हनूमत्पञ्चाशत् Shri Hanumat Panchashat

(स्रग्धरा छन्द)श्रीमान् धीमान् हनूमानसमसमधिकः कीर्तिमान् भक्तिमान् श्रीरामे श्रीराम रामेत्यनवरतरतो नामसङ्कीर्तने यः ।सीमातीतोऽभिरामो विलसति महिमा यस्य रोमाञ्चकारीक्षेमस्तोमं स कामं गमयतु नमतः श्री समीरात्मजो नः ॥ १॥

(sragdharā chanda)śrīmān dhīmān hanūmānasamasamadhikaḥ kīrtimān bhaktimān śrīrāme śrīrāma rāmetyanavaratarato nāmasaṅkīrtane yaḥ |sīmātīto'bhirāmo vilasati mahimā yasya romāñcakārīkṣemastomaṃ sa kāmaṃ gamayatu namataḥ śrī samīrātmajo naḥ || 1||

ओमित्युक्त्वा नमोऽतस्तदनु भगवतेऽप्याञ्जनेयाय चाथशब्दं चान्ते चतुर्थ्यां स महदिति बलं यस्य जातं समस्य ।इत्थं सृष्टं तमष्टादशपरिगणितैरक्षरैरक्षहन्तुःमन्त्रं सर्वेष्टसिद्।ह्ध्यै हुतवहदयिताचूडमाम्रेडयामः ॥ २॥

omityuktvā namo'tastadanu bhagavate'pyāñjaneyāya cāthaśabdaṃ cānte caturthyāṃ sa mahaditi balaṃ yasya jātaṃ samasya |itthaṃ sṛṣṭaṃ tamaṣṭādaśaparigaṇitairakṣarairakṣahantuḥmantraṃ sarveṣṭasid|hdhyai hutavahadayitācūḍamāmreḍayāmaḥ || 2||

वीरो यः केसरीति त्रिभुवनविदितस्तस्य राज्ञोऽञ्जनायांपत्न्यां श्रीरामहेतोस्समजनि तनयो मारुतस्यौरसो यः ।स्वादीयस्सद्यदीयैः प्रभुचरितमहो भाति कृत्यैर्विचित्रैःसद्यो नुद्यादवद्यं कलिबलकलितं केसरिक्षेत्रजो नः ॥ ३॥

vīro yaḥ kesarīti tribhuvanaviditastasya rājño'ñjanāyāṃpatnyāṃ śrīrāmahetossamajani tanayo mārutasyauraso yaḥ |svādīyassadyadīyaiḥ prabhucaritamaho bhāti kṛtyairvicitraiḥsadyo nudyādavadyaṃ kalibalakalitaṃ kesarikṣetrajo naḥ || 3||

अत्रस्तो जातमात्रः फलमिति कलयन् मित्रमाहर्तुकामःपुत्रो वायोः पुराऽयं वियति कृतरयः पुप्लुवे यः प्लवङ्गः ।स त्रायात् वृत्रजेत्रा तदनुकृतहनुर्वज्रपातेन डिम्भःपित्रा संस्तभ्य लोकान् वरममरगणाल्लम्भितो जृम्भितेन ॥ ४॥

atrasto jātamātraḥ phalamiti kalayan mitramāhartukāmaḥputro vāyoḥ purā'yaṃ viyati kṛtarayaḥ pupluve yaḥ plavaṅgaḥ |sa trāyāt vṛtrajetrā tadanukṛtahanurvajrapātena ḍimbhaḥpitrā saṃstabhya lokān varamamaragaṇāllambhito jṛmbhitena || 4||

एकस्सन्नद्वितीयः श्रुतिषु तिसृषु यः पण्डितश्चातुरास्यप्रीत्या पञ्चत्वहीनस्स पवनतनयः षड्गुणस्सप्तसप्तेः ।शिष्योऽष्टाङ्गी नवव्याकरणचणमती रामभक्तः परं नःदिश्यादायुस्सुदीर्घं दशलपनरिपुर्भाग्यमारोग्यभोग्यम् ॥ ५॥

ekassannadvitīyaḥ śrutiṣu tisṛṣu yaḥ paṇḍitaścāturāsyaprītyā pañcatvahīnassa pavanatanayaḥ ṣaḍguṇassaptasapteḥ |śiṣyo'ṣṭāṅgī navavyākaraṇacaṇamatī rāmabhaktaḥ paraṃ naḥdiśyādāyussudīrghaṃ daśalapanaripurbhāgyamārogyabhogyam || 5||

सुग्रीवेणालोक्याग्रजभयचकितेनात्मना पञ्चमेनतूणीबाणासनेद्धौ विपिनमुपगतौ रामरामानुजौ तौ ।शङ्कातङ्काकुलेन प्रणिधिरिव तयोरन्तिकं प्रेषितो यःशङ्कातङ्कापनोदं कलयतु कुशलो भिक्षुवेषो हनूमान् ॥ ६॥

sugrīveṇālokyāgrajabhayacakitenātmanā pañcamenatūṇībāṇāsaneddhau vipinamupagatau rāmarāmānujau tau |śaṅkātaṅkākulena praṇidhiriva tayorantikaṃ preṣito yaḥśaṅkātaṅkāpanodaṃ kalayatu kuśalo bhikṣuveṣo hanūmān || 6||

गत्वा सौमित्रिरामावथ विपिनपथं तौ कथं वा किमर्थंआयातावित्यनेकेरयममरगिरा मध्यमेन स्वरेण ।सम्यक् शब्दप्रयोगोच्चरणविधियुतेनाद्रुतं चाविलम्बंप्रश्नैः पृष्टैः प्रतुष्टं रघुपतिमतनोद्वाग्मितां यस्स दत्ताम् ॥ ७॥

gatvā saumitrirāmāvatha vipinapathaṃ tau kathaṃ vā kimarthaṃāyātāvityanekerayamamaragirā madhyamena svareṇa |samyak śabdaprayogoccaraṇavidhiyutenādrutaṃ cāvilambaṃpraśnaiḥ pṛṣṭaiḥ pratuṣṭaṃ raghupatimatanodvāgmitāṃ yassa dattām || 7||

कञ्जाक्षौ रञ्जयन्तौ वनभुवमभितो मञ्जुतां व्यञ्जयन्तौसञ्जानन् देवतुल्यौ रघुकुलतिलकौ प्राञ्जलिः प्राञ्जलोक्तिः ।युञ्जानस्तेन मैत्री व्यधित रविसुतेनाञ्जसा सञ्जयाययुञ्जन् सञ्जायतां नस्सहृदयसुहृदो रञ्जनायाञ्जनेयः ॥ ८॥

kañjākṣau rañjayantau vanabhuvamabhito mañjutāṃ vyañjayantausañjānan devatulyau raghukulatilakau prāñjaliḥ prāñjaloktiḥ |yuñjānastena maitrī vyadhita ravisutenāñjasā sañjayāyayuñjan sañjāyatāṃ nassahṛdayasuhṛdo rañjanāyāñjaneyaḥ || 8||

वाली कालस्य यातो वशमिति महतो नैव शोकस्य कालःपुत्रो राज्येऽभिषेच्यस्तव झटिति ततो मा चिरं राज्ञि रोदीः ।ताराम्मेवं वचोभिर्मृदुमधुरपदैस्सान्त्वयामास योऽसौकर्तव्यं दुःखमध्ये कपिरिह कृपया तारयेत् कारयन्नः ॥ ९॥

vālī kālasya yāto vaśamiti mahato naiva śokasya kālaḥputro rājye'bhiṣecyastava jhaṭiti tato mā ciraṃ rājñi rodīḥ |tārāmmevaṃ vacobhirmṛdumadhurapadaissāntvayāmāsa yo'saukartavyaṃ duḥkhamadhye kapiriha kṛpayā tārayet kārayannaḥ || 9||

वर्षान्ते वानराणां दिशि दिशि पृतनां मैथिलीमार्गणार्थंमर्षी स्याः प्रेषयेयेत्यथ समयमिमं रामचन्द्रेण कृत्वा ।हर्षी विस्मृत्य भोगे लगति रविज इत्यस्य बुद्धिं स्खलन्तींकर्षन् साचिव्यकारी कलयतु हनुमान् नस्स मोहव्यपोहम् ॥ १०॥

varṣānte vānarāṇāṃ diśi diśi pṛtanāṃ maithilīmārgaṇārthaṃmarṣī syāḥ preṣayeyetyatha samayamimaṃ rāmacandreṇa kṛtvā |harṣī vismṛtya bhoge lagati ravija ityasya buddhiṃ skhalantīṃkarṣan sācivyakārī kalayatu hanumān nassa mohavyapoham || 10||

विश्वेषां शेवधिस्सन् दशवदनवधं कर्तुमत्रावतीर्णःविश्वासं वायुपुत्रे नयविनयवति प्राप्य रामोऽङ्गुलीयम् ।विश्वासाय प्रियायाः रविसुतवचसा सोऽर्पयामास यस्मिन्निश्वासे निर्गमिष्यत्यपि भवतु स नः कश्चनाश्वासहेतुः ॥ ११॥

viśveṣāṃ śevadhissan daśavadanavadhaṃ kartumatrāvatīrṇaḥviśvāsaṃ vāyuputre nayavinayavati prāpya rāmo'ṅgulīyam |viśvāsāya priyāyāḥ ravisutavacasā so'rpayāmāsa yasminniśvāse nirgamiṣyatyapi bhavatu sa naḥ kaścanāśvāsahetuḥ || 11||

सीतान्वेषाय विष्टान् बिलमथ तिमिरेणावृतं विन्ध्यशैलेभीतान्निष्क्रान्त्यशक्तान् सदयमनुचरांस्तारयिष्यन् गुहायाः ।सूनुर्वायोर्वचोभिर्मयदुहितृसखीं सूनृतैर्योऽन्वनैषीत्जातेभ्यस्सङ्कटेभ्यो भवतु स भगवान् याचितो मोचनाय ॥ १२॥

sītānveṣāya viṣṭān bilamatha timireṇāvṛtaṃ vindhyaśailebhītānniṣkrāntyaśaktān sadayamanucarāṃstārayiṣyan guhāyāḥ |sūnurvāyorvacobhirmayaduhitṛsakhīṃ sūnṛtairyo'nvanaiṣītjātebhyassaṅkaṭebhyo bhavatu sa bhagavān yācito mocanāya || 12||

सुग्रीवाज्ञा विरोधं कलयतियुवराज्यङ्गदे वालिपुत्रेतेनानीके कवीनां सपदि विचलिते यस्स्वयं वायुपुत्रः ।साम्ना भेदेन रामानुजविशिखभिया भेदयित्वाथ धर्म्येकर्तव्येऽचूचुदत्तन् दिशतु स हनुमान् नैपुणं राजतन्त्रे ॥ १३॥

sugrīvājñā virodhaṃ kalayatiyuvarājyaṅgade vāliputretenānīke kavīnāṃ sapadi vicalite yassvayaṃ vāyuputraḥ |sāmnā bhedena rāmānujaviśikhabhiyā bhedayitvātha dharmyekartavye'cūcudattan diśatu sa hanumān naipuṇaṃ rājatantre || 13||

तुङ्गं माहेन्द्रशृङ्गं घनवनशिशिरं धातुभिर्नैकरङ्गंत्वङ्गत्पादाभिघातैः श्वसितमिव दधन्निष्पतद्भिर्भुजङ्गैः ।भङ्गाद् ग्राव्णां क्षरद्भिर्वमदिव रुधिरं धातुरागैर्विधायपिङ्गाक्षो जृम्भमाणो जलनिधितरणे तारणं नस्तनोतु ॥ १४॥

tuṅgaṃ māhendraśṛṅgaṃ ghanavanaśiśiraṃ dhātubhirnaikaraṅgaṃtvaṅgatpādābhighātaiḥ śvasitamiva dadhanniṣpatadbhirbhujaṅgaiḥ |bhaṅgād grāvṇāṃ kṣaradbhirvamadiva rudhiraṃ dhāturāgairvidhāyapiṅgākṣo jṛmbhamāṇo jalanidhitaraṇe tāraṇaṃ nastanotu || 14||

ध्यात्वा श्रीरामपादौ क्षणमचलवदास्थाय माहेन्द्रमौलौबद्ध्वा रामाङ्गुलीयं दृढमथ वसने प्रस्थितो वायुसूनुः ।पारावारस्य पारं परमुरुतरसा यातुकामस्सकामंपारावारस्य पारं गमयतु नमतो घोरसंसारनाम्नः ॥ १५॥

dhyātvā śrīrāmapādau kṣaṇamacalavadāsthāya māhendramaulaubaddhvā rāmāṅgulīyaṃ dṛḍhamatha vasane prasthito vāyusūnuḥ |pārāvārasya pāraṃ paramurutarasā yātukāmassakāmaṃpārāvārasya pāraṃ gamayatu namato ghorasaṃsāranāmnaḥ || 15||

आद्रेस्तद्रूपधारी गगनमुपगतोऽह्नाय तीर्त्वा समुद्रंक्षुद्राकारः प्रविष्टो दशमुखनगरीं रौद्ररक्षःप्रतिष्ठम् ।निद्राहीनां निरन्नां पतिविरहकृशां रामभद्रस्य पत्नींमुद्रादानप्रतीतामतनुत हनुमान् यस्स भद्राणि दिश्यात् ॥ १६॥

ādrestadrūpadhārī gaganamupagato'hnāya tīrtvā samudraṃkṣudrākāraḥ praviṣṭo daśamukhanagarīṃ raudrarakṣaḥpratiṣṭham |nidrāhīnāṃ nirannāṃ pativirahakṛśāṃ rāmabhadrasya patnīṃmudrādānapratītāmatanuta hanumān yassa bhadrāṇi diśyāt || 16||

गत्योत्पत्यातिवर्त्य स्वपितरमपि चरद् व्योम्नि वायोरपत्यंप्रीत्या दृष्टं प्लवङ्गैर्जलनिधितरणे चारणैश्च प्रणत्या ।भीत्या दैत्यैर्विनीत्या सुरवरनिवहैर्योगिभिश्च प्रसत्त्यास्तुत्या तन्नः प्रसन्नं कुभिषगविषयं शातयेद्वातरोगम् ॥ १७॥

gatyotpatyātivartya svapitaramapi carad vyomni vāyorapatyaṃprītyā dṛṣṭaṃ plavaṅgairjalanidhitaraṇe cāraṇaiśca praṇatyā |bhītyā daityairvinītyā suravaranivahairyogibhiśca prasattyāstutyā tannaḥ prasannaṃ kubhiṣagaviṣayaṃ śātayedvātarogam || 17||

तातस्याथाधमर्णं गिरिवरमुरसाऽऽहत्य मैनाकमब्धौछायाग्राहेण विघ्नं पथि स विदधतीं सिंहिकां सूदयित्वा ।नागानां प्रीणयित्वा सविनति सुरसां मातरं वातजातःपारं वातोऽन्तरायान् पथि स निपतितानन्तरा हन्तु नन्तुः ॥ १८॥

tātasyāthādhamarṇaṃ girivaramurasā''hatya mainākamabdhauchāyāgrāheṇa vighnaṃ pathi sa vidadhatīṃ siṃhikāṃ sūdayitvā |nāgānāṃ prīṇayitvā savinati surasāṃ mātaraṃ vātajātaḥpāraṃ vāto'ntarāyān pathi sa nipatitānantarā hantu nantuḥ || 18||

पुत्रो वायोरमित्रो मम तनयमयं पीडयामास राहुंतत्राकाशे जिघृक्षुः फलमिति तरणिं जातमात्रः प्लवङ्गः ।सत्रासो येन पुत्रो मम कृत इति तां सिंहिकां स्वं जिघांसुंचित्रेणैव क्रमेणाक्षपयत स तथाऽस्मद्विपक्षं क्षिणोतु ॥ १९॥

putro vāyoramitro mama tanayamayaṃ pīḍayāmāsa rāhuṃtatrākāśe jighṛkṣuḥ phalamiti taraṇiṃ jātamātraḥ plavaṅgaḥ |satrāso yena putro mama kṛta iti tāṃ siṃhikāṃ svaṃ jighāṃsuṃcitreṇaiva krameṇākṣapayata sa tathā'smadvipakṣaṃ kṣiṇotu || 19||

लङ्कासंरक्षिणी सा रजनिचरपतेः राजधान्येव मूर्तामूर्च्छाकारिप्रहारं कमपि वितरता निर्जिता येन सद्यः ।लङ्कामासन्ननाशां फलितमभिहितं ब्रह्मणा प्राह यस्मैभञ्जात् प्राभञ्जनिर्नः सकलमविकलं विद्विषां दुर्गवर्गम् ॥ २०॥

laṅkāsaṃrakṣiṇī sā rajanicarapateḥ rājadhānyeva mūrtāmūrcchākāriprahāraṃ kamapi vitaratā nirjitā yena sadyaḥ |laṅkāmāsannanāśāṃ phalitamabhihitaṃ brahmaṇā prāha yasmaibhañjāt prābhañjanirnaḥ sakalamavikalaṃ vidviṣāṃ durgavargam || 20||

रामां रामस्य चिन्वन्निशिचरनगरेसद्मनस्सद्म गत्वावामास्ता रावणेन प्रसभमपहृताः स्थापितश्चावरोधे ।श्यामायामे तृतीये विगलितवसनाः कामिनीरप्यवेक्ष्यकामं कामस्य नायाद्वशमनिलसुतो नस्स पायादपायात् ॥ २१॥

rāmāṃ rāmasya cinvanniśicaranagaresadmanassadma gatvāvāmāstā rāvaṇena prasabhamapahṛtāḥ sthāpitaścāvarodhe |śyāmāyāme tṛtīye vigalitavasanāḥ kāminīrapyavekṣyakāmaṃ kāmasya nāyādvaśamanilasuto nassa pāyādapāyāt || 21||

युद्धे क्रुद्धेन जित्वा बलजितमथ तं रावणेनापहृत्यबद्धानीतावरुद्धास्सुरपुरवनिता वीक्ष्य शुद्धान्तरङ्गे ।अद्धा शुद्धान्तरङ्गः क इह स भवितान्यत्र गाङ्गेयभीष्मात्बुद्धिश्रेष्ठाञ्जनेयादुत कथित इति त्रायतां वायुपुत्रः ॥ २२॥

yuddhe kruddhena jitvā balajitamatha taṃ rāvaṇenāpahṛtyabaddhānītāvaruddhāssurapuravanitā vīkṣya śuddhāntaraṅge |addhā śuddhāntaraṅgaḥ ka iha sa bhavitānyatra gāṅgeyabhīṣmātbuddhiśreṣṭhāñjaneyāduta kathita iti trāyatāṃ vāyuputraḥ || 22||

हीना रामेण सीतामुपवसनकृशां शिंशपावृक्षमूलेदीनां वीक्ष्यैकवेणीं मलिनपटधरां तर्जितां राक्षसीभिः ।लीनः पर्णेषु रामं प्रभुमथ मनसा तं प्रशंसन् जगामयो नः श्रीतत्त्ववेत्ता प्रदिशतु परमं तस्य तत्त्वस्य बोधम् ॥ २३॥

hīnā rāmeṇa sītāmupavasanakṛśāṃ śiṃśapāvṛkṣamūledīnāṃ vīkṣyaikaveṇīṃ malinapaṭadharāṃ tarjitāṃ rākṣasībhiḥ |līnaḥ parṇeṣu rāmaṃ prabhumatha manasā taṃ praśaṃsan jagāmayo naḥ śrītattvavettā pradiśatu paramaṃ tasya tattvasya bodham || 23||

मासौ द्वावेव कृत्वा समयमपगते रावणे तर्जयित्वात्रासं याऽऽसाद्य वेण्युद्ग्रथनकरणतो मैथिली मर्तुकामा ।प्राणे प्रत्यायिताऽभूत् प्रभुचरितमथोद्गीय वायोस्सुतेनप्रीतिस्फीतः कपिस्स प्रणिपतनपरात् प्रीणयन् प्राणयेन्नः ॥ २४॥

māsau dvāveva kṛtvā samayamapagate rāvaṇe tarjayitvātrāsaṃ yā''sādya veṇyudgrathanakaraṇato maithilī martukāmā |prāṇe pratyāyitā'bhūt prabhucaritamathodgīya vāyossutenaprītisphītaḥ kapissa praṇipatanaparāt prīṇayan prāṇayennaḥ || 24||

राक्षस्या स्वप्नदृष्टं रघुपतिविजयं वर्णयन्त्या प्रसन्नाताभिर्नोक्ताऽपि सीता भव शरणमिहेत्यास तासां तथा सा ।अव्याजेनानुकम्पामपचरणपरेऽप्यादधानