दत्तवेदपादस्तुतिः Dattavedapadastutih

श्रीदत्तात्रेयाय नमः ॥अग्निमीले परं देवं यज्ञस्य त्वां त्र्यधीश्वरम् ।स्तोमोऽयमग्रियोऽर्थ्यस्ते हृदिस्पृगस्तु शन्तमः ॥ १॥

śrīdattātreyāya namaḥ ||agnimīle paraṃ devaṃ yajñasya tvāṃ tryadhīśvaram |stomo'yamagriyo'rthyaste hṛdispṛgastu śantamaḥ || 1||

अयं देवाय दूराय गिरां स्वाध्याय सात्वताम् ।स्तोमोऽस्त्वनेन विन्देयं तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ २॥

ayaṃ devāya dūrāya girāṃ svādhyāya sātvatām |stomo'stvanena vindeyaṃ tadviṣṇoḥ paramaṃ padam || 2||

एता या लौकिकाः सन्तु हीना वाचोऽपि नः प्रियाः ।बालस्येव पितुष्टे त्वं स नो मृल महाँअसि ॥ ३॥

etā yā laukikāḥ santu hīnā vāco'pi naḥ priyāḥ |bālasyeva pituṣṭe tvaṃ sa no mṛla mahām̐asi || 3||

अयं वां नात्मनोस्तत्त्वमवगम्यास्ति दुर्मनाः ।हृद्रोगं मम सूर्य त्वं हरिमाणं च नाशय ॥ ४॥

ayaṃ vāṃ nātmanostattvamavagamyāsti durmanāḥ |hṛdrogaṃ mama sūrya tvaṃ harimāṇaṃ ca nāśaya || 4||

प्रमन्महेऽस्मान्विद्धीति स्तोतारस्ते वयं नमः ।भगवो देव ते स्तोममारे अस्मै च शृण्वते ॥ ५॥

pramanmahe'smānviddhīti stotāraste vayaṃ namaḥ |bhagavo deva te stomamāre asmai ca śṛṇvate || 5||

इन्द्रो मदाय यातीह सत्वरं सोमिनो यथा ।स्तोतॄनेहि तथाऽस्माँस्ते माध्वीर्गावो भवन्तु नः ॥ ६॥

indro madāya yātīha satvaraṃ somino yathā |stotṝnehi tathā'smām̐ste mādhvīrgāvo bhavantu naḥ || 6||

द्वे विरूपेऽत्र मायायाऽऽस्तेऽत्र मग्नोऽस्मि पीडितः ।माभितः सन्तपन्तीह सपत्नीरिव पर्शवः ॥ ७॥

dve virūpe'tra māyāyā''ste'tra magno'smi pīḍitaḥ |mābhitaḥ santapantīha sapatnīriva parśavaḥ || 7||

इदं श्रेष्ठमपि प्राप्य जन्म गन्ताध एव तत् ।कुरु प्रसादं ज्ञात्वैतत्तेनार्ह भूरि चाकन ॥ ८॥

idaṃ śreṣṭhamapi prāpya janma gantādha eva tat |kuru prasādaṃ jñātvaitattenārha bhūri cākana || 8||

प्रवस्तुज्ञानाज्जहाति निष्कामश्चेन्मृतिं त्वहम् ।न तादृशोऽतः कामादि सर्वं रक्षो निबर्हय ॥ ९॥

pravastujñānājjahāti niṣkāmaścenmṛtiṃ tvaham |na tādṛśo'taḥ kāmādi sarvaṃ rakṣo nibarhaya || 9||

सुषुमामूर्धियः स्तोमैरागच्छैते वयं विभो ।त्वदंशास्त्वं पतिर्नोऽसि देवो देवेषु मेधिरः ॥ १०॥

suṣumāmūrdhiyaḥ stomairāgacchaite vayaṃ vibho |tvadaṃśāstvaṃ patirno'si devo deveṣu medhiraḥ || 10||

वसू रूपं रूपमिह प्रतिरूपोऽसि नो पृथक् ।एतानि भूतानि विदुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ॥ ११॥

vasū rūpaṃ rūpamiha pratirūpo'si no pṛthak |etāni bhūtāni vidurbrāhmaṇā ye manīṣiṇaḥ || 11||

