श्रीपादसप्ततिः Shripada Saptati by Shri Narayanabhatta

दक्षाधःकरपल्लवे लसदसिं दक्षोर्ध्वगे शूलिनींवामोर्ध्वे फलकोज्ज्वलां कटितटन्यस्तान्यहस्ताम्बुजाम् ।शूलाग्राहतकासरासुरशिरोनिष्ठां प्रहृष्टां सुरैर्जुष्टामिष्टफलप्रदां भगवतीं मुक्तिस्थलस्थां भजे ॥ १॥

dakṣādhaḥkarapallave lasadasiṃ dakṣordhvage śūlinīṃvāmordhve phalakojjvalāṃ kaṭitaṭanyastānyahastāmbujām |śūlāgrāhatakāsarāsuraśironiṣṭhāṃ prahṛṣṭāṃ surairjuṣṭāmiṣṭaphalapradāṃ bhagavatīṃ muktisthalasthāṃ bhaje || 1||

यत्संवाहनलोभिनः शशिकलाचूडस्य हस्ताम्बुजस्पर्शेनापि च लोहितायति मुहुस्त्वत्पादपङ्केरुहम् ।तेनैवोद्धतकासरासुरशिरश्शृङ्गाग्रसञ्चूर्णनप्राचण्ड्यं तदनुष्ठितं किल कथं मुक्तिस्थलस्थे\! शिवे\! ॥ २॥

yatsaṃvāhanalobhinaḥ śaśikalācūḍasya hastāmbujasparśenāpi ca lohitāyati muhustvatpādapaṅkeruham |tenaivoddhatakāsarāsuraśiraśśṛṅgāgrasañcūrṇanaprācaṇḍyaṃ tadanuṣṭhitaṃ kila kathaṃ muktisthalasthe\! śive\! || 2||

किं किं नारचयन्ति दुश्चरतपश्चर्यासपर्यादिकम् ।मन्ये धन्यतमं तु देवि\! महिषं वैरस्थयैव त्वयायन्मूर्ध्नि स्वयमेव पातकहरं पादाम्बुजं पातितम् ॥ ३॥

kiṃ kiṃ nāracayanti duścaratapaścaryāsaparyādikam |manye dhanyatamaṃ tu devi\! mahiṣaṃ vairasthayaiva tvayāyanmūrdhni svayameva pātakaharaṃ pādāmbujaṃ pātitam || 3||

त्वत्पादाम्बुजमर्पितं क्व नु शिवे\! किन्नु त्रयीमस्तके?नित्यं तत्त्वविचारदत्तमनसां चित्ताम्बुजाग्रेषु वा? ।किं वा त्वत्प्रणयप्रकोपविनमन्मारारिमौलिस्थले?किं प्रोत्खण्डितघोरसैरिभमहादैत्येन्द्रमूर्द्धान्तरे? ॥ ४॥

tvatpādāmbujamarpitaṃ kva nu śive\! kinnu trayīmastake?nityaṃ tattvavicāradattamanasāṃ cittāmbujāgreṣu vā? |kiṃ vā tvatpraṇayaprakopavinamanmārārimaulisthale?kiṃ protkhaṇḍitaghorasairibhamahādaityendramūrddhāntare? || 4||

त्वत्पादाञ्चलरूपकल्पलतिकाबालप्रवालद्वयंये तावत्कलयन्ति जातु शिरसा नम्रेण कम्रोज्ज्वलम् ।तेषामेव हि देवि\! नन्दनवनक्रीडासु लभ्यं पुनःस्वर्वल्लीतरुणप्रवालभरणं सेवानुरूपं फलम् ॥ ५॥

tvatpādāñcalarūpakalpalatikābālapravāladvayaṃye tāvatkalayanti jātu śirasā namreṇa kamrojjvalam |teṣāmeva hi devi\! nandanavanakrīḍāsu labhyaṃ punaḥsvarvallītaruṇapravālabharaṇaṃ sevānurūpaṃ phalam || 5||

धावल्यं परिलाल्यते पुररिपोरङ्गेन तुङ्गश्रीयाकिञ्च श्यामलिमापि कोमलतरे भात्येव गात्रे हरेः ।तत्तादृक्पदवीं ममापि जनयेत्यस्तोकसेवारसादारुण्यं तव लीयते चरणयोः कारुण्यमूर्ते\! शिवे\! ॥ ६॥

dhāvalyaṃ parilālyate purariporaṅgena tuṅgaśrīyākiñca śyāmalimāpi komalatare bhātyeva gātre hareḥ |tattādṛkpadavīṃ mamāpi janayetyastokasevārasādāruṇyaṃ tava līyate caraṇayoḥ kāruṇyamūrte\! śive\! || 6||

आरुण्यं यदिदं त्वदीयपदयोराभाति\, तत्केचनप्राहुस्तुङ्गनितम्बभारभरणक्लान्त्या किलोपागतम् ।अन्ये माहिषमूर्द्धपेषमिलितं रक्तद्रवं मन्वतेमन्येऽहं तु नतेषु सान्द्रमनुरागोद्गारमेवानयोः ॥ ७॥

āruṇyaṃ yadidaṃ tvadīyapadayorābhāti\, tatkecanaprāhustuṅganitambabhārabharaṇaklāntyā kilopāgatam |anye māhiṣamūrddhapeṣamilitaṃ raktadravaṃ manvatemanye'haṃ tu nateṣu sāndramanurāgodgāramevānayoḥ || 7||

प्राहुः पद्मसमाश्रयं शतधृतिं त्वत्पादपद्माश्रयादन्तस्त्वत्पदपद्मवीक्षणवशात्कृष्णो।पि पद्मेक्षणः ।यत्पद्मार्चनमामनन्ति सुधियो दारिद्र्यविद्रावणंमुक्तिक्षेत्रगते\! भवानि\! तदपि त्वत्पादपद्मार्चनम् ॥ ८॥

prāhuḥ padmasamāśrayaṃ śatadhṛtiṃ tvatpādapadmāśrayādantastvatpadapadmavīkṣaṇavaśātkṛṣṇo|pi padmekṣaṇaḥ |yatpadmārcanamāmananti sudhiyo dāridryavidrāvaṇaṃmuktikṣetragate\! bhavāni\! tadapi tvatpādapadmārcanam || 8||

पादं ते सरसीरुहद्रुहमिमं यत्सेवते पद्मभूर्नूनं तत्स्वनिवासपङ्कजवरश्रीलङ्घनाशङ्कया ।गोविन्दोऽपि च वारिराशिदुहितुर्वासाब्जबाधाभियास्वस्यैवाग्रकरोद्गृहीतकमलत्राणाभिलाषेण वा ॥ ९॥

pādaṃ te sarasīruhadruhamimaṃ yatsevate padmabhūrnūnaṃ tatsvanivāsapaṅkajavaraśrīlaṅghanāśaṅkayā |govindo'pi ca vārirāśiduhiturvāsābjabādhābhiyāsvasyaivāgrakarodgṛhītakamalatrāṇābhilāṣeṇa vā || 9||

सेवन्ते कुलसम्पदे नखमयाः शीतांशवस्त्वत्पदंतत्पाको ननु वीक्ष्यते हि नितरामन्येषु शीतांशुषु ।एको बालक एव मौलिमयि\! ते यातो\, ललाटात्मतामन्यो निर्मलगण्डमण्डलदशामन्यौ तु धन्यौ गतौ ॥ १०॥

sevante kulasampade nakhamayāḥ śītāṃśavastvatpadaṃtatpāko nanu vīkṣyate hi nitarāmanyeṣu śītāṃśuṣu |eko bālaka eva maulimayi\! te yāto\, lalāṭātmatāmanyo nirmalagaṇḍamaṇḍaladaśāmanyau tu dhanyau gatau || 10||

घोरं पादसहस्रकं प्रकटयन्नाशासु भासां पतिर्ध्वान्तं नो पुनरान्तरं शमयितुं शक्नोति शैलात्मजे\! ।त्वत्पादद्वितयेन कोमलतरेणानेन चेतःस्पृशाजन्तूनां बहिरन्तरन्धतमसं कृन्तत्यनन्तं शिवे\! ॥ ११॥

ghoraṃ pādasahasrakaṃ prakaṭayannāśāsu bhāsāṃ patirdhvāntaṃ no punarāntaraṃ śamayituṃ śaknoti śailātmaje\! |tvatpādadvitayena komalatareṇānena cetaḥspṛśājantūnāṃ bahirantarandhatamasaṃ kṛntatyanantaṃ śive\! || 11||

सूर्येन्द्वग्निसमीरणादिसकलस्वर्वासिनामुन्मदःसर्वाण्येव पदानि यो मथितवान् दुर्वारशौर्योष्मणा ।तं घोरं महिषासुरं निजपदेनैकेन सम्मृद्नतीयत्त्वं प्रत्यकृथास्ततः किमपरं त्वद्वैभवं ब्रूमहे ॥ १२॥

sūryendvagnisamīraṇādisakalasvarvāsināmunmadaḥsarvāṇyeva padāni yo mathitavān durvāraśauryoṣmaṇā |taṃ ghoraṃ mahiṣāsuraṃ nijapadenaikena sammṛdnatīyattvaṃ pratyakṛthāstataḥ kimaparaṃ tvadvaibhavaṃ brūmahe || 12||

एकं वामतयैव\, दक्षिणतयैवान्यत्पदं देहिनांख्यातं मुक्तिपुराधिवासिनि\! शिवे\!\, चित्रं त्वयि त्वीदृशम् ।आनम्रेषु जनेष्वभीष्टकरणे पादावुभौ दक्षिणावानम्रे तु कृतागसि स्मरहरे वामाक्षि\! वामावुभौ ॥ १३॥

ekaṃ vāmatayaiva\, dakṣiṇatayaivānyatpadaṃ dehināṃkhyātaṃ muktipurādhivāsini\! śive\!\, citraṃ tvayi tvīdṛśam |ānamreṣu janeṣvabhīṣṭakaraṇe pādāvubhau dakṣiṇāvānamre tu kṛtāgasi smarahare vāmākṣi\! vāmāvubhau || 13||

आनम्रस्य पुरद्रुहः शिरसि ते पादाब्जपातः शिवे\!जीयाद्येन बभूव पङ्कजवती मौलिस्रवन्ती क्षणम् ।किञ्चोदञ्चितबालपल्लववती जाता जटावल्लरीलाक्षापातवशेन सान्ध्यसुषमासान्द्रा च चान्द्री कला ॥ १४॥

ānamrasya puradruhaḥ śirasi te pādābjapātaḥ śive\!jīyādyena babhūva paṅkajavatī maulisravantī kṣaṇam |kiñcodañcitabālapallavavatī jātā jaṭāvallarīlākṣāpātavaśena sāndhyasuṣamāsāndrā ca cāndrī kalā || 14||

दृष्ट्वा रात्रिषु चन्द्रपादजनितां पाथोरुहाणां व्यथांदेवि\! त्वं करुणाकुलेव कुरुषे तद्वैरनिर्यातनम् ।मानानम्रमहेशमौलिवलभीवासस्य शीतत्विषोनित्यं पङ्कजपादघातजनिता बाधा यदाधीयते ॥ १५॥

dṛṣṭvā rātriṣu candrapādajanitāṃ pāthoruhāṇāṃ vyathāṃdevi\! tvaṃ karuṇākuleva kuruṣe tadvairaniryātanam |mānānamramaheśamaulivalabhīvāsasya śītatviṣonityaṃ paṅkajapādaghātajanitā bādhā yadādhīyate || 15||

सम्भ्रान्तिस्तव देवि\! सा विजयते मानावनम्रे शिवे\!त्वत्पादाम्बुरुहप्रहारमुदिते मन्दं समुत्थायिनि ।लाक्षारागरसारुणं निपतितं गङ्गापयश्शीकरंदृष्ट्वा शोणितशङ्कया तरलिता कान्तं यदालम्बथाः ॥ १६॥

sambhrāntistava devi\! sā vijayate mānāvanamre śive\!tvatpādāmburuhaprahāramudite mandaṃ samutthāyini |lākṣārāgarasāruṇaṃ nipatitaṃ gaṅgāpayaśśīkaraṃdṛṣṭvā śoṇitaśaṅkayā taralitā kāntaṃ yadālambathāḥ || 16||

सा पादद्वितयाहतिर्जयति ते\, यस्यां गिरीन्द्रात्मजे\!प्राचीनेन्दुयुते नखेन्दुदशके मौलिस्थलीसङ्गते ।स्वस्यैकादशमूर्तितासमुचितानेकादशैवोडुपानाबिभ्राण इवाबभौ स भगवानेकोऽपि रुद्रः स्वयम् ॥ १७॥

sā pādadvitayāhatirjayati te\, yasyāṃ girīndrātmaje\!prācīnenduyute nakhendudaśake maulisthalīsaṅgate |svasyaikādaśamūrtitāsamucitānekādaśaivoḍupānābibhrāṇa ivābabhau sa bhagavāneko'pi rudraḥ svayam || 17||

किं वैरिञ्चकरोटिकोटिनिहतं किं वा फणिग्रामणीनिश्वासानिलखेदितं न्विदमिति प्रेमार्द्रसल्लापिना ।मानस्योपशमे करेण शनकैरामृद्नता शम्भुनाभूयश्चुम्बितमम्बुजद्युति पदं ध्यायामि माये\! तव ॥ १८॥

kiṃ vairiñcakaroṭikoṭinihataṃ kiṃ vā phaṇigrāmaṇīniśvāsānilakheditaṃ nvidamiti premārdrasallāpinā |mānasyopaśame kareṇa śanakairāmṛdnatā śambhunābhūyaścumbitamambujadyuti padaṃ dhyāyāmi māye\! tava || 18||

