श्रीरामप्रपत्तिः Agradevacharyakrita Shriramaprapattih

स्वामिन् ते शेषभूतोऽहं भोग्यस्ते रक्ष्य एव च ।अकिञ्चनोऽनन्योपायस्त्वत्कैङ्कर्यैकभोग्यकः ॥ १॥

svāmin te śeṣabhūto'haṃ bhogyaste rakṣya eva ca |akiñcano'nanyopāyastvatkaiṅkaryaikabhogyakaḥ || 1||

अगतिश्चानुकूलोऽहं प्रातिकूल्येन वर्जितः ।रक्षिष्यतीति विश्वासी स्वरक्षाप्रार्थनायुतः ॥ २॥

agatiścānukūlo'haṃ prātikūlyena varjitaḥ |rakṣiṣyatīti viśvāsī svarakṣāprārthanāyutaḥ || 2||

कृपणोऽहं दयासिन्धो सर्वापापकरस्तथा ।स्वञ्च स्वीयञ्च यत्किञ्चित् त्वयि न्यस्यामि स्वीकुरु ॥ ३॥

kṛpaṇo'haṃ dayāsindho sarvāpāpakarastathā |svañca svīyañca yatkiñcit tvayi nyasyāmi svīkuru || 3||

न्यस्याम्यकिञ्चनः श्रीमन्नात्मरक्षाभरं त्वयि ।त्वत्प्राप्तौ मे उपायस्त्वं कृपया भव राघव ॥ ४॥

nyasyāmyakiñcanaḥ śrīmannātmarakṣābharaṃ tvayi |tvatprāptau me upāyastvaṃ kṛpayā bhava rāghava || 4||

एतच्चराचरं सर्वं यच्च यावच्च श्रूयते ।सर्वमस्ति त्वदीयं ही श्रुतिभिश्चावगम्यते ॥ ५॥

etaccarācaraṃ sarvaṃ yacca yāvacca śrūyate |sarvamasti tvadīyaṃ hī śrutibhiścāvagamyate || 5||

न तादृशं दृढं ज्ञानं मयि स्वामिन् प्रतिष्ठितम् ।त्वं तु सर्वं विजानासि सर्वं वस्तु ममेति च ॥ ६॥

na tādṛśaṃ dṛḍhaṃ jñānaṃ mayi svāmin pratiṣṭhitam |tvaṃ tu sarvaṃ vijānāsi sarvaṃ vastu mameti ca || 6||

संसारसागरे भूमन् तत् त्वद्वस्तुनिमज्जितम् ।पश्यसि त्वं समर्थः सन् कारणं किं वद प्रभो ॥ ७॥

saṃsārasāgare bhūman tat tvadvastunimajjitam |paśyasi tvaṃ samarthaḥ san kāraṇaṃ kiṃ vada prabho || 7||

चेतनाचेतनं सर्वं मदीयं सत्यमस्ति वै ।जीवोऽप्यसौ मदीयश्चेत्यभिमानान्निमज्जते ॥ ८॥

cetanācetanaṃ sarvaṃ madīyaṃ satyamasti vai |jīvo'pyasau madīyaścetyabhimānānnimajjate || 8||

यावत्स्वत्वाभिमानोऽस्य तावत्संसारसागरे ।निमज्जितोभिमानान्ते द्युद्धरिष्यामि चेद्वद ॥ ९॥

yāvatsvatvābhimāno'sya tāvatsaṃsārasāgare |nimajjitobhimānānte dyuddhariṣyāmi cedvada || 9||

सत्यमहं मदीयश्च सर्वमन्यत्तवास्ति वै ।तथाप्येषोभिमानो मे हेतुस्तव नियोजनम् ॥ १०॥

satyamahaṃ madīyaśca sarvamanyattavāsti vai |tathāpyeṣobhimāno me hetustava niyojanam || 10||

अहं मदीयञ्चेत्येषो योऽभिमानो दुरत्ययः ।त्वयि न्यस्यामि तं स्वामिन् त्वदीयं तं हि स्वीकुरु ॥ ११॥

ahaṃ madīyañcetyeṣo yo'bhimāno duratyayaḥ |tvayi nyasyāmi taṃ svāmin tvadīyaṃ taṃ hi svīkuru || 11||

