तरणिवाक्कुसुमाञ्जलिः Taranivakkusumajjalih

श्रीगणेशाय नमः ।अरुणकमलासनस्थं त्रिनयनवेदत्रयाकृतिं हस्तैः ।दानाभये सरोजे दधतं वन्देऽहमर्कमरुणाभम् ॥ १॥

śrīgaṇeśāya namaḥ |aruṇakamalāsanasthaṃ trinayanavedatrayākṛtiṃ hastaiḥ |dānābhaye saroje dadhataṃ vande'hamarkamaruṇābham || 1||

केयूरकटककुण्डलहारविभूषाविभूषणोत्तंसम् ।उदयाचलचूडामणिमनिशं धामैव वेद्मि किमपि परम् ॥ २॥

keyūrakaṭakakuṇḍalahāravibhūṣāvibhūṣaṇottaṃsam |udayācalacūḍāmaṇimaniśaṃ dhāmaiva vedmi kimapi param || 2||

हित्वा चरणाम्भोजं भोजं भोजं ह विषयविषवल्लिम् ।माद्यन्मनोमिलिन्दस्त्वया त्रपो मेऽज किमुपेक्ष्यः ॥ ३॥

hitvā caraṇāmbhojaṃ bhojaṃ bhojaṃ ha viṣayaviṣavallim |mādyanmanomilindastvayā trapo me'ja kimupekṣyaḥ || 3||

विषकन्दलौ, तरुण्याः कुचौ विजानन्नमृतकुम्भौ ।घूर्णंस्तत्र निमग्नः पूर्णं परिमन्यमानः एव स्वम् ॥ ४॥

viṣakandalau, taruṇyāḥ kucau vijānannamṛtakumbhau |ghūrṇaṃstatra nimagnaḥ pūrṇaṃ parimanyamānaḥ eva svam || 4||

परिणामदुःखसाधनमखिलं सुखसा[ध]नत्वेन ।गृह्णन् परापवादं परनिन्दां परविमत्सरं कुर्वन् ॥ ५॥

pariṇāmaduḥkhasādhanamakhilaṃ sukhasā[dha]natvena |gṛhṇan parāpavādaṃ paranindāṃ paravimatsaraṃ kurvan || 5||

मदमत्ययं त्वदन्यैखार्यमाप्ते मनोमिलिन्दे मे ।यदिहौदासि(सी)न्यं ते गदहन्तृत्त्वं तवैव हतम् ॥ ६॥

madamatyayaṃ tvadanyaikhāryamāpte manomilinde me |yadihaudāsi(sī)nyaṃ te gadahantṛttvaṃ tavaiva hatam || 6||

संसारसा(शा)खिशाखामृगया मे हा मनोवृत्त्या ।कामातिशीतशान्त्यै त्वत्स्मृतिवह्निर्न कामकाकिन्यः ॥ ७॥

saṃsārasā(śā)khiśākhāmṛgayā me hā manovṛttyā |kāmātiśītaśāntyai tvatsmṛtivahnirna kāmakākinyaḥ || 7||

त्रातो मयूरमुख्यो जातो यशसः समुद्रेकः ।किमतः प्रयोजनं ते स्वयशःसङ्कोचनिर्भीकः ॥ ८॥

trāto mayūramukhyo jāto yaśasaḥ samudrekaḥ |kimataḥ prayojanaṃ te svayaśaḥsaṅkocanirbhīkaḥ || 8||

यद्यतिपापिष्ठोऽहं तथापि ते नाथ नोपेक्ष्यः ।मात्रोदरपतितः किं सर्पः परिपाल्यते नैव ॥ ९॥

yadyatipāpiṣṭho'haṃ tathāpi te nātha nopekṣyaḥ |mātrodarapatitaḥ kiṃ sarpaḥ paripālyate naiva || 9||

मोहान्धतमसबहुतरपरिभृत्यपरसुन्दरीदर्याम् ।मय्यशक्ते कौशिकबुद्।ह्ध्या करुणोऽसि किमित नेन्द्रे हा ॥ १०॥

mohāndhatamasabahutaraparibhṛtyaparasundarīdaryām |mayyaśakte kauśikabud|hdhyā karuṇo'si kimita nendre hā || 10||

त्वमदीनोऽहं दीनस्त्वं सर्वज्ञो ह्यहं तु किञ्चिज्ज्ञः ।त्वं शक्तोऽहमशक्तः कथमुभयोः शोभनाचर्य्यम् ॥ ११॥

tvamadīno'haṃ dīnastvaṃ sarvajño hyahaṃ tu kiñcijjñaḥ |tvaṃ śakto'hamaśaktaḥ kathamubhayoḥ śobhanācaryyam || 11||

त्वदुपेक्षितं त्वनाथ । वदति जने मां न लज्जसे नाथ ।उचितं का गुणचिन्तां वेदान्ते निर्गुणे गीते ॥ १२॥

tvadupekṣitaṃ tvanātha | vadati jane māṃ na lajjase nātha |ucitaṃ kā guṇacintāṃ vedānte nirguṇe gīte || 12||

पापशवादुत्पन्ना मन्मतिजायैव तेन विहरन्ती ।आशापाशं दत्त्वा भवकूपे क्षिपति पाहि दीन पुमान् ॥ १३॥

pāpaśavādutpannā manmatijāyaiva tena viharantī |āśāpāśaṃ dattvā bhavakūpe kṣipati pāhi dīna pumān || 13||

करुणागौरवहितं लिप्सालघुमल्पमनिशं माम् ।अल्पोऽपि विषयवायुर्भ्रमयति बहु तूलमलसोऽसि ॥ १४॥

karuṇāgauravahitaṃ lipsālaghumalpamaniśaṃ mām |alpo'pi viṣayavāyurbhramayati bahu tūlamalaso'si || 14||

त्वद्भक्तिसारशून्यं विषयमरुद्भ्रामितं कृपाचन्द्र ।करुणाकटाक्षकिरणस्तृणमिव किं मां विहाय विस्फुरति ॥ १५॥

tvadbhaktisāraśūnyaṃ viṣayamarudbhrāmitaṃ kṛpācandra |karuṇākaṭākṣakiraṇastṛṇamiva kiṃ māṃ vihāya visphurati || 15||

त्रिभुवनपाल महेश म्लायति ते बालकुलोऽसौ ।कामदवानलदग्धः करुणामृतसेचने कथं कठिनः ॥ १६॥

tribhuvanapāla maheśa mlāyati te bālakulo'sau |kāmadavānaladagdhaḥ karuṇāmṛtasecane kathaṃ kaṭhinaḥ || 16||

तृष्णोत्कलिकाकुलितान्काममहानक्रकवलितान्तनयान् ।संसारसागरे मग्नाद्भीतः कथं सहस्रकरः ॥ १७॥

tṛṣṇotkalikākulitānkāmamahānakrakavalitāntanayān |saṃsārasāgare magnādbhītaḥ kathaṃ sahasrakaraḥ || 17||

विश्वम्भर त्वदाज्ञोल्लङ्घिनमव मां गले पतितम् ।पाययति न पयोधरमम्बा कुटिलं शिशुं गले लग्नम् ॥ १८॥

viśvambhara tvadājñollaṅghinamava māṃ gale patitam |pāyayati na payodharamambā kuṭilaṃ śiśuṃ gale lagnam || 18||

दिशि दिशि सरस्सु सरसीरुहेषु कृपया करः कथं स्फुरति ।दीनदयालय तव मम शिरोऽम्बुजे नो स्वतन्त्रस्य ॥ १९॥

diśi diśi sarassu sarasīruheṣu kṛpayā karaḥ kathaṃ sphurati |dīnadayālaya tava mama śiro'mbuje no svatantrasya || 19||

