।शक्तिक्षयेऽद्य स कथं भजते भवन्तंजन्मेति मे विफलमीश किमाः करोमि ॥ २१॥

prāgyāvadindriyagaṇaḥ paṭuśaktirāsītsvāmin sa tāvadagamadviṣayeṣu niṣṭhām |śaktikṣaye'dya sa kathaṃ bhajate bhavantaṃjanmeti me viphalamīśa kimāḥ karomi || 21||

नादायि दानमथ नैव तपो व्यधायिनासेवि तीर्थदिगसाध्यतरः समाधिः ।तत्काऽपरत्र गतिरस्त्यनवाप्तपुण्यज्ञानस्य मे भव भवत्स्मृतिमन्तरेण ॥ २२॥

nādāyi dānamatha naiva tapo vyadhāyināsevi tīrthadigasādhyataraḥ samādhiḥ |tatkā'paratra gatirastyanavāptapuṇyajñānasya me bhava bhavatsmṛtimantareṇa || 22||

कालान्न मे भयमथो कनके न लिप्सानैवास्मि शैशववशेन पयः पिपासुः ।त्वद्दर्शनाय तु शिव स्पृहयामि लोभात्तत्रापि किं तव न वा सुकरः प्रकारः ॥ २३॥

kālānna me bhayamatho kanake na lipsānaivāsmi śaiśavavaśena payaḥ pipāsuḥ |tvaddarśanāya tu śiva spṛhayāmi lobhāttatrāpi kiṃ tava na vā sukaraḥ prakāraḥ || 23||

यज्जन्म दुर्लभमुशन्ति मनुष्यलोकेतत्प्राप्तमप्यतनुपूर्वशुभप्रभावात् ।जातं वृथैव मम यत्र मुहुः कदाऽपिनैवान्वभावि भवदर्चनभक्तिसौख्यम् ॥ २४॥

yajjanma durlabhamuśanti manuṣyaloketatprāptamapyatanupūrvaśubhaprabhāvāt |jātaṃ vṛthaiva mama yatra muhuḥ kadā'pinaivānvabhāvi bhavadarcanabhaktisaukhyam || 24||

जातिर्महेश्वर भुजङ्गमपुङ्गवानांस्तुत्या वरं भवदलङ्कृतिवाहकृत्यैः ।मानुष्यकं तु मम धिक्कलया कयापियन्नोपयोगमगमत्त्वयि मच्छिरीरम् ॥ २५॥

jātirmaheśvara bhujaṅgamapuṅgavānāṃstutyā varaṃ bhavadalaṅkṛtivāhakṛtyaiḥ |mānuṣyakaṃ tu mama dhikkalayā kayāpiyannopayogamagamattvayi macchirīram || 25||

शश्वद्भृशव्यसनितामपि मेऽवधार्यधत्से कथं परमकारुणिकोऽप्यवज्ञाम् ।किं नाथ पश्यसि न यत्परिहृत्य शङ्कांलग्नोऽनिशं शिव शिवेति मम प्रलापः ॥ २६॥

śaśvadbhṛśavyasanitāmapi me'vadhāryadhatse kathaṃ paramakāruṇiko'pyavajñām |kiṃ nātha paśyasi na yatparihṛtya śaṅkāṃlagno'niśaṃ śiva śiveti mama pralāpaḥ || 26||

रक्तार्द्रचर्मवसनाय महास्मशानधाम्नेऽस्थिभूषणवते फणिकङ्कणाय ।रक्षःपिशाचसचिवाय बलिं प्रयामःरूपाय ते हर युगान्तनिशाचराय ॥ २७॥

raktārdracarmavasanāya mahāsmaśānadhāmne'sthibhūṣaṇavate phaṇikaṅkaṇāya |rakṣaḥpiśācasacivāya baliṃ prayāmaḥrūpāya te hara yugāntaniśācarāya || 27||

दिव्योत्तरीयभृति कौस्तुभरत्नभाजिदेवेऽपरे दधतु लुब्धधियोऽनुबन्धम् ।रूपं दिगम्बरमखण्डनृमुण्डचूडंभावत्कमेव तु बतेश मम स्पृहायै ॥ २८॥

divyottarīyabhṛti kaustubharatnabhājideve'pare dadhatu lubdhadhiyo'nubandham |rūpaṃ digambaramakhaṇḍanṛmuṇḍacūḍaṃbhāvatkameva tu bateśa mama spṛhāyai || 28||

जीवामि चेदथ पृथुप्रियविप्रयोगरोगादयो नरकदुःखभियोऽन्यथाऽपि ।घ्नन्त्येव मामुभयथाऽप्यसुखोऽहमित्थंअत्रोचितं हर चर स्वकृपालुतायाः ॥ २९॥

jīvāmi cedatha pṛthupriyaviprayogarogādayo narakaduḥkhabhiyo'nyathā'pi |ghnantyeva māmubhayathā'pyasukho'hamitthaṃatrocitaṃ hara cara svakṛpālutāyāḥ || 29||

यत्रेन्द्रियाणि विरमन्ति निजक्रियाभ्यःयात्यान्तरोऽपि करणप्रसरोऽवसादम् ।प्राणास्त्रुटन्ति च समस्तनिराशभूतंमामेत्य शङ्कर कुतोऽपि तदा दयेथाः ॥ ३०॥

yatrendriyāṇi viramanti nijakriyābhyaḥyātyāntaro'pi karaṇaprasaro'vasādam |prāṇāstruṭanti ca samastanirāśabhūtaṃmāmetya śaṅkara kuto'pi tadā dayethāḥ || 30||

स्वाशेषपूर्वदुरितस्मरणादुदेतियत्रासमं भयमसुप्रशमप्रसङ्गे ।कः कान्दिशीकमनसः शरणं तदा मेस्वामिंस्तवैव समयः स कृपालुतायाः ॥ ३१॥

svāśeṣapūrvaduritasmaraṇādudetiyatrāsamaṃ bhayamasupraśamaprasaṅge |kaḥ kāndiśīkamanasaḥ śaraṇaṃ tadā mesvāmiṃstavaiva samayaḥ sa kṛpālutāyāḥ || 31||

अद्यैव यामि शरणं परमेश्वर त्वांशक्ष्यामि किं तनु तदाऽऽहतसर्वशक्तिः ।मृत्युर्यदा मम भयाय पतत्यकस्मात्अन्धस्य वक्त्र इव हस्ततलप्रहारः ॥ ३२॥

adyaiva yāmi śaraṇaṃ parameśvara tvāṃśakṣyāmi kiṃ tanu tadā''hatasarvaśaktiḥ |mṛtyuryadā mama bhayāya patatyakasmātandhasya vaktra iva hastatalaprahāraḥ || 32||

आर्तिक्षणे सपदि विस्मर तात मातःइत्यादिकं च विफलं कृपणापलापम् ।शर्वेश शङ्कर शिवेति नुतिं भजस्वजिह्वे यतो विघटतेऽखिलदुःखभारः ॥ ३३॥

ārtikṣaṇe sapadi vismara tāta mātaḥityādikaṃ ca viphalaṃ kṛpaṇāpalāpam |śarveśa śaṅkara śiveti nutiṃ bhajasvajihve yato vighaṭate'khiladuḥkhabhāraḥ || 33||

स्वास्थ्ये मदात्कति न दुश्चरितानि नामनाथ व्यधां गतविवेकतया विशङ्कः ।संस्मृत्य मृत्युभयमद्य तु विह्वलोऽस्मिश्रीकण्ठ भोक्तुमपि येन न पारयामि ॥ ३४॥

svāsthye madātkati na duścaritāni nāmanātha vyadhāṃ gatavivekatayā viśaṅkaḥ |saṃsmṛtya mṛtyubhayamadya tu vihvalo'smiśrīkaṇṭha bhoktumapi yena na pārayāmi || 34||

पूर्वं न चेद्विरचिता तव देव सेवातेनैव नैव दयसे श्रयतो ममार्तिम् ।किं प्रागसंस्तुत इति प्रतिपन्नमूलच्छायं गतश्रमरुजं न तरुः करोति ॥ ३५॥

pūrvaṃ na cedviracitā tava deva sevātenaiva naiva dayase śrayato mamārtim |kiṃ prāgasaṃstuta iti pratipannamūlacchāyaṃ gataśramarujaṃ na taruḥ karoti || 35||

