शिवार्चनोपदेशम् मैनाकप्रतिहिमवान्प्रोक्तं Mainakaprati Himavanproktam Shivarchanopadesham

(शिवरहस्यान्तर्गते उग्राख्ये)हिमवानुवाचवयं शिवैकशरणास्ततोऽस्माकं सदाशिवः ।शुभप्रदः शुभाकारो दास्यत्येव शुभानि नः ॥ २९९॥

(śivarahasyāntargate ugrākhye)himavānuvācavayaṃ śivaikaśaraṇāstato'smākaṃ sadāśivaḥ |śubhapradaḥ śubhākāro dāsyatyeva śubhāni naḥ || 299||

शरणं यान्ति ये नित्यं महादेवमुमापतिम् ।दुःखानि न भविष्यन्ति तेषां स्वप्नेऽपि सर्वथा ॥ ३०१॥

śaraṇaṃ yānti ye nityaṃ mahādevamumāpatim |duḥkhāni na bhaviṣyanti teṣāṃ svapne'pi sarvathā || 301||

तावदेव हि दुःखानि विविधानि शरीरिणाम् ।यावन्नाराध्यते भक्त्या भगवानम्बिकापतिः ॥ ३०२॥

tāvadeva hi duḥkhāni vividhāni śarīriṇām |yāvannārādhyate bhaktyā bhagavānambikāpatiḥ || 302||

पूजयित्वापि गौरीशं यदि दुःखमवाप्यते ।वेदाः प्रमाणमिति धीः प्रमारूपा कथं भवेत् ॥ ३०३॥

pūjayitvāpi gaurīśaṃ yadi duḥkhamavāpyate |vedāḥ pramāṇamiti dhīḥ pramārūpā kathaṃ bhavet || 303||

अस्ताद्रेर्यद्युदेत्यर्कस्तदापि शिवपूजकः ।न प्राप्नोत्येव दुःखानि स्वप्नेऽपीति मतिर्मम ॥ ३०४॥

astādreryadyudetyarkastadāpi śivapūjakaḥ |na prāpnotyeva duḥkhāni svapne'pīti matirmama || 304||

लोके शिवार्चनादन्यन्नास्ति शोकविनाशकम् ।सत्यमेतत्पुनः सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते ॥ ३०५॥

loke śivārcanādanyannāsti śokavināśakam |satyametatpunaḥ satyamuddhṛtya bhujamucyate || 305||

सर्वं पापकृतः पापं विनश्यति शिवार्चनात् ।नष्टे पापे कुतः शोकः नानापातकहेतुकः ॥ ३०६॥

sarvaṃ pāpakṛtaḥ pāpaṃ vinaśyati śivārcanāt |naṣṭe pāpe kutaḥ śokaḥ nānāpātakahetukaḥ || 306||

न भविष्यति विश्वासो येषामीश्वरपूजने ।तेषां बहूनि पापानि भविष्यन्ति न संशयः ॥ ३०७॥

na bhaviṣyati viśvāso yeṣāmīśvarapūjane |teṣāṃ bahūni pāpāni bhaviṣyanti na saṃśayaḥ || 307||

येषामीश्वरपूजायां विश्वासः सततं भवेत् ।सदा तेषां भविष्यन्ति शोभनानि सुखानि च ॥ ३०८॥

yeṣāmīśvarapūjāyāṃ viśvāsaḥ satataṃ bhavet |sadā teṣāṃ bhaviṣyanti śobhanāni sukhāni ca || 308||

अत एव महादेवं सर्वलोकमहेश्वरम् ।पूजयन्त्यतियत्नेन मुनयो दुःखनाशकम् ॥ ३०९॥

ata eva mahādevaṃ sarvalokamaheśvaram |pūjayantyatiyatnena munayo duḥkhanāśakam || 309||

हृदि क्षणं क्षणार्धं वा ध्यायेद्यः पार्वतीपतिम् ।स नाप्नोत्येव दुःखानि कद्वाचिदपि सर्वथा ॥ ३१०॥

hṛdi kṣaṇaṃ kṣaṇārdhaṃ vā dhyāyedyaḥ pārvatīpatim |sa nāpnotyeva duḥkhāni kadvācidapi sarvathā || 310||

महेशध्यानममलं दुःखारण्यदवानलः ।सत्यमेतत्पुनः सत्यं सत्यमेव न संशयः ॥ ३११॥

maheśadhyānamamalaṃ duḥkhāraṇyadavānalaḥ |satyametatpunaḥ satyaṃ satyameva na saṃśayaḥ || 311||

महेशस्मृतिमात्रेण महापातककोटयः ।नश्यन्ति दुःखदाः सद्यः शलभा इव वह्निगाः ॥ ३१२॥

maheśasmṛtimātreṇa mahāpātakakoṭayaḥ |naśyanti duḥkhadāḥ sadyaḥ śalabhā iva vahnigāḥ || 312||

महाप्रलयकाले वा घोरायां वा महापदि ।न प्राप्नुवन्ति दुःखानि शिवार्चनपराः सुत ॥ ३१३॥

mahāpralayakāle vā ghorāyāṃ vā mahāpadi |na prāpnuvanti duḥkhāni śivārcanaparāḥ suta || 313||

कर्मणा मनसा वाचा शिवमभ्यर्चयन्ति ये ।तेषां शुभप्रदः सद्यः प्रसीदति महेश्वरः ॥ ३१४॥

karmaṇā manasā vācā śivamabhyarcayanti ye |teṣāṃ śubhapradaḥ sadyaḥ prasīdati maheśvaraḥ || 314||

