अभयाष्टकम् Abhaya Ashtakam

भो ब्रह्मन् रमणेश ! तावकपदाम्भोजद्वये साम्प्रतंविज्ञाप्यं रहसीदमेकमधुना श्रोतव्यमित्यर्थये ।अज्ञातं भुवि नाणुमात्रमपि ते सर्वज्ञचूडामणेर्वक्तव्यं त्वननूदितं ननु नृणां मर्माणि निष्कृन्तति ॥ १॥

bho brahman ramaṇeśa ! tāvakapadāmbhojadvaye sāmprataṃvijñāpyaṃ rahasīdamekamadhunā śrotavyamityarthaye |ajñātaṃ bhuvi nāṇumātramapi te sarvajñacūḍāmaṇervaktavyaṃ tvananūditaṃ nanu nṛṇāṃ marmāṇi niṣkṛntati || 1||

भीत्या त्वत्पदपङ्कजे श्रितवतां क्लेशप्रहाणैषिणामत्रत्यैरुपचीयमानमनिशं प्रच्छन्नविद्वेषिभिः ।दुर्वारप्रसरं भयं रमण ! नः क्षोभप्रदं चेतसःस्वामिन्नाशयमूलतोऽथ वदवाऽभीतिप्रतिज्ञावचः ॥ २॥

bhītyā tvatpadapaṅkaje śritavatāṃ kleśaprahāṇaiṣiṇāmatratyairupacīyamānamaniśaṃ pracchannavidveṣibhiḥ |durvāraprasaraṃ bhayaṃ ramaṇa ! naḥ kṣobhapradaṃ cetasaḥsvāminnāśayamūlato'tha vadavā'bhītipratijñāvacaḥ || 2||

संसाराह्वयनाटकस्य च भवान् सत्सूत्रधारायितस्स्वामिन् मृत्युभिया मृकण्डुसुतवद्भर्गाकृतिं तावकीम् ।मूर्तिं भव्यधियो वयं शरणमित्याश्रित्य सेवामहेकिं वास्मास्वपि ते विहीनकरुणं युक्तं भयोत्पादनम् ॥ ३॥

saṃsārāhvayanāṭakasya ca bhavān satsūtradhārāyitassvāmin mṛtyubhiyā mṛkaṇḍusutavadbhargākṛtiṃ tāvakīm |mūrtiṃ bhavyadhiyo vayaṃ śaraṇamityāśritya sevāmahekiṃ vāsmāsvapi te vihīnakaruṇaṃ yuktaṃ bhayotpādanam || 3||

वेदान्ते क्वचिदाश्रुतं भगवतो भीतिप्रदत्वन्तु यत्तन्माया परिकल्पितार्थविषयं तत्त्वार्थतां नाश्नुते ।नोचेद्धन्त ! विजानतां तव कृपालेशाद्विमुक्तात्मनांनूनं नैव घटेत भीतिरहितावस्थत्वमव्याहतम् ॥ ४॥

vedānte kvacidāśrutaṃ bhagavato bhītipradatvantu yattanmāyā parikalpitārthaviṣayaṃ tattvārthatāṃ nāśnute |noceddhanta ! vijānatāṃ tava kṛpāleśādvimuktātmanāṃnūnaṃ naiva ghaṭeta bhītirahitāvasthatvamavyāhatam || 4||

मायाकल्पितनामरूपकलना यावन्नृणां वर्ततेतावत्तान्समुपैति भीतिरिति हि प्रोवाच वाग्वैदिकी ।अद्वैते परिनिष्ठितस्य महसि स्वे ते गतान्दृक्पथंद्वैतान्नः कथमेतु भीतिरथवा ताः किन्निरर्था गिरः ॥ ५॥

māyākalpitanāmarūpakalanā yāvannṛṇāṃ vartatetāvattānsamupaiti bhītiriti hi provāca vāgvaidikī |advaite pariniṣṭhitasya mahasi sve te gatāndṛkpathaṃdvaitānnaḥ kathametu bhītirathavā tāḥ kinnirarthā giraḥ || 5||