ज्ञानप्रकाशसुलभं शिव दर्शनं तेजात्यन्धतैव च परं मम तद्वियोगात् ।तत्तां त्वमेव किल कामपि देहि युक्तिंव्यक्तिं ययैष्यसि मम श्रममन्तरेण ॥ ३६॥

jñānaprakāśasulabhaṃ śiva darśanaṃ tejātyandhataiva ca paraṃ mama tadviyogāt |tattāṃ tvameva kila kāmapi dehi yuktiṃvyaktiṃ yayaiṣyasi mama śramamantareṇa || 36||

प्राप्येदृशीमपि मनुष्यदशां न पुण्येज्ञानेऽथवा विधिहतोऽप्यगमं प्रतिष्ठाम् ॥सामग्र्यसावथ कुतः पुनरप्यतो मांस्वामिन्नधन्यमनुकम्पितुमर्हसि त्वम् ॥ ३७॥

prāpyedṛśīmapi manuṣyadaśāṃ na puṇyejñāne'thavā vidhihato'pyagamaṃ pratiṣṭhām ||sāmagryasāvatha kutaḥ punarapyato māṃsvāminnadhanyamanukampitumarhasi tvam || 37||

लीनेन भूरि विषयाध्वनि सौख्यलोभात्नामापि मोहितधिया कलितं न मृत्योः ।आसिदतः सपदि तद्भयतो मया किंशक्यं विधातुमहहा महदाकुलोऽस्मि ॥ ३८॥

līnena bhūri viṣayādhvani saukhyalobhātnāmāpi mohitadhiyā kalitaṃ na mṛtyoḥ |āsidataḥ sapadi tadbhayato mayā kiṃśakyaṃ vidhātumahahā mahadākulo'smi || 38||

या विक्रिया यमभटभ्रुकुटिच्छटानांपीडाश्च या नवनवा नरकावनीषु ।ता निर्विशन् भव कथं भवितास्म्यमुत्रकुत्र व्रजामि शरणं कतरं प्रपद्ये ॥ ३९॥

yā vikriyā yamabhaṭabhrukuṭicchaṭānāṃpīḍāśca yā navanavā narakāvanīṣu |tā nirviśan bhava kathaṃ bhavitāsmyamutrakutra vrajāmi śaraṇaṃ kataraṃ prapadye || 39||

स्मृत्वाऽप्यहो रविज किङ्कृतहुङ्कृतीनांमुह्यामि यामि विलयं भयविह्वलात्मा ।आसन्नमेवमहहा विषमं पुरस्तात्तत्का गतिर्मम कुकर्मनिमग्नवृत्तेः ॥ ४०॥

smṛtvā'pyaho ravija kiṅkṛtahuṅkṛtīnāṃmuhyāmi yāmi vilayaṃ bhayavihvalātmā |āsannamevamahahā viṣamaṃ purastāttatkā gatirmama kukarmanimagnavṛtteḥ || 40||

आसन्नपापशतसम्भृतघोरपीडःक्रन्दाम्यनन्यगतिकत्ववशात्पुरस्ते ।तस्मात्कथं न दयसे त्वरितं कुतश्चित्आगत्य विश्वमय सान्त्वय मां वराकम् ॥ ४१॥

āsannapāpaśatasambhṛtaghorapīḍaḥkrandāmyananyagatikatvavaśātpuraste |tasmātkathaṃ na dayase tvaritaṃ kutaścitāgatya viśvamaya sāntvaya māṃ varākam || 41||

पश्यन् समानवयसोऽपि यवीयसोऽपिनक्तन्दिवं यमभटैरपि नीयमानान् ।आत्मन्यभूवमजरामरताभिमानीयद्विप्लवादकरवं न शुभं कदाचित् ॥ ४२॥

paśyan samānavayaso'pi yavīyaso'pinaktandivaṃ yamabhaṭairapi nīyamānān |ātmanyabhūvamajarāmaratābhimānīyadviplavādakaravaṃ na śubhaṃ kadācit || 42||