गुणगुर्वी त्वन्माया नवरसमय मां नटं भुवनरङ्गे ।नर्त्तयति त्वत्पुरतस्तुष्यसि नानेकजन्मभूमिकया ॥ २०॥

guṇagurvī tvanmāyā navarasamaya māṃ naṭaṃ bhuvanaraṅge |narttayati tvatpuratastuṣyasi nānekajanmabhūmikayā || 20||

बलिपदवीं न न च सुधां प्रभुत्वमैन्द्रं पदं न याचेऽहम् ।करुणाकटाक्षलेशं शेषे भवतः कथं निमीलितदृक् ॥ २१॥

balipadavīṃ na na ca sudhāṃ prabhutvamaindraṃ padaṃ na yāce'ham |karuṇākaṭākṣaleśaṃ śeṣe bhavataḥ kathaṃ nimīlitadṛk || 21||

रागद्वेषारण्यक कण्डगरीयातिजनितपङ्कमलम् ।संशोष्य मानसं मे सरः कथं पूर्यते न बोधजलैः ॥ २२॥

rāgadveṣāraṇyaka kaṇḍagarīyātijanitapaṅkamalam |saṃśoṣya mānasaṃ me saraḥ kathaṃ pūryate na bodhajalaiḥ || 22||

रटनां शृणोषि नो मे विकर्तनानेकशोऽर्थितोऽपि बटोः ।सुप्तः किं गुरुकार्याशक्तः किं वा विकर्णोऽसि ॥ २३॥

raṭanāṃ śṛṇoṣi no me vikartanānekaśo'rthito'pi baṭoḥ |suptaḥ kiṃ gurukāryāśaktaḥ kiṃ vā vikarṇo'si || 23||

कामादिशत्रुभिर्मे पुरं वशीकृत्य पुण्यधनम् ।बोभुज्यते दयालो नैव शयालुत्वमुचितं ते ॥ २४॥

kāmādiśatrubhirme puraṃ vaśīkṛtya puṇyadhanam |bobhujyate dayālo naiva śayālutvamucitaṃ te || 24||

शरणागते तु पामरबुद्।ह्ध्या मयि नावहेलनं घटते ।शबरी रामेण कथं कथय कृपालो कृता कृपापात्रम् ॥ २५॥

śaraṇāgate tu pāmarabud|hdhyā mayi nāvahelanaṃ ghaṭate |śabarī rāmeṇa kathaṃ kathaya kṛpālo kṛtā kṛpāpātram || 25||

दुःखचपेटां दातुं यद्युद्युक्तोऽसि तेऽंशुकप्राप्तम् ।मुञ्चेयं त्वपराधी लालनमभिलाषुकः कथं तात ॥ २६॥

duḥkhacapeṭāṃ dātuṃ yadyudyukto'si te'ṃśukaprāptam |muñceyaṃ tvaparādhī lālanamabhilāṣukaḥ kathaṃ tāta || 26||

विष्णो मदीयसुमतिदुपदसुतां धर्मदुर्बलेशां हा ।कर्षति केशग्राहं मत्सरदुःशासनो गतः क्वासि ॥ २७॥

viṣṇo madīyasumatidupadasutāṃ dharmadurbaleśāṃ hā |karṣati keśagrāhaṃ matsaraduḥśāsano gataḥ kvāsi || 27||

उदरे नारककुण्डे पुनःपुनश्चेन्न तुष्यसि क्षिपसि ।क्षिप निःसृतं सृतौ मां मायापाशैर्बधान हृत्स्वामिन् ॥ २८॥

udare nārakakuṇḍe punaḥpunaścenna tuṣyasi kṣipasi |kṣipa niḥsṛtaṃ sṛtau māṃ māyāpāśairbadhāna hṛtsvāmin || 28||

तेजोऽभावस्तम इति वितथं किं नो भणन्ति काणादाः ।भवति त्रिभुवनदीपेऽन्यथा कथं तधृदि स्यान्मे ॥ २९॥

tejo'bhāvastama iti vitathaṃ kiṃ no bhaṇanti kāṇādāḥ |bhavati tribhuvanadīpe'nyathā kathaṃ tadhṛdi syānme || 29||