कल्याणानि तनोतु कोऽपि गुरुराट् कैवल्यदानव्रतीव्यापन्नाभयसत्रदीक्षित इति ख्यातः कृपालुः क्षमी ।सर्वानर्थनिदानमोहकलिलोद्भूतं भयं मानसंकिञ्च श्रीरमणः प्रमार्ष्टु भगवानित्येव नः प्रार्थना ॥ ६॥

kalyāṇāni tanotu ko'pi gururāṭ kaivalyadānavratīvyāpannābhayasatradīkṣita iti khyātaḥ kṛpāluḥ kṣamī |sarvānarthanidānamohakalilodbhūtaṃ bhayaṃ mānasaṃkiñca śrīramaṇaḥ pramārṣṭu bhagavānityeva naḥ prārthanā || 6||

रमणभगवत्पादम्भोजे सदा रमतां मनोरमणभगवद्वक्त्राम्भोजे मनः पिबतान्मधु ।रमणभगवन्मूर्तिं दिव्यां मुहुस्स्मरतान्मनोरमणभगवत्पादाचार्यो ममास्तु परायणम् ॥ ७॥

ramaṇabhagavatpādambhoje sadā ramatāṃ manoramaṇabhagavadvaktrāmbhoje manaḥ pibatānmadhu |ramaṇabhagavanmūrtiṃ divyāṃ muhussmaratānmanoramaṇabhagavatpādācāryo mamāstu parāyaṇam || 7||

शोणाद्रीश्वरसञ्चराय यमिने मायागृहीतात्मनेस्वात्मस्थाय कृपारसार्द्रमनसे शान्ताय सन्यासिने ।मग्नानां भवसागरे भुवि नृणामानन्दमुत्सर्जतेतस्मै श्रीरमणाय बोधगुरवे तन्म स्त्रिसन्ध्यं नमः ॥ ८॥

śoṇādrīśvarasañcarāya yamine māyāgṛhītātmanesvātmasthāya kṛpārasārdramanase śāntāya sanyāsine |magnānāṃ bhavasāgare bhuvi nṛṇāmānandamutsarjatetasmai śrīramaṇāya bodhagurave tanma strisandhyaṃ namaḥ || 8||

ध्यायेत् पद्मासनस्थं प्रमुदितवदनं दक्षिणामूर्तिरूपंकौपीनालङ्कृताङ्गं हृदि किमपि महस्सन्ततं चिन्तयन्तम् ।भासा स्वेनैव भान्तं गुरुकरुणदृशं साधुसंसेविताङ्घ्रिंसर्वश्रेयोवदान्यं रमणमुनिवरं शोणशैलेशरूपम् ॥ ९॥

dhyāyet padmāsanasthaṃ pramuditavadanaṃ dakṣiṇāmūrtirūpaṃkaupīnālaṅkṛtāṅgaṃ hṛdi kimapi mahassantataṃ cintayantam |bhāsā svenaiva bhāntaṃ gurukaruṇadṛśaṃ sādhusaṃsevitāṅghriṃsarvaśreyovadānyaṃ ramaṇamunivaraṃ śoṇaśaileśarūpam || 9||

कृषीष्ट भगवानिष्टं पठतामभयाष्टकम् ।विष्टभ्य भुवनं कृत्स्नं य ईष्टे रमणो गुरुः ॥ १०॥

kṛṣīṣṭa bhagavāniṣṭaṃ paṭhatāmabhayāṣṭakam |viṣṭabhya bhuvanaṃ kṛtsnaṃ ya īṣṭe ramaṇo guruḥ || 10||

इति अभयाष्टकं सम्पूर्णम् ।

iti abhayāṣṭakaṃ sampūrṇam |