द्वारे लुठामि करुणं प्रलपामि शम्भोवाञ्छामि चुम्बितुमथो परिरभ्य च त्वाम् ।वातूलतामुपगतोऽस्मि तवानुरागात्हा दुःसहस्त्वयि ममैष दृढोऽनुरागः ॥ ४३॥

dvāre luṭhāmi karuṇaṃ pralapāmi śambhovāñchāmi cumbitumatho parirabhya ca tvām |vātūlatāmupagato'smi tavānurāgāthā duḥsahastvayi mamaiṣa dṛḍho'nurāgaḥ || 43||

कण्ठेऽर्पयत्युरगपाशमसूयया मेयामिन्यधीशशिख यत्समये कृतान्तः ।नूनं तदा मुहुरुपैमि फणीन्द्रहारत्वत्तुल्यतामिति भजे मरणेऽपि हर्षम् ॥ ४४॥

kaṇṭhe'rpayatyuragapāśamasūyayā meyāminyadhīśaśikha yatsamaye kṛtāntaḥ |nūnaṃ tadā muhurupaimi phaṇīndrahāratvattulyatāmiti bhaje maraṇe'pi harṣam || 44||

चित्तं न पारदमिव क्षणमुज्झतीदंचाञ्चल्यविप्लवमयुक्तिविदः प्रभो मे ।तस्मात्कथं भवति भक्तिरसस्य सिद्धिःकस्तां विना च भवघोरविपद्विनाशः ॥ ४५॥

cittaṃ na pāradamiva kṣaṇamujjhatīdaṃcāñcalyaviplavamayuktividaḥ prabho me |tasmātkathaṃ bhavati bhaktirasasya siddhiḥkastāṃ vinā ca bhavaghoravipadvināśaḥ || 45||

स्वामिन्ननुद्गतविवेकलवोऽकृतात्मातिर्यग्वदेव दिवसानतिवाहयामि ।नेता क्षणाच्च वशमन्तकसौनिको मांआशैव तन्मम कुतः सुगतिप्रसक्त्यै ॥ ४६॥

svāminnanudgatavivekalavo'kṛtātmātiryagvadeva divasānativāhayāmi |netā kṣaṇācca vaśamantakasauniko māṃāśaiva tanmama kutaḥ sugatiprasaktyai || 46||

दुःस्वप्न एष विषमो भवदुःखनामास्वामिन् कथं त्यजति मां विगतप्रबोधम् ।यस्मान्ममानवरतश्रुतभूरिशास्त्रतूर्यस्वनैरपि न शाम्यति मोहनिद्रा ॥ ४७॥

duḥsvapna eṣa viṣamo bhavaduḥkhanāmāsvāmin kathaṃ tyajati māṃ vigataprabodham |yasmānmamānavarataśrutabhūriśāstratūryasvanairapi na śāmyati mohanidrā || 47||

कृत्वा पापमसावपोष्यत निजः कायो न दीनो जनःवैवश्याल्लुठितं चिरं चरणयोः स्त्रीणां गुरूणां न तु ।लोभोऽकारि मया धने न सुकृते तेनानुतप्ये महत्किं शक्यं मम तत्र कर्तुमधुना नाथ त्वमेका गतिः ॥ ४८॥

kṛtvā pāpamasāvapoṣyata nijaḥ kāyo na dīno janaḥvaivaśyālluṭhitaṃ ciraṃ caraṇayoḥ strīṇāṃ gurūṇāṃ na tu |lobho'kāri mayā dhane na sukṛte tenānutapye mahatkiṃ śakyaṃ mama tatra kartumadhunā nātha tvamekā gatiḥ || 48||

अहं पापी पापक्षपणनिपुणः शङ्कर भवान्अहं भीतो भीताभयवितरणे ते व्यसनिता ।अहं दीनो दीनोद्धरणविधिसज्जस्त्वमितरत्न जानेऽहं वक्तुं कुरु सकलशोच्ये मयि दयाम् ॥ ४९॥

ahaṃ pāpī pāpakṣapaṇanipuṇaḥ śaṅkara bhavānahaṃ bhīto bhītābhayavitaraṇe te vyasanitā |ahaṃ dīno dīnoddharaṇavidhisajjastvamitaratna jāne'haṃ vaktuṃ kuru sakalaśocye mayi dayām || 49||

इति परिहृतवान् स्वकाव्यशिल्पप्रकटनमाकुलितो भवव्यथाभिः ।व्यधित गिरिश रम्यदेवजन्मातव पुरतो हठदैन्यतः प्रलापान् ॥ ५०॥

iti parihṛtavān svakāvyaśilpaprakaṭanamākulito bhavavyathābhiḥ |vyadhita giriśa ramyadevajanmātava purato haṭhadainyataḥ pralāpān || 50||

एतत्तीव्रं व्रतमुपचितं सैकते सिद्धसिन्धोःवाराणस्यां शमदमदृशोरेष गाढोऽनुबन्धः ।दीनाक्रन्दं प्रति पशुपतेरुद्यमश्चाटुकानित्यक्त्वा राज्ञां बत मम शुभैस्तन्यते धन्यतेयम् ॥ ५१॥

etattīvraṃ vratamupacitaṃ saikate siddhasindhoḥvārāṇasyāṃ śamadamadṛśoreṣa gāḍho'nubandhaḥ |dīnākrandaṃ prati paśupaterudyamaścāṭukānityaktvā rājñāṃ bata mama śubhaistanyate dhanyateyam || 51||

अभ्रंशे जन्म वंशे सुमहति विहितो वाङ्मयाब्धौ हनूमत्संरम्भो दानभोगौ तदनु च रचितौ किञ्चिदौचित्यरीत्या ।ज्ञात्वा तत्त्वं यतित्वं श्रितमथ मथिता संसृतिर्दुर्निवारावाराणस्यां प्रसन्ना स्थितिरिति कृतिनः किं न मे नाम सिद्धम् ॥ ५२॥

abhraṃśe janma vaṃśe sumahati vihito vāṅmayābdhau hanūmatsaṃrambho dānabhogau tadanu ca racitau kiñcidaucityarītyā |jñātvā tattvaṃ yatitvaṃ śritamatha mathitā saṃsṛtirdurnivārāvārāṇasyāṃ prasannā sthitiriti kṛtinaḥ kiṃ na me nāma siddham || 52||

ईर्ष्यायै परवादिनां कविकलाकान्ता यतिं मामियंयच्चुम्बत्यधुनापि तन्मयि भवत्यब्रह्मचर्यं न किम् ।एतावत्स्खलितं क्षमस्व भगवन् भूयोऽपि तुभ्यं शपेश्रीविश्वेश्वर देव नैव भवितास्म्यस्या रहस्यातिथिः ॥ ५३॥

īrṣyāyai paravādināṃ kavikalākāntā yatiṃ māmiyaṃyaccumbatyadhunāpi tanmayi bhavatyabrahmacaryaṃ na kim |etāvatskhalitaṃ kṣamasva bhagavan bhūyo'pi tubhyaṃ śapeśrīviśveśvara deva naiva bhavitāsmyasyā rahasyātithiḥ || 53||

नासत्यव्यतिरेकतोऽक्षरमपि प्रायुङ्क्त यद्भारतीनैवान्यत्परबाधतो यदसकृत्सञ्चिन्तितं चेतसा ।नाकृत्यादितरत्र गात्रमतनोच्चेष्टां यथेष्टं च यत्सर्वत्रापि मया त्वमेव शरणं तत्राश्रितो धूर्जटे ॥ ५४॥

nāsatyavyatirekato'kṣaramapi prāyuṅkta yadbhāratīnaivānyatparabādhato yadasakṛtsañcintitaṃ cetasā |nākṛtyāditaratra gātramatanocceṣṭāṃ yatheṣṭaṃ ca yatsarvatrāpi mayā tvameva śaraṇaṃ tatrāśrito dhūrjaṭe || 54||

इति श्रीलोष्टदेवकृतं श्रीदीनाक्रन्दनं नामकाशीविश्वेश्वरस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।ॐ तत् सत् ।

iti śrīloṣṭadevakṛtaṃ śrīdīnākrandanaṃ nāmakāśīviśveśvarastotraṃ sampūrṇam |oṃ tat sat |