तं नु त्वां किं ब्रुवेऽल्पज्ञो भगवन्तं क्षमस्व भोः ।ओषमागहि मां त्वं चेत्सखा सन्नतिमन्यसे ॥ १२॥

taṃ nu tvāṃ kiṃ bruve'lpajño bhagavantaṃ kṣamasva bhoḥ |oṣamāgahi māṃ tvaṃ cetsakhā sannatimanyase || 12||

ता वासना घ्नन्ति यथा वृश्चिकस्यारसं विषम् ।अतो मां पाहि भूयिष्ठां नम उक्तिं विधेम ते ॥ १३॥

tā vāsanā ghnanti yathā vṛścikasyārasaṃ viṣam |ato māṃ pāhi bhūyiṣṭhāṃ nama uktiṃ vidhema te || 13||

नि होता सीदसि विभो यत्त्वं यष्टुर्गृहे प्रिय ।तं त्वा ह्वये ज्येष्ठराजं ब्रह्मणां ब्रह्मणस्पते ॥ १४॥

ni hotā sīdasi vibho yattvaṃ yaṣṭurgṛhe priya |taṃ tvā hvaye jyeṣṭharājaṃ brahmaṇāṃ brahmaṇaspate || 14||

सेमामविड्ढि प्रभृतिमीशिषे योऽव मानिशम् ।त्वं विश्वेषां यदीशानो ब्रह्मणा वेषि मे हवम् ॥ १५॥

semāmaviḍḍhi prabhṛtimīśiṣe yo'va māniśam |tvaṃ viśveṣāṃ yadīśāno brahmaṇā veṣi me havam || 15||

मन्दः स्वकोऽयं दीनोऽज्ञ इति विद्वान्भवान्प्रभुः ।इन्द्र आशाभ्यः परि मां सर्वाभ्यो अभयं करत् ॥ १६॥

mandaḥ svako'yaṃ dīno'jña iti vidvānbhavānprabhuḥ |indra āśābhyaḥ pari māṃ sarvābhyo abhayaṃ karat || 16||

प्र य आरूपितां भ्रान्तिं त्वत्प्रसादाज्जहाति सः ।विमुच्यते तद्विप्रास्त्वां जागृवांसः समिन्धते ॥ १७॥

pra ya ārūpitāṃ bhrāntiṃ tvatprasādājjahāti saḥ |vimucyate tadviprāstvāṃ jāgṛvāṃsaḥ samindhate || 17||

इच्छन्ति देवा अपि ते प्रसादाय नृजन्म तत् ।विद्वान्नामानि ते दत्त विश्वाभिर्गीर्भिरीमहे ॥ १८॥

icchanti devā api te prasādāya nṛjanma tat |vidvānnāmāni te datta viśvābhirgīrbhirīmahe || 18||

इन्द्र त्वा भजतः सूरेर्दुर्लभं किं तरामि तत् ।भक्त्या क्लेशादि ते नावा गम्भीराँ उदधीँरिव ॥ १९॥

indra tvā bhajataḥ sūrerdurlabhaṃ kiṃ tarāmi tat |bhaktyā kleśādi te nāvā gambhīrām̐ udadhīm̐riva || 19||

न ता रोद्धुं धियः शक्ता योगेनाऽपि ततः सदा ।त्रातारं धीमहीश त्वां धियो यो नः प्रचोदयात् ॥ २०॥

na tā roddhuṃ dhiyaḥ śaktā yogenā'pi tataḥ sadā |trātāraṃ dhīmahīśa tvāṃ dhiyo yo naḥ pracodayāt || 20||

वैश्वानराय दत्त्वाऽन्नं विधिलब्धं सदैव ते ।भवामो भजने सक्ता अस्माकं शृणुधी हवम् ॥ २१॥

vaiśvānarāya dattvā'nnaṃ vidhilabdhaṃ sadaiva te |bhavāmo bhajane saktā asmākaṃ śṛṇudhī havam || 21||

एवा त्वामिन्द्र विप्रासौ जागृवांसो विपन्यवः ।स्तुवन्त्येभ्यो हि ते कोऽपि न ज्यायाँ अस्ति वृत्रहन् ॥ २२॥

evā tvāmindra viprāsau jāgṛvāṃso vipanyavaḥ |stuvantyebhyo hi te ko'pi na jyāyām̐ asti vṛtrahan || 22||

प्रऋभुभ्यो गृणद्भ्यस्ते मर्त्येभ्योऽप्यमृतत्वमित् ।दत्तं स्मृत्वा तव मनोरथ आयातु पाजसा ॥ २३॥

praṛbhubhyo gṛṇadbhyaste martyebhyo'pyamṛtatvamit |dattaṃ smṛtvā tava manoratha āyātu pājasā || 23||

इदमुत्यदिषं श्रेयो यज्जग्ध्वा परितृप्यति ।साधुस्तद्भजनं तेऽस्मे इषं स्तोतृभ्य आभर ॥ २४॥

idamutyadiṣaṃ śreyo yajjagdhvā paritṛpyati |sādhustadbhajanaṃ te'sme iṣaṃ stotṛbhya ābhara || 24||

त्वामग्ने मायिनं मायां जेतारमपराजितम् ।हित्वा कं शरणं यामः स नो बोधि श्रुधी हवम् ॥ २५॥

tvāmagne māyinaṃ māyāṃ jetāramaparājitam |hitvā kaṃ śaraṇaṃ yāmaḥ sa no bodhi śrudhī havam || 25||

मही महेशोऽज्ञानेन भवानवतु मावृतम् ।यथा वै सूर्यं स्वर्भानुस्तमसाविध्यदासुरः ॥ २६॥

mahī maheśo'jñānena bhavānavatu māvṛtam |yathā vai sūryaṃ svarbhānustamasāvidhyadāsuraḥ || 26||

प्रयुञ्जती यदात्मानं मनीषा मनसा सह ।तदैव भवतैकान्तं जानता सङ्गमेमहि ॥ २७॥

prayuñjatī yadātmānaṃ manīṣā manasā saha |tadaiva bhavataikāntaṃ jānatā saṅgamemahi || 27||

ऋतस्य गोपास्त्वं देहि मह्यं शं युञ्जते धियः ।भीताय नाधमानाय ऋषये सप्तवध्रये ॥ २८॥

ṛtasya gopāstvaṃ dehi mahyaṃ śaṃ yuñjate dhiyaḥ |bhītāya nādhamānāya ṛṣaye saptavadhraye || 28||

त्वं हि पातासि नो दत्त परिबाधस्व दुष्कृतम् ।कामादीन्यस्य बीजानि जहि रक्षांसि सुक्रतो ॥ २९॥

tvaṃ hi pātāsi no datta paribādhasva duṣkṛtam |kāmādīnyasya bījāni jahi rakṣāṃsi sukrato || 29||

पिबा सोममिति श्रुत्वा यष्टुर्हूतिं शुभं द्रवत् ।आयासि पुरुरूप त्वामासु गोषूपपृछ्यताम् ॥ ३०॥

pibā somamiti śrutvā yaṣṭurhūtiṃ śubhaṃ dravat |āyāsi pururūpa tvāmāsu goṣūpapṛchyatām || 30||

इन्द्रं वोतान्यं न पृथङ् मन्ये मायाभिरिद्भवान् ।पुरुरूप इतीक्षे त्वममित्राँ सुषहान्कृधि ॥ ३१॥

indraṃ votānyaṃ na pṛthaṅ manye māyābhiridbhavān |pururūpa itīkṣe tvamamitrām̐ suṣahānkṛdhi || 31||

यज्ञा यज्ञाधीश सर्वे त्वन्मया अपि तेषु नः ।जपयज्ञो मतस्तेन समु पूष्णा गमेमहि ॥ ३२॥

yajñā yajñādhīśa sarve tvanmayā api teṣu naḥ |japayajño matastena samu pūṣṇā gamemahi || 32||

स्तुषे नराप्यं तुष्टः सन्नथो यस्या अयोमुखम् ।मायां जित्वा भवान्तां मे विश्वाहा शर्म यच्छतु ॥ ३३॥

stuṣe narāpyaṃ tuṣṭaḥ sannatho yasyā ayomukham |māyāṃ jitvā bhavāntāṃ me viśvāhā śarma yacchatu || 33||

जुषस्व स्तोममीशैते प्रियासः सन्तु सूरयः ।वयं स्तोमप्रियानेन यच्छा नः शर्म दीर्घश्रुत् ॥ ३४॥

juṣasva stomamīśaite priyāsaḥ santu sūrayaḥ |vayaṃ stomapriyānena yacchā naḥ śarma dīrghaśrut || 34||

उग्रो जज्ञे मृत्युरयमदुग्धा इव धेनवः ।धियो मेऽनेनेदृगीश न जातो न जनिष्यते ॥ ३५॥

ugro jajñe mṛtyurayamadugdhā iva dhenavaḥ |dhiyo me'nenedṛgīśa na jāto na janiṣyate || 35||

प्रब्रह्मैहीदमार्ण्योर्वारुकमिव बन्धनात् ।मृत्युञ्जय प्रमादाख्यान्मृत्योर्मुक्षीय माऽमृतात् ॥ ३६॥

prabrahmaihīdamārṇyorvārukamiva bandhanāt |mṛtyuñjaya pramādākhyānmṛtyormukṣīya mā'mṛtāt || 36||

यदद्य वर्ष्म तेनैव पश्येम शरदः शतम् ।स्तोत्राय ते हते मृत्यौ जीवेम शरदः शतम् ॥ ३७॥

yadadya varṣma tenaiva paśyema śaradaḥ śatam |stotrāya te hate mṛtyau jīvema śaradaḥ śatam || 37||

प्रत्युत्तमं महेशं त्वां मनामह इहागहि ।मृला सुक्षत्र मृलय मा नो दुःशंस ईशत ॥ ३८॥

pratyuttamaṃ maheśaṃ tvāṃ manāmaha ihāgahi |mṛlā sukṣatra mṛlaya mā no duḥśaṃsa īśata || 38||

तिस्रो वाचस्तेऽत्र वरां क ईशानं न याचिषत् ।भक्त्या गृणीमस्त्वां स्तोत्रैस्तेभिर्नस्तूयमागहि ॥ ३९॥

tisro vācaste'tra varāṃ ka īśānaṃ na yāciṣat |bhaktyā gṛṇīmastvāṃ stotraistebhirnastūyamāgahi || 39||

दूराद्विहाय सर्वं त्वामृशयो ये च तुष्ट्ववः ।मर्ता अमर्त्यस्य ते तद्भूरि नाम मनामहे ॥ ४०॥

dūrādvihāya sarvaṃ tvāmṛśayo ye ca tuṣṭvavaḥ |martā amartyasya te tadbhūri nāma manāmahe || 40||

य इन्द्र त्वं यो नमसा स्वध्वरो हीति संस्तुतः ।इन्द्रो ब्रह्मेन्द्र ऋषिरित्युप ब्रह्माणि नः शृणु ॥ ४१॥

ya indra tvaṃ yo namasā svadhvaro hīti saṃstutaḥ |indro brahmendra ṛṣirityupa brahmāṇi naḥ śṛṇu || 41||

वयमु त्वा वरं देवमस्मभ्यं शर्म सप्रथः ।मनामहे पृणन्तं तदभित्वामिन्द्र नोनुमः ॥ ४२॥

vayamu tvā varaṃ devamasmabhyaṃ śarma saprathaḥ |manāmahe pṛṇantaṃ tadabhitvāmindra nonumaḥ || 42||

प्रकृतात्न्यपि सूक्तानि शृण्वन्तं जातवेदसम् ।त्वां गृणन्ति न के त्वं हि येषामिन्द्रो युवा सखा ॥ ४३॥

prakṛtātnyapi sūktāni śṛṇvantaṃ jātavedasam |tvāṃ gṛṇanti na ke tvaṃ hi yeṣāmindro yuvā sakhā || 43||

त्वावतः पाहि नो मर्त्यान्यत इन्द्र धयामहे ।आदिश्य पदभक्तिं ते ततो नो अभयं कृधि ॥ ४४॥

tvāvataḥ pāhi no martyānyata indra dhayāmahe |ādiśya padabhaktiṃ te tato no abhayaṃ kṛdhi || 44||

आ त्वा रथं न तुरगैः स्तोत्रैस्त्वा वर्तयामसि ।स त्वं न इन्द्र मृलय यस्य ते स्वादु सख्यमित् ॥ ४५॥

ā tvā rathaṃ na turagaiḥ stotraistvā vartayāmasi |sa tvaṃ na indra mṛlaya yasya te svādu sakhyamit || 45||

आ प्रबोधं भवोऽबोधः स्वप्नवद्दुःखदोऽशुचिः ।पतितान्दुःखितान्नॄन्नः पाहि त्वं शृणुधी गिरः ॥ ४६॥

ā prabodhaṃ bhavo'bodhaḥ svapnavadduḥkhado'śuciḥ |patitānduḥkhitānnṝnnaḥ pāhi tvaṃ śṛṇudhī giraḥ || 46||

