दयाशतकम् २ Dayashatakam

श्रेयांसि सन्दिशति कन्दळयत्यमन्दंआनन्दमस्य दळयत्यघवृन्दमार्तीः ।धूनोति, किङ्करयति द्रुहिणादिकांश्चमातस्तवैष उदयो हि दये पुरारेः ॥ १॥

śreyāṃsi sandiśati kandaḷayatyamandaṃānandamasya daḷayatyaghavṛndamārtīḥ |dhūnoti, kiṅkarayati druhiṇādikāṃścamātastavaiṣa udayo hi daye purāreḥ || 1||

कल्याणि शैलतनयाकमनानुकम्पेत्वं यत्र यत्र वितनोषि पदार्पणानि ।प्रागेव पद्मजवलोन्मथनादिलक्ष्म्यःप्रादुर्भवन्त्यवहिताः खलु तत्र तत्र ॥ २॥

kalyāṇi śailatanayākamanānukampetvaṃ yatra yatra vitanoṣi padārpaṇāni |prāgeva padmajavalonmathanādilakṣmyaḥprādurbhavantyavahitāḥ khalu tatra tatra || 2||

मन्दस्मितं मदनसुन्दरमिन्दुरेखासन्नद्धशेखरमुमासखमुद्वहन्ती ।दिव्यं वपुः किमपि दृक्पथगाऽनघानांमातर्मुदं हि तनुषे महतीं दये त्वम् ॥ ३॥

mandasmitaṃ madanasundaramindurekhāsannaddhaśekharamumāsakhamudvahantī |divyaṃ vapuḥ kimapi dṛkpathagā'naghānāṃmātarmudaṃ hi tanuṣe mahatīṃ daye tvam || 3||

दिव्यं वपुस्तदनुसन्दधतः पुरारेःकांश्चित् गुणान् जगति केचन निर्विशन्ति ।आख्यामृतोर्मिरसिकास्त्वपरेऽभिनन्दन्त्यस्ताधयः शिवदयेऽम्ब तवावलम्बात् ॥ ४॥

divyaṃ vapustadanusandadhataḥ purāreḥkāṃścit guṇān jagati kecana nirviśanti |ākhyāmṛtormirasikāstvapare'bhinandantyastādhayaḥ śivadaye'mba tavāvalambāt || 4||

आखण्डलोऽयमिति कश्चिदखण्डितश्रीःवित्तेश्वरोऽयमिति विश्रुतवैभवोऽन्यः ।धातेति कोऽपि जगतां जनकस्तवामीकल्याण्युमेशकरुणे परिणामभेदाः ॥ ५॥

ākhaṇḍalo'yamiti kaścidakhaṇḍitaśrīḥvitteśvaro'yamiti viśrutavaibhavo'nyaḥ |dhāteti ko'pi jagatāṃ janakastavāmīkalyāṇyumeśakaruṇe pariṇāmabhedāḥ || 5||

ईशो हरः स जगतां ननु तस्य च त्वंईशा परार्तिविनिराकृतिराकृतिस्ते ।तन्मामकार्तिहरणं करुणे न चेत्त्वंधत्से कथं कथय देवि तवात्मलाभः ॥ ६॥

īśo haraḥ sa jagatāṃ nanu tasya ca tvaṃīśā parārtivinirākṛtirākṛtiste |tanmāmakārtiharaṇaṃ karuṇe na cettvaṃdhatse kathaṃ kathaya devi tavātmalābhaḥ || 6||

दाक्षायणीसहचरे गरळग्रहेणदत्ताभये विरचितेऽम्ब दये भवत्या ।अश्वद्विपाप्तिरमरेशितुरच्युतस्यश्रीकान्तता दिविषदाममृताशिता च ॥ ७॥

dākṣāyaṇīsahacare garaḷagraheṇadattābhaye viracite'mba daye bhavatyā |aśvadvipāptiramareśituracyutasyaśrīkāntatā diviṣadāmamṛtāśitā ca || 7||

क्रूरेण हन्त गरळेन गळेऽनलेनफाले शिरस्यपि तरङ्गवतीझरेण ।क्रान्तं त्वदध्वगतमातनुषे दये स्वाधीनेश्वरा भवसि कः किमिहाभिधत्ताम् ॥ ८॥

krūreṇa hanta garaḷena gaḷe'nalenaphāle śirasyapi taraṅgavatījhareṇa |krāntaṃ tvadadhvagatamātanuṣe daye svādhīneśvarā bhavasi kaḥ kimihābhidhattām || 8||

काचित् त्वदीयकणिका मणिकाञ्चनाद्यैःअर्थैर्धिनोत्यमुमिहारुचिहेतुरन्या ।उल्लासयत्युडुपतिश्रितमौळिसीम्नित्वद्धाम्नि ते हि करुणे सरणिर्विचित्रा ॥ ९॥

kācit tvadīyakaṇikā maṇikāñcanādyaiḥarthairdhinotyamumihāruciheturanyā |ullāsayatyuḍupatiśritamauḷisīmnitvaddhāmni te hi karuṇe saraṇirvicitrā || 9||

भीषामहद्भयगिरोऽतिभयङ्करत्वंयस्याहुरुग्र इति भीम इति प्रथा च ।क्षिप्त्वैव दासयसि देवि दये तमेनंहा जिह्वयैतदभिधास्पृशि पुल्कसेऽपि ॥ १०॥

bhīṣāmahadbhayagiro'tibhayaṅkaratvaṃyasyāhurugra iti bhīma iti prathā ca |kṣiptvaiva dāsayasi devi daye tamenaṃhā jihvayaitadabhidhāspṛśi pulkase'pi || 10||

नान्यो मदस्त्यगतिकोऽगतिकस्तव स्वंशम्भोर्दयेऽघपिशुना मयि शश्वदास्ते ।सर्वज्ञता विदधती तव दुर्लभं मांसज्जस्व मा जननि भूरपदे तु निःस्वा ॥ ११॥

nānyo madastyagatiko'gatikastava svaṃśambhordaye'ghapiśunā mayi śaśvadāste |sarvajñatā vidadhatī tava durlabhaṃ māṃsajjasva mā janani bhūrapade tu niḥsvā || 11||

स्वाधीनितेन्दुमकुटाऽसि समर्थितोपमन्युप्रभृत्यभिमता जगति श्रुताऽसि ।आयुष्मती जननि मन्तुभिरेव चासिहा हन्त मां न करुणे कथमभ्युपैषि ॥ १२॥

svādhīnitendumakuṭā'si samarthitopamanyuprabhṛtyabhimatā jagati śrutā'si |āyuṣmatī janani mantubhireva cāsihā hanta māṃ na karuṇe kathamabhyupaiṣi || 12||

