जप्येशाष्टप्रासशतकम् Japyesha Ashtaprasa Shatakam

श्रीकालीश लसत्कटाक्षगलदस्तो का नुकम्पाझरीसेकाशेषविमृष्टसर्वविनमल्लोकाघ विश्वाधिप ।राकाब्जानन योगिसत्कृतिपरीपाकायुतार्कोज्ज्वलालोकास्मद्धृदयाम्बुजे वस चिरं हे कामितार्थप्रद ॥ १॥

śrīkālīśa lasatkaṭākṣagaladasto kā nukampājharīsekāśeṣavimṛṣṭasarvavinamallokāgha viśvādhipa |rākābjānana yogisatkṛtiparīpākāyutārkojjvalālokāsmaddhṛdayāmbuje vasa ciraṃ he kāmitārthaprada || 1||

एकाकी स्वयमीश्वरो जगति योऽनेकात्मना राजतेपाकारिप्रमुखैः सदैव निखिलैर्नाकालयैरर्चितः ।लोकातङ्कहरः प्रभुर्भवनदीनौकायिताङ्घ्रिद्वयःंशोकापोहनमादरात् स तनुतां मे कामवैरी शिवः ॥ २॥

ekākī svayamīśvaro jagati yo'nekātmanā rājatepākāripramukhaiḥ sadaiva nikhilairnākālayairarcitaḥ |lokātaṅkaharaḥ prabhurbhavanadīnaukāyitāṅghridvayaḥṃśokāpohanamādarāt sa tanutāṃ me kāmavairī śivaḥ || 2||

यं कालाभिधशैलखण्डनविधौ टङ्कायिताङ्घ्रि हरंकङ्कालाभरणं निषेव्य गतहृत्पङ्का भृशं योगिनः ।शङ्कामं प्रतिपेदिरे विनतहृत्पङ्कापनोदोद्यतंतं कामद्विषमन्तरान्यमधुना कं कातरो नौम्यहम् ॥ ३॥

yaṃ kālābhidhaśailakhaṇḍanavidhau ṭaṅkāyitāṅghri haraṃkaṅkālābharaṇaṃ niṣevya gatahṛtpaṅkā bhṛśaṃ yoginaḥ |śaṅkāmaṃ pratipedire vinatahṛtpaṅkāpanododyataṃtaṃ kāmadviṣamantarānyamadhunā kaṃ kātaro naumyaham || 3||

किं कार्यं पतितौघपालनकलाशङ्काकुलैर्निजरैर्यं कारुण्यनिधिं समेति विगताहङ्कारमृण्यावलिः ।अङ्कासीनगिरीन्द्रजास्तनतटालङ्कारकस्तूरिकापङ्कालङ्कृतवक्षसं पशुपतिं तं कालकण्ठं भजे ॥ ४॥

kiṃ kāryaṃ patitaughapālanakalāśaṅkākulairnijarairyaṃ kāruṇyanidhiṃ sameti vigatāhaṅkāramṛṇyāvaliḥ |aṅkāsīnagirīndrajāstanataṭālaṅkārakastūrikāpaṅkālaṅkṛtavakṣasaṃ paśupatiṃ taṃ kālakaṇṭhaṃ bhaje || 4||

सङ्केतं निखिला इवेत्य सुगुणा यं केलिभूमिं नतातङ्केलाधरवज्रमङ्घ्रिमगमन् पङ्केरुहश्रीमुषम् ।कङ्केलिप्रसवप्रभं प्रणमतां तं केवलं पालनेशङ्के सन्धृतरागमीश्वर तवाहं केशवाद्यर्चित ॥ ५॥

saṅketaṃ nikhilā ivetya suguṇā yaṃ kelibhūmiṃ natātaṅkelādharavajramaṅghrimagaman paṅkeruhaśrīmuṣam |kaṅkeliprasavaprabhaṃ praṇamatāṃ taṃ kevalaṃ pālaneśaṅke sandhṛtarāgamīśvara tavāhaṃ keśavādyarcita || 5||

नङ्केन्दूज्ज्वलमस्तकं वरगुणाः सङ्केतमेत्येव ते ।स्वं केलीभवनं यमापुर खिलास्तं केशवाराधितंपङ्केषु भ्रमतामवन्तमिह हृत्परु भावये ॥ ५॥)

naṅkendūjjvalamastakaṃ varaguṇāḥ saṅketametyeva te |svaṃ kelībhavanaṃ yamāpura khilāstaṃ keśavārādhitaṃpaṅkeṣu bhramatāmavantamiha hṛtparu bhāvaye || 5||)

त्वां कैरीशमतर्पयं सुचरितैर्धूकैः समः सर्वतोभीकैः सार्धमटन् वृथानयमहो हा कैतवाढ्यैर्जनिम् ।हे कैलासपते करोम्यपि तथा श्लोकैनुतिं केवलैरेकैश्वर्यनिधे भृशं मम नमोवाकैश्च हृष्टो भव ॥ ६॥

tvāṃ kairīśamatarpayaṃ sucaritairdhūkaiḥ samaḥ sarvatobhīkaiḥ sārdhamaṭan vṛthānayamaho hā kaitavāḍhyairjanim |he kailāsapate karomyapi tathā ślokainutiṃ kevalairekaiśvaryanidhe bhṛśaṃ mama namovākaiśca hṛṣṭo bhava || 6||

एकोऽप्यद्य कृतो मया नहि वृषो हा कोऽपि देवोऽर्चितःकाकोलं हरतस्तवाच्युतनुत श्लोकोत्तमप्रस्तुतौ ।मूकोऽस्म्यज्ञतयाहमित्थमभवं काकोदरालङ्कृतेमा कोपं कुरु मद्धृदब्जमुकुलं व्यकोचयात्यादरात् ॥ ७॥

eko'pyadya kṛto mayā nahi vṛṣo hā ko'pi devo'rcitaḥkākolaṃ haratastavācyutanuta ślokottamaprastutau |mūko'smyajñatayāhamitthamabhavaṃ kākodarālaṅkṛtemā kopaṃ kuru maddhṛdabjamukulaṃ vyakocayātyādarāt || 7||

चक्रास्त्रादिदुरूहनैजमहिमन् चक्रायितेन्दीवरेट्चक्राप्ताखिललोक नाथ विनमञ्चक्रावनैकवत ।शक्राभीष्टद साम्ब मां भवमहाचक्राज्जवादुद्धरप्रक्रामन्ति यतो विमोहनकृते वक्रा हि कामादयः ॥ ८॥

cakrāstrādidurūhanaijamahiman cakrāyitendīvareṭcakrāptākhilaloka nātha vinamañcakrāvanaikavata |śakrābhīṣṭada sāmba māṃ bhavamahācakrājjavāduddharaprakrāmanti yato vimohanakṛte vakrā hi kāmādayaḥ || 8||

लेखाधीशमुखेष्टदाद्य हिमरुग्लेखात्तमौले नमद्रेखाक्ष्युत्पलचन्द्रिकायितलसन्मैखाभ शम्भो विभो ।रेखाब्जान्वितमुक्तिदाङ्घ्रियुगलीलेखार्धवाहद्युसच्छाखावद्गण भूरि मे विरचयर्क्छाखादिगेय श्रियम् ॥ ९॥

lekhādhīśamukheṣṭadādya himaruglekhāttamaule namadrekhākṣyutpalacandrikāyitalasanmaikhābha śambho vibho |rekhābjānvitamuktidāṅghriyugalīlekhārdhavāhadyusacchākhāvadgaṇa bhūri me viracayarkchākhādigeya śriyam || 9||

शिख्याकाशरवीन्दुवायुजलभूमख्यात्मना यः प्रभुविख्यातो भगवान् विभाति सुमनोमुख्यादिभिः सेवितः ।सङ्ख्यानन्दितभृत्यकिन्नरपतेर्दुःख्यार्तिहं पङ्कजप्रख्याभं प्रतिपद्य तस्य चरणं सुख्याश्वहं स्यां कदा ॥ १०॥

śikhyākāśaravīnduvāyujalabhūmakhyātmanā yaḥ prabhuvikhyāto bhagavān vibhāti sumanomukhyādibhiḥ sevitaḥ |saṅkhyānanditabhṛtyakinnarapaterduḥkhyārtihaṃ paṅkajaprakhyābhaṃ pratipadya tasya caraṇaṃ sukhyāśvahaṃ syāṃ kadā || 10||

रागाहङ्कृतिमुख्यशत्रुशमनो योऽगाधिनाथात्मजायोगातिस्फुरदङ्गको मुनिवरैर्योगादिभिः सेव्यते ।यागाद्यैश्च सदा सभक्तिकमलं नागाजिनाच्छादनोनागाधीशविभूषणो भवभयत्यागाय स स्यान्मम ॥ ११॥

rāgāhaṅkṛtimukhyaśatruśamano yo'gādhināthātmajāyogātisphuradaṅgako munivarairyogādibhiḥ sevyate |yāgādyaiśca sadā sabhaktikamalaṃ nāgājinācchādanonāgādhīśavibhūṣaṇo bhavabhayatyāgāya sa syānmama || 11||

इङ्गालीकृतसर्वलोकमदकृच्छृङ्गारयोनिं बुधाभङ्गायाघकुलस्य यन्ति मुनिद्रङ्गात्तनाट्यादरम् ।पिङ्गाबद्धजटाभरं मम मनः सङ्गाहते भूमिभृच्छृङ्गागारमगात्मजाश्रितवरोत्सङ्गाभिरामं शिवम् ॥ १२॥

iṅgālīkṛtasarvalokamadakṛcchṛṅgārayoniṃ budhābhaṅgāyāghakulasya yanti munidraṅgāttanāṭyādaram |piṅgābaddhajaṭābharaṃ mama manaḥ saṅgāhate bhūmibhṛcchṛṅgāgāramagātmajāśritavarotsaṅgābhirāmaṃ śivam || 12||

यं गायन्ति बुधा विमुक्तविषयासङ्गा जटान्तोद्भवगङ्गानीरजरा जिलोलविनदाङ्गालिङ्कारम् ।तुङ्गालेपयुताद्रिजाकुचपरिष्वङ्गाभिराम रसंशृङ्गारैकनिकेतनं तमिह भाव्यङ्गापनुत्त्यै भजे ॥ १३॥

yaṃ gāyanti budhā vimuktaviṣayāsaṅgā jaṭāntodbhavagaṅgānīrajarā jilolavinadāṅgāliṅkāram |tuṅgālepayutādrijākucapariṣvaṅgābhirāma rasaṃśṛṅgāraikaniketanaṃ tamiha bhāvyaṅgāpanuttyai bhaje || 13||

योगीशैः परतत्त्वमित्यविरतं यो गीयते प्राक्तनावागीष्टेऽपि न वर्णितुं यमतुलं भोगीशभूषोज्ज्वलम् ।भो गीर्वाणकुलैर्विभावितपदा वागीशमुख्यैस्त्वयाद्रागीश स्मरणीय एष भवरुग्भागीदृशोऽहं विभो ॥ १४॥

yogīśaiḥ paratattvamityavirataṃ yo gīyate prāktanāvāgīṣṭe'pi na varṇituṃ yamatulaṃ bhogīśabhūṣojjvalam |bho gīrvāṇakulairvibhāvitapadā vāgīśamukhyaistvayādrāgīśa smaraṇīya eṣa bhavarugbhāgīdṛśo'haṃ vibho || 14||

प्राग्यामापरतिं मनस्तु विषये राग्याशु तन्मेऽधुनायोग्यामङ्घ्रिसुसङ्गतिं तव भजेद् भोग्या च मुक्तिर्यथा ।योग्यावेद्यपदाद्विजावरतपोभाग्याद्य कृत्वा तथाद्राग् याच्ञां मम पूरयाखिलमहारोग्यार्तिविध्वंसन ॥ १५॥

prāgyāmāparatiṃ manastu viṣaye rāgyāśu tanme'dhunāyogyāmaṅghrisusaṅgatiṃ tava bhajed bhogyā ca muktiryathā |yogyāvedyapadādvijāvaratapobhāgyādya kṛtvā tathādrāg yācñāṃ mama pūrayākhilamahārogyārtividhvaṃsana || 15||

उग्रा रिजहत् सदाक्ऱितकवागग्राधिगम्यं ह्ऱिदाप्यग्राह्यं विबुधैर्हतार्तजनतारुग् राजते यत् पदम् ।उग्र।त्यद्भुतविश्वसर्जनगुणोदग्राशु मोहादयोनिग्राह्या मम चित्तमोहनकृतिव्यग्रा हि तेन त्वया ॥ १६॥

ugrā rijahat sadākritakavāgagrādhigamyaṃ hridāpyagrāhyaṃ vibudhairhatārtajanatārug rājate yat padam |ugra|tyadbhutaviśvasarjanaguṇodagrāśu mohādayonigrāhyā mama cittamohanakṛtivyagrā hi tena tvayā || 16||

श्लाघा का कुरुषे दयां यदि विभो वैघानसानां परामोघायात्मवतां सतां भव शरन्मेघाभ विश्वेश्वर ।मेऽघानि त्वमपोह्य वामचरणव्याघातधूतान्तकामोघामीश नुतिं विधेहि कृपया मोघार्तिविध्वंसनाम् ॥ १७॥

ślāghā kā kuruṣe dayāṃ yadi vibho vaighānasānāṃ parāmoghāyātmavatāṃ satāṃ bhava śaranmeghābha viśveśvara |me'ghāni tvamapohya vāmacaraṇavyāghātadhūtāntakāmoghāmīśa nutiṃ vidhehi kṛpayā moghārtividhvaṃsanām || 17||

आचारैर्विधिचोदितैरसुलभं प्राचामलक्ष्यं च यंवाचामेति वटद्रुमूलनिलयं त्वाचार्यमृप्यावलिः ।आचामत्यतुलं यदङ्घ्रिभजनं नीचारिवर्गं क्षणाद्धे चामीकरशैलचाप भवसङ्कोचाय मे त्वं भव ॥ १८॥

ācārairvidhicoditairasulabhaṃ prācāmalakṣyaṃ ca yaṃvācāmeti vaṭadrumūlanilayaṃ tvācāryamṛpyāvaliḥ |ācāmatyatulaṃ yadaṅghribhajanaṃ nīcārivargaṃ kṣaṇāddhe cāmīkaraśailacāpa bhavasaṅkocāya me tvaṃ bhava || 18||

इच्छाकार्यजगत्कृतिस्थितिलय स्वच्छाम्बुवाहच्छटासच्छायाङ्ग विभो कपर्दकुहरप्रच्छादिताम्र पग ।पृच्छामीश्वर मा कुरु त्वमिह भो यच्छाद्रिजाताप्रभोयच्छान्तोऽनुभवत्यलं मुनिगणस्तच्छाश्वतं मे सुखम् ॥ १९॥

icchākāryajagatkṛtisthitilaya svacchāmbuvāhacchaṭāsacchāyāṅga vibho kapardakuharapracchāditāmra paga |pṛcchāmīśvara mā kuru tvamiha bho yacchādrijātāprabhoyacchānto'nubhavatyalaṃ munigaṇastacchāśvataṃ me sukham || 19||

हृच्छाखामृग निष्फले भववने तुच्छाटसि त्वं वृथाप्रच्छायं परिरब्धपीनकुचसद्गुच्छाढ्यगौरीलतम् ।सच्छझरीरकलभ्यमिष्टफलदं सच्छाखिनं सादरंगच्छाद्यं गिरिशं शिवाख्यमतुलं मच्छासनात् सत्वरम् ॥ २०॥

hṛcchākhāmṛga niṣphale bhavavane tucchāṭasi tvaṃ vṛthāpracchāyaṃ parirabdhapīnakucasadgucchāḍhyagaurīlatam |sacchajharīrakalabhyamiṣṭaphaladaṃ sacchākhinaṃ sādaraṃgacchādyaṃ giriśaṃ śivākhyamatulaṃ macchāsanāt satvaram || 20||

यो जायाङ्गरुचा विचित्रितलसत्तेजा विभाति घुसद्वाजाद्यानत सर्वकाम्यदपदाम्भोजाद्य स त्वं विभो ।भो जातादरमीश देहि कृपयाव्याजामजस्रं जगद्वीजातीव तवाङ्घ्रिभक्तिमतुलां राजार्धचूडेश्वर ॥ २१॥

yo jāyāṅgarucā vicitritalasattejā vibhāti ghusadvājādyānata sarvakāmyadapadāmbhojādya sa tvaṃ vibho |bho jātādaramīśa dehi kṛpayāvyājāmajasraṃ jagadvījātīva tavāṅghribhaktimatulāṃ rājārdhacūḍeśvara || 21||

सञ्जातप्रणयं सदैव तरुणीपुञ्जान्तरे मूढ हेकिं जाल्माटसि दुर्बिनीत हृदय त्वं जागरूकं भृशम् ।यं जानन्ति सुखैकहेतुममराः कञ्जाक्षमुख्याः परंतं जानीहि परायणं पशुपतिं कञ्जार्धचूडोज्ज्वलम् ॥ २२॥

sañjātapraṇayaṃ sadaiva taruṇīpuñjāntare mūḍha hekiṃ jālmāṭasi durbinīta hṛdaya tvaṃ jāgarūkaṃ bhṛśam |yaṃ jānanti sukhaikahetumamarāḥ kañjākṣamukhyāḥ paraṃtaṃ jānīhi parāyaṇaṃ paśupatiṃ kañjārdhacūḍojjvalam || 22||

प्रज्ञावद्भिरतीव तत्त्वमतुलं जिज्ञासुभिर्यः सदायज्ञाद्यैः परिसेव्यते सुकृतिभिर्विज्ञानरूपः शिवः ।अज्ञानान्त्रतमः कदम्बतपनावज्ञातकालादरात्सज्ज्ञानं त्वमुमेश देहि नितरामज्ञाय मह्यं विभो ॥ २३॥

prajñāvadbhiratīva tattvamatulaṃ jijñāsubhiryaḥ sadāyajñādyaiḥ parisevyate sukṛtibhirvijñānarūpaḥ śivaḥ |ajñānāntratamaḥ kadambatapanāvajñātakālādarātsajjñānaṃ tvamumeśa dehi nitarāmajñāya mahyaṃ vibho || 23||

खाटाधीशमुखैर्निषेवित सुरैश्चेटायमानैस्त्रयीघोटाध्यूढ महीरथोत्तम जटाजूटा स्थितापग ।कीट।द्याखिलजन्तुरक्षक विभो कूटायितोर्वीधरेट्कूटाद्येश्वर देव पालितनमत्कूटाशु मां पालय ॥ २४॥

khāṭādhīśamukhairniṣevita suraiśceṭāyamānaistrayīghoṭādhyūḍha mahīrathottama jaṭājūṭā sthitāpaga |kīṭa|dyākhilajanturakṣaka vibho kūṭāyitorvīdhareṭkūṭādyeśvara deva pālitanamatkūṭāśu māṃ pālaya || 24||

चेटीभूत चतुर्मुखादिदिविषत्कोटीशिरःप्रोल्लसत्कोटीरोज्ज्वलदिव्यरत्नकुलभाघाटीविराजत्पदम् ।पाटीरादिलसच्छिवाकुचतटीकोटीविलीढोरसंशाटीभूतमृगाजिनं मुनिमनःपेटीधनं भावये ॥ २५॥

ceṭībhūta caturmukhādidiviṣatkoṭīśiraḥprollasatkoṭīrojjvaladivyaratnakulabhāghāṭīvirājatpadam |pāṭīrādilasacchivākucataṭīkoṭīvilīḍhorasaṃśāṭībhūtamṛgājinaṃ munimanaḥpeṭīdhanaṃ bhāvaye || 25||

दुष्टा यस्तु पुरो ददाह जगतोऽनिष्ठापनुत्त्यै परंतुष्टा यं कृतिनो भजन्ति गिरिजाष्टिआङ्गकं यन्मुदे ।इष्टाद्यं वृषमाचरन्ति सततं शिष्टा भृशं यत्र सादृष्टा भाति दयालुता वितनुतामिष्टार्थसिद्धिं स मे ॥ २६॥

duṣṭā yastu puro dadāha jagato'niṣṭhāpanuttyai paraṃtuṣṭā yaṃ kṛtino bhajanti girijāṣṭiāṅgakaṃ yanmude |iṣṭādyaṃ vṛṣamācaranti satataṃ śiṣṭā bhṛśaṃ yatra sādṛṣṭā bhāti dayālutā vitanutāmiṣṭārthasiddhiṃ sa me || 26||