यमादपि न भीस्तेषां येषां भक्तिर्महेश्वरे ।भक्तिर्माहेश्वरी यस्मात्सर्वसौभाग्यदायिनी ॥ ३१५॥

yamādapi na bhīsteṣāṃ yeṣāṃ bhaktirmaheśvare |bhaktirmāheśvarī yasmātsarvasaubhāgyadāyinī || 315||

धन्यास्ते कृतपुण्यास्ते कृतार्थास्ते सदा प्रिये ।स्तुवन्ति पार्वतीनाथं पूजयन्ति च सादरम् ॥ ३१६॥

dhanyāste kṛtapuṇyāste kṛtārthāste sadā priye |stuvanti pārvatīnāthaṃ pūjayanti ca sādaram || 316||

ये पूजयन्ति विधिवत् कीर्तयन्ति च शङ्करम् ।तेषां हृदि महादेवः शुभदस्तिष्ठति ध्रुवम् ॥ ३१७॥

ye pūjayanti vidhivat kīrtayanti ca śaṅkaram |teṣāṃ hṛdi mahādevaḥ śubhadastiṣṭhati dhruvam || 317||

त्वमप्यत्यन्तयत्नेन लिङ्गमूर्ति महेश्वरम् ।सर्वदुःखविनाशार्थं पूजयस्व विधानतः ॥ ३१८॥

tvamapyatyantayatnena liṅgamūrti maheśvaram |sarvaduḥkhavināśārthaṃ pūjayasva vidhānataḥ || 318||

कुरुष्व मृण्मयं लिङ्गं तस्मिन्पूजय शङ्करम् ।तत्र सम्पूजितः शम्भुः सद्यस्तुष्टो भविष्यति ॥ ३१९॥

kuruṣva mṛṇmayaṃ liṅgaṃ tasminpūjaya śaṅkaram |tatra sampūjitaḥ śambhuḥ sadyastuṣṭo bhaviṣyati || 319||

स सन्तुष्टो महादेवो ददात्येव सुखं सदा ।अदेयं शिवभक्ताय महेशाय न विद्यते ॥ ३२०॥

sa santuṣṭo mahādevo dadātyeva sukhaṃ sadā |adeyaṃ śivabhaktāya maheśāya na vidyate || 320||

विष्णुत्वं यो ददौ विष्णोर्विष्णुनेत्रार्चितः शिवः ।स सर्वदा सुखं तुभ्यं पूजितः सम्प्रयच्छति ॥ ३२१॥

viṣṇutvaṃ yo dadau viṣṇorviṣṇunetrārcitaḥ śivaḥ |sa sarvadā sukhaṃ tubhyaṃ pūjitaḥ samprayacchati || 321||

ब्रह्मणा योऽर्चितः साम्बो ब्रह्मत्वं ब्रह्मणे ददौ ।स सर्वदा सुखं तुभ्यं पूजितः सम्प्रयच्छति ॥ ३२२॥

brahmaṇā yo'rcitaḥ sāmbo brahmatvaṃ brahmaṇe dadau |sa sarvadā sukhaṃ tubhyaṃ pūjitaḥ samprayacchati || 322||

इन्द्रार्चितो य इन्द्राय प्रादादिन्द्रत्वमीश्वरः ।स सर्वदा सुखं तुभ्यं पूजितः सम्प्रयच्छति ॥ ३२३॥

indrārcito ya indrāya prādādindratvamīśvaraḥ |sa sarvadā sukhaṃ tubhyaṃ pūjitaḥ samprayacchati || 323||

ऋषिभिः पूजितः शम्भुस्तेभ्यो मोक्षं ददौ शिवः ।स सर्वदा सुखं तुभ्यं पूजितः सम्प्रयच्छति ॥ ३२४॥

ṛṣibhiḥ pūjitaḥ śambhustebhyo mokṣaṃ dadau śivaḥ |sa sarvadā sukhaṃ tubhyaṃ pūjitaḥ samprayacchati || 324||

अपारकरुणासिन्धुर्जगदापन्निवारकः ।न हरिष्यति किं शोकं तव पुत्र स शङ्करः ॥ ३२५॥

apārakaruṇāsindhurjagadāpannivārakaḥ |na hariṣyati kiṃ śokaṃ tava putra sa śaṅkaraḥ || 325||

॥ इति शिवरहस्यान्तर्गते मैनाकप्रति हिमवान्प्रोक्तं शिवार्चनोपदेशं सम्पूर्णम् ॥॥ श्रीशिवरहस्यम् । उग्राख्यः सप्तमांशः । अध्यायः २७ मध्यार्जुनमहिमानुवर्णनम् । वावृत्तश्लोकाः॥– ॥ श्रीशिवरहस्यम् । उग्राख्यः सप्तमांशः । अध्यायः २७ मध्यार्जुनमहिमानुवर्णनम् । वावृत्तश्लोकाः॥

|| iti śivarahasyāntargate mainākaprati himavānproktaṃ śivārcanopadeśaṃ sampūrṇam |||| śrīśivarahasyam | ugrākhyaḥ saptamāṃśaḥ | adhyāyaḥ 27 madhyārjunamahimānuvarṇanam | vāvṛttaślokāḥ||– || śrīśivarahasyam | ugrākhyaḥ saptamāṃśaḥ | adhyāyaḥ 27 madhyārjunamahimānuvarṇanam | vāvṛttaślokāḥ||