पूर्वं जह्नुसुता सकृन्मुररिपोः श्रीपादसङ्क्षालना-पुण्यादीदृशवैभवा समभवत्गोविन्दवन्द्ये\! शिवे\! ।सेयं सम्प्रति शम्भुमौलिनिलया मानप्रसङ्गानतौनित्यं त्वच्चरणावसेचनभुवा पुण्येन कीदृग्भवेत्? ॥ १९॥

pūrvaṃ jahnusutā sakṛnmuraripoḥ śrīpādasaṅkṣālanā-puṇyādīdṛśavaibhavā samabhavatgovindavandye\! śive\! |seyaṃ samprati śambhumaulinilayā mānaprasaṅgānataunityaṃ tvaccaraṇāvasecanabhuvā puṇyena kīdṛgbhavet? || 19||

पूर्वं व्याकरणप्रपञ्चनविधौ लब्ध्वाप्यनेकं पदंकिं नो तृप्तिमगादगाधिपसुते\! शेषः फणिग्रामणीः ।आलीनः शशिमौलिमूर्द्धनि चिरं प्रेमप्रकोपानतौलब्धुं ते पदमेकमेव कुतुकी नित्यं यतो वर्तते ॥ २०॥

pūrvaṃ vyākaraṇaprapañcanavidhau labdhvāpyanekaṃ padaṃkiṃ no tṛptimagādagādhipasute\! śeṣaḥ phaṇigrāmaṇīḥ |ālīnaḥ śaśimaulimūrddhani ciraṃ premaprakopānataulabdhuṃ te padamekameva kutukī nityaṃ yato vartate || 20||

तिष्ठन्त्यां प्रणयप्रकोपवशतो बाष्पाकुलाक्ष्यां त्वयिश्रीकण्ठे नखदर्पणप्रतिफलद्रूपे पुरोवर्त्तिनि ।पादाग्रे पतितोऽयमित्यभिहिते सख्या\, तवालोकनंलोलं पादतले विभाति सहसा साकोपमालीमुखे ॥ २१॥

tiṣṭhantyāṃ praṇayaprakopavaśato bāṣpākulākṣyāṃ tvayiśrīkaṇṭhe nakhadarpaṇapratiphaladrūpe purovarttini |pādāgre patito'yamityabhihite sakhyā\, tavālokanaṃlolaṃ pādatale vibhāti sahasā sākopamālīmukhe || 21||

कान्तालोकनलज्जया विनमिते कान्ते मुखाम्भोरुहेयासौ भूतलपातुका नयनयोः शोभा तवाभासते ।सा तावत्तरुणारुणाम्बुजयुगभ्रान्त्या त्वदङ्घ्रिद्वय-प्रान्ते भाति मरन्दपानकुतुकभ्रान्तेव भृङ्गावली ॥ २२॥

kāntālokanalajjayā vinamite kānte mukhāmbhoruheyāsau bhūtalapātukā nayanayoḥ śobhā tavābhāsate |sā tāvattaruṇāruṇāmbujayugabhrāntyā tvadaṅghridvaya-prānte bhāti marandapānakutukabhrānteva bhṛṅgāvalī || 22||

किं ब्रूमः कुटिलात्मकोऽपि कबरीभारस्त्वदीयः शिवे\!केलीविश्लथितस्तनोति यदयं त्वत्पादसंस्पर्शनम् ।तत्भूयः सुमनोगणादृतगुणस्त्वन्मौलिसंलाल्यतांधत्ते; चित्रमसौ\, त्वदङ्घ्रिभजनात्किं केन नो लभ्यते? ॥ २३॥

kiṃ brūmaḥ kuṭilātmako'pi kabarībhārastvadīyaḥ śive\!kelīviślathitastanoti yadayaṃ tvatpādasaṃsparśanam |tatbhūyaḥ sumanogaṇādṛtaguṇastvanmaulisaṃlālyatāṃdhatte; citramasau\, tvadaṅghribhajanātkiṃ kena no labhyate? || 23||

रागद्वेषमुखा हि विभ्रमभरा नश्यन्ति विश्वेश्वरि\!त्वत्सङ्गादिति मुक्तिदेशनिलये\! मिथ्या जनैः कथ्यते ।उद्यद्द्वेषमुदारविभ्रमभरं गात्रं दधत्या त्वयारागोऽपि ध्रियतेऽधिकं चरणयोः शोणाम्बुजच्छाययोः ॥ २४॥

rāgadveṣamukhā hi vibhramabharā naśyanti viśveśvari\!tvatsaṅgāditi muktideśanilaye\! mithyā janaiḥ kathyate |udyaddveṣamudāravibhramabharaṃ gātraṃ dadhatyā tvayārāgo'pi dhriyate'dhikaṃ caraṇayoḥ śoṇāmbujacchāyayoḥ || 24||

देवि\! त्वत्पदसत्परागमनिशं मौलौ समाबिभ्रतांसाधूनामपरागतैव भवतीत्याश्चर्यमास्तामिदम् ।पादस्ते नखरप्रभावलसितो जागर्ति सोऽयं पुनश्चित्रं नाम खरप्रभावलसितो दुष्टासुरं पिष्टवान् ॥ २५॥

devi\! tvatpadasatparāgamaniśaṃ maulau samābibhratāṃsādhūnāmaparāgataiva bhavatītyāścaryamāstāmidam |pādaste nakharaprabhāvalasito jāgarti so'yaṃ punaścitraṃ nāma kharaprabhāvalasito duṣṭāsuraṃ piṣṭavān || 25||

द्वित्वेन स्थितयोस्त्वदीयपदयोर्द्वैतं निरस्य स्फुटंकैवल्यप्रतिपादने कुशलता जातेति कोऽयं क्रमः ? ।किं वा युक्तिभिरत्र\, मुक्तिकरता व्यक्तैव ते पादयोर्मुक्ता एव हि विस्फुरन्ति विमलास्तत्सङ्गिनोऽमी नखाः ॥ २६॥

dvitvena sthitayostvadīyapadayordvaitaṃ nirasya sphuṭaṃkaivalyapratipādane kuśalatā jāteti ko'yaṃ kramaḥ ? |kiṃ vā yuktibhiratra\, muktikaratā vyaktaiva te pādayormuktā eva hi visphuranti vimalāstatsaṅgino'mī nakhāḥ || 26||

पादाग्रं तव कामदं सुरलताशाखाग्रमाचक्ष्महेजाता यत्र हि बालपल्लवरुचिः स्वैरेव रागोदयैः ।उत्सर्पन्नखमण्डलीसुषमया पुष्पालिरुत्पादितासञ्जातालिरुतिश्च मञ्जुलतरैर्मञ्जीरशिञ्जारवैः ॥ २७॥

pādāgraṃ tava kāmadaṃ suralatāśākhāgramācakṣmahejātā yatra hi bālapallavaruciḥ svaireva rāgodayaiḥ |utsarpannakhamaṇḍalīsuṣamayā puṣpālirutpāditāsañjātālirutiśca mañjulatarairmañjīraśiñjāravaiḥ || 27||

देवीयं तव सन्नतेशमकुटस्वर्लोककल्लोलिनीकल्लोलाहतिभिर्विशेषविमला जीयान्नखश्रेणिका ।यद्धावल्यमवाप्तुमात्तकुतुकास्तोये तपस्यन्त्यमीदीनाः फेनकणाश्च मौक्तिकगणाः शङ्खाश्च शङ्कामहे ॥ २८॥

devīyaṃ tava sannateśamakuṭasvarlokakallolinīkallolāhatibhirviśeṣavimalā jīyānnakhaśreṇikā |yaddhāvalyamavāptumāttakutukāstoye tapasyantyamīdīnāḥ phenakaṇāśca mauktikagaṇāḥ śaṅkhāśca śaṅkāmahe || 28||

माने शम्भुशिरःप्रहारचरितं नैव त्वदिच्छाकृतंजाने देवि\! पदाब्जयोस्तु पुरजिन्मूर्द्ध्ना विरोधादिदम् ।एते पादनखांशुबद्धकलहाः शीतांशुमन्दाकिनीभोगीन्द्राः किल शङ्करस्य शिरसा शङ्कां विना रक्षिताः ॥ २९॥

māne śambhuśiraḥprahāracaritaṃ naiva tvadicchākṛtaṃjāne devi\! padābjayostu purajinmūrddhnā virodhādidam |ete pādanakhāṃśubaddhakalahāḥ śītāṃśumandākinībhogīndrāḥ kila śaṅkarasya śirasā śaṅkāṃ vinā rakṣitāḥ || 29||

देवि\! त्वच्चरणोच्चलन्नखघृणिश्रेणीषु लीनो नमन्नाभाति स्फटिकाचलस्फुटतटीशायीव सायन्नटः ।हंसालीन इव स्वयं कमलभूः क्षीराब्धिशायीव चश्रीभर्ता मघवापि नाकसरिति स्नायन्निवालोक्यते ॥ ३०॥

devi\! tvaccaraṇoccalannakhaghṛṇiśreṇīṣu līno namannābhāti sphaṭikācalasphuṭataṭīśāyīva sāyannaṭaḥ |haṃsālīna iva svayaṃ kamalabhūḥ kṣīrābdhiśāyīva caśrībhartā maghavāpi nākasariti snāyannivālokyate || 30||

डोलाकेलिविधौ हिमाचलशिलादेशे समभ्याहतात्पादाग्रात्तव यानि यावकरसप्रस्यन्दनान्यम्बिके\! ।तान्यभ्यागतसुम्भसङ्गरभवद्रक्ताम्बुविस्तारणाबिन्दुक्षेपनिभानि नन्ददमरीवन्द्यानि वन्दामहे ॥ ३१॥

ḍolākelividhau himācalaśilādeśe samabhyāhatātpādāgrāttava yāni yāvakarasaprasyandanānyambike\! |tānyabhyāgatasumbhasaṅgarabhavadraktāmbuvistāraṇābindukṣepanibhāni nandadamarīvandyāni vandāmahe || 31||

डोलाकेलिषु यं हिमाचलशिलालग्नं वनेवासिनोभक्त्या योगिवरास्त्रिपुण्ड्रकलिते लिम्पन्ति फालान्तरे ।यं सिद्धप्रमदाः समेत्य तिलकं कुर्वन्ति नत्वा मुहुस्तं दाक्षायणि\! ते कदा नु पदयोरीक्षेय लाक्षारसम् ? ॥ ३२॥

ḍolākeliṣu yaṃ himācalaśilālagnaṃ vanevāsinobhaktyā yogivarāstripuṇḍrakalite limpanti phālāntare |yaṃ siddhapramadāḥ sametya tilakaṃ kurvanti natvā muhustaṃ dākṣāyaṇi\! te kadā nu padayorīkṣeya lākṣārasam ? || 32||

देवि\! त्वं मुरवैरिणः प्रणमने यत्किञ्चिदाकुञ्चयश्रीपादाम्बूजमन्यथास्य शिरसि त्वत्पादलाक्षाञ्चिते ।श्रीभूम्योरितरप्रणामकृतमित्यन्योन्यमाशङ्कयारोषव्याकुलयोश्चिरं स भगवान् जायेत पर्याकुलः ॥ ३३॥

devi\! tvaṃ muravairiṇaḥ praṇamane yatkiñcidākuñcayaśrīpādāmbūjamanyathāsya śirasi tvatpādalākṣāñcite |śrībhūmyoritarapraṇāmakṛtamityanyonyamāśaṅkayāroṣavyākulayościraṃ sa bhagavān jāyeta paryākulaḥ || 33||

प्रागुद्वाहविधौ हिमाचलसदस्यश्माधिरोपाय यन्न स्प्रक्ष्यामि वियद्धुनीमिति पुनः सत्यं विधातुं च यत् ।दैत्योत्क्षेपणसाहसे विरचिते संवाहनार्थं च यत्तत्पादग्रहणत्रयं विजयते शर्वेणि शर्वाणि\! ते ॥ ३४॥

prāgudvāhavidhau himācalasadasyaśmādhiropāya yanna sprakṣyāmi viyaddhunīmiti punaḥ satyaṃ vidhātuṃ ca yat |daityotkṣepaṇasāhase viracite saṃvāhanārthaṃ ca yattatpādagrahaṇatrayaṃ vijayate śarveṇi śarvāṇi\! te || 34||

सुम्भस्ते किल देवि\! रागकलहे पादप्रहारोत्सवंलब्धुं काङ्क्षितवानुपायमिह खल्वज्ञो न विज्ञातवान् ।यद्यायोत्स्यत घोरमाहिषवपुर्धारी स वैरी ततःप्राघानिष्यत मूर्ध्नि कोमलरुचा पादारविन्देन ते ॥ ३५॥

sumbhaste kila devi\! rāgakalahe pādaprahārotsavaṃlabdhuṃ kāṅkṣitavānupāyamiha khalvajño na vijñātavān |yadyāyotsyata ghoramāhiṣavapurdhārī sa vairī tataḥprāghāniṣyata mūrdhni komalarucā pādāravindena te || 35||

आनम्रे गिरिशे पदप्रहरणे दत्ते भवत्या रुषानाथे\! किं महिषोऽहमित्यभिहिते देवेन तस्मिन् क्षणे ।आलिष्वाकुलितस्मितासु\, पुनरप्युद्दामपुष्यद्रुषस्तन्मौलौ जयति द्वितीयमपि ते पादाब्जसन्ताडनम् ॥ ३६॥

ānamre giriśe padapraharaṇe datte bhavatyā ruṣānāthe\! kiṃ mahiṣo'hamityabhihite devena tasmin kṣaṇe |āliṣvākulitasmitāsu\, punarapyuddāmapuṣyadruṣastanmaulau jayati dvitīyamapi te pādābjasantāḍanam || 36||