स्रष्टाभूत् करुणां प्रपद्य जगदुत्कृष्टाद्यतः पद्मभूःपुष्टा येन दयाब्धिना त्रिजगती हृष्टा परं राजते ।नष्टाज्ञानहृदन्तैरैर्मुनिवरैर्जुष्टाङ्घ्रिपद्मो भवक्लिष्टान्तःकरणस्य मे स तनुतात् कष्टापनोदं शिवः ॥ २७॥

sraṣṭābhūt karuṇāṃ prapadya jagadutkṛṣṭādyataḥ padmabhūḥpuṣṭā yena dayābdhinā trijagatī hṛṣṭā paraṃ rājate |naṣṭājñānahṛdantairairmunivarairjuṣṭāṅghripadmo bhavakliṣṭāntaḥkaraṇasya me sa tanutāt kaṣṭāpanodaṃ śivaḥ || 27||

शुण्डालास्यषडास्यनन्दक नमत्षण्डा खिलैनस्तमश्चण्डांशो मणिकुण्डलद्युतिलसद्गुण्डानुकम्पाम्बुधे ।तुण्डाब्जाटदुमाकटाक्षमधुपाखण्डात्मरूपोडुराट्खण्डालङ्कृतमस्तकाभयददोर्दण्डाव मामादरात् ॥ २८॥

śuṇḍālāsyaṣaḍāsyanandaka namatṣaṇḍā khilainastamaścaṇḍāṃśo maṇikuṇḍaladyutilasadguṇḍānukampāmbudhe |tuṇḍābjāṭadumākaṭākṣamadhupākhaṇḍātmarūpoḍurāṭkhaṇḍālaṅkṛtamastakābhayadadordaṇḍāva māmādarāt || 28||

सोढारं निखिलागसां श्रुतिशिरोगूढार्थमाहुर्बुधावोढारं जगतां च यं मुनिमनोलीढाङ्घ्रिपद्मद्वयम् ।ऊढा येन नगात्मजा नतरुजागाढान्धकारारुणोमूढायाशु स मे प्रयच्छतु धियं प्रौढामतीवेश्वरः ॥ २९॥

soḍhāraṃ nikhilāgasāṃ śrutiśirogūḍhārthamāhurbudhāvoḍhāraṃ jagatāṃ ca yaṃ munimanolīḍhāṅghripadmadvayam |ūḍhā yena nagātmajā natarujāgāḍhāndhakārāruṇomūḍhāyāśu sa me prayacchatu dhiyaṃ prauḍhāmatīveśvaraḥ || 29||

क्षोणावाविरभूद्धनञ्जयपरित्राणाय भिल्लात्मनाबाणाद्यर्चितपद्वयो वसति यः प्राणात्मना जन्तुषु ।स्थाणावेव ममान्वहं च रमतामेणाश्रितात्युल्लसत्पाणावानतखेदतूलकमहाप्राणायिताङ्घ्रौ मनः ॥ ३०॥

kṣoṇāvāvirabhūddhanañjayaparitrāṇāya bhillātmanābāṇādyarcitapadvayo vasati yaḥ prāṇātmanā jantuṣu |sthāṇāveva mamānvahaṃ ca ramatāmeṇāśritātyullasatpāṇāvānatakhedatūlakamahāprāṇāyitāṅghrau manaḥ || 30||

क्षोणी यस्य रथोऽभवत् पुरजये वाणीपतिः सारथिस्तूणीरो जलधिर्हरस्य सुमनःश्रेणीष्टकर्तुर्विभोः ।क्षोणीघ्रोऽपि शरासनं सुरनदी वेणी विराजजटबाणीभूतहरिं तमीडितुमलं वाणी मदीया कथम् ॥ ३१॥

kṣoṇī yasya ratho'bhavat purajaye vāṇīpatiḥ sārathistūṇīro jaladhirharasya sumanaḥśreṇīṣṭakarturvibhoḥ |kṣoṇīghro'pi śarāsanaṃ suranadī veṇī virājajaṭabāṇībhūtahariṃ tamīḍitumalaṃ vāṇī madīyā katham || 31||

पुण्यात्मोह्यपदं जगन्मदकरीट्सृण्यायितेच्छं भवारण्याग्निं लत्रु यत्स्मितार्चिषि पुरैस्तृण्यायितं तं भवम् ।पुण्याल्युत्तमभूषणप्रविलसन्मण्याढ्यगात्रं सुधाघृण्यापीडमुपास्महे हृदि सदागण्यातुलप्राभवम् ॥ ३२॥

puṇyātmohyapadaṃ jaganmadakarīṭsṛṇyāyitecchaṃ bhavāraṇyāgniṃ latru yatsmitārciṣi puraistṛṇyāyitaṃ taṃ bhavam |puṇyālyuttamabhūṣaṇapravilasanmaṇyāḍhyagātraṃ sudhāghṛṇyāpīḍamupāsmahe hṛdi sadāgaṇyātulaprābhavam || 32||

पाता यो यमुमाप येन रविभूराताडि यस्मै तपोजातानि प्रभवेऽर्पयन्ति सुकृतित्राता हि यस्मात् प्रजाः ।जाता यस्य हरस्य सारथिवरो धाता स यस्मिन् भृशंख्याता सर्वदयालुता स भगवान् दाता सुखस्यास्तु नः ॥ ३३॥

pātā yo yamumāpa yena ravibhūrātāḍi yasmai tapojātāni prabhave'rpayanti sukṛtitrātā hi yasmāt prajāḥ |jātā yasya harasya sārathivaro dhātā sa yasmin bhṛśaṃkhyātā sarvadayālutā sa bhagavān dātā sukhasyāstu naḥ || 33||

श्वेताभ्रव्रजगर्वभञ्जनरुचिर्भूताधिपः संसृतेर्भीतानामभयङ्करः सुरगणैर्गीतापदानावलिः ।चाताशाधिपभूषणोज्ज्वलतनुर्जातादरं लोकसंत्राता वृत्तिमिमां व्यपोहतु परां मे तामसीमीश्वरः ॥ ३४॥

śvetābhravrajagarvabhañjanarucirbhūtādhipaḥ saṃsṛterbhītānāmabhayaṅkaraḥ suragaṇairgītāpadānāvaliḥ |cātāśādhipabhūṣaṇojjvalatanurjātādaraṃ lokasaṃtrātā vṛttimimāṃ vyapohatu parāṃ me tāmasīmīśvaraḥ || 34||

पूतान्तःकरणार्चितस्य मकुटानीतान्तरिक्षापगाशीतांशोः परिरब्धभूमिधरराड्जाताङ्गभास्वत्तनोः ।आताम्राभिविसारिकान्तिनिकरक्रीताम्बुजं तस्य मांवीतांहोब्रजमीश्वरस्य तनुताद् धृतान्तकं पद्वयम् ॥ ३५॥

pūtāntaḥkaraṇārcitasya makuṭānītāntarikṣāpagāśītāṃśoḥ parirabdhabhūmidhararāḍjātāṅgabhāsvattanoḥ |ātāmrābhivisārikāntinikarakrītāmbujaṃ tasya māṃvītāṃhobrajamīśvarasya tanutād dhṛtāntakaṃ padvayam || 35||

यन्तारं जगतां बुधाः पशुपतिं सन्तापविध्वंसिनंसन्तानायितपादमिष्टभरणेऽनन्तादिसंसेवितम् ।हन्तारं च पुरां नगाधिपभुवो रन्तारमाहुर्विभुंतं तावत् सततं भवाख्यजलधेः सन्तारणार्थं भजे ॥ ३६॥

yantāraṃ jagatāṃ budhāḥ paśupatiṃ santāpavidhvaṃsinaṃsantānāyitapādamiṣṭabharaṇe'nantādisaṃsevitam |hantāraṃ ca purāṃ nagādhipabhuvo rantāramāhurvibhuṃtaṃ tāvat satataṃ bhavākhyajaladheḥ santāraṇārthaṃ bhaje || 36||

दान्ता यं हि विभावयन्ति नितरां शान्ता महायोगिनःस्वान्ताब्जे शिवमादरेण च सदा चान्तार्तखेदं परम् ।कान्ताश्लिष्टकलेवरो भवमहाकान्तारसञ्चारिणंशान्तातङ्कमिमं तनोतु भगवान् मां तादृशः शङ्करः ॥ ३७॥

dāntā yaṃ hi vibhāvayanti nitarāṃ śāntā mahāyoginaḥsvāntābje śivamādareṇa ca sadā cāntārtakhedaṃ param |kāntāśliṣṭakalevaro bhavamahākāntārasañcāriṇaṃśāntātaṅkamimaṃ tanotu bhagavān māṃ tādṛśaḥ śaṅkaraḥ || 37||

भ्रान्तानां भवकाननेऽसि शरणं क्षान्तानतागाः ? समाक्रान्तानेकविधप्रपञ्चदुरितध्वान्तार्क शम्भो ततः ।त्वां तापत्रयभञ्जनं परमहं श्रान्तावनं रोहिणीकान्तापीडमहं श्रितः शिव भवान्मां तारयाशु प्रभो ॥ ३८॥

bhrāntānāṃ bhavakānane'si śaraṇaṃ kṣāntānatāgāḥ ? samākrāntānekavidhaprapañcaduritadhvāntārka śambho tataḥ |tvāṃ tāpatrayabhañjanaṃ paramahaṃ śrāntāvanaṃ rohiṇīkāntāpīḍamahaṃ śritaḥ śiva bhavānmāṃ tārayāśu prabho || 38||

त्यक्ताहङ्कृतयोऽपि यं मुनिवराः शक्ता न वेत्तुं विभुंव्यक्ताव्यक्तमनन्तमाद्यमगजायुक्तार्धगात्रं शिवम् ।मुक्ता यत्करुणाकटाक्षलहरीसिक्ता भृशं यत्पदासक्तान्तःकरणा बुधास्तमनिशं भक्तानुकम्पं भजे ॥ ३९॥

tyaktāhaṅkṛtayo'pi yaṃ munivarāḥ śaktā na vettuṃ vibhuṃvyaktāvyaktamanantamādyamagajāyuktārdhagātraṃ śivam |muktā yatkaruṇākaṭākṣalaharīsiktā bhṛśaṃ yatpadāsaktāntaḥkaraṇā budhāstamaniśaṃ bhaktānukampaṃ bhaje || 39||

दृप्ता येन पुरोऽल्पहासशुचिना तप्ताः क्षणादेव भीर्लुप्ता नाकनिवासिनां त्रिजगती गुप्ता दयाम्भोधिना ।सप्ताबद्धसुरापगः पशुपतिः सप्ताश्वनक्षत्रराट्सप्तार्चिर्नयनो जवादवतु नः कॢतार्तलोकावनः ॥ ४०॥

dṛptā yena puro'lpahāsaśucinā taptāḥ kṣaṇādeva bhīrluptā nākanivāsināṃ trijagatī guptā dayāmbhodhinā |saptābaddhasurāpagaḥ paśupatiḥ saptāśvanakṣatrarāṭsaptārcirnayano javādavatu naḥ kḷtārtalokāvanaḥ || 40||