शम्भो त्वमेव शरणं मम चन्द्रचूडेत्याद्या गिरस्तदुचितस्थितिहानितो नः ।सत्येतरा अपि विभुर्भजनाय यद्यत्गृह्णाति तद्धि करुणे चरितं भवत्याः ॥ १३॥

śambho tvameva śaraṇaṃ mama candracūḍetyādyā girastaducitasthitihānito naḥ |satyetarā api vibhurbhajanāya yadyatgṛhṇāti taddhi karuṇe caritaṃ bhavatyāḥ || 13||

यदेशः कुप्येन्मे दुरितविसरैदैन्यधुरयातदा मे हूताविर्भवतु भवती तस्य च पुरः ।मदीयांहः संहत्यपलपनरंहः प्रथयतित्वदाविर्भावेऽसावलमिह दये किं कलयितुम् ॥ १४॥

yadeśaḥ kupyenme duritavisaraidainyadhurayātadā me hūtāvirbhavatu bhavatī tasya ca puraḥ |madīyāṃhaḥ saṃhatyapalapanaraṃhaḥ prathayatitvadāvirbhāve'sāvalamiha daye kiṃ kalayitum || 14||

महेशे सङ्क्रुद्धे मदघविदि मह्यं श्रितजनश्रमाक्षन्त्री देवि त्वमयि सहसाऽऽविर्भव दये ।मदीयांहस्संहत्यपलपनरंहः प्रथयतित्वदाविर्भावेऽसावलमिह दये किं कलयितुम् ॥ १५॥

maheśe saṅkruddhe madaghavidi mahyaṃ śritajanaśramākṣantrī devi tvamayi sahasā''virbhava daye |madīyāṃhassaṃhatyapalapanaraṃhaḥ prathayatitvadāvirbhāve'sāvalamiha daye kiṃ kalayitum || 15||

त्वया भाव्यं मातर्मयि शशिकलोत्तंसकरुणेप्रणम्य त्वां याचे कति कति भवत्या न हि भृताः ।जगत्येको वर्ते क्वचिदपि गतिं काश्चिदपि नन्वपश्यन्नैवेदं सदृशमगतीनां तव गतेः ॥ १६॥

tvayā bhāvyaṃ mātarmayi śaśikalottaṃsakaruṇepraṇamya tvāṃ yāce kati kati bhavatyā na hi bhṛtāḥ |jagatyeko varte kvacidapi gatiṃ kāścidapi nanvapaśyannaivedaṃ sadṛśamagatīnāṃ tava gateḥ || 16||

तवाध्वन्या धन्यास्तव हि भवनादन्तकरिपोःयदेष्वेकेनैनं शिरसि धनुषा घातमदयम् ।तथान्येन ग्राव्णां किरणमपरेणासिलतयादयेऽनैषीन्मूर्धप्रविदळनमप्यम्ब भवती ॥ १७॥

tavādhvanyā dhanyāstava hi bhavanādantakaripoḥyadeṣvekenainaṃ śirasi dhanuṣā ghātamadayam |tathānyena grāvṇāṃ kiraṇamapareṇāsilatayādaye'naiṣīnmūrdhapravidaḷanamapyamba bhavatī || 17||

प्रियोऽर्थोऽयं शम्भोः प्रसदनविधेयाधिगमइत्यथ द्वेष्योऽयं तत्प्रसदनविधेयक्षतिरिति ।परोऽयं तत्रायोदय इति च तद्धीकृदखिलंन मे तद्धीर्मैवं मयि विमुखता ते शिवदये ॥ १८॥

priyo'rtho'yaṃ śambhoḥ prasadanavidheyādhigamaityatha dveṣyo'yaṃ tatprasadanavidheyakṣatiriti |paro'yaṃ tatrāyodaya iti ca taddhīkṛdakhilaṃna me taddhīrmaivaṃ mayi vimukhatā te śivadaye || 18||

क्षिपन् कामिन्यादिष्वनवधि मिथोवैशसधुरादुरापेष्वेष्वक्षप्रकरमधिबालेयवदनम् ।मधुस्यन्दिद्राक्षाफलकुलमिवायुर्वितथयन्कियत्कालं सीदान्ययि मयि कदा स्याः शिवदये ॥ १९॥

kṣipan kāminyādiṣvanavadhi mithovaiśasadhurādurāpeṣveṣvakṣaprakaramadhibāleyavadanam |madhusyandidrākṣāphalakulamivāyurvitathayankiyatkālaṃ sīdānyayi mayi kadā syāḥ śivadaye || 19||

कदा गौरीनेत्राञ्चलसमुदितानङ्गचकितान्कटाक्षांस्तांस्तच्च स्मितमधरबिम्बे कृतपदम् ।मुखं शम्भोस्तच्चोन्मृदितशरदिन्दुप्रियसखंपुरस्तादादध्याः पुरभिदनुकम्पे जननि मे ॥ २०॥

kadā gaurīnetrāñcalasamuditānaṅgacakitānkaṭākṣāṃstāṃstacca smitamadharabimbe kṛtapadam |mukhaṃ śambhostacconmṛditaśaradindupriyasakhaṃpurastādādadhyāḥ purabhidanukampe janani me || 20||

असावर्थः श्रेयानयमितर इत्यच्छमतिदाःप्रजानां शर्माप्तावसुखविरहे च प्रतिभुवः ।विभान्ति श्वासा यद्विधुशकलमौळेर्भगवतःतदेतत् कल्याण्यास्तव विलसितं किं न करुणे ॥ २१॥

asāvarthaḥ śreyānayamitara ityacchamatidāḥprajānāṃ śarmāptāvasukhavirahe ca pratibhuvaḥ |vibhānti śvāsā yadvidhuśakalamauḷerbhagavataḥtadetat kalyāṇyāstava vilasitaṃ kiṃ na karuṇe || 21||

स्मराराते शम्भो पुरहर शिवोमाधव हरेमुरारे गोविन्दामरवर मुकुन्देत्यविरतैः ।शिवाख्यापीयूषोर्मिभिरयि दये मां कबळितंकदा वा कुर्वीरंस्तव गुणझरा मज्जितहराः ॥ २२॥

smarārāte śambho purahara śivomādhava haremurāre govindāmaravara mukundetyavirataiḥ |śivākhyāpīyūṣormibhirayi daye māṃ kabaḷitaṃkadā vā kurvīraṃstava guṇajharā majjitaharāḥ || 22||

समुन्मीलज्ज्वालज्वलनकलितस्यान्तिकगतोयथा तद्वद्दाराद्यभिरतिहतस्यान्तिकगतः ।असावीष्टे नोज्जीवितुमहह का तस्य तु कथाकिमन्यज्जीवातुस्त्वमसि जगतोऽस्येशकरुणे ॥ २३॥

samunmīlajjvālajvalanakalitasyāntikagatoyathā tadvaddārādyabhiratihatasyāntikagataḥ |asāvīṣṭe nojjīvitumahaha kā tasya tu kathākimanyajjīvātustvamasi jagato'syeśakaruṇe || 23||

मयीशानं वामाशयमतितरां मज्जयतु तेकदा पूरः स्वैरं कबळिततटो देवि करुणे ।तथा द्रागुत्कर्षन् विघटितविघातव्यतिकरःकदेशप्रेमाख्ये महति च पदे स्थापयतु माम् ॥ २४॥

mayīśānaṃ vāmāśayamatitarāṃ majjayatu tekadā pūraḥ svairaṃ kabaḷitataṭo devi karuṇe |tathā drāgutkarṣan vighaṭitavighātavyatikaraḥkadeśapremākhye mahati ca pade sthāpayatu mām || 24||

प्रियो द्वेष्योऽप्यर्थस्तुदति मम बुद्धिं तदितरेऽप्यमी स्वैरं निघ्रन्त्यहह गिरिशालिङ्गनसुखे ।प्रसक्तिः का वा स्याद् भगवति नमस्तेऽर्हसि न मांइयद्दूरीकर्तुं गिरिशकरुणेऽनन्यशरणम् ॥ २५॥

priyo dveṣyo'pyarthastudati mama buddhiṃ taditare'pyamī svairaṃ nighrantyahaha giriśāliṅganasukhe |prasaktiḥ kā vā syād bhagavati namaste'rhasi na māṃiyaddūrīkartuṃ giriśakaruṇe'nanyaśaraṇam || 25||

दये शम्भोस्तद्भक्त्यमृतलहरीं तावकझराःकदेहोपानेष्यन्त्यलमपनयन्तः प्रतिहतीः ।तया चात्मा मेऽसावतिशिशिरितो हास्यति कदामनोजाद्युन्मीलद्गहनदहनोत्थं परिभवम् ॥ २६॥

daye śambhostadbhaktyamṛtalaharīṃ tāvakajharāḥkadehopāneṣyantyalamapanayantaḥ pratihatīḥ |tayā cātmā me'sāvatiśiśirito hāsyati kadāmanojādyunmīladgahanadahanotthaṃ paribhavam || 26||

महेशस्य प्रज्ञासमुचितविधानक्षमतयाममाप्येनोराशेरपि समवमर्शे सति न मे ।समाश्वासस्याशा निजलहरिभिस्तन्ननु विभुंवितन्वाना मग्नं विहरसि यदि त्वं न करुणे ॥ २७॥

maheśasya prajñāsamucitavidhānakṣamatayāmamāpyenorāśerapi samavamarśe sati na me |samāśvāsasyāśā nijalaharibhistannanu vibhuṃvitanvānā magnaṃ viharasi yadi tvaṃ na karuṇe || 27||

दशायामेतस्यामपि शिवदये ते विमुखतामयीत्थं चेन्मग्नो महति विपदब्धावहमसौ ।अकीर्त्यब्धौ मग्ना त्वमपि मम यत्किञ्चन भवत्वपि स्वोद्धारे वा भवतु भवती प्रोद्यमवती ॥ २८॥

daśāyāmetasyāmapi śivadaye te vimukhatāmayītthaṃ cenmagno mahati vipadabdhāvahamasau |akīrtyabdhau magnā tvamapi mama yatkiñcana bhavatvapi svoddhāre vā bhavatu bhavatī prodyamavatī || 28||

कमलभवपदं वा कैटभारिश्रियं वामदनभिदनुकम्पे मङ्क्षु दातुं क्षमा त्वम् ।किमु न दिशसि वीतक्लेशिकामासिकां मेक्वचन शिवशिवेत्याख्यानधारैकतानाम् ॥ २९॥

kamalabhavapadaṃ vā kaiṭabhāriśriyaṃ vāmadanabhidanukampe maṅkṣu dātuṃ kṣamā tvam |kimu na diśasi vītakleśikāmāsikāṃ mekvacana śivaśivetyākhyānadhāraikatānām || 29||

हितमहितमवैतुं वर्तितुञ्चानुरूपंन पुनरलमबोधानीशताभ्यां हतोऽहम् ।प्रमथपतिदयेऽये पालयेस्त्वं कथं मांकथमिव न च ते स्यात् ख्यातिभङ्गो न जाने ॥ ३०॥

hitamahitamavaituṃ vartituñcānurūpaṃna punaralamabodhānīśatābhyāṃ hato'ham |pramathapatidaye'ye pālayestvaṃ kathaṃ māṃkathamiva na ca te syāt khyātibhaṅgo na jāne || 30||

तव भवति निवासस्तारकाधीशमौलिःस च मदघभवोग्रामर्षपर्याकुलात्मा ।समव तमनुकम्पे त्वद्रसौघावसेकैःमम तदलमयि त्वं नावने मेऽर्थनीया ॥ ३१॥

tava bhavati nivāsastārakādhīśamauliḥsa ca madaghabhavogrāmarṣaparyākulātmā |samava tamanukampe tvadrasaughāvasekaiḥmama tadalamayi tvaṃ nāvane me'rthanīyā || 31||

अभिलपतु शिवाख्यामाहरेत्यादिदम्भात्अपि सकृदयमेतस्याखिलार्तिं हरिष्ये ।इति सततविनिद्रामिन्दुमौळेर्दये यद्यहमिव न जडः कोऽनन्यधीर्नाश्रयेत् त्वाम् ॥ ३२॥

abhilapatu śivākhyāmāharetyādidambhātapi sakṛdayametasyākhilārtiṃ hariṣye |iti satatavinidrāmindumauḷerdaye yadyahamiva na jaḍaḥ ko'nanyadhīrnāśrayet tvām || 32||

चरति समनुरुन्धन् प्रेरणाधोरणीं तेऽनिलगतिमिव तूलो ह्येष दोषं कुतोऽस्मिन् ।गणयसि परतन्त्रे मन्नियोगादव द्राग्अमुमिति करुणे तं त्वादिशेशं मदर्थे ॥ ३३॥

carati samanurundhan preraṇādhoraṇīṃ te'nilagatimiva tūlo hyeṣa doṣaṃ kuto'smin |gaṇayasi paratantre manniyogādava drāgamumiti karuṇe taṃ tvādiśeśaṃ madarthe || 33||

मदघविततिरन्तः सत्वमाविश्य शम्भोःप्रविघटयति योगं तस्य ते चानुकम्पे ।तदपि निरुपमा मद्दैन्यसम्पत्तिरेषाप्रतिभवति पुनर्वां निर्भराश्लेषसन्धौ ॥ ३४॥

madaghavitatirantaḥ satvamāviśya śambhoḥpravighaṭayati yogaṃ tasya te cānukampe |tadapi nirupamā maddainyasampattireṣāpratibhavati punarvāṃ nirbharāśleṣasandhau || 34||

दळयतु दिगिभौघो दन्तकाण्डैः कठोरैःदहतु दहनमाला दारयत्वस्त्रजालम् ।अपि धुरि परिवृण्वन्त्वब्धयो नैनमार्तिःस्पृशति शिवदये यः स्पृश्यते तेऽनिलेन ॥ ३५॥

daḷayatu digibhaugho dantakāṇḍaiḥ kaṭhoraiḥdahatu dahanamālā dārayatvastrajālam |api dhuri parivṛṇvantvabdhayo nainamārtiḥspṛśati śivadaye yaḥ spṛśyate te'nilena || 35||

अधिजटमसुरारात्यापगा क्वापि लीनामनसिजविनिहन्तुर्मज्जितोऽयं झरैस्ते ।कबळयति निमङ्क्तुस्सा श्रमं त्वं त्वमङ्क्तुःकथमिव न दये ते स्वर्धुनीतो विशेषः ॥ ३६॥

adhijaṭamasurārātyāpagā kvāpi līnāmanasijavinihanturmajjito'yaṃ jharaiste |kabaḷayati nimaṅktussā śramaṃ tvaṃ tvamaṅktuḥkathamiva na daye te svardhunīto viśeṣaḥ || 36||

प्रभवति न हि दातुं भद्रमीशो विना त्वांअलमपि तददातुं नाम्ब सत्यां भवत्याम् ।वितरति च शुचं त्वद्विप्रकर्षे सतीशःकथयितुमनुकम्पे कस्तवालं प्रभावम् ॥ ३७॥

prabhavati na hi dātuṃ bhadramīśo vinā tvāṃalamapi tadadātuṃ nāmba satyāṃ bhavatyām |vitarati ca śucaṃ tvadviprakarṣe satīśaḥkathayitumanukampe kastavālaṃ prabhāvam || 37||

मदनशतमनोज्ञं मञ्जुहासाननाब्जंशरदुडुपतिगौरं साम्बमर्धेन्दुचूडम् ।द्रविणमयि मदीयं दृक्पथे धत्स्व मे तत्तव खलु वशवर्तीत्यर्थयेऽहं दये त्वाम् ॥ ३८॥

madanaśatamanojñaṃ mañjuhāsānanābjaṃśaraduḍupatigauraṃ sāmbamardhenducūḍam |draviṇamayi madīyaṃ dṛkpathe dhatsva me tattava khalu vaśavartītyarthaye'haṃ daye tvām || 38||

त्वमसि मदवनार्थं नार्थनीया दये यःतव भवति निवासो दुस्सहं तस्य शम्भोः ।प्रशमय तममर्षोष्मातिरेकं ममागःप्रभवमयि भवत्या निर्झरैस्तन्ममालम् ॥ ३९॥

tvamasi madavanārthaṃ nārthanīyā daye yaḥtava bhavati nivāso dussahaṃ tasya śambhoḥ |praśamaya tamamarṣoṣmātirekaṃ mamāgaḥprabhavamayi bhavatyā nirjharaistanmamālam || 39||

पशुरिव परिभूतीरश्नुवानोऽपि शश्वत्विषयविसरमेतं हातुमप्यप्रगल्भः ।विष इव विमुखस्ते वेश्मनीशे तथाऽहंकथमिव करुणेऽङ्गीकारपात्रं तवाहम् ॥ ४०॥

paśuriva paribhūtīraśnuvāno'pi śaśvatviṣayavisarametaṃ hātumapyapragalbhaḥ |viṣa iva vimukhaste veśmanīśe tathā'haṃkathamiva karuṇe'ṅgīkārapātraṃ tavāham || 40||

अवितरि पुरहन्तर्यस्य सर्वस्य जन्तोःमम गतिरबलाद्या नन्वमी सोऽहमेषाम् ।इति कुमतिहतस्तं चिन्तये हन्त नेशंस तु कथमनुकम्पे स्यान्मयि त्वद्विधेयः ॥ ४१॥

avitari purahantaryasya sarvasya jantoḥmama gatirabalādyā nanvamī so'hameṣām |iti kumatihatastaṃ cintaye hanta neśaṃsa tu kathamanukampe syānmayi tvadvidheyaḥ || 41||

विसृमरदहनार्चिर्विप्लुतोऽह्नाय शीतंजलमिव करुणे सन्त्यक्तसर्वः कदाऽहम् ।तव पदमुडुराडुत्तंसमानन्दसिन्धुंश्रमहरमवगाहे दत्तहस्तो भवत्या ॥ ४२॥

visṛmaradahanārcirvipluto'hnāya śītaṃjalamiva karuṇe santyaktasarvaḥ kadā'ham |tava padamuḍurāḍuttaṃsamānandasindhuṃśramaharamavagāhe dattahasto bhavatyā || 42||

मकुटगविधुनि त्वन्मन्दिरे स्थित्यलाभःस्थितिरियमितरव्यासङ्गदावानले च ।फलमहह दयेऽदः कस्य पापस्य वा द्राक्तदिदमुदसनीयं दौःस्थ्यमम्ब त्वया मे ॥ ४३॥

makuṭagavidhuni tvanmandire sthityalābhaḥsthitiriyamitaravyāsaṅgadāvānale ca |phalamahaha daye'daḥ kasya pāpasya vā drāktadidamudasanīyaṃ dauḥsthyamamba tvayā me || 43||

तनुकरणकदम्बं दक्षमेवं मनस्त्वद्ग्रहचणमनुकम्पे नन्वदाः शङ्कराख्ये ।प्रदिशसि मम किं न त्वन्निवेशे प्रवेशंप्रददति भुवने किं प्राणशून्याय कन्याम् ॥ ४४॥

tanukaraṇakadambaṃ dakṣamevaṃ manastvadgrahacaṇamanukampe nanvadāḥ śaṅkarākhye |pradiśasi mama kiṃ na tvanniveśe praveśaṃpradadati bhuvane kiṃ prāṇaśūnyāya kanyām || 44||

सगरळमधिकण्ठं सानलं भालदेशेसदनमहिपरीतं सर्वतस्तेऽनुकम्पे ।तदिदमुपगता ये तानिमांस्तन्वती त्वंविहरसि जितमृत्यून् वीक्षितानप्यमीभिः ॥ ४५॥

sagaraḷamadhikaṇṭhaṃ sānalaṃ bhāladeśesadanamahiparītaṃ sarvataste'nukampe |tadidamupagatā ye tānimāṃstanvatī tvaṃviharasi jitamṛtyūn vīkṣitānapyamībhiḥ || 45||