पादाग्रं तव सङ्गरश्रमवशादाक्षारिलाक्षारसंविन्यस्तं मृगनायकोपरि चिराज्जीयादगेन्द्रात्मजे\! ।यत्कान्त्यैव च लोहितो मृगपतिर्दैत्यप्रहारोद्गलद्रक्ताम्भःकणिका वहन्नपि तथा नामानि वैमानिकैः ॥ ३७॥

pādāgraṃ tava saṅgaraśramavaśādākṣārilākṣārasaṃvinyastaṃ mṛganāyakopari cirājjīyādagendrātmaje\! |yatkāntyaiva ca lohito mṛgapatirdaityaprahārodgaladraktāmbhaḥkaṇikā vahannapi tathā nāmāni vaimānikaiḥ || 37||

नैवालिम्प निलिम्पमूर्द्धसु\, न वा सिंहोपरि त्यज्यतांमा चेदं महिषस्य मूर्द्ध्नि रभसादालिप्य लोलुप्यताम् ।पत्युर्मौलिनदीजले परमिदं सङ्क्षालनीयं त्वयेत्यालीकेलिगिरो जयन्ति गिरिजे\! त्वत्पादलाक्षार्पणे ॥ ३८॥

naivālimpa nilimpamūrddhasu\, na vā siṃhopari tyajyatāṃmā cedaṃ mahiṣasya mūrddhni rabhasādālipya lolupyatām |patyurmaulinadījale paramidaṃ saṅkṣālanīyaṃ tvayetyālīkeligiro jayanti girije\! tvatpādalākṣārpaṇe || 38||

नत्वैव प्रथमं त्वदङ्घ्रिकमलं तौ पुष्पवन्तावुभौत्रैलोक्यं महसाभिभूय चरतो व्योमान्तरप्रान्तरे ।नाथे\! तौ कथमन्यथा परिगलल्लाक्षारसक्षालितौवीक्ष्येते भृशशोणिबिम्बमुदयारम्भे प्रियम्भावुकौ ॥ ३९॥

natvaiva prathamaṃ tvadaṅghrikamalaṃ tau puṣpavantāvubhautrailokyaṃ mahasābhibhūya carato vyomāntaraprāntare |nāthe\! tau kathamanyathā parigalallākṣārasakṣālitauvīkṣyete bhṛśaśoṇibimbamudayārambhe priyambhāvukau || 39||

त्रैलोक्यं वशयन्ति\, पापपटलीमुच्चाटयन्त्युच्चकैर्विद्वेषं जनयन्त्यधर्मविषये प्रस्तम्भयन्त्यापदः ।आकर्षन्त्यभिवाञ्छितानि महिषस्वर्वैरिणो मारणाश्चित्रं\! त्वत्पदसिद्धचूर्णनिवहाः षट्कर्मणां साधकाः ॥ ४०॥

trailokyaṃ vaśayanti\, pāpapaṭalīmuccāṭayantyuccakairvidveṣaṃ janayantyadharmaviṣaye prastambhayantyāpadaḥ |ākarṣantyabhivāñchitāni mahiṣasvarvairiṇo māraṇāścitraṃ\! tvatpadasiddhacūrṇanivahāḥ ṣaṭkarmaṇāṃ sādhakāḥ || 40||

किं कल्पद्रुमपञ्चकं प्रणमतामाकाङ्क्षितापादनेकिं पञ्चायुधबाणपञ्चकमिदं मारारिसम्मोहने ।सूक्ष्मं किञ्चन पञ्चभूतवपुषो विश्वस्य किं कारणंत्वत्पादाङ्गुलिपञ्चकात्मकमिदं किं भाति शम्भोः प्रिये\! ॥ ४१॥

kiṃ kalpadrumapañcakaṃ praṇamatāmākāṅkṣitāpādanekiṃ pañcāyudhabāṇapañcakamidaṃ mārārisammohane |sūkṣmaṃ kiñcana pañcabhūtavapuṣo viśvasya kiṃ kāraṇaṃtvatpādāṅgulipañcakātmakamidaṃ kiṃ bhāti śambhoḥ priye\! || 41||

डोलाकेलिषु दूरदूरगमने प्रेङ्खोलनाविभ्रमेमेदिन्यामनिपातितं जयति ते नाथे\! पदाम्भोरुहम् ।भक्त्या सन्नमतां त्वदाननगलद्गानामृतामूर्च्छयाभूपृष्ठे चिरशायिनां दिविषदामाघट्टनासाध्वसात् ॥ ४२॥

ḍolākeliṣu dūradūragamane preṅkholanāvibhramemedinyāmanipātitaṃ jayati te nāthe\! padāmbhoruham |bhaktyā sannamatāṃ tvadānanagaladgānāmṛtāmūrcchayābhūpṛṣṭhe ciraśāyināṃ diviṣadāmāghaṭṭanāsādhvasāt || 42||

मञ्जीरप्रसरन्मसारसुषमारूपा कलिन्दात्मजास्वच्छच्छायनखांशुसञ्चयमयी गङ्गा च सङ्गामुका ।शोणः पादरुचां चयश्च मिलितो येन त्वदग्रे\, ततोमज्जन्तीव नमन्ति तत्र मुनयः सर्वेऽपि शर्वाङ्गने ॥ ४३॥

mañjīraprasaranmasārasuṣamārūpā kalindātmajāsvacchacchāyanakhāṃśusañcayamayī gaṅgā ca saṅgāmukā |śoṇaḥ pādarucāṃ cayaśca milito yena tvadagre\, tatomajjantīva namanti tatra munayaḥ sarve'pi śarvāṅgane || 43||

मञ्जीरार्पितशक्रनीलशकलश्रीचञ्चलीकाञ्चितंराजद्रेणुविभूषितं परमहंसालीभिरासेवितम् ।त्वत्पादाग्रसरोजमङ्गुलिदलच्छायाभिराभासुरंविष्वग्रोचिनखांशुजालपयसि स्वच्छे समुच्छोभते ॥ ४४॥

mañjīrārpitaśakranīlaśakalaśrīcañcalīkāñcitaṃrājadreṇuvibhūṣitaṃ paramahaṃsālībhirāsevitam |tvatpādāgrasarojamaṅgulidalacchāyābhirābhāsuraṃviṣvagrocinakhāṃśujālapayasi svacche samucchobhate || 44||

मञ्जीरस्वनमञ्जुविष्किररवे तत्सङ्गिनीलोपलच्छायारूपतमोलवे नखमिषादक्षीणतारागणे ।सन्ध्यारागनिभस्वकान्तिपटले त्वत्पादमूलात्मकप्रत्यूषोपगमे हि देवि\! लभते लोकः प्रबोधोदयम् ॥ ४५॥

mañjīrasvanamañjuviṣkirarave tatsaṅginīlopalacchāyārūpatamolave nakhamiṣādakṣīṇatārāgaṇe |sandhyārāganibhasvakāntipaṭale tvatpādamūlātmakapratyūṣopagame hi devi\! labhate lokaḥ prabodhodayam || 45||