निर्हेतुकृपया सर्वं स्वीकृत्य करुणानिधे ।अहं ममाभिमानं मे निखिलं छिन्धि मूलतः ॥ १२॥

nirhetukṛpayā sarvaṃ svīkṛtya karuṇānidhe |ahaṃ mamābhimānaṃ me nikhilaṃ chindhi mūlataḥ || 12||

यदि नास्त्यानुकुल्यादिर्मयि स्वामिन् यथार्थतः ।बद्धाञ्जलिपुटं दीनं रक्ष मां शरणागतम् ॥ १३॥

yadi nāstyānukulyādirmayi svāmin yathārthataḥ |baddhāñjalipuṭaṃ dīnaṃ rakṣa māṃ śaraṇāgatam || 13||

यथाहं च मदीयञ्च न मे रामस्य तत्त्वतः ।भाति मे हृदये सम्यक् तथा कुरु दयानिधे ॥ १४॥

yathāhaṃ ca madīyañca na me rāmasya tattvataḥ |bhāti me hṛdaye samyak tathā kuru dayānidhe || 14||

त्वन्मायया मलीमसं हृदयं निर्मलं कुरु ।येनाऽहं संविजानामि त्वां त्वदीयश्च तत्त्वतः ॥ १५॥

tvanmāyayā malīmasaṃ hṛdayaṃ nirmalaṃ kuru |yenā'haṃ saṃvijānāmi tvāṃ tvadīyaśca tattvataḥ || 15||

त्वत्कृपादृष्टिमात्रेण तद्धि सर्वं भविष्यति ।न वै परिश्रमः कश्चित् तव तत्र दयानिधे ॥ १६॥

tvatkṛpādṛṣṭimātreṇa taddhi sarvaṃ bhaviṣyati |na vai pariśramaḥ kaścit tava tatra dayānidhe || 16||

प्रार्थयामि महादीनो दीनोद्धार कृपानिधे ।एतद्देहावसाने मां स्वं प्रापय दयाकर ! ॥ १७॥

prārthayāmi mahādīno dīnoddhāra kṛpānidhe |etaddehāvasāne māṃ svaṃ prāpaya dayākara ! || 17||

स्वदत्तज्ञानदीपेन नाशयाज्ञानजं तमः ।स्वतत्त्वज्ञानपूर्वं मां स्वार्थं स्वमर्पय स्वयम् ॥ १८॥

svadattajñānadīpena nāśayājñānajaṃ tamaḥ |svatattvajñānapūrvaṃ māṃ svārthaṃ svamarpaya svayam || 18||

यानि सञ्चितपापानि तानि नाशय मे प्रभो ।अकृत्येषु प्रवृत्तिं मे वारय बुद्धिप्रेरक ॥ १९॥

yāni sañcitapāpāni tāni nāśaya me prabho |akṛtyeṣu pravṛttiṃ me vāraya buddhipreraka || 19||

यथा निर्मुच्य पापेभ्यस्त्वत्प्राप्तेर्योग्यता भवेत् ।मयि स्वामिन् हरे राम तथा त्वं मां स्वयं कुरु ॥ २०॥

yathā nirmucya pāpebhyastvatprāpteryogyatā bhavet |mayi svāmin hare rāma tathā tvaṃ māṃ svayaṃ kuru || 20||

न मे पापविनिर्मोके नापि त्वत्प्राप्तिसाधने ।शक्तिस्तत्र समर्थत्वं स्वप्राप्तेः साधनं भव ॥ २१॥

na me pāpavinirmoke nāpi tvatprāptisādhane |śaktistatra samarthatvaṃ svaprāpteḥ sādhanaṃ bhava || 21||

स्वाग्रे मां पतितं दृष्ट्वा श्रुत्वा च प्रार्थनामिमाम् ।अङ्गीचकार श्रीरामस्तदप्यस्मीह निर्भरः ॥ २२॥

svāgre māṃ patitaṃ dṛṣṭvā śrutvā ca prārthanāmimām |aṅgīcakāra śrīrāmastadapyasmīha nirbharaḥ || 22||

इति श्री अग्रदेवाचार्यकृता श्रीरामप्रपत्तिः समाप्ता ।

iti śrī agradevācāryakṛtā śrīrāmaprapattiḥ samāptā |