न वितर पदमैन्द्रं न श्रियं वैधसीं वाश्रितभुजगकुलेऽपि क्ष्वेळखेलद्गळेऽपि ।मम घटय दये त्वन्मन्दिरे सम्प्रवेशंविगलितविविधव्यासङ्गमेतन्ममालम् ॥ ४६॥

na vitara padamaindraṃ na śriyaṃ vaidhasīṃ vāśritabhujagakule'pi kṣveḷakheladgaḷe'pi |mama ghaṭaya daye tvanmandire sampraveśaṃvigalitavividhavyāsaṅgametanmamālam || 46||

तव समुदयरोधं तत्परोऽसौ विधत्तेस्वकचरितमहिम्ना स्वात्मघाती तमेनम् ।भगवति ननु भर्तुं भ्राम्यसीशानुकम्पेतव परहितनिष्ठा तादृशी स्तौतु कस्त्वाम् ॥ ४७॥

tava samudayarodhaṃ tatparo'sau vidhattesvakacaritamahimnā svātmaghātī tamenam |bhagavati nanu bhartuṃ bhrāmyasīśānukampetava parahitaniṣṭhā tādṛśī stautu kastvām || 47||

कियदिव विमुखत्वं चित्सुखात्मन्युमेशेरतिरपि कियती मेऽन्यत्र धिङ्मां ममास्य ।असदपि न दये त्वं हास्यसि त्राणमद्धातव क इह निरोद्धा दासयन्त्यास्तमीशम् ॥ ४८॥

kiyadiva vimukhatvaṃ citsukhātmanyumeśeratirapi kiyatī me'nyatra dhiṅmāṃ mamāsya |asadapi na daye tvaṃ hāsyasi trāṇamaddhātava ka iha niroddhā dāsayantyāstamīśam || 48||

अश्रूद्गमगद्गदवागविरलपुलकाढ्यया भवे भक्त्या ।कति न रमन्ते मां शिवकरुणे कुरु तदनुगं ममैतदलम् ॥ ४९॥

aśrūdgamagadgadavāgaviralapulakāḍhyayā bhave bhaktyā |kati na ramante māṃ śivakaruṇe kuru tadanugaṃ mamaitadalam || 49||

करुणे तरुणेन्दुधरस्त्वद्वशवर्तीति तव निशम्य यशः ।तस्यावलम्बमीहे तद्घटने प्रतिभुवा त्वया भाव्यम् ॥ ५०॥

karuṇe taruṇendudharastvadvaśavartīti tava niśamya yaśaḥ |tasyāvalambamīhe tadghaṭane pratibhuvā tvayā bhāvyam || 50||

जनिमृतिदहनार्चिश्शान्तिदिव्यामृतौघेजननि शशिविभूषे त्वद्गृहे सम्प्रवेशम् ।विघटयदनुकम्पे विघ्नवृन्दं विभिन्दन्मयि पततु कदा त्वन्निर्झरः श्रान्तिहारी ॥ ५१॥

janimṛtidahanārciśśāntidivyāmṛtaughejanani śaśivibhūṣe tvadgṛhe sampraveśam |vighaṭayadanukampe vighnavṛndaṃ vibhindanmayi patatu kadā tvannirjharaḥ śrāntihārī || 51||

त्वमभिज्ञशिखामणौ महेशे भजदत्यङ्कुशमन्तुसन्ततीनाम् ।यदपह्नुतिपण्डिता दये तन्निरवद्यं तव वेद्मि साहसिक्यम् ॥ ५२॥

tvamabhijñaśikhāmaṇau maheśe bhajadatyaṅkuśamantusantatīnām |yadapahnutipaṇḍitā daye tanniravadyaṃ tava vedmi sāhasikyam || 52||

करुणे कथये किमाज्ञया तेह्यनुधावत्यहह स्मरन्ति ये तान् ।मकुटव्यतिषङ्गिचन्द्ररेखंमदनध्वंसि मदीयभागधेयम् ॥ ५३॥

karuṇe kathaye kimājñayā tehyanudhāvatyahaha smaranti ye tān |makuṭavyatiṣaṅgicandrarekhaṃmadanadhvaṃsi madīyabhāgadheyam || 53||

हरिणार्भकमानने तरक्षोरिव कान्तादिमुखे भयानके माम् ।विनिपात्य शिवो विलोकमानः करुणे किन्न कदर्थ्यते भवत्या ॥ ५४॥

hariṇārbhakamānane tarakṣoriva kāntādimukhe bhayānake mām |vinipātya śivo vilokamānaḥ karuṇe kinna kadarthyate bhavatyā || 54||

करुणे तरुणेन्दुधारिणो मद्भरणे शंस तवाम्ब को विळम्बः ।गणितोऽयमहं किलाखिलाङ्गिष्वयि किं तेषु न मामलेखयस्त्वम् ॥ ५५॥

karuṇe taruṇendudhāriṇo madbharaṇe śaṃsa tavāmba ko viḷambaḥ |gaṇito'yamahaṃ kilākhilāṅgiṣvayi kiṃ teṣu na māmalekhayastvam || 55||

अघवानिति मय्यसङ्गृहीतेसकलाघापहजातुनामवादः ।अपि दीनजनावितेति कीर्त्योःअवसादं करुणेऽभिधेहि शम्भोः ॥ ५६॥

aghavāniti mayyasaṅgṛhītesakalāghāpahajātunāmavādaḥ |api dīnajanāviteti kīrtyoḥavasādaṃ karuṇe'bhidhehi śambhoḥ || 56||

मम शम्भुदये त्वदर्हतायां अहमन्यन्न विलोकयाम्युपायम् ।मम चोदितयार्तिभिस्त्वयैव श्रयणीया तदुपायता ब्रुवे किम् ॥ ५७॥

mama śambhudaye tvadarhatāyāṃ ahamanyanna vilokayāmyupāyam |mama coditayārtibhistvayaiva śrayaṇīyā tadupāyatā bruve kim || 57||

पुरभित्करुणे पुरन्दराद्यैः त्वमुपास्या सुलभा न नस्तथापि ।प्रचकास्ति परातिदुर्लभत्वत्पददर्शी ननु दीनताऽऽश्रयो नः ॥ ५८॥

purabhitkaruṇe purandarādyaiḥ tvamupāsyā sulabhā na nastathāpi |pracakāsti parātidurlabhatvatpadadarśī nanu dīnatā''śrayo naḥ || 58||

भवतीशदये पयोदमाला भवतीव्रानलशान्तिदाश्रितेषु ।तमसामवसादिकाः शिवेक्षातटितश्चित्रमचञ्चलाः प्रसूते ॥ ५९॥

bhavatīśadaye payodamālā bhavatīvrānalaśāntidāśriteṣu |tamasāmavasādikāḥ śivekṣātaṭitaścitramacañcalāḥ prasūte || 59||