मस्तारोपितचन्द्र मोहबलतो ग्रस्तात्मचेताः परंदुस्तायें भवसागरे पशुपतेऽधस्तान्निमग्नं दृढम् ।त्रस्तावल्यभयप्रदानविदधद्धस्ताशु चोत्तार्य मांध्वस्तातङ्कमिमं विधाय कुतुकं विस्तारयार्यापते ॥ ४१॥

mastāropitacandra mohabalato grastātmacetāḥ paraṃdustāyeṃ bhavasāgare paśupate'dhastānnimagnaṃ dṛḍham |trastāvalyabhayapradānavidadhaddhastāśu cottārya māṃdhvastātaṅkamimaṃ vidhāya kutukaṃ vistārayāryāpate || 41||

कृत्याकृत्यविवेकशून्यहृदयोऽगत्या भवाब्धौ भ्रमन्मत्या त्वां नहि पारयाम्यचलया सत्याहमारा घितुम् ।नत्या केवलया भजाम्यगवरापत्याधिप त्वं समुद्धृत्यार्तं करुणाकराशु शिव मामत्याहितात् पालय ॥ ४२॥

kṛtyākṛtyavivekaśūnyahṛdayo'gatyā bhavābdhau bhramanmatyā tvāṃ nahi pārayāmyacalayā satyāhamārā ghitum |natyā kevalayā bhajāmyagavarāpatyādhipa tvaṃ samuddhṛtyārtaṃ karuṇākarāśu śiva māmatyāhitāt pālaya || 42||

नित्यानन्दमयः सदैव मुनिसन्तत्या विरिञ्चादिमस्तुत्यात्मीयपदाम्बुजो हृदि महानत्यादरान्मृग्यते ।श्रुत्याम्रेडितवैभवाय विभवे सत्यात्मने सन्ततंभृत्यातङ्कमहान्धकारनिवहादित्याय तस्मै नमः ॥ ४३॥

nityānandamayaḥ sadaiva munisantatyā viriñcādimastutyātmīyapadāmbujo hṛdi mahānatyādarānmṛgyate |śrutyāmreḍitavaibhavāya vibhave satyātmane santataṃbhṛtyātaṅkamahāndhakāranivahādityāya tasmai namaḥ || 43||

दैत्यारिप्रमुखार्चिते मुनिमनो वेत्त्यादरादिष्टदेयात्यामृष्टविनम्रसंसृतिमहाभीत्यादिके यत्पदे ।भात्यानन्दमयश्च यः पशुपतिः कात्यायनीशोऽञ्जसोपेत्यापद्यनुकम्पया स भगवान् प्रीत्या च मां रक्षतु ॥ ४४॥

daityāripramukhārcite munimano vettyādarādiṣṭadeyātyāmṛṣṭavinamrasaṃsṛtimahābhītyādike yatpade |bhātyānandamayaśca yaḥ paśupatiḥ kātyāyanīśo'ñjasopetyāpadyanukampayā sa bhagavān prītyā ca māṃ rakṣatu || 44||

वृत्रारिप्रमुखा भजन्ति निखिलाः सत्रातिभक्त्या सदासत्रासा गिरिशं मृकण्डुमुनिराट्पुत्रार्तिहं यं परम् ।यत्रातीव मनांसि भान्ति कृतिनां चित्रात्मकृत्ये परेहृत्त्रासाद् भवजाद् दयाब्धिरिह मां स त्रायतामीश्वरः ॥ ४५॥

vṛtrāripramukhā bhajanti nikhilāḥ satrātibhaktyā sadāsatrāsā giriśaṃ mṛkaṇḍumunirāṭputrārtihaṃ yaṃ param |yatrātīva manāṃsi bhānti kṛtināṃ citrātmakṛtye parehṛttrāsād bhavajād dayābdhiriha māṃ sa trāyatāmīśvaraḥ || 45||

नेत्राग्निक्षपिताङ्गजो जयति यो नेत्रायिताशो जगन्नेत्रा येन हताः पुरः शतजगन्नेत्रातितेजस्विना ।धात्राद्यैर्विनयात् सदैव कलितस्तोत्राय विश्वात्मनेगोत्राधीश्वरकन्यकाश्रितलसद्द्वात्राय तस्मै नमः ॥ ४६॥

netrāgnikṣapitāṅgajo jayati yo netrāyitāśo jagannetrā yena hatāḥ puraḥ śatajagannetrātitejasvinā |dhātrādyairvinayāt sadaiva kalitastotrāya viśvātmanegotrādhīśvarakanyakāśritalasaddvātrāya tasmai namaḥ || 46||

यं त्रातारमुदाहरन्ति सुमहामन्त्रार्थलक्ष्यं बुधास्तन्त्राणामपि सम्प्रवर्तकमलं यन्त्रावलीनामपि ।हन्त्रा येन पुरां कृताः सुरगणाः सन्त्रासहीनाः परंनन्त्रार्तिक्षपणेन तेन जगतां यन्त्रा सनाथोऽस्म्यहम् ॥ ४७॥

yaṃ trātāramudāharanti sumahāmantrārthalakṣyaṃ budhāstantrāṇāmapi sampravartakamalaṃ yantrāvalīnāmapi |hantrā yena purāṃ kṛtāḥ suragaṇāḥ santrāsahīnāḥ paraṃnantrārtikṣapaṇena tena jagatāṃ yantrā sanātho'smyaham || 47||

वित्तेशादिसुहृजनाय नितरां दत्तेप्सितार्थ प्रभोकृत्तेष्टावलिसंसृतिद्रुमतते मत्तेभचर्माम्बर ।यत्तेऽगस्त्यमुखा भजन्ति हृदि यद्धत्ते सरोजद्युतिंचित्ते मे स्फुरतु प्रकाममनिशं तत्ते शिवाङ्घ्रिद्वयम् ॥ ४८॥

vitteśādisuhṛjanāya nitarāṃ dattepsitārtha prabhokṛtteṣṭāvalisaṃsṛtidrumatate mattebhacarmāmbara |yatte'gastyamukhā bhajanti hṛdi yaddhatte sarojadyutiṃcitte me sphuratu prakāmamaniśaṃ tatte śivāṅghridvayam || 48||

श्रुत्वा सद्गुरुभाषितं हृदि परं धृत्वा तदत्यादराद्धित्वाज्ञानपरम्परामरिगणान् जित्वाशु कामादिमान् ।भित्त्वा चाशु हृदब्जकोशमनिशं तत्त्वात्मकं तत्र यत्तत्त्वाद्यं विभु वस्तु साम्बमतुलं धृत्वा सुखी स्यां कदा ॥ ४९॥

śrutvā sadgurubhāṣitaṃ hṛdi paraṃ dhṛtvā tadatyādarāddhitvājñānaparamparāmarigaṇān jitvāśu kāmādimān |bhittvā cāśu hṛdabjakośamaniśaṃ tattvātmakaṃ tatra yattattvādyaṃ vibhu vastu sāmbamatulaṃ dhṛtvā sukhī syāṃ kadā || 49||

हत्वा मोहमदादिदुर्जयमहासत्त्वान् भवारण्यगान्गत्वा चाशु गिरीशमाद्यमतुलं नत्वा मुहुः शङ्करम् ।कृत्वा मूर्ध्नि दृढाञ्जलिं सविनयं स्तुत्वा पुरस्तस्य तुस्थित्वाहं सुखतस्तृणाय विबुधान् कृत्वा कदा स्यां कृती ॥ ५०॥

hatvā mohamadādidurjayamahāsattvān bhavāraṇyagāngatvā cāśu girīśamādyamatulaṃ natvā muhuḥ śaṅkaram |kṛtvā mūrdhni dṛḍhāñjaliṃ savinayaṃ stutvā purastasya tusthitvāhaṃ sukhatastṛṇāya vibudhān kṛtvā kadā syāṃ kṛtī || 50||

यः स्थाणुर्भगवान् निरन्तरसुखावस्थानमिन्द्रादिमान्स्वस्थानाशु ररक्ष चान्धकमुखान् प्रस्थाप्य याम्यं पुरम् ।दुःस्थानाद्विषयान्निवृत्य तरसा हृत् स्थापयित्वा नतावस्थाजालहरस्य तस्य चरणे स्वस्था भवामः कदा ॥ ५१॥

yaḥ sthāṇurbhagavān nirantarasukhāvasthānamindrādimānsvasthānāśu rarakṣa cāndhakamukhān prasthāpya yāmyaṃ puram |duḥsthānādviṣayānnivṛtya tarasā hṛt sthāpayitvā natāvasthājālaharasya tasya caraṇe svasthā bhavāmaḥ kadā || 51||

यो दाता सकलश्रियां प्रतिदिनं पादाब्जमासेदुषांश्रीदानन्दविवर्धनस्त्रिजगतीखेदापहः शङ्करः ।वेदार्थप्रतिपाद्य कॢप्तविनतामोदाद्य संसाररुङ्नोदायेश भव प्रभो मम हृदाह्रादाय स त्वं क्षणात् ॥ ५२॥

yo dātā sakalaśriyāṃ pratidinaṃ pādābjamāseduṣāṃśrīdānandavivardhanastrijagatīkhedāpahaḥ śaṅkaraḥ |vedārthapratipādya kḷptavinatāmodādya saṃsāraruṅnodāyeśa bhava prabho mama hṛdāhrādāya sa tvaṃ kṣaṇāt || 52||

मन्दाकिन्यधिवासभासुरजटं वृन्दारकानीतसन्मन्दारादिसुमस्रवन्मधुरसस्यन्दार्द्रपादाम्बुजम् ।दासायितविष्टपं परचिदानन्दात्मकं योगिनांवृन्दानन्दनमीश्वरं शुभकरं वन्दामहे सादरम् ॥ ५३॥

mandākinyadhivāsabhāsurajaṭaṃ vṛndārakānītasanmandārādisumasravanmadhurasasyandārdrapādāmbujam |dāsāyitaviṣṭapaṃ paracidānandātmakaṃ yogināṃvṛndānandanamīśvaraṃ śubhakaraṃ vandāmahe sādaram || 53||