इन्द्राय साम ते गातुं न क्षमो नाम ते गृणे ।बण्महाँऽअसि सूर्य त्वं सत्रादेव महाँऽअसि ॥ ४७॥

indrāya sāma te gātuṃ na kṣamo nāma te gṛṇe |baṇmahām̐'asi sūrya tvaṃ satrādeva mahām̐'asi || 47||

सोमः पुनानोन्तारामो मया त्वं नाधिलक्षितः ।ईक्षे तुच्छान्बहिर्भोगान्योषा जारमिव प्रियम् ॥ ४८॥

somaḥ punānontārāmo mayā tvaṃ nādhilakṣitaḥ |īkṣe tucchānbahirbhogānyoṣā jāramiva priyam || 48||

प्रण इन्दोरपि स्मरं रूपं ते दर्शयामलम् ।नॄन्स्तोतॄन्पाह्यंहसो नो जहि रक्षांसि सुक्रतो ॥ ४९॥

praṇa indorapi smaraṃ rūpaṃ te darśayāmalam |nṝnstotṝnpāhyaṃhaso no jahi rakṣāṃsi sukrato || 49||

हिन्वन्ति द्वैतमस्त्यस्माद्भयं विन्दति मामिह ।यदन्ति दूरके यच्च पवमान वि तज्जहि ॥ ५०॥

hinvanti dvaitamastyasmādbhayaṃ vindati māmiha |yadanti dūrake yacca pavamāna vi tajjahi || 50||

धर्ता कारकशक्तीनां सर्वेषां त्वमिहैक इत् ।यशोऽत्रेदं पवित्रं ते विततं ब्रह्मणस्पते ॥ ५१॥

dhartā kārakaśaktīnāṃ sarveṣāṃ tvamihaika it |yaśo'tredaṃ pavitraṃ te vitataṃ brahmaṇaspate || 51||

असर्जि भवता विश्वमनित्यमवशं बृहत् ।त्वं संस्मर ज्ञ शरण वत्सं जातं न धेनवः ॥ ५२॥

asarji bhavatā viśvamanityamavaśaṃ bṛhat |tvaṃ saṃsmara jña śaraṇa vatsaṃ jātaṃ na dhenavaḥ || 52||

पुरोजितीश भो भूमन् तत्र माममृतं कृधि ।यत्रानन्दाश्च मोदाश्च मुदः प्रमुद आसते ॥ ५३॥

purojitīśa bho bhūman tatra māmamṛtaṃ kṛdhi |yatrānandāśca modāśca mudaḥ pramuda āsate || 53||

अयं स इति विद्वान्त्सन्यमाय घृतवद्धविः ।कुतो जुहोम्यतोऽदेवा यमाय जुहुता हविः ॥ ५४॥

ayaṃ sa iti vidvāntsanyamāya ghṛtavaddhaviḥ |kuto juhomyato'devā yamāya juhutā haviḥ || 54||

निवर्तध्वमिनो देवा भद्रं नो अपि वातय ।मनो हरे मां पाह्यार्तं पिता पुत्रमिव प्रियम् ॥ ५५॥

nivartadhvamino devā bhadraṃ no api vātaya |mano hare māṃ pāhyārtaṃ pitā putramiva priyam || 55||

प्रमा प्रमाता प्रमेयं त्रिपुटीह न विद्यते ।रूपं तेऽविकृतं सत्त्वं मधुमन्मे परायणम् ॥ ५६॥

pramā pramātā prameyaṃ tripuṭīha na vidyate |rūpaṃ te'vikṛtaṃ sattvaṃ madhumanme parāyaṇam || 56||

प्रहोतारोऽत्रैव मनोन्वाहुवामह इत्यतः ।गमादि मनसो नास्य यो यज्ञस्य प्रसाधनः ॥ ५७॥

prahotāro'traiva manonvāhuvāmaha ityataḥ |gamādi manaso nāsya yo yajñasya prasādhanaḥ || 57||

ये यज्ञेनार्चन्त्यनेन सर्वे नन्दन्ति ते त्वया ।नान्येऽतस्त्वत्प्रिया एव विरूपासो दिवस्परि ॥ ५८॥

ye yajñenārcantyanena sarve nandanti te tvayā |nānye'tastvatpriyā eva virūpāso divaspari || 58||

देवानां नु वशे योऽस्य सुमङ्गलीरियं वधूः ।स्नेहेषु त्वच्युतो भोगी पतिर्बन्धेषु बध्यते ॥ ५९॥

devānāṃ nu vaśe yo'sya sumaṅgalīriyaṃ vadhūḥ |sneheṣu tvacyuto bhogī patirbandheṣu badhyate || 59||

विहितं सर्वमित्ते त्वमतो ज्यायांश्च पूरुषः ।पादोऽस्य विश्वा भूतानि त्रिपादस्यामृतं दिवि ॥ ६०॥

vihitaṃ sarvamitte tvamato jyāyāṃśca pūruṣaḥ |pādo'sya viśvā bhūtāni tripādasyāmṛtaṃ divi || 60||

हये जाये इति वदन्या सालावृकहृत्समा ।तन्मयो न स वेदामुमात्मानं तव पूरुष ॥ ६१॥

haye jāye iti vadanyā sālāvṛkahṛtsamā |tanmayo na sa vedāmumātmānaṃ tava pūruṣa || 61||

उभा उपाधितोऽत्रैकः पाकेन मनसान्वितः ।त्वां यदीक्षेत तं माता रेह्रलि स उ रेह्लि मातरम् ॥ ६२॥

ubhā upādhito'traikaḥ pākena manasānvitaḥ |tvāṃ yadīkṣeta taṃ mātā rehrali sa u rehli mātaram || 62||

तदिदात्मन्हृदि वपुः पश्यन्तस्ते मनीषया ।मुनयो वातरशनाः पिशङ्गा वसतेऽमलाः ॥ ६३॥

tadidātmanhṛdi vapuḥ paśyantaste manīṣayā |munayo vātaraśanāḥ piśaṅgā vasate'malāḥ || 63||

त्यं चिन्मयं बुधा रूपं सञ्जानाना उपासते ।यो अस्य पारे रजसः स नः पर्षदति द्विषः ॥ ६४॥

tyaṃ cinmayaṃ budhā rūpaṃ sañjānānā upāsate |yo asya pāre rajasaḥ sa naḥ parṣadati dviṣaḥ || 64||

इषे त्वोर्जे चौदनेन नित्यहोमेऽपि गव्यतः ।यजन्त्यहं त्वकामस्त्वां श्रेष्ठतमाय कर्मणे ॥ ६५॥

iṣe tvorje caudanena nityahome'pi gavyataḥ |yajantyahaṃ tvakāmastvāṃ śreṣṭhatamāya karmaṇe || 65||

अग्न आयाहीति गातुं त्वाऽक्षमः स्तौमि केवलम् ।निषीद मे हृदि यथा निहोता सत्सि बर्हिषि ॥ ६६॥

agna āyāhīti gātuṃ tvā'kṣamaḥ staumi kevalam |niṣīda me hṛdi yathā nihotā satsi barhiṣi || 66||

शं नो देवीः प्रसादात्ते सन्तु धीवृत्तयोऽनिशम् ।आत्मप्रवाहाः स्वारस्याच्छंयोरभिस्रवन्तु नः ॥ ६७॥

śaṃ no devīḥ prasādātte santu dhīvṛttayo'niśam |ātmapravāhāḥ svārasyācchaṃyorabhisravantu naḥ || 67||

ज्ञातेऽस्मिन्पाशमुक्तिः सकलविदिति तत्स्यादनिर्देश्यमेकंसूक्ष्मं चातीन्द्रियं सत्तदयमिति गिराशाब्दनिर्देश्यमेव ।वाक्यैस्तत्त्वं विरोधेऽपि सति सुमतिभिः सोऽयमित्यादिवत्तद्भागत्यागेन लक्ष्यं वरगुरुकृपया लभ्यमैक्यं हि तज्ज्ञैः ॥ ६८॥

jñāte'sminpāśamuktiḥ sakalaviditi tatsyādanirdeśyamekaṃsūkṣmaṃ cātīndriyaṃ sattadayamiti girāśābdanirdeśyameva |vākyaistattvaṃ virodhe'pi sati sumatibhiḥ so'yamityādivattadbhāgatyāgena lakṣyaṃ varagurukṛpayā labhyamaikyaṃ hi tajjñaiḥ || 68||

इति श्रीपरमहंसपरिव्राजकाचार्य श्री श्री श्रीवासुदेवानन्दसरस्वतीयति वरेण्य विरचितंश्रीदत्तवेदपादस्तुतिः समाप्ता ॥

iti śrīparamahaṃsaparivrājakācārya śrī śrī śrīvāsudevānandasarasvatīyati vareṇya viracitaṃśrīdattavedapādastutiḥ samāptā ||