लक्ष्मीहयग्रीवध्यानम् Shri Lakshmi Hayagriva Dhyanam

विधिवद्विधिवन्दितौ पयोधौ श्रुतिमन्वेषयितुं कृतावगाहौ ।मधुकैटभमर्धिनौ मनोज्ञौ मनवै ते चरणौ हयास्य! देव! ॥ १॥

vidhivadvidhivanditau payodhau śrutimanveṣayituṃ kṛtāvagāhau |madhukaiṭabhamardhinau manojñau manavai te caraṇau hayāsya! deva! || 1||

यदुदग्रजवोत्थसिन्धुभङ्गव्रजघातक्षतपौरुषा वुभौ तौ ।शयितं तु भवन्तमाप्य नष्टौ तव जङ्घे हयवक्त्र! मे हृदि स्ताम् ॥ २॥

yadudagrajavotthasindhubhaṅgavrajaghātakṣatapauruṣā vubhau tau |śayitaṃ tu bhavantamāpya naṣṭau tava jaṅghe hayavaktra! me hṛdi stām || 2||

सितपद्मनिविष्टयद्द्वयैकस्थितलक्ष्मीशुभलम्बिपादयुक्तः ।चरणस्तव दक्षिणः शरण्यं मम वागीश! तवोरुयुग्म मेतत् ॥ ३॥

sitapadmaniviṣṭayaddvayaikasthitalakṣmīśubhalambipādayuktaḥ |caraṇastava dakṣiṇaḥ śaraṇyaṃ mama vāgīśa! tavoruyugma metat || 3||

प्रणमद्विधिवासभव्यपद्मं शुभपीताम्बरशोभि दिव्यभूषम् ।अखिलाण्डसमुद्भवार्थनाभिस्मरणे स्यादुदरं हयास्य ते मे ॥ ४॥

praṇamadvidhivāsabhavyapadmaṃ śubhapītāmbaraśobhi divyabhūṣam |akhilāṇḍasamudbhavārthanābhismaraṇe syādudaraṃ hayāsya te me || 4||

उपदेशकरेण दक्षिणेन स्फुरितं पुस्तकधारिणा करेण ।अरिशङ्खनिवर्तितारिपाणिद्वयमश्वास्व! वपुस्तव स्मरेयम् ॥ ५॥

upadeśakareṇa dakṣiṇena sphuritaṃ pustakadhāriṇā kareṇa |ariśaṅkhanivartitāripāṇidvayamaśvāsva! vapustava smareyam || 5||

निखिलाश्रितजीवधीविकास व्रजवद्भावितदीप्तिकौस्तुभाढ्यम् ।कलितं वनमालया च वक्षस्तव संश्लिष्य धिया हयास्य मोदे ॥ ६॥

nikhilāśritajīvadhīvikāsa vrajavadbhāvitadīptikaustubhāḍhyam |kalitaṃ vanamālayā ca vakṣastava saṃśliṣya dhiyā hayāsya mode || 6||

निकटस्थितपाञ्चजन्यवाञ्छ्यस्फुरदाकारशुभध्वनिं सुदीर्घाम् ।परखण्डनतर्कबाणपूर्णेषुधितुल्यां हयकन्धरां स्मरामि ॥ ७॥

nikaṭasthitapāñcajanyavāñchyasphuradākāraśubhadhvaniṃ sudīrghām |parakhaṇḍanatarkabāṇapūrṇeṣudhitulyāṃ hayakandharāṃ smarāmi || 7||

अमृतायितहल्हलुक्तिधूताखिलहालाहलरूपहैतुकोक्ति ।वदनं सदनं करोत्वजस्रं हृदयं मे सदयं प्रभो! हयास्य! ॥ ८॥

amṛtāyitahalhaluktidhūtākhilahālāhalarūpahaitukokti |vadanaṃ sadanaṃ karotvajasraṃ hṛdayaṃ me sadayaṃ prabho! hayāsya! || 8||

तुरगास्य! कटाक्षधारया त्वंकलुषव्रातमपास्य मे विधेहि ।शठजिद्यतिराजवेदचूडागुरुसूक्त्यादृतसर्वतत्त्वबोधम् ॥ ९॥

turagāsya! kaṭākṣadhārayā tvaṃkaluṣavrātamapāsya me vidhehi |śaṭhajidyatirājavedacūḍāgurusūktyādṛtasarvatattvabodham || 9||

श्रयदार्तिरवश्रुतीच्छयेवस्थुट मुन्नामितकर्णमश्ववक्त्र!।स्फुटसान्द्रसटाजटाभिरामंरमयेन्मे हृदयं शिरस्त्वदीयम् ॥ १०॥

śrayadārtiravaśrutīcchayevasthuṭa munnāmitakarṇamaśvavaktra!|sphuṭasāndrasaṭājaṭābhirāmaṃramayenme hṛdayaṃ śirastvadīyam || 10||

इति ते हयवक्त्र! दिव्यरूपेपदजङ्घोरुकटिक्रमेण पाणीन् ।हृदयं गळमास्यमक्षि शीर्षंकलयेत् यः सकलाः कलास्तदाप्ताः ॥ ११॥

iti te hayavaktra! divyarūpepadajaṅghorukaṭikrameṇa pāṇīn |hṛdayaṃ gaḷamāsyamakṣi śīrṣaṃkalayet yaḥ sakalāḥ kalāstadāptāḥ || 11||

सितपद्मनिषण्णमम्बुजाक्षंस्फटिकाद्रिप्रतिमं रमासमेतम् ।हयकण्ठमकुण्ठवाहिधीवाक्द्वयसिद्।ह्ध्यै उषसि स्मरामि नित्यम् ॥ १२॥

sitapadmaniṣaṇṇamambujākṣaṃsphaṭikādripratimaṃ ramāsametam |hayakaṇṭhamakuṇṭhavāhidhīvākdvayasid|hdhyai uṣasi smarāmi nityam || 12||

अभिगन्तुमपि प्रपत्तु मेवंगदितुं मङ्गळमातनोः स्तुतीस्त्वम् ।त्वदुपाश्रितमन्मुखेनपूर्वंहयवक्त्राकृतिचिन्तनं त्विदानीम् ॥ १३॥

abhigantumapi prapattu mevaṃgadituṃ maṅgaḷamātanoḥ stutīstvam |tvadupāśritamanmukhenapūrvaṃhayavaktrākṛticintanaṃ tvidānīm || 13||

इति सन्ध्यसमीक्षितावदातस्फुटपूर्णाश्ववपुहयास्यभक्तः!।नवदेशिकवीरराघवार्यो व्यतनोत् प्रातुरुषस्सु चिन्तनार्थम् ॥ १४॥

iti sandhyasamīkṣitāvadātasphuṭapūrṇāśvavapuhayāsyabhaktaḥ!|navadeśikavīrarāghavāryo vyatanot prāturuṣassu cintanārtham || 14||

विद्याविश्राणनोदन्तो हयग्रीवः परः पुमान् ।अनुग्रहं वितनुतामाश्रितेष्वनवग्रहम् ॥ १५॥

vidyāviśrāṇanodanto hayagrīvaḥ paraḥ pumān |anugrahaṃ vitanutāmāśriteṣvanavagraham || 15||

सेवे लक्ष्मीहयमुख! कुरु त्वं दयात्वत्वदाब्जेजानुन्यूरौ घनकटितटे दिव्यपीताम्बराढ्ये ।कुक्षौ वक्षस्यपि च विपुले वैजयन्त्यादिभूषेहस्ते पुस्तान्वयिनि ललिताक्षे सचक्रे सशङ्खे ॥ १६॥

seve lakṣmīhayamukha! kuru tvaṃ dayātvatvadābjejānunyūrau ghanakaṭitaṭe divyapītāmbarāḍhye |kukṣau vakṣasyapi ca vipule vaijayantyādibhūṣehaste pustānvayini lalitākṣe sacakre saśaṅkhe || 16||

दीर्घग्रीवा मुखपुटमहानासिका गण्डपाळीस्मेराम्भोजप्रतिमनयनभ्रूलसद्वक्त्रबिम्बे ।शीर्षे चोच्चे श्रवसि परितो विस्तृतायां सटायांस्मृत्वा चिन्तामुखमनुभवेत् श्रीसखं त्वां समग्रम् ॥ १७॥

dīrghagrīvā mukhapuṭamahānāsikā gaṇḍapāḷīsmerāmbhojapratimanayanabhrūlasadvaktrabimbe |śīrṣe cocce śravasi parito vistṛtāyāṃ saṭāyāṃsmṛtvā cintāmukhamanubhavet śrīsakhaṃ tvāṃ samagram || 17||

इति श्रीलक्ष्मीहयग्रीवध्यानं सम्पूर्णम् ।

iti śrīlakṣmīhayagrīvadhyānaṃ sampūrṇam |