यं दीव्यन्निजकान्तिसन्ततिझरीबन्दीकृतार्कप्रभंनन्दीशार्चितमामनन्ति परमस्यन्दीति च ब्रह्म सत् ।तं दीनावनतत्परं हृदि भजन्निन्दीवरेट्छेखरंमन्दीभूतभवामयश्च परमानन्दी कदा स्यामहम् ॥ ५४॥

yaṃ dīvyannijakāntisantatijharībandīkṛtārkaprabhaṃnandīśārcitamāmananti paramasyandīti ca brahma sat |taṃ dīnāvanatatparaṃ hṛdi bhajannindīvareṭchekharaṃmandībhūtabhavāmayaśca paramānandī kadā syāmaham || 54||

यं देवं मुनयो भजन्ति मतहृत्सन्देहमत्यादरात्कुन्देन्दुस्फटिकप्रभं प्रणिपतद्वृन्देप्सितार्थप्रदम् ।तं देव्याश्रितवामभागमधुनाहं देवराजार्चितंवन्दे भक्तढयापरं पशुपतिं मन्देतर श्रेयसे ॥ ५५॥

yaṃ devaṃ munayo bhajanti matahṛtsandehamatyādarātkundendusphaṭikaprabhaṃ praṇipatadvṛndepsitārthapradam |taṃ devyāśritavāmabhāgamadhunāhaṃ devarājārcitaṃvande bhaktaḍhayāparaṃ paśupatiṃ mandetara śreyase || 55||

यद्यार्तं विषये भ्रमन्तमिह सत्पद्यामलव्व्वा सदाविद्याक्रान्तमुपेक्षसेऽखिलजगद्धद्याद्रिजानाथ माम् ।अद्यान्यं कमुपैमि देव शरणं मद्याचनां कस्त्रयीविद्यागोचर पूरयेद् बद वियन्नद्यात्तमौले विभो ॥ ५६॥

yadyārtaṃ viṣaye bhramantamiha satpadyāmalavvvā sadāvidyākrāntamupekṣase'khilajagaddhadyādrijānātha mām |adyānyaṃ kamupaimi deva śaraṇaṃ madyācanāṃ kastrayīvidyāgocara pūrayed bada viyannadyāttamaule vibho || 56||

हृद्राज्याद् भगवन् ममारिनिवहान् क्षुद्रानवार्यान् परंछिद्रान्वेषणतत्परानतिखलान् रुद्राशु कामादिमान् ।विद्राव्येश विधाय तेऽङ्घ्रिजलरुण्मुद्रामिहार्यापतेभद्राकार चिरं गिरीश वस चिद्भद्रासनाधिष्ठितः ॥ ५७॥

hṛdrājyād bhagavan mamārinivahān kṣudrānavāryān paraṃchidrānveṣaṇatatparānatikhalān rudrāśu kāmādimān |vidrāvyeśa vidhāya te'ṅghrijalaruṇmudrāmihāryāpatebhadrākāra ciraṃ girīśa vasa cidbhadrāsanādhiṣṭhitaḥ || 57||

यो धात्रीधरवर्यकूटविलसत्सौधाघिवासी विभुवेन्धा नीरजलोचनः शिव इति त्रेवा बुधैरुच्यते ।आधारेण सुरास्तु येन जगतां बाधाविहीनाः सदामेवामाशु स मे करोतु परचिद्वोधानुकूलां शिवः ॥ ५८॥

yo dhātrīdharavaryakūṭavilasatsaudhāghivāsī vibhuvendhā nīrajalocanaḥ śiva iti trevā budhairucyate |ādhāreṇa surāstu yena jagatāṃ bādhāvihīnāḥ sadāmevāmāśu sa me karotu paracidvodhānukūlāṃ śivaḥ || 58||

रुद्धाः प्राक्तनकर्मणाद्य विषये बद्धादरा माययाविद्धाः संसृतिसम्भ्रमज्जनिमतामुद्धारके त्वत्पदे ।सिद्धादिप्रणुते प्रपद्य शुभदे शुद्धात्मलभ्ये शिवश्रद्धाभक्तियुता भवेम भगवन् सिद्धाभिलाषा कदा ॥ ५९॥

ruddhāḥ prāktanakarmaṇādya viṣaye baddhādarā māyayāviddhāḥ saṃsṛtisambhramajjanimatāmuddhārake tvatpade |siddhādipraṇute prapadya śubhade śuddhātmalabhye śivaśraddhābhaktiyutā bhavema bhagavan siddhābhilāṣā kadā || 59||

किं धावस्यभितोऽपि मानस वचः सन्धार्य मे चित्तभूगन्धानेकपकेसरिण्ययि कृपासिन्धावतीवादरात् ।त्वं धातृप्रमुखार्चिते वस भवाध्यन्याश्रितार्तिच्छटारुन्धाने चिरमीश्वरे गिरिसुताबन्धावुदारे सुखम् ॥ ६०॥

kiṃ dhāvasyabhito'pi mānasa vacaḥ sandhārya me cittabhūgandhānekapakesariṇyayi kṛpāsindhāvatīvādarāt |tvaṃ dhātṛpramukhārcite vasa bhavādhyanyāśritārticchaṭārundhāne ciramīśvare girisutābandhāvudāre sukham || 60||

बुद्धया निर्मलया मुनीन्द्र निव हैरध्यात्मविद्यापरैर्यद्।ह्ध्यापन्नभयापहंबहुतपः सिद्।ह्ध्याप्तये सादरम् ।अध्यास्याङ्ङ्घ्रियुगं मनस्यविरतं निध्यायते ते विभोविध्याद्यर्चित साम्ब मे कुरु मनस्तद्।ह्ध्यानसक्तं सदा ॥ ६१॥

buddhayā nirmalayā munīndra niva hairadhyātmavidyāparairyad|hdhyāpannabhayāpahaṃbahutapaḥ sid|hdhyāptaye sādaram |adhyāsyāṅṅghriyugaṃ manasyavirataṃ nidhyāyate te vibhovidhyādyarcita sāmba me kuru manastad|hdhyānasaktaṃ sadā || 61||

येनापालि पुरा मृकण्डतनयः कीनाशदर्पच्छिदायो नालीकभवादिकॢप्तसुयशोगानानुरक्तः शिवः ।नानातङ्कनिदानसंसृतिस्र्जा दूनानिमान् नः प्रभोका नाम त्वमुपेक्षसे यदिह ते दीनानुकम्पप्रथा ॥ ६२॥

yenāpāli purā mṛkaṇḍatanayaḥ kīnāśadarpacchidāyo nālīkabhavādikḷptasuyaśogānānuraktaḥ śivaḥ |nānātaṅkanidānasaṃsṛtisrjā dūnānimān naḥ prabhokā nāma tvamupekṣase yadiha te dīnānukampaprathā || 62||

यो नागाभरणः प्रपन्नजनमुद्दानानुरक्तः परंयेनासर्जि महात्मना जगदिदं नानाविधं पाल्यते ।सूनास्त्रस्मयभञ्जनेन भवरुङ्म्लानार्तिविध्वंसिनाश्रीनाथाक्षिसरोजपूजितपदा तेनानुकम्प्योऽस्म्यहम् ॥ ६३॥

yo nāgābharaṇaḥ prapannajanamuddānānuraktaḥ paraṃyenāsarji mahātmanā jagadidaṃ nānāvidhaṃ pālyate |sūnāstrasmayabhañjanena bhavaruṅmlānārtividhvaṃsināśrīnāthākṣisarojapūjitapadā tenānukampyo'smyaham || 63||

स्नानाराधनहोमदर्पणजपध्यानादिसत्कर्मभिहीन्नायार्थतृषाटते तत इतो मानादिकं मुञ्चते ।भो नार्याश्रितगात्र मोचितनताल्येना विभो त्वं परंसेनानीप्रिय सुप्रसीद भगवन् ज्ञानादिशून्याय मे ॥ ६४॥

snānārādhanahomadarpaṇajapadhyānādisatkarmabhihīnnāyārthatṛṣāṭate tata ito mānādikaṃ muñcate |bho nāryāśritagātra mocitanatālyenā vibho tvaṃ paraṃsenānīpriya suprasīda bhagavan jñānādiśūnyāya me || 64||

अन्या भूतपतेस्तु या दिवि च वावन्यामनोकास्थिताजन्यातङ्कविलङ्घना न खलु ता मन्यामहे देवताः ।धन्या यत्पदसेवका भवमहावन्यादवं यं विदुर्मुन्याराधितपवयं तमगराट्क्न्याश्रिताङ्गं भजे ॥ ६५॥

anyā bhūtapatestu yā divi ca vāvanyāmanokāsthitājanyātaṅkavilaṅghanā na khalu tā manyāmahe devatāḥ |dhanyā yatpadasevakā bhavamahāvanyādavaṃ yaṃ vidurmunyārādhitapavayaṃ tamagarāṭknyāśritāṅgaṃ bhaje || 65||

कापालीयंविभूषणं नतमहातापापहाङ्घ्रिद्वयव्यापारं परमेश्वरं मुनिवरैर्द्वैपायनाद्यैर्नृतम् ।तापापोहनतत्परं त्रिजगतां चापायिताद्रि कृपाकूपारं प्रणमामि सन्ततमहं श्रीपार्वतीवल्लभम् ॥ ६६॥

kāpālīyaṃvibhūṣaṇaṃ natamahātāpāpahāṅghridvayavyāpāraṃ parameśvaraṃ munivarairdvaipāyanādyairnṛtam |tāpāpohanatatparaṃ trijagatāṃ cāpāyitādri kṛpākūpāraṃ praṇamāmi santatamahaṃ śrīpārvatīvallabham || 66||

योऽपास्तानतलोकभीर्जयति यत्कोपाकुलालीकदृग्दीपार्चिष्यवशो भृशं शलभतामापारविन्दाशुगः ।शापास्त्रार्चितसत्त्वमीश्वरजगद्रूपाद्य मायामहाकूपादाशु दयाम्बुधे पशुपते भो पालयोद्धृत्य माम् ॥ ६७॥

yo'pāstānatalokabhīrjayati yatkopākulālīkadṛgdīpārciṣyavaśo bhṛśaṃ śalabhatāmāpāravindāśugaḥ |śāpāstrārcitasattvamīśvarajagadrūpādya māyāmahākūpādāśu dayāmbudhe paśupate bho pālayoddhṛtya mām || 67||

कल्पान्तोज्ज्वलभीष्मपावक शिखाकरूपातितीव्रप्रभानल्पावार्यविषाग्निशोषणयशोजरुपाककण्ठद्युते ।कल्पाद्यस्मयहृत्पदाय गिरिराट्तल्पाय भस्मोज्ज्वलाकल्पायाखिललोकहर्षकरसङ्कल्पाय तुभ्यं नमः ॥ ६८॥

kalpāntojjvalabhīṣmapāvaka śikhākarūpātitīvraprabhānalpāvāryaviṣāgniśoṣaṇayaśojarupākakaṇṭhadyute |kalpādyasmayahṛtpadāya girirāṭtalpāya bhasmojjvalākalpāyākhilalokaharṣakarasaṅkalpāya tubhyaṃ namaḥ || 68||