करुणे शिवचन्द्रचन्द्रिकाऽसौ भवती सन्मणिसौधसंसदीव ।प्रसृताऽपि मयीह तुच्छकुड्ये तिमिरं लुम्पतु तावता क्षतिः का ॥ ६०॥

karuṇe śivacandracandrikā'sau bhavatī sanmaṇisaudhasaṃsadīva |prasṛtā'pi mayīha tucchakuḍye timiraṃ lumpatu tāvatā kṣatiḥ kā || 60||

कुतुकपरवशैरुमाकटाक्षैः कुवलयभाजि नवोडुपावतंसे ।जननि तव झरे निमग्नमस्तज्वरभरमारचयेर्दये कदा माम् ॥ ६१॥

kutukaparavaśairumākaṭākṣaiḥ kuvalayabhāji navoḍupāvataṃse |janani tava jhare nimagnamastajvarabharamāracayerdaye kadā mām || 61||

बत सहविहरद्दरस्मितानांपरिचरणाधिकृतारविन्दभासाम् ।भगवति करुणे त्वयेरितानां पथिकिमसान्यहमीशवीक्षितानाम् ॥ ६२॥

bata sahaviharaddarasmitānāṃparicaraṇādhikṛtāravindabhāsām |bhagavati karuṇe tvayeritānāṃ pathikimasānyahamīśavīkṣitānām || 62||

सर्वज्ञत्वादिगुणाः स्वात्मत्राणैकलम्पटा बहवः ।शर्वस्य शङ्कराख्यानिर्वहणं तद्दये त्वदायत्तम् ॥ ६३॥

sarvajñatvādiguṇāḥ svātmatrāṇaikalampaṭā bahavaḥ |śarvasya śaṅkarākhyānirvahaṇaṃ taddaye tvadāyattam || 63||

श्रीकण्ठाय क्ष्वेळं रोचितवत्या दये ननु भवत्या ।मामकमन्तुकदम्बे केवलमम्बेह वद विलम्बः कः ॥ ६४॥

śrīkaṇṭhāya kṣveḷaṃ rocitavatyā daye nanu bhavatyā |māmakamantukadambe kevalamambeha vada vilambaḥ kaḥ || 64||

शिव इति तद्भक्तिरिति स्मृतिरस्य च सेति सार्तिहन्त्रीति ।इयदवगमय्य शेषे विरतिरियं शिवदये न ते सदृशी ॥ ६५॥

śiva iti tadbhaktiriti smṛtirasya ca seti sārtihantrīti |iyadavagamayya śeṣe viratiriyaṃ śivadaye na te sadṛśī || 65||

अब्ज्जयितुमच्युतयितुमपि शिवयितुमलमुमेशकरुणे त्वम् ।अलमसि शिवरसिकानामक्षिपथे किन्न मां प्रवर्तयितुम् ॥ ६६॥

abjjayitumacyutayitumapi śivayitumalamumeśakaruṇe tvam |alamasi śivarasikānāmakṣipathe kinna māṃ pravartayitum || 66||

विजयस्व सिद्।ह्ध्यतात्तव विधुशेखरविप्रलम्भनैपुण्यम् ।मन्मन्तुभिरुन्मिषतु च मातः करुणे पिचण्डिलत्वं ते ॥ ६७॥

vijayasva sid|hdhyatāttava vidhuśekharavipralambhanaipuṇyam |manmantubhirunmiṣatu ca mātaḥ karuṇe picaṇḍilatvaṃ te || 67||

करुणे यदि मन्मन्तून् कबळयसि न विप्रलब्धगिरिशा त्वम् ।

karuṇe yadi manmantūn kabaḷayasi na vipralabdhagiriśā tvam |

करुणे त्वदध्वगानां कामाद्या ये द्विषस्तदुन्मथने ।गिरिशं त्वयेरयन्त्या कृतोऽस्य भीमोग्रनामसंसर्गः ॥ ६९॥

karuṇe tvadadhvagānāṃ kāmādyā ye dviṣastadunmathane |giriśaṃ tvayerayantyā kṛto'sya bhīmogranāmasaṃsargaḥ || 69||

शर्वं प्रति मन्मन्तुषु सर्वज्ञतया निवेद्यमानेषु ।आधूयताममुं दृढमालिङ्ग्य दये नयाशु परवशताम् ॥ ७०॥

śarvaṃ prati manmantuṣu sarvajñatayā nivedyamāneṣu |ādhūyatāmamuṃ dṛḍhamāliṅgya daye nayāśu paravaśatām || 70||

अहह गिरिशैकतानामभिलषितस्थितिमनाप्तवति मयि ताम् ।आर्तिषु मज्जति वर्तितुमर्हसि न स्तब्धमेवमीशदये ॥ ७१॥

ahaha giriśaikatānāmabhilaṣitasthitimanāptavati mayi tām |ārtiṣu majjati vartitumarhasi na stabdhamevamīśadaye || 71||

नागांसि यन्महान्त्यपि गण्यन्ते गुणकणो बहु क्रियते ।गिरिशेन तदनुगैरपि तद् गिरिशे त्वन्निवेशतः करुणे ॥ ७२॥

nāgāṃsi yanmahāntyapi gaṇyante guṇakaṇo bahu kriyate |giriśena tadanugairapi tad giriśe tvanniveśataḥ karuṇe || 72||

मतिवागपदेऽनन्ते महेश्वरे मनननमनपूजाभिः ।आगोभिरभावि गुणैरनुकम्पे तस्य तव परिष्वङ्गात् ॥ ७३॥

mativāgapade'nante maheśvare manananamanapūjābhiḥ |āgobhirabhāvi guṇairanukampe tasya tava pariṣvaṅgāt || 73||

अवरुन्धत्या करुणे हरं त्वया तस्य मामकस्वान्तम् ।गेहं क्रियतामयि मे साहङ्क्रियताज्वरं जिहीर्षसि चेत् ॥ ७४॥

avarundhatyā karuṇe haraṃ tvayā tasya māmakasvāntam |gehaṃ kriyatāmayi me sāhaṅkriyatājvaraṃ jihīrṣasi cet || 74||

कामारिणा निविष्टैः कामादिभिरशरणस्त्वहं करुणे ।ताड्ये किल किन्न त्वं तत् ज्ञपयसि तच्च किन्न वारयसि ॥ ७५॥

kāmāriṇā niviṣṭaiḥ kāmādibhiraśaraṇastvahaṃ karuṇe |tāḍye kila kinna tvaṃ tat jñapayasi tacca kinna vārayasi || 75||

अन्तकहरं पदं तव हन्त दये घ्रातुमप्यनर्हं माम् ।अकरोद्दुर्विधिरस्तु तदपनयने तव विलम्बनं नार्हम् ॥ ७६॥

antakaharaṃ padaṃ tava hanta daye ghrātumapyanarhaṃ mām |akaroddurvidhirastu tadapanayane tava vilambanaṃ nārham || 76||

दृष्टे मया त्वदोकसि दृशाऽनया सर्वमङ्गळाश्लिष्टे ।करुणे का तव हानिः कति कति तद्दर्शिनस्त्वया न कृताः ॥ ७७॥

dṛṣṭe mayā tvadokasi dṛśā'nayā sarvamaṅgaḷāśliṣṭe |karuṇe kā tava hāniḥ kati kati taddarśinastvayā na kṛtāḥ || 77||

दुग्धार्थिनो मुनिशिशोर्दुग्धाम्बुनिधिर्वशं नीतः ।जलधिरपरस्य हस्ते जलकणतां शिवदये न तेऽस्ति भरः ॥ ७८॥

dugdhārthino muniśiśordugdhāmbunidhirvaśaṃ nītaḥ |jaladhiraparasya haste jalakaṇatāṃ śivadaye na te'sti bharaḥ || 78||

अवतंसितेन्दुकन्दळमाज्ञावशवर्तिपवनतपनादिम् ।कलये दये तव झरं कर्मपरब्रह्मगन्धिनिश्वासम् ॥ ७९॥

avataṃsitendukandaḷamājñāvaśavartipavanatapanādim |kalaye daye tava jharaṃ karmaparabrahmagandhiniśvāsam || 79||

करुणेऽङ्गीकुर्या मां कदाऽम्ब तमुमासखं चिदाकारम् ।गलहस्तितविषयान्तरमासीनं मन्मतौ कदा कुर्याः ॥ ८०॥

karuṇe'ṅgīkuryā māṃ kadā'mba tamumāsakhaṃ cidākāram |galahastitaviṣayāntaramāsīnaṃ manmatau kadā kuryāḥ || 80||

भयविरहमन्तकात्त्वं प्रदिश परस्येव न मम किन्तु भयम् ।येन शिवेऽभिरतस्स्यां शिवानुकम्पे प्रसीद तदलं मे ॥ ८१॥

bhayavirahamantakāttvaṃ pradiśa parasyeva na mama kintu bhayam |yena śive'bhiratassyāṃ śivānukampe prasīda tadalaṃ me || 81||

गौरीसखमुडुगौरं कन्दर्पसहस्रसुन्दराकारम् ।नीलग्रीवमुदारं निधेहि मन्मनसि तव दये पूरम् ॥ ८२॥

gaurīsakhamuḍugauraṃ kandarpasahasrasundarākāram |nīlagrīvamudāraṃ nidhehi manmanasi tava daye pūram || 82||

क्रन्देयं बत कं प्रतीह बलिना कामेन कामान्तकःकामं पश्यति पीड्यमानमपि मां कालेन कालान्तकः ।त्वं चेत्तस्य विभोर्भवत्कृतपरिष्वङ्गैरपाङ्गैर्दयेमामामोदयसे क्षतिस्तव तु का किं स्याच्च मेऽसौ दशा ॥ ८३॥

krandeyaṃ bata kaṃ pratīha balinā kāmena kāmāntakaḥkāmaṃ paśyati pīḍyamānamapi māṃ kālena kālāntakaḥ |tvaṃ cettasya vibhorbhavatkṛtapariṣvaṅgairapāṅgairdayemāmāmodayase kṣatistava tu kā kiṃ syācca me'sau daśā || 83||

निद्रालस्यभरो वपुष्यतिजरादुस्सङ्ग ईर्ष्या मतिःयत्र क्वापि हि कैश्चिदित्थमशुभैर्विघ्नैः परीतस्य मे ।ईशानेऽभिरतिश्च निर्वृतिकथा क्वेशानुकम्पे कदादीनान्वेषिणि मां त्वदभ्युपगमो दीनाग्रगण्यं स्पृशेत् ॥ ८४॥

nidrālasyabharo vapuṣyatijarādussaṅga īrṣyā matiḥyatra kvāpi hi kaiściditthamaśubhairvighnaiḥ parītasya me |īśāne'bhiratiśca nirvṛtikathā kveśānukampe kadādīnānveṣiṇi māṃ tvadabhyupagamo dīnāgragaṇyaṃ spṛśet || 84||

तरणे भवस्य शरणैषिणा मया दुरितानि हन्त चरितान्यलं दये ।उचितानि नैव रुचितानि मानसे लपितानि चैव कुपिताकृतीनि मे ।शमनावलेपदमनावहाऽम्बकिन्वपुषत् न खिन्नवपुषं मृकण्डुजम् ।भवती मदीयभवतीव्रतापहृत्तरुणेन्दुचूड करुणे न किं भवेत् ॥ ८६॥

taraṇe bhavasya śaraṇaiṣiṇā mayā duritāni hanta caritānyalaṃ daye |ucitāni naiva rucitāni mānase lapitāni caiva kupitākṛtīni me |śamanāvalepadamanāvahā'mbakinvapuṣat na khinnavapuṣaṃ mṛkaṇḍujam |bhavatī madīyabhavatīvratāpahṛttaruṇenducūḍa karuṇe na kiṃ bhavet || 86||

उचितं तवोपरचितं दये न किंप्रबलापराधकबळार्पणं मया ।अयि शर्वमम्ब मयि शर्मदं न किंवितनोषि शंस बत नो यशोऽस्त्यतः ॥ ८७॥

ucitaṃ tavoparacitaṃ daye na kiṃprabalāparādhakabaḷārpaṇaṃ mayā |ayi śarvamamba mayi śarmadaṃ na kiṃvitanoṣi śaṃsa bata no yaśo'styataḥ || 87||

गरळे हरस्य तरळेतरां रुचिंभवती दयेऽर्पितवती न मेऽम्हसि ।उदितादराऽत्र विदिता कराळतामहिता न सा किमहितावहा तव ॥ ८८॥

garaḷe harasya taraḷetarāṃ ruciṃbhavatī daye'rpitavatī na me'mhasi |uditādarā'tra viditā karāḷatāmahitā na sā kimahitāvahā tava || 88||

कलिनाऽमुनाऽतिबलिना कदर्थितःस्वहिते क्षमो न विहितेऽस्मि मादृशाम् ।अवने श्रमस्तु तव नेशितुर्दये जगतित्वयैव सगतिस्तदस्म्यहम् ॥ ८९॥

kalinā'munā'tibalinā kadarthitaḥsvahite kṣamo na vihite'smi mādṛśām |avane śramastu tava neśiturdaye jagatitvayaiva sagatistadasmyaham || 89||

वलभेदनादिसुलभेतरं हरंस्मरतो दळाम्बु किरतोऽपि निर्वसोः ।नयसे वशं कलयसेऽद्भुतं दयेऽहमसावपीह किमसानि ते पदम् ॥ ९०॥

valabhedanādisulabhetaraṃ haraṃsmarato daḷāmbu kirato'pi nirvasoḥ |nayase vaśaṃ kalayase'dbhutaṃ daye'hamasāvapīha kimasāni te padam || 90||

स्मरणं प्रणामकरणं तथाभिधागदनञ्च जातुचिदनङ्गवैरिणः ।परमं भवार्तिहरमम्ब देहिनांत्वदये गतिस्तव दये गरीयसी ॥ ९१॥

smaraṇaṃ praṇāmakaraṇaṃ tathābhidhāgadanañca jātucidanaṅgavairiṇaḥ |paramaṃ bhavārtiharamamba dehināṃtvadaye gatistava daye garīyasī || 91||

भवतापभीतमवताऽखिलं जनंपुरमर्दनेन परमर्ज्यते यशः ।घनमम्ब यद्भुवनमङ्गळं दयेतदये श्रमच्छिदुदये त्वदाश्रयात् ॥ ९२॥

bhavatāpabhītamavatā'khilaṃ janaṃpuramardanena paramarjyate yaśaḥ |ghanamamba yadbhuvanamaṅgaḷaṃ dayetadaye śramacchidudaye tvadāśrayāt || 92||

भुवने तवाम्ब नवने पटुर्दयेपरमत्र को नु झरमज्जितः स ते ।श्रितमन्तुशैलशतमन्तकान्तकोऽखिलवेदिता न किल वेदितुं क्षमः ॥ ९३॥

bhuvane tavāmba navane paṭurdayeparamatra ko nu jharamajjitaḥ sa te |śritamantuśailaśatamantakāntako'khilaveditā na kila vedituṃ kṣamaḥ || 93||

मनसेह सर्वमनसेव यद्वहेहरमेकमेव न रमे हि विस्मरन् ।तदिमं त्वमेव हृदि मन्तुमाशु मेकरुणे यतस्व तरुणेन्दुशेखरम् ॥ ९४॥

manaseha sarvamanaseva yadvaheharamekameva na rame hi vismaran |tadimaṃ tvameva hṛdi mantumāśu mekaruṇe yatasva taruṇenduśekharam || 94||

किमतो ममाम्ब विमतो भवार्णवःतुदतीह मां न नुदतीदृशं शुचम् ।गिरिजापतेरुपरि जातु मे दयेहृदयं कुरुष्व सदयञ्च तञ्च माम् ॥ ९५॥

kimato mamāmba vimato bhavārṇavaḥtudatīha māṃ na nudatīdṛśaṃ śucam |girijāpaterupari jātu me dayehṛdayaṃ kuruṣva sadayañca tañca mām || 95||

चरणं नतार्तिहरणं विभोर्दयेनृतमो भजेत कतमो विना त्वया ।तदमुं तवाम्ब पदमुन्नतं नयप्रभवे मदर्थिविभवेऽर्थिनी भव ॥ ९६॥

caraṇaṃ natārtiharaṇaṃ vibhordayenṛtamo bhajeta katamo vinā tvayā |tadamuṃ tavāmba padamunnataṃ nayaprabhave madarthivibhave'rthinī bhava || 96||

कमलासनश्च कमलापतिश्च तेकलयाऽऽप्नुतां हि तुलया विहीनताम् ।स्वकरावलम्बसुकरामृतश्रियंकुरु मे कुलेशितुरुमेशितुर्दये ॥ ९७॥

kamalāsanaśca kamalāpatiśca tekalayā''pnutāṃ hi tulayā vihīnatām |svakarāvalambasukarāmṛtaśriyaṃkuru me kuleśiturumeśiturdaye || 97||

अपराधजालमपरा नुदेत काभवतीं विनोद्धृतवती जगद्दये ।जननीं प्रमोदजननीमृते शिशोःशमलं प्रमार्जितुमलं परा तु का ॥ ९८॥

aparādhajālamaparā nudeta kābhavatīṃ vinoddhṛtavatī jagaddaye |jananīṃ pramodajananīmṛte śiśoḥśamalaṃ pramārjitumalaṃ parā tu kā || 98||

उमापतिरमापती मम शिवौ जहीतां मनोन जातु करुणे यथा कुरु तथैव बुद्धिं दृढाम् ।तथैव रसनाममूं शिव शिवेति वागुद्धरांन चैतदुभयं विना किमपि मेऽभिलाषास्पदम् ॥ ९९॥

umāpatiramāpatī mama śivau jahītāṃ manona jātu karuṇe yathā kuru tathaiva buddhiṃ dṛḍhām |tathaiva rasanāmamūṃ śiva śiveti vāguddharāṃna caitadubhayaṃ vinā kimapi me'bhilāṣāspadam || 99||

प्रसीद करुणेऽधुना मनसि मे शिवं स्थापयानपायिनमुमासखं कुरु च मय्यनुग्राहकम् ।तथाऽनिशमिहासनं शिवपदस्य जिह्वाञ्चलेददस्व मम काङ्क्षितद्वयमिदं त्वदेकायनम् ॥ १००॥

prasīda karuṇe'dhunā manasi me śivaṃ sthāpayānapāyinamumāsakhaṃ kuru ca mayyanugrāhakam |tathā'niśamihāsanaṃ śivapadasya jihvāñcaledadasva mama kāṅkṣitadvayamidaṃ tvadekāyanam || 100||

कालेऽन्तिमे शिवदये मम ते प्रसादाद्एतावदेव हृदये दृढमाविरस्तु ।यद्द्वयक्षरं शिव शिवेति तवास्पदीयमोक्षप्रदं भुवनमङ्गळनामधेयम् ॥ १०१॥

kāle'ntime śivadaye mama te prasādādetāvadeva hṛdaye dṛḍhamāvirastu |yaddvayakṣaraṃ śiva śiveti tavāspadīyamokṣapradaṃ bhuvanamaṅgaḷanāmadheyam || 101||

एवं दयास्तवमिमं पठतां हि भक्तयाऽऽरोग्यायुरच्छशिवभक्तिधनर्द्धिविद्याः ।अग्र्यान् सुतानपि यशश्च विमुक्तिमन्तेश्रीपार्वतीशकरुणा दिशति प्रहृष्टा ॥ १०२॥

evaṃ dayāstavamimaṃ paṭhatāṃ hi bhaktayā''rogyāyuracchaśivabhaktidhanarddhividyāḥ |agryān sutānapi yaśaśca vimuktimanteśrīpārvatīśakaruṇā diśati prahṛṣṭā || 102||

इति श्रीश्रीधरवेङ्कटशार्यविरचितं दयाशतकं सम्पूर्णम् ।

iti śrīśrīdharaveṅkaṭaśāryaviracitaṃ dayāśatakaṃ sampūrṇam |