विद्यामुक्तिरमावधूषु नितरां कामातुरा मानवास्तप्तास्त्वन्नखकान्तिचन्दनरसैरालिप्य गात्रं निजम् ।त्वत्पादाब्जरुचिप्रवालनिचिते भूमीतले शेरतेनित्यं देवि\! भवत्कृपाप्रियसखीविश्वासतः केवलम् ॥ ४६॥

vidyāmuktiramāvadhūṣu nitarāṃ kāmāturā mānavāstaptāstvannakhakānticandanarasairālipya gātraṃ nijam |tvatpādābjarucipravālanicite bhūmītale śeratenityaṃ devi\! bhavatkṛpāpriyasakhīviśvāsataḥ kevalam || 46||

मञ्जीरक्वणितैः क्षिपन्निव मुहुः श्रीमन्नखांशूद्गमैर्दैत्येन्द्रं प्रहसन्निवारुणरुचा रुष्यन्निवास्मै भृशम् ।धीरायां त्वयि निर्विकारमनसि त्वत्पाद एव स्फुटंपुष्णन् वैरिविकारमेष महिषध्वंसी परित्रायताम् ॥ ४७॥

mañjīrakvaṇitaiḥ kṣipanniva muhuḥ śrīmannakhāṃśūdgamairdaityendraṃ prahasannivāruṇarucā ruṣyannivāsmai bhṛśam |dhīrāyāṃ tvayi nirvikāramanasi tvatpāda eva sphuṭaṃpuṣṇan vairivikārameṣa mahiṣadhvaṃsī paritrāyatām || 47||

क्षिप्रं देवि\! शिरस्पन्दने महिषं पिष्ट्वा ततोऽधः पदंदित्सन्त्यां त्वयि कण्ठभञ्जनभिया कण्ठीरवे विद्रुते ।मेदिन्यामपि भीतिकम्पिततनौ प्रेमत्वराशालिनाशर्वेणैव निजाङ्कसीम्नि निहितं पादद्वयं ते जयेत् ॥ ४८॥

kṣipraṃ devi\! śiraspandane mahiṣaṃ piṣṭvā tato'dhaḥ padaṃditsantyāṃ tvayi kaṇṭhabhañjanabhiyā kaṇṭhīrave vidrute |medinyāmapi bhītikampitatanau prematvarāśālināśarveṇaiva nijāṅkasīmni nihitaṃ pādadvayaṃ te jayet || 48||

पूर्वं देवि\! पदाम्बुजेन महिषप्रध्वंसनाभ्यासतःपश्चात्कुत्सितसुम्भदैत्यविजयोऽप्येवं कृतः किं त्वया? ।नो चेद्भाति कथं कुसुम्भविजयी पादाब्जदेशोऽयमित्यालापे गिरिशस्य तद्विजयते मन्दस्मितं देवि\! ते ॥ ४९॥

pūrvaṃ devi\! padāmbujena mahiṣapradhvaṃsanābhyāsataḥpaścātkutsitasumbhadaityavijayo'pyevaṃ kṛtaḥ kiṃ tvayā? |no cedbhāti kathaṃ kusumbhavijayī pādābjadeśo'yamityālāpe giriśasya tadvijayate mandasmitaṃ devi\! te || 49||

बिभ्राणेन मनोज्ञयावकरसं मञ्जुध्वनन्नूपुरश्लेषालङ्कृतिशालिना नखमणीजातप्रसादश्रिया ।एकेनैव पदेन देवि\! महिषध्वंसे महीयस्तरःश्लोकोयं रचितस्त्वयेति विबुधाः संश्लाघनं कुर्वते ॥ ५०॥

bibhrāṇena manojñayāvakarasaṃ mañjudhvanannūpuraśleṣālaṅkṛtiśālinā nakhamaṇījātaprasādaśriyā |ekenaiva padena devi\! mahiṣadhvaṃse mahīyastaraḥślokoyaṃ racitastvayeti vibudhāḥ saṃślāghanaṃ kurvate || 50||

त्वं शम्भोर्महिषी भवस्यगसुते\! तेनोपहासाय तेदैत्योऽयां महिषीभवन्नुपगतः\, सोऽयं कथं क्षम्यते ? ।इत्थं नूपुरनिःस्वनैरिव वदन् पादस्त्वदीयो रुषाशस्त्रप्रग्रहणात्पुरैव महिषं पिष्णन् परित्रायताम् ॥ ५१॥

tvaṃ śambhormahiṣī bhavasyagasute\! tenopahāsāya tedaityo'yāṃ mahiṣībhavannupagataḥ\, so'yaṃ kathaṃ kṣamyate ? |itthaṃ nūpuraniḥsvanairiva vadan pādastvadīyo ruṣāśastrapragrahaṇātpuraiva mahiṣaṃ piṣṇan paritrāyatām || 51||

देव्या पङ्कशयोऽद्य कोऽपि महिषच्छद्मा महान् कण्टकःपादेनाहत इत्युदूढहसितं सख्या समावेदिते ।सद्यः कण्टकशालिना करतलेनासाद्य पादाम्बुजंगृह्णन्नार्तिविनोदनाय गिरिशो जीयात्प्रियस्ते शिवे\! ॥ ५२॥

devyā paṅkaśayo'dya ko'pi mahiṣacchadmā mahān kaṇṭakaḥpādenāhata ityudūḍhahasitaṃ sakhyā samāvedite |sadyaḥ kaṇṭakaśālinā karatalenāsādya pādāmbujaṃgṛhṇannārtivinodanāya giriśo jīyātpriyaste śive\! || 52||

त्वत्पादाङ्गुलिपल्लवैरगसुते\! देवि\! स्वयं पञ्चभिःपञ्चत्वं गमितो महासुर इति स्वात्मानुरूपं कृतम् ।एतैरेव नतो जनस्त्रिदशतां नीतो\, महेशः पुनर्लक्षत्वं गमितः प्रसूनधनुषो विस्मापनं तद्द्वयम् ॥ ५३॥

tvatpādāṅgulipallavairagasute\! devi\! svayaṃ pañcabhiḥpañcatvaṃ gamito mahāsura iti svātmānurūpaṃ kṛtam |etaireva nato janastridaśatāṃ nīto\, maheśaḥ punarlakṣatvaṃ gamitaḥ prasūnadhanuṣo vismāpanaṃ taddvayam || 53||

ब्राह्मं माघवनं च वाहनमहो मन्दैर्गतैर्निन्दितंधावल्येन नखत्विषां विहसितो वाहोऽपि माहेश्वरः ।इत्थं वाहनवैरितां भजति ते पादस्ततो मन्महेकात्यायन्यमुना न्यघानि महिषः कार्त्तान्तवाहभ्रमात् ॥ ५४॥

brāhmaṃ māghavanaṃ ca vāhanamaho mandairgatairninditaṃdhāvalyena nakhatviṣāṃ vihasito vāho'pi māheśvaraḥ |itthaṃ vāhanavairitāṃ bhajati te pādastato manmahekātyāyanyamunā nyaghāni mahiṣaḥ kārttāntavāhabhramāt || 54||