आभात्यद्रिसुताप्रियो नतमनः क्षोभापनोदोद्यतोयो भारत्यघिपादिगेयसुमहालोभार्थरक्षाप्रथः ।आभा यस्य परां रुचं प्रहसति प्राभाकरीमम्बुरुनाभाराध्यपदाम्बुजो भवतु मे लाभाय स श्रेयसाम् ॥ ६९॥

ābhātyadrisutāpriyo natamanaḥ kṣobhāpanododyatoyo bhāratyaghipādigeyasumahālobhārtharakṣāprathaḥ |ābhā yasya parāṃ rucaṃ prahasati prābhākarīmamburunābhārādhyapadāmbujo bhavatu me lābhāya sa śreyasām || 69||

डम्भाहङ्कृतिवर्जितात्मसुलभं यं भार्गवीशस्वभूजम्भार्यादिसुरा भजन्ति मुनयोऽहम्भावहीनाः परम् ।तं भाव्युद्भवहानये श्रुतिशिरःसम्भाव्यमार्यापरीरम्भातिस्फुरदङ्गकं हृदि सदाहं भावये शङ्करम् ॥ ७०॥

ḍambhāhaṅkṛtivarjitātmasulabhaṃ yaṃ bhārgavīśasvabhūjambhāryādisurā bhajanti munayo'hambhāvahīnāḥ param |taṃ bhāvyudbhavahānaye śrutiśiraḥsambhāvyamāryāparīrambhātisphuradaṅgakaṃ hṛdi sadāhaṃ bhāvaye śaṅkaram || 70||

कुम्भीन्द्राजिनधारिणं मृगधरं कुम्भीभवाराधितंकुम्भीपाकनिवास हेत्वघहरं कुम्भीनसालङ्कृतिम् ।गम्भीरोरुभवाब्धिवाडवमलं यं भीममाहुर्बुधास्तं भीतौघभ्यापहं हृदि जे स्तम्भीकृतक्ष्वेडकम् ॥ ७१॥

kumbhīndrājinadhāriṇaṃ mṛgadharaṃ kumbhībhavārādhitaṃkumbhīpākanivāsa hetvaghaharaṃ kumbhīnasālaṅkṛtim |gambhīrorubhavābdhivāḍavamalaṃ yaṃ bhīmamāhurbudhāstaṃ bhītaughabhyāpahaṃ hṛdi je stambhīkṛtakṣveḍakam || 71||

किं भोगैर्नयसे वृथैव दिवसान् रम्भोरुभिर्बञ्चितत्वं भोगीशशयार्चितं निगमवाम्गुम्भोह्यमानं परम् ।अम्भोजासनभाव्यमानमतुलं दम्भोलिभृद्वन्दितंशम्भोरङ्घ्रिसरोरुहं भज मनः शं भो भजस्व द्रुतम् ॥ ७२॥

kiṃ bhogairnayase vṛthaiva divasān rambhorubhirbañcitatvaṃ bhogīśaśayārcitaṃ nigamavāmgumbhohyamānaṃ param |ambhojāsanabhāvyamānamatulaṃ dambholibhṛdvanditaṃśambhoraṅghrisaroruhaṃ bhaja manaḥ śaṃ bho bhajasva drutam || 72||

शुभ्रा यस्य रुचिर्विभोरपहसत्यभ्रावलीं शारदींबिभ्राणं कथयन्ति यं भववने विभ्र/म्यतः प्राणिनः ।श्वभ्रादाशु भवाभिधादवतु मामभ्रापगावीचिकाविभ्राण्मौलिरगात्मजार्धतनुभाविभ्राजमानः शिवः ॥ ७३॥

śubhrā yasya rucirvibhorapahasatyabhrāvalīṃ śāradīṃbibhrāṇaṃ kathayanti yaṃ bhavavane vibhra/myataḥ prāṇinaḥ |śvabhrādāśu bhavābhidhādavatu māmabhrāpagāvīcikāvibhrāṇmauliragātmajārdhatanubhāvibhrājamānaḥ śivaḥ || 73||

कामापूरणतत्परं प्रणमतां भीमार्तिहं यं नगेड्धामानं स्फटिकेन्दुशङ्खविलसद्धामानमाहुर्बुधाः ।हेमाद्रीशशरासनः स भगवान् रामाश्रितात्युल्लसद्बामाङ्गः करुणापयोधिरनिशं मामाशु पायाच्छिवः ॥ ७४॥

kāmāpūraṇatatparaṃ praṇamatāṃ bhīmārtihaṃ yaṃ nageḍdhāmānaṃ sphaṭikenduśaṅkhavilasaddhāmānamāhurbudhāḥ |hemādrīśaśarāsanaḥ sa bhagavān rāmāśritātyullasadbāmāṅgaḥ karuṇāpayodhiraniśaṃ māmāśu pāyācchivaḥ || 74||

कामादिस्मयभञ्जनानतजनक्षेमावहाद्य प्रभोसोमार्येश कृपाकर श्रुतिशिरःसीमा यिताङ्ङ्घ्रयम्बुज ।त्वामाहुर्भवरोगपीडितजनस्तोमार्तिविध्वंसिनंमामार्तं त्वमुपेक्षसे पशुपते सोमार्धमौले कथम् ॥ ७९॥

kāmādismayabhañjanānatajanakṣemāvahādya prabhosomāryeśa kṛpākara śrutiśiraḥsīmā yitāṅṅghrayambuja |tvāmāhurbhavarogapīḍitajanastomārtividhvaṃsinaṃmāmārtaṃ tvamupekṣase paśupate somārdhamaule katham || 79||

यः स्मार्यो यमुपासते मुनिगणा भस्माशु येनाङ्गकंतत् स्मारं कृतमामनन्ति विबुधा यस्मा अलं नो परः ।यस्माद्यस्य तुलापि नास्ति भुवनादस्मान्न यस्मिन् भिदातस्मादस्तु निरन्तरं पशुपतेरस्माकमीशात् सुखम् ॥ ७६॥

yaḥ smāryo yamupāsate munigaṇā bhasmāśu yenāṅgakaṃtat smāraṃ kṛtamāmananti vibudhā yasmā alaṃ no paraḥ |yasmādyasya tulāpi nāsti bhuvanādasmānna yasmin bhidātasmādastu nirantaraṃ paśupaterasmākamīśāt sukham || 76||

यो मीनध्वजभञ्जनोऽखिलजगत्स्वामी महायोगिहृद्गामी दीनजनौघरक्षणपरः सामीन्दुचूडो विभुः ।श्यामीभूतशिरोघरं तमनिशं त्वामीश निःश्रेयसंकामी शङ्करमादरेण शिरसा नौमीप्सितार्थप्रदम् ॥ ७७॥

yo mīnadhvajabhañjano'khilajagatsvāmī mahāyogihṛdgāmī dīnajanaugharakṣaṇaparaḥ sāmīnducūḍo vibhuḥ |śyāmībhūtaśirogharaṃ tamaniśaṃ tvāmīśa niḥśreyasaṃkāmī śaṅkaramādareṇa śirasā naumīpsitārthapradam || 77||

गेया यस्य महात्मनः श्रुतिगिरामेया गुणा योगिभिर्मायामुक्तहृदम्बुजैः सुकृतिभिर्ज्ञेया यदीयाकृतिः ।जायार्धाङ्गसमन्वितप्रविलसत्कायार्धभागो भवापायादाशु स मामनाथमतुलः पायादजस्रं शिवः ॥ ७८॥

geyā yasya mahātmanaḥ śrutigirāmeyā guṇā yogibhirmāyāmuktahṛdambujaiḥ sukṛtibhirjñeyā yadīyākṛtiḥ |jāyārdhāṅgasamanvitapravilasatkāyārdhabhāgo bhavāpāyādāśu sa māmanāthamatulaḥ pāyādajasraṃ śivaḥ || 78||

वर्या यं हि विभावयन्ति यमिनां पर्याप्तभाग्या मनोदर्यामादरतोऽविलङ्घितवचोमर्यादमिष्टार्थदम् ।निर्याते शमितुं विषे सुमनसां धुर्याविरासाशु यःकुर्यादद्विसुताप्रियः स भृशमैश्वर्याणि मह्यं शिवः ॥ ७९॥

varyā yaṃ hi vibhāvayanti yamināṃ paryāptabhāgyā manodaryāmādarato'vilaṅghitavacomaryādamiṣṭārthadam |niryāte śamituṃ viṣe sumanasāṃ dhuryāvirāsāśu yaḥkuryādadvisutāpriyaḥ sa bhṛśamaiśvaryāṇi mahyaṃ śivaḥ || 79||

आर्यानाथ दयासमुद्र भगवन् नार्याप्त मायातमःसूर्यास्माकमियं प्रभो गिरिश वाग् धार्या त्वया चेतसि ।कार्यास्मासु दया नितान्तमरयो वार्या हि कामादयोदार्या देव भवाम्बुधेः पशुपते तार्या वयं सत्वरम् ॥ ८०॥

āryānātha dayāsamudra bhagavan nāryāpta māyātamaḥsūryāsmākamiyaṃ prabho giriśa vāg dhāryā tvayā cetasi |kāryāsmāsu dayā nitāntamarayo vāryā hi kāmādayodāryā deva bhavāmbudheḥ paśupate tāryā vayaṃ satvaram || 80||

आरामं २ पतितावनत्वयशसं दाराश्रिताङ्गं दयासारापास्तनता र्त्यवग्रहभयं हारायितास्थ्यावलिम् ।आराध्यं मुनिसत्तमैर्हदि शरद्धाराधर श्रेणिकागौराभं सततं विभुं श्रुतिनदीपारायिताङ्घ्रि भजे ॥ ८१॥

ārāmaṃ 2 patitāvanatvayaśasaṃ dārāśritāṅgaṃ dayāsārāpāstanatā rtyavagrahabhayaṃ hārāyitāsthyāvalim |ārādhyaṃ munisattamairhadi śaraddhārādhara śreṇikāgaurābhaṃ satataṃ vibhuṃ śrutinadīpārāyitāṅghri bhaje || 81||

चोरा मे सुमनोऽपहृत्य च महासारा हि कामादयःक्रूरा मां व्यथयन्ति हा भवमहाकारागृहे शत्रवः ।मारारे भवमोचनेश्वर कियद्वारानहं वच्मि मामारादेत्य कटाक्षनिस्रुतकृपापू । शु पाहि प्रभो ॥ ८२॥

corā me sumano'pahṛtya ca mahāsārā hi kāmādayaḥkrūrā māṃ vyathayanti hā bhavamahākārāgṛhe śatravaḥ |mārāre bhavamocaneśvara kiyadvārānahaṃ vacmi māmārādetya kaṭākṣanisrutakṛpāpū | śu pāhi prabho || 82||

स्मेरास्यः पतितावनः श्रुतिशिरःसार।यिताङ्घ्रयम्बुजःसूराभापहसद्रुचिः पशुपतिर्यो राजते शाश्वतः ।तारानाथकलातिभास्वरजटाभाराय तस्मै चिदाकायाकलये महर्षिहृदयराय तस्मै नमः ॥ ८३॥

smerāsyaḥ patitāvanaḥ śrutiśiraḥsāra|yitāṅghrayambujaḥsūrābhāpahasadruciḥ paśupatiryo rājate śāśvataḥ |tārānāthakalātibhāsvarajaṭābhārāya tasmai cidākāyākalaye maharṣihṛdayarāya tasmai namaḥ || 83||

वैरी यः शमनस्य सज्जनमनश्धारी महेशः कृपावारीशो भगवान् विभाति सुतरामुरीकृतार्तावनः ।भूरीष्टानि तनोतु नित्यमतुलो दूरीकृताघत्रजोगौरीशः सकलप्रपञ्चभरणे पारीण आद्यः स मे ॥ ८४॥

vairī yaḥ śamanasya sajjanamanaśdhārī maheśaḥ kṛpāvārīśo bhagavān vibhāti sutarāmurīkṛtārtāvanaḥ |bhūrīṣṭāni tanotu nityamatulo dūrīkṛtāghatrajogaurīśaḥ sakalaprapañcabharaṇe pārīṇa ādyaḥ sa me || 84||

योऽलावीन्मदवारणं नततमस्तूलानलः शङ्करःकालारिर्भवसिन्धुमग्नजनताकोलायिताङ्ङ्घ्रिद्वयः ।कैलासाचलवासिने त्रिजगतीपालाय तस्मै नमज्जालाभीष्टफलप्रदाङ्घ्रिसुमनःसालाय कुर्मोऽञ्जलिम् ॥ ८५॥

yo'lāvīnmadavāraṇaṃ natatamastūlānalaḥ śaṅkaraḥkālārirbhavasindhumagnajanatākolāyitāṅṅghridvayaḥ |kailāsācalavāsine trijagatīpālāya tasmai namajjālābhīṣṭaphalapradāṅghrisumanaḥsālāya kurmo'ñjalim || 85||

हेलावारितविश्वशोषकमहाहालाहलोग्रानलशालायाकलयेऽञ्जलिं शिव महाकालाय तुभ्यं सदा ॥ ८६॥

helāvāritaviśvaśoṣakamahāhālāhalogrānalaśālāyākalaye'ñjaliṃ śiva mahākālāya tubhyaṃ sadā || 86||

यो लीलाजितमन्मथो घनकृपाशाली विभुगूढपन्माली येन रिपुत्रजात् सुरगणोऽपालीश्वरेणादरात् ।शूली मोहजुषो व्यपोह्य तरसा शालीनतां स श्रुतिव्यालीढो निजपवये वितनुतां मे लीनमीशो मनः ॥ ८७॥

yo līlājitamanmatho ghanakṛpāśālī vibhugūḍhapanmālī yena riputrajāt suragaṇo'pālīśvareṇādarāt |śūlī mohajuṣo vyapohya tarasā śālīnatāṃ sa śrutivyālīḍho nijapavaye vitanutāṃ me līnamīśo manaḥ || 87||

प्रालेय/ चलकन्यकाश्रिततनो फालेक्षणाद्य त्रयीवेलेष्टार्थददत्पदाम्बुज हरिच्चेलेश्वरात्यादरात् ।नीलेन्दीवरबन्धुकन्धरविभो बालेन्दुलेखालसन्मौले मामव तादृशे च चरमे काले दयाम्भोनिधे ॥ ८८॥

prāleya/ calakanyakāśritatano phālekṣaṇādya trayīveleṣṭārthadadatpadāmbuja haricceleśvarātyādarāt |nīlendīvarabandhukandharavibho bālendulekhālasanmaule māmava tādṛśe ca carame kāle dayāmbhonidhe || 88||

कालोऽयं कलिनावृतोऽघनिलयः कालो भृशं निर्दयोभो लोकेश भवाम्बुधेरसुलभा कूलोपलब्धिः परम् ।आलोच्येत्थमतीव मेऽद्य हृदयं व्यालोलमास्तरांबालोऽहं बत किं करोमि तरसा शैलोद्भवेशाव माम् ॥ ८९॥

kālo'yaṃ kalināvṛto'ghanilayaḥ kālo bhṛśaṃ nirdayobho lokeśa bhavāmbudherasulabhā kūlopalabdhiḥ param |ālocyetthamatīva me'dya hṛdayaṃ vyālolamāstarāṃbālo'haṃ bata kiṃ karomi tarasā śailodbhaveśāva mām || 89||

कल्याणीरमणस्तनोतु नितरां कल्याणमिष्टार्थदःकल्याणाचलकार्मुको विनतहृच्छयापहो मे विभुः ।कल्यातङ्कहरः सदैव सुतपःकल्यात्मवित्तापसावल्याराधितपादपद्मयुगलोऽतुल्यात्मभूमेश्वरः ॥ ९०॥

kalyāṇīramaṇastanotu nitarāṃ kalyāṇamiṣṭārthadaḥkalyāṇācalakārmuko vinatahṛcchayāpaho me vibhuḥ |kalyātaṅkaharaḥ sadaiva sutapaḥkalyātmavittāpasāvalyārādhitapādapadmayugalo'tulyātmabhūmeśvaraḥ || 90||

सेवा यस्य भवाधिभीतजनताजीवातुरेनोऽटवीदावाग्निं यमुदाहरन्ति करुणास्वावासभूमिं बुधाः ।देवाधीशनुताय शश्वदसितग्र वाय सर्वात्मनेजीवानामभयङ्कराय महते देवाय तस्मै नमः ॥ ९१॥

sevā yasya bhavādhibhītajanatājīvātureno'ṭavīdāvāgniṃ yamudāharanti karuṇāsvāvāsabhūmiṃ budhāḥ |devādhīśanutāya śaśvadasitagra vāya sarvātmanejīvānāmabhayaṅkarāya mahate devāya tasmai namaḥ || 91||

निर्वाणैकनिकेतनं त्रिजगती सर्वार्ति विध्वंसकंगुर्वाद्यैर्निखिलैर्यदुग्रचरितं स्वर्वासिभिर्गीयते ।दुर्वारो गरलानलो भगवता निर्वापितो येन भोःशर्वाशु त्वमुमासहाय नितरां कुर्वादरान्मे मुदम् ॥ ९२॥

nirvāṇaikaniketanaṃ trijagatī sarvārti vidhvaṃsakaṃgurvādyairnikhilairyadugracaritaṃ svarvāsibhirgīyate |durvāro garalānalo bhagavatā nirvāpito yena bhoḥśarvāśu tvamumāsahāya nitarāṃ kurvādarānme mudam || 92||

गुर्वीशानमहीधरं भुजबलादुर्वीत उन्मूलयन्गर्वी येन निपीडितो दशमुखो निर्वीर्यमाक्रन्दयन् ।खर्वीभूतभवाधिरेत्य जनतादवकरालङ्कृतिंकुर्वीश त्वमुमापते मयि कृपां गुर्वीमनन्याश्रये ॥ ९३॥

gurvīśānamahīdharaṃ bhujabalādurvīta unmūlayangarvī yena nipīḍito daśamukho nirvīryamākrandayan |kharvībhūtabhavādhiretya janatādavakarālaṅkṛtiṃkurvīśa tvamumāpate mayi kṛpāṃ gurvīmananyāśraye || 93||

अव्यादिष्टफलप्रदः पशुपतिः पव्यायुधाद्यर्चितोरख्याभो भगवान् जटान्तरलसद्दिव्यापगः शङ्करः ।अव्याजं सततं कृपाजलनिधिर्भव्यं करोत्यादरात्अव्यात्मप्रभवाचितप्रविलसत्सव्यागात्रः स माम् ॥ ९४॥

avyādiṣṭaphalapradaḥ paśupatiḥ pavyāyudhādyarcitorakhyābho bhagavān jaṭāntaralasaddivyāpagaḥ śaṅkaraḥ |avyājaṃ satataṃ kṛpājalanidhirbhavyaṃ karotyādarātavyātmaprabhavācitapravilasatsavyāgātraḥ sa mām || 94||

दीव्यन्नाकिशिरोमणिद्युतिलसत्सेव्यं यदङ्प्रयम्बुजंभाव्यं योगिवरैश्च येन तरसालाव्यन्तकस्य स्मयः ।श्राव्यं यस्य विचित्रपुण्यचरितं सोऽव्यन्तवासी शिवोदेव्यङ्गार्धलसत्तनुर्भवतु मे भाव्यङ्गविच्छित्तये ॥ ९५॥

dīvyannākiśiromaṇidyutilasatsevyaṃ yadaṅprayambujaṃbhāvyaṃ yogivaraiśca yena tarasālāvyantakasya smayaḥ |śrāvyaṃ yasya vicitrapuṇyacaritaṃ so'vyantavāsī śivodevyaṅgārdhalasattanurbhavatu me bhāvyaṅgavicchittaye || 95||

आशापूरणतत्परस्य नमतामाशाधिपत्यं कृपालेशाद्यस्य शतक्रतुप्रभृतयः श्रीशार्चितस्याभवन् ।ईशानं प्रणतौघचित्तजलरुट्कोशाब्जबन्धुं जगत्क्लेशापोहनतत्परं भवमहापाशापहं तं भजे ॥ ९६॥

āśāpūraṇatatparasya namatāmāśādhipatyaṃ kṛpāleśādyasya śatakratuprabhṛtayaḥ śrīśārcitasyābhavan |īśānaṃ praṇataughacittajalaruṭkośābjabandhuṃ jagatkleśāpohanatatparaṃ bhavamahāpāśāpahaṃ taṃ bhaje || 96||

पूषाब्ज । ग्निविलोचनाय महते भूषायभाणैः परंशेषाद्यैर्भुजगाधिपैः प्रविलसद्वेषाय लोकात्मने ।आशापूर्तिकरस्य यस्य नमतामाशाधिपाः सत्कृपालेशादिन्द्रमुखा निरस्तनिखिलक्लेशा विधूतारयः ।दाशाकारभृदर्जुनेऽषभरणे कोशायिता भ्रः स मामीशानः प्रणतौ घचित्तजलरुट्कोशारुणोऽव्यात् सदा । ९६॥ म् ।

pūṣābja | gnivilocanāya mahate bhūṣāyabhāṇaiḥ paraṃśeṣādyairbhujagādhipaiḥ pravilasadveṣāya lokātmane |āśāpūrtikarasya yasya namatāmāśādhipāḥ satkṛpāleśādindramukhā nirastanikhilakleśā vidhūtārayaḥ |dāśākārabhṛdarjune'ṣabharaṇe kośāyitā bhraḥ sa māmīśānaḥ praṇatau ghacittajalaruṭkośāruṇo'vyāt sadā | 96|| m |

एषा मेऽस्तु कृता नतिर्नतमनस्तोषावहायादराद्योषारत्नगिरीन्द्रजाविरचिताश्लेषार्धगात्राय ते ॥ ९७॥

eṣā me'stu kṛtā natirnatamanastoṣāvahāyādarādyoṣāratnagirīndrajāviracitāśleṣārdhagātrāya te || 97||

प्रासार्ता विरसा चमत्कृतिपदोल्लासा दिहीना परंहासार्हा निरलङ्कृतिः पशुपते या साहितिर्भूपतिम् ।आसाद्याशु तदीयचित्तकमलोच्छ्वासाय सा स्यात् कथंभासा निर्जितसूर्यकोटिरतुलो दासायमानैः सुरैयोऽसावाश्रितपट्र्यो बहुकृपावासायितापाङ्गकः ।व्यासाद्यैर्विनुताय क्लृप्तगरलग्रासाय हेमाचलेसोऽसावीश्वर किं वदाद्य हृदयाश्वासाय मे त्वां विना ॥ ९८॥

prāsārtā virasā camatkṛtipadollāsā dihīnā paraṃhāsārhā niralaṅkṛtiḥ paśupate yā sāhitirbhūpatim |āsādyāśu tadīyacittakamalocchvāsāya sā syāt kathaṃbhāsā nirjitasūryakoṭiratulo dāsāyamānaiḥ suraiyo'sāvāśritapaṭryo bahukṛpāvāsāyitāpāṅgakaḥ |vyāsādyairvinutāya klṛptagaralagrāsāya hemācaleso'sāvīśvara kiṃ vadādya hṛdayāśvāsāya me tvāṃ vinā || 98||

व्वासायाकलये सदा हृतनुतत्रासाय तस्मै नमः ॥ ९९॥

vvāsāyākalaye sadā hṛtanutatrāsāya tasmai namaḥ || 99||

संसाराकुलचेतसामपि हृदा पुंसामगम्यं जगद्धिंसातत्परदुर्मदत्रिपुरविध्वंसात्तकीर्तिस्मितम् ।यं साधुव्रजमानसाम्बुजवनीहंसायमानं विदुआस्याभाजितचन्द्रमा मुनिगणाशास्याद्भुतानन्दकृल्लास्यासक्तमनाश्च यो हृदयभूशास्यार्तरक्षापरः ।हास्यापास्तपुरस्य तस्य १तव पद्दास्यानुरक्तः प्रभोस्तं साम्बं सततं नमामि शिरसाहं सादरं शङ्करम् ॥ १००॥

saṃsārākulacetasāmapi hṛdā puṃsāmagamyaṃ jagaddhiṃsātatparadurmadatripuravidhvaṃsāttakīrtismitam |yaṃ sādhuvrajamānasāmbujavanīhaṃsāyamānaṃ viduāsyābhājitacandramā munigaṇāśāsyādbhutānandakṛllāsyāsaktamanāśca yo hṛdayabhūśāsyārtarakṣāparaḥ |hāsyāpāstapurasya tasya 1tava paddāsyānuraktaḥ prabhostaṃ sāmbaṃ satataṃ namāmi śirasāhaṃ sādaraṃ śaṅkaram || 100||

देहालङ्कृतनागभूषणभरं वाहायितप्राक्तनव्याहारं सदयं नमद्भवमहामोहापहं शङ्करम् ।ईहामात्रविनिर्मितत्रिभुवनं गेहायिताद्रीश्वरंनीहाराद्रिसुताप्रियं कृतसुरव्यूहावनं भावये ॥ १०२॥

dehālaṅkṛtanāgabhūṣaṇabharaṃ vāhāyitaprāktanavyāhāraṃ sadayaṃ namadbhavamahāmohāpahaṃ śaṅkaram |īhāmātravinirmitatribhuvanaṃ gehāyitādrīśvaraṃnīhārādrisutāpriyaṃ kṛtasuravyūhāvanaṃ bhāvaye || 102||

उहं त्वत्पदबुद्धये कलयितुं सोऽहं कथं शक्नुयांगाहङ्गाहमवार्यमेव विषये साहन्तमस्मन्मनः ।हा हन्ताटति किं करोमि विनमग्रीहन्तरीशान सस्नेहं त्वं कुरु सर्वदा मयि कृपां भो हंसवाहार्चित ॥ १०३॥

uhaṃ tvatpadabuddhaye kalayituṃ so'haṃ kathaṃ śaknuyāṃgāhaṅgāhamavāryameva viṣaye sāhantamasmanmanaḥ |hā hantāṭati kiṃ karomi vinamagrīhantarīśāna sasnehaṃ tvaṃ kuru sarvadā mayi kṛpāṃ bho haṃsavāhārcita || 103||

ताळ/भैकनगात्मजाकुचतटीचोळायितालङ्कृतिव्याळाधीशफण प्रभो प्रशमितक्ष्वेळाशु मे त्वं नय ।श्रीळानाथनुते भवव्यसनतो डोळायमानं मनोव्याळानेकपमीशभक्तहृदि भेडाळानके त्वत्पदे ॥ १०४॥

tāḷa/bhaikanagātmajākucataṭīcoḷāyitālaṅkṛtivyāḷādhīśaphaṇa prabho praśamitakṣveḷāśu me tvaṃ naya |śrīḷānāthanute bhavavyasanato ḍoḷāyamānaṃ manovyāḷānekapamīśabhaktahṛdi bheḍāḷānake tvatpade || 104||

नाळीकायि त केशवः प्रणमतां योऽळीकविध्वंसकृन्नाळीकप्रभवादिमादितिभुवामाळीभिराराधितः ।हेळीन्द्वग्निविलोचनं पशुपतिं काळीपतिं संसृतिव्याळीवित्रसदाप्तपालनकलाकेळीपरं तं भजे ॥ १०५॥

nāḷīkāyi ta keśavaḥ praṇamatāṃ yo'ḷīkavidhvaṃsakṛnnāḷīkaprabhavādimāditibhuvāmāḷībhirārādhitaḥ |heḷīndvagnivilocanaṃ paśupatiṃ kāḷīpatiṃ saṃsṛtivyāḷīvitrasadāptapālanakalākeḷīparaṃ taṃ bhaje || 105||

यक्षाद्याखिलखेचरार्चितपदे दक्षाध्वरध्वंसिनेवृक्षागा ब्धिमहीजनात्मकजगद्रक्षापरायादरात् ।ऋक्षाधीशकलाधराय नितरामुक्षाधिवाहाय तेशिक्षात्रस्तयमाय भूतपतये त्र्यक्षाय कुर्मोऽञ्जलिम् ॥ १०६॥

yakṣādyākhilakhecarārcitapade dakṣādhvaradhvaṃsinevṛkṣāgā bdhimahījanātmakajagadrakṣāparāyādarāt |ṛkṣādhīśakalādharāya nitarāmukṣādhivāhāya teśikṣātrastayamāya bhūtapataye tryakṣāya kurmo'ñjalim || 106||

चीक्षाशिक्षितमीनकेतुमनिशं मोक्षार्थदानाध्वरेदीक्षातत्परपवयं विधिसहस्राक्षादिभिर्वन्दितम् ।दाक्षायण्यधिपार्कवह्निनयनं दाक्षायणीवल्लभंप्रेक्षावद्धृदयाव्जभावितपदं साक्षात्करोमीश्वरम् ॥ १०७॥

cīkṣāśikṣitamīnaketumaniśaṃ mokṣārthadānādhvaredīkṣātatparapavayaṃ vidhisahasrākṣādibhirvanditam |dākṣāyaṇyadhipārkavahninayanaṃ dākṣāyaṇīvallabhaṃprekṣāvaddhṛdayāvjabhāvitapadaṃ sākṣātkaromīśvaram || 107||

अक्षोभ्योग्रभवार्तपालनकलादक्षोऽनुलिप्ताद्रिजावक्षोजद्वयमुद्रितप्रविलसद्वक्षोऽभिरामः प्रभुः ।स क्षोणीघ्रगृहो ममाशु दुरितं प्रक्षोदयित्वाखिलंरक्षोनाथनुतम्तनोतु नमतां हृत्क्षोभहारी मुदम् ॥ १०८॥

akṣobhyograbhavārtapālanakalādakṣo'nuliptādrijāvakṣojadvayamudritapravilasadvakṣo'bhirāmaḥ prabhuḥ |sa kṣoṇīghragṛho mamāśu duritaṃ prakṣodayitvākhilaṃrakṣonāthanutamtanotu namatāṃ hṛtkṣobhahārī mudam || 108||

शम्भो वेङ्कटसुब्च एष भवरुग्भीत्येत्थमत्यद्भुतास्थान त्वत्सुगुणौघवारिधिकणस्तोत्रं परं तारकम् ।अष्टप्रासयुताष्टकाधिकशतश्लोकैरतानीत् प्रभोस्वामिंस्त्वं परिगृह्य सादरमिदं रक्षानुकम्पानिधे ॥ १०९॥

śambho veṅkaṭasubca eṣa bhavarugbhītyetthamatyadbhutāsthāna tvatsuguṇaughavāridhikaṇastotraṃ paraṃ tārakam |aṣṭaprāsayutāṣṭakādhikaśataślokairatānīt prabhosvāmiṃstvaṃ parigṛhya sādaramidaṃ rakṣānukampānidhe || 109||

इति वेङ्कटसुब्बकविकृतं श्रीजप्येशाष्टप्रासशतकं सम्पूर्णम् ।

iti veṅkaṭasubbakavikṛtaṃ śrījapyeśāṣṭaprāsaśatakaṃ sampūrṇam |