त्रिभुवनदीपालोके तेऽर्थाञ्ज गतोऽवभास्यति तूर्णम् ।दूरीकृत्य तमो मे मनसि ततस्त्वं स्वयं न भासि कथम् ॥ ३०॥

tribhuvanadīpāloke te'rthāñja gato'vabhāsyati tūrṇam |dūrīkṛtya tamo me manasi tatastvaṃ svayaṃ na bhāsi katham || 30||

तरणौ मामपराधिनमति यदि जानास्यखण्डविततगुणैः ।स्वैर्बद्ध्वा करुणाब्धौ विरूपितं किं न मिहिर मज्जयसि ॥ ३१॥

taraṇau māmaparādhinamati yadi jānāsyakhaṇḍavitataguṇaiḥ |svairbaddhvā karuṇābdhau virūpitaṃ kiṃ na mihira majjayasi || 31||

सप्ताश्वमनसतुरगः कामवशो मे स्ववृत्तिपरिणतिषु ।वडवासु किं वृषस्यति नारुह्य द्राक् कथं वशीकुरुषे ॥ ३२॥

saptāśvamanasaturagaḥ kāmavaśo me svavṛttipariṇatiṣu |vaḍavāsu kiṃ vṛṣasyati nāruhya drāk kathaṃ vaśīkuruṣe || 32||

समदृष्टेस्तव 'करुणा मयि भूतलवज्जपासु लौहित्यम् ।अन्यत्र स्फटिक इव प्रभाति वैषम्यमिति कुतोऽधीतम् ॥ ३३॥

samadṛṣṭestava 'karuṇā mayi bhūtalavajjapāsu lauhityam |anyatra sphaṭika iva prabhāti vaiṣamyamiti kuto'dhītam || 33||

रटयसि बहुलं घटयसि मयि न स्नेहं मनाङ्विरमति मे ।चेतस्तत् कटुवाग्भिर्यद्यसि रुष्टः कथं न नाशयसि ॥ ३४॥

raṭayasi bahulaṃ ghaṭayasi mayi na snehaṃ manāṅviramati me |cetastat kaṭuvāgbhiryadyasi ruṣṭaḥ kathaṃ na nāśayasi || 34||

त्वत्करुणा द्वापरिणा त्वत्स्मृतिदुःखे मया प्रभो भजता ।सेषन्मुमुक्षुणाप्तानुमीयतेऽतो विरम्यते नैव ॥ ३५॥

tvatkaruṇā dvāpariṇā tvatsmṛtiduḥkhe mayā prabho bhajatā |seṣanmumukṣuṇāptānumīyate'to viramyate naiva || 35||

यद्यङ्कुरितानुमिता जन्यजनकभावभञ्जनापत्तेः ।साऽस्त्येव पामरे मयि पूर्णय पूर्णोऽसि नैव तेऽपेक्षा ॥ ३६॥

yadyaṅkuritānumitā janyajanakabhāvabhañjanāpatteḥ |sā'styeva pāmare mayi pūrṇaya pūrṇo'si naiva te'pekṣā || 36||

गुणवर्णनोपदेशः प्रतारणेयं न विश्वरूपकृता ।गुणवर्णनं त्वदीयं जन्मशतेनापि केन कर्तव्यम् ॥ ३७॥

guṇavarṇanopadeśaḥ pratāraṇeyaṃ na viśvarūpakṛtā |guṇavarṇanaṃ tvadīyaṃ janmaśatenāpi kena kartavyam || 37||

मन्मतिरत्यल्पातोऽल्पमपि त्वां स्तोतुमीश ह्रेषेयम् ।करुणाकटाक्षरहितस्तस्त्रहि तस्यां न शक्तिह्रासः स्यात् ॥ ३८॥

manmatiratyalpāto'lpamapi tvāṃ stotumīśa hreṣeyam |karuṇākaṭākṣarahitastastrahi tasyāṃ na śaktihrāsaḥ syāt || 38||

भवभयहारमहार्यं निगुर्णधार्यं भयादनुत्तार्यम् ।परमानन्दाचार्यं तमयानार्यं जहातु मा मूढः ॥ ३९॥

bhavabhayahāramahāryaṃ nigurṇadhāryaṃ bhayādanuttāryam |paramānandācāryaṃ tamayānāryaṃ jahātu mā mūḍhaḥ || 39||

पूरयति मानसं यस्त्वत्स्मृतिधाराभिरवकरव्याप्तम् ।भूषयति परमहंसस्तत्तेऽस्या लोलिताः प्रगततीराः ॥ ४०॥

pūrayati mānasaṃ yastvatsmṛtidhārābhiravakaravyāptam |bhūṣayati paramahaṃsastatte'syā lolitāḥ pragatatīrāḥ || 40||

त्वन्नामस्मृत्यरणी समुद्गते ज्ञानहुतभुजि जितकालाः ।विषयहवींष्याजुहाति ये वैराग्यत्रुरुचा बुधाः खकुण्डस्थे ॥ ४१॥

tvannāmasmṛtyaraṇī samudgate jñānahutabhuji jitakālāḥ |viṣayahavīṃṣyājuhāti ye vairāgyatrurucā budhāḥ khakuṇḍasthe || 41||

मानसररक्तो हंसो भवत्कथाकामधेनुपीयूषम् ।यः पिबति विषयनीरादुद्धत्यास्मान्न परमहंसोऽन्यः ॥ ४२॥

mānasararakto haṃso bhavatkathākāmadhenupīyūṣam |yaḥ pibati viṣayanīrāduddhatyāsmānna paramahaṃso'nyaḥ || 42||

कल्पतरुकामदोग्धीचिन्तामणयोऽपि यन्मनोरथदाः ।फलसि स्वं फलमुचितं स्वसेवितुस्तन्मनःपथातीतम् ॥ ४३॥

kalpatarukāmadogdhīcintāmaṇayo'pi yanmanorathadāḥ |phalasi svaṃ phalamucitaṃ svasevitustanmanaḥpathātītam || 43||

क्षुण्णं यन्मनसा तत् स्वविलसितं कल्पपादपः फलति ।त्वमतः स्वसेवितुः स्वं फलं विजाने मनःपथातीतम् ॥ ४४॥

kṣuṇṇaṃ yanmanasā tat svavilasitaṃ kalpapādapaḥ phalati |tvamataḥ svasevituḥ svaṃ phalaṃ vijāne manaḥpathātītam || 44||

त्वद्भक्तिकामधेनुं दोग्ध्यमृतं दुग्धरत्नगोर्मेरोः ।शिर आक्रमते कलयति कुटिलं कालं पलालसदृशं सः ॥ ४५॥

tvadbhaktikāmadhenuṃ dogdhyamṛtaṃ dugdharatnagormeroḥ |śira ākramate kalayati kuṭilaṃ kālaṃ palālasadṛśaṃ saḥ || 45||

त्वज्जन्ममधुरिमा यैरनुभूतस्ते बुधा बुधा न बुधाः ।स्पृहयन्ति त्वन्निपीताधरैम्बायै न रम्भायै ॥ ४६॥

tvajjanmamadhurimā yairanubhūtaste budhā budhā na budhāḥ |spṛhayanti tvannipītādharaimbāyai na rambhāyai || 46||

आरूढभक्तिवीरुद्भवदाह्वा मन्दाचलक्षुभितात् ।करुणाब्धेर्भवतोऽमृतमाप्तमनन्तं त एव बुधाः ॥ ४७॥

ārūḍhabhaktivīrudbhavadāhvā mandācalakṣubhitāt |karuṇābdherbhavato'mṛtamāptamanantaṃ ta eva budhāḥ || 47||

अग्रस्थितमुखचन्द्राद्गलोदयाद्रेरुदितमात्तम् ।त्वन्नमहृद्गुहायास्तमस्ततिं हरति किं भवत्स्पर्धि ॥ ४८॥

agrasthitamukhacandrādgalodayādreruditamāttam |tvannamahṛdguhāyāstamastatiṃ harati kiṃ bhavatspardhi || 48||

शतकोटिदानदक्षं विदग्धपापौघपर्वतस्मरणम् ।विमदीकृतपविपरिणतमैन्द्रपदत्वेन नाम भवदीयम् ॥ ४९॥

śatakoṭidānadakṣaṃ vidagdhapāpaughaparvatasmaraṇam |vimadīkṛtapavipariṇatamaindrapadatvena nāma bhavadīyam || 49||

पैतामहीं तनुं तां तदुज्झितां रागिणीं यदुदयास्ते ।यत् सम्पर्कात् प्रणमति हरोऽप्यतरोऽस्मात् परं न मन्येऽहम् ॥ ५०॥

paitāmahīṃ tanuṃ tāṃ tadujjhitāṃ rāgiṇīṃ yadudayāste |yat samparkāt praṇamati haro'pyataro'smāt paraṃ na manye'ham || 50||

यश्चरिकरिति हि विश्वम्बरी भरित्यपि च सञ्जरिहरतितमाम् ।अञ्जलिरकारि तैरपि सायं प्रातर्यदग्रतो वन्दे ॥ ५१॥

yaścarikariti hi viśvambarī bharityapi ca sañjariharatitamām |añjalirakāri tairapi sāyaṃ prātaryadagrato vande || 51||

उदये विधिरूपस्त्वं मध्याह्ने शङ्करः स्वयं सायम् ।विष्णुरिति वदन्तु विमला वयं तु यत्त्वं न तन्न जानीमः ॥ ५२॥

udaye vidhirūpastvaṃ madhyāhne śaṅkaraḥ svayaṃ sāyam |viṣṇuriti vadantu vimalā vayaṃ tu yattvaṃ na tanna jānīmaḥ || 52||

सप्तस्वरोदकान्तं रसमिव शान्तं सुवर्णसप्ताश्वैः ।सप्तभिरिव सामभिरहमूढं धामैव वेद्मि किमपि परम् ॥ ५३॥

saptasvarodakāntaṃ rasamiva śāntaṃ suvarṇasaptāśvaiḥ |saptabhiriva sāmabhirahamūḍhaṃ dhāmaiva vedmi kimapi param || 53||

प्राक्तनमनुदिनमुदितं विरजस्कं रागिणं सदयमदयम् ।फलदमफलदं शरणं कुरु कुरु रे जीव जहिहि मृत्युभयम् ॥ ५४॥

prāktanamanudinamuditaṃ virajaskaṃ rāgiṇaṃ sadayamadayam |phaladamaphaladaṃ śaraṇaṃ kuru kuru re jīva jahihi mṛtyubhayam || 54||

दीनदयालय रङ्कं शङ्कर कामानलातिपरितप्तम् ।गङ्गाधर भवजलधौ मग्नं मां पाहि परतन्त्रम् ॥ ५५॥

dīnadayālaya raṅkaṃ śaṅkara kāmānalātiparitaptam |gaṅgādhara bhavajaladhau magnaṃ māṃ pāhi paratantram || 55||

अशुचिं चण्डचरित्रं मां यदि जानासि चण्डिकाजाने ।हालाहलं कपालं व्यालं भालानलप्रभो जहिहि ॥ ५६॥

aśuciṃ caṇḍacaritraṃ māṃ yadi jānāsi caṇḍikājāne |hālāhalaṃ kapālaṃ vyālaṃ bhālānalaprabho jahihi || 56||

पापं त्वदेकशरणं हालाहलमेव मन्यसे यदि माम् ।तद्वत्कण्ठविलग्नं तत्र निमग्नं कथं कुरुषे वा ॥ ५७॥

pāpaṃ tvadekaśaraṇaṃ hālāhalameva manyase yadi mām |tadvatkaṇṭhavilagnaṃ tatra nimagnaṃ kathaṃ kuruṣe vā || 57||

त्वन्महिममदपराधौ पारेसङ्ख्यं त्वपादपरिमाणौ ।तदनुपमत्वं गच्छति परिकरबन्धं कथं न कुरुषे द्राक् ॥ ५८॥

tvanmahimamadaparādhau pāresaṅkhyaṃ tvapādaparimāṇau |tadanupamatvaṃ gacchati parikarabandhaṃ kathaṃ na kuruṣe drāk || 58||

मत्सदृशः पतितः स्यान्न पतितपावन कथं तथा त्वं ते ।मामतिपतितं मत्वा हित्वा वोढासि कां यशोग्रन्थिम् ॥ ५९॥

matsadṛśaḥ patitaḥ syānna patitapāvana kathaṃ tathā tvaṃ te |māmatipatitaṃ matvā hitvā voḍhāsi kāṃ yaśogranthim || 59||

यदि पतितपावनत्वं लब्धुं पतितोऽपि सृष्टाऽस्ति ।तल्लब्ध्वा मदुपेक्षाव्याधिनिवृत्तौ भिषग्द्रोहः ॥ ६०॥

yadi patitapāvanatvaṃ labdhuṃ patito'pi sṛṣṭā'sti |tallabdhvā madupekṣāvyādhinivṛttau bhiṣagdrohaḥ || 60||

कलिकाले जनतायाः स्वार्थपरत्वं कथं हि दोषाय ।प्रभुरपि तथाविधः किं यन्मां कीनाश आर्पयसि पतितम् ॥ ६१॥

kalikāle janatāyāḥ svārthaparatvaṃ kathaṃ hi doṣāya |prabhurapi tathāvidhaḥ kiṃ yanmāṃ kīnāśa ārpayasi patitam || 61||

सधृदयं नवनीतं मुञ्च कठोरत्वमुचितं ते ।संसारानलतप्तं मज्जय करुणामृतान्बुधौ मां ते ॥ ६२॥

sadhṛdayaṃ navanītaṃ muñca kaṭhoratvamucitaṃ te |saṃsārānalataptaṃ majjaya karuṇāmṛtānbudhau māṃ te || 62||

अपराधाम्बुधिवल्लभ रामसुतोत्थं वचो विषं कण्ठे ।सह राक्षेपकटुत्वं दधाति हरता न हस्तगा तस्य ॥ ६३॥

aparādhāmbudhivallabha rāmasutotthaṃ vaco viṣaṃ kaṇṭhe |saha rākṣepakaṭutvaṃ dadhāti haratā na hastagā tasya || 63||

साहुनृपतिबहुमान्यो गोकुलतनयः सुखानन्दः ।तदनुजवल्लभरामात्मेच्छारामेण मिहिरमग्नहृदा ॥ ६४॥

sāhunṛpatibahumānyo gokulatanayaḥ sukhānandaḥ |tadanujavallabharāmātmecchārāmeṇa mihiramagnahṛdā || 64||

श्रीमन्माधवनरपतिविरचितजीवातुजनितसत्त्ववता ।विलसितपदपत्रार्पितनन्दकसद्गन्धमुदितसमधुपम् ॥रचितं वाक्कुसुमाञ्जलि मीने फलदं युधोऽर्पयतु ॥ ६५॥

śrīmanmādhavanarapativiracitajīvātujanitasattvavatā |vilasitapadapatrārpitanandakasadgandhamuditasamadhupam ||racitaṃ vākkusumāñjali mīne phaladaṃ yudho'rpayatu || 65||

॥ इति श्रीइच्छारामशास्त्रिविरचितस्तरणिवाक्कुसुमाज्जलिः समाप्तः ॥

|| iti śrīicchārāmaśāstriviracitastaraṇivākkusumājjaliḥ samāptaḥ ||