सीमन्तप्रकरे सुरेन्द्रसुदृशां सिन्दूररेखात्मनामाणिक्यद्युतिसञ्ज्ञयैव मकुटीकोटीषु दैत्यद्रुहाम् ।शम्भोर्मूर्ध्नि जटाघटारुणरुचिव्याजेन पादप्रभैवैका ते परिणाममेति करुणामूर्ते\! गिरीन्द्रात्मजे\! ॥ ५५॥

sīmantaprakare surendrasudṛśāṃ sindūrarekhātmanāmāṇikyadyutisañjñayaiva makuṭīkoṭīṣu daityadruhām |śambhormūrdhni jaṭāghaṭāruṇarucivyājena pādaprabhaivaikā te pariṇāmameti karuṇāmūrte\! girīndrātmaje\! || 55||

नो केशः परमाश्रयः सुमनसां\, पादाब्जरेणुश्च तेनो मन्दारसिता परं स्मितरुचिर्मञ्जीरयोश्च द्वयी ।नो बाहुः कलहं समेत्य जयति\, त्वद्यानलीलाप्यसौनो शुम्भत्तरलाक्षमाननमिदं\, पादाम्बुजं चाम्बिके\! ॥ ५६॥

no keśaḥ paramāśrayaḥ sumanasāṃ\, pādābjareṇuśca teno mandārasitā paraṃ smitarucirmañjīrayośca dvayī |no bāhuḥ kalahaṃ sametya jayati\, tvadyānalīlāpyasauno śumbhattaralākṣamānanamidaṃ\, pādāmbujaṃ cāmbike\! || 56||

नाथे\! तावकवाहसिंहचकितास्त्वत्पादमूले नतानूनं बभ्रमुरभ्रमुप्रियमुखा दिक्कुम्भिवीराश्चिरम् ।नोचेदेष कथं तदुन्नतशिरस्सिन्दूरसन्दोहजोरागस्ते चरणाम्बुजे परिणमन्नद्यापि विद्योतते ॥ ५७॥

nāthe\! tāvakavāhasiṃhacakitāstvatpādamūle natānūnaṃ babhramurabhramupriyamukhā dikkumbhivīrāściram |nocedeṣa kathaṃ tadunnataśirassindūrasandohajorāgaste caraṇāmbuje pariṇamannadyāpi vidyotate || 57||

त्वत्पादोऽयमजाश्रितश्च रुचिरस्पर्शान्वितो योगिनामन्तःस्थाकृतिरूष्मभाक् च महिषप्रध्वंसनप्रक्रमे ।एवं खल्वखिलाक्षरात्मकममुं शैलेन्द्रकन्ये\! कथंभाषन्ते नतवर्गबन्धुमपवर्गालम्बनं वा जनाः? ॥ ५८॥

tvatpādo'yamajāśritaśca rucirasparśānvito yogināmantaḥsthākṛtirūṣmabhāk ca mahiṣapradhvaṃsanaprakrame |evaṃ khalvakhilākṣarātmakamamuṃ śailendrakanye\! kathaṃbhāṣante natavargabandhumapavargālambanaṃ vā janāḥ? || 58||

उन्मीलन्नखमण्डलीहिमकणः\, शोणप्रभागैरिकंबिभ्राणः\, परिशोभमानकटको\, भूयो वनैकाश्रयः ।गायत्सिद्धवधूनिषेविततलः पादस्त्वदीयः शिवे\!राजत्येष हिमाद्रिपादवदिदं युक्तं हिमाद्रेः सुते\! ॥ ५९॥

unmīlannakhamaṇḍalīhimakaṇaḥ\, śoṇaprabhāgairikaṃbibhrāṇaḥ\, pariśobhamānakaṭako\, bhūyo vanaikāśrayaḥ |gāyatsiddhavadhūniṣevitatalaḥ pādastvadīyaḥ śive\!rājatyeṣa himādripādavadidaṃ yuktaṃ himādreḥ sute\! || 59||

दिक्पालैर्दशभिः पृथक्पृथगयं त्वत्पादयोरर्पितोदृश्यो भक्त्यनुराग एव दशधा शोणाङ्गुलिश्रीमिषात् ।पादाभ्यामपि तान् प्रति प्रकटिता नूनं प्रसादाङ्कुरादृश्यन्ते नखकान्तिपङ्क्तिदशकव्याजेन शैलात्मजे\! ॥ ६०॥

dikpālairdaśabhiḥ pṛthakpṛthagayaṃ tvatpādayorarpitodṛśyo bhaktyanurāga eva daśadhā śoṇāṅguliśrīmiṣāt |pādābhyāmapi tān prati prakaṭitā nūnaṃ prasādāṅkurādṛśyante nakhakāntipaṅktidaśakavyājena śailātmaje\! || 60||

मेघानां कुलिशस्य चाप्रतिहतं धाराः क्रमन्तां चिरंनो नश्येन्मददानवारिविभवो नाकस्य नागस्य च । (नो दृश्यो)पुत्रोऽयं मम सैनिकाश्च दधतां नित्यं जयन्तः सुखंत्वत्पादाम्बुजपातिनः सुरपतेरित्थं जयन्त्यर्थनाः ॥ ६१॥

meghānāṃ kuliśasya cāpratihataṃ dhārāḥ kramantāṃ ciraṃno naśyenmadadānavārivibhavo nākasya nāgasya ca | (no dṛśyo)putro'yaṃ mama sainikāśca dadhatāṃ nityaṃ jayantaḥ sukhaṃtvatpādāmbujapātinaḥ surapateritthaṃ jayantyarthanāḥ || 61||

आज्यासक्तकरैर्द्विजन्मभिरहं हूयेय\, नो दानवैःस्वाहारोचितमस्तु पार्श्वमनिशं\, तादृक् च हव्यं लभे । (हव्यं मम)रक्षावानिति भूतिमानिति च मे शब्दप्रसिद्ध्या शिवे\!नोपेक्ष्योऽहमिति त्वदङ्घ्रिनमने जीयासुरग्नेर्गिरः ॥ ६१॥

ājyāsaktakarairdvijanmabhirahaṃ hūyeya\, no dānavaiḥsvāhārocitamastu pārśvamaniśaṃ\, tādṛk ca havyaṃ labhe | (havyaṃ mama)rakṣāvāniti bhūtimāniti ca me śabdaprasiddhyā śive\!nopekṣyo'hamiti tvadaṅghrinamane jīyāsuragnergiraḥ || 61||

त्वत्भक्ताघमबुद्धिपूर्वलिखितं स्याच्चेत्क्षमेथाः शिवे\!कान्तस्ते मयि रोषवान्\, कुरु पुनस्तस्यार्द्रभावं शनैः ।देवि त्वं महिषाभिहन्त्रि\! चकितं त्रायस्व मे वाहनं\,कालस्येति जयन्ति ते पदनतौ लोलस्य सम्प्रार्थनाः ॥ ६३॥

tvatbhaktāghamabuddhipūrvalikhitaṃ syāccetkṣamethāḥ śive\!kāntaste mayi roṣavān\, kuru punastasyārdrabhāvaṃ śanaiḥ |devi tvaṃ mahiṣābhihantri\! cakitaṃ trāyasva me vāhanaṃ\,kālasyeti jayanti te padanatau lolasya samprārthanāḥ || 63||

धर्माचारपरोऽहमित्यवमतो रक्षोभिरेकान्वयैर्मह्यं देवि विनिन्दिता दिशमदुर्जातिद्विषश्चामराः ।दैवादित्युभयच्युतो विशरणो रक्ष्योऽहमित्यादयस्त्वत्पादप्रणतौ जयन्ति निरृतेरत्याकुलाः प्रार्थनाः ॥ ६४॥

dharmācāraparo'hamityavamato rakṣobhirekānvayairmahyaṃ devi vininditā diśamadurjātidviṣaścāmarāḥ |daivādityubhayacyuto viśaraṇo rakṣyo'hamityādayastvatpādapraṇatau jayanti nirṛteratyākulāḥ prārthanāḥ || 64||

मत्पुत्र्या मम वा मुकुन्दगृहताभाग्यं न सङ्क्षीयतांमाहं पायिषि कुम्भजेन मुनिना कल्पान्तसूर्येण वा ।द्वेधा मे सुरवाहिनीदयितता साधु त्वया रक्ष्यतांत्वत्पादाम्बुजपातिनो जलपतेरित्थं जयन्त्यर्त्थनाः ॥ ६५॥

matputryā mama vā mukundagṛhatābhāgyaṃ na saṅkṣīyatāṃmāhaṃ pāyiṣi kumbhajena muninā kalpāntasūryeṇa vā |dvedhā me suravāhinīdayitatā sādhu tvayā rakṣyatāṃtvatpādāmbujapātino jalapateritthaṃ jayantyartthanāḥ || 65||

विश्वप्राणमयी त्वमेव\, मम तु प्राहुर्जगत्प्राणतांसर्वस्यापि सदा गतिर्हि भवती\, मामेवमाहुर्जनाः ।लज्जापादकमीदृशं जननि\! नः\, किं कुर्महे\, पाहिमामित्येवं पवनस्य ते पदनतौ वाचो जयन्त्याकुलाः ॥ ६६॥

viśvaprāṇamayī tvameva\, mama tu prāhurjagatprāṇatāṃsarvasyāpi sadā gatirhi bhavatī\, māmevamāhurjanāḥ |lajjāpādakamīdṛśaṃ janani\! naḥ\, kiṃ kurmahe\, pāhimāmityevaṃ pavanasya te padanatau vāco jayantyākulāḥ || 66||

शङ्खोल्लासिगलोज्ज्वले\! समकरे\! पद्मेन\, कुन्दस्मिते\!पादाग्रादृतकच्छपे\! मुखमहापद्मे\! मुकुन्दाश्रिते\! ।इत्यस्मन्निधिगात्रि\! नीलनयने\! चर्चात्मिके\! पाहिमामित्थं पादनतिः शिवे\! विजयते सख्युः कुबेरस्य ते ॥ ६७॥

śaṅkhollāsigalojjvale\! samakare\! padmena\, kundasmite\!pādāgrādṛtakacchape\! mukhamahāpadme\! mukundāśrite\! |ityasmannidhigātri\! nīlanayane\! carcātmike\! pāhimāmitthaṃ pādanatiḥ śive\! vijayate sakhyuḥ kuberasya te || 67||

सन्नामेषु भवत्पदाम्बुजनखच्छायां जटासङ्गिनींगङ्गेत्यालिजना वदन्ति वितथं मा भूर्मुधा कोपिनी ।दृष्टिर्मय्ययि\! नीयतां\, परुषमप्येकं वचो दीयतामीशानस्य भवानि\! ते पदनतावित्थं जयन्त्यर्त्थनाः ॥ ६८॥

sannāmeṣu bhavatpadāmbujanakhacchāyāṃ jaṭāsaṅginīṃgaṅgetyālijanā vadanti vitathaṃ mā bhūrmudhā kopinī |dṛṣṭirmayyayi\! nīyatāṃ\, paruṣamapyekaṃ vaco dīyatāmīśānasya bhavāni\! te padanatāvitthaṃ jayantyartthanāḥ || 68||

नाभीतोऽभवमादितस्तव बलात् पश्चादभीतोऽस्म्यहंत्र्यक्षेण त्रिमुखीकृतोऽपि चतुरास्योऽहं तवैव स्तवैः ।त्वं विश्वात्मतयोपजन्य न पुनः स्रष्टारमाख्याहि मामित्थं देवि\! जयन्ति ते पदनतौ वाणीपतेर्वाणयः ॥ ६९॥

nābhīto'bhavamāditastava balāt paścādabhīto'smyahaṃtryakṣeṇa trimukhīkṛto'pi caturāsyo'haṃ tavaiva stavaiḥ |tvaṃ viśvātmatayopajanya na punaḥ sraṣṭāramākhyāhi māmitthaṃ devi\! jayanti te padanatau vāṇīpatervāṇayaḥ || 69||

आशीरस्ति मुखे\, विडम्बयति मां भूयोऽपि चाशीःस्पृहाभोगाः सन्ति सहस्रधा\, पुनरहं भोगान् कथं प्रार्थये? ।शेषोऽहं स्पृहयाम्यशेषसुखमित्येतच्च हासास्पदं\,नाथे\! चिन्तय सर्वमित्यहिपतेस्त्वत्पादपातो जयेत् ॥ ७०॥

āśīrasti mukhe\, viḍambayati māṃ bhūyo'pi cāśīḥspṛhābhogāḥ santi sahasradhā\, punarahaṃ bhogān kathaṃ prārthaye? |śeṣo'haṃ spṛhayāmyaśeṣasukhamityetacca hāsāspadaṃ\,nāthe\! cintaya sarvamityahipatestvatpādapāto jayet || 70||

पार्वत्याः पदमत्र दृश्यमिति वा पादे भवत्वेन वासाधुत्वात्तदुपास्तये हिततया पद्यान्यमूनि स्फुटम् ।सैषा मुक्तिपुरीगिरीन्द्रतनया भक्तेन नारायणेनाबद्धा खलु सप्ततिर्दिशतु वः कल्याणहल्लोहलम् ॥इति श्रीनारायणभट्टपादविरचिता श्रीपादसप्ततिः सम्पूर्णा ।

pārvatyāḥ padamatra dṛśyamiti vā pāde bhavatvena vāsādhutvāttadupāstaye hitatayā padyānyamūni sphuṭam |saiṣā muktipurīgirīndratanayā bhaktena nārāyaṇenābaddhā khalu saptatirdiśatu vaḥ kalyāṇahallohalam ||iti śrīnārāyaṇabhaṭṭapādaviracitā śrīpādasaptatiḥ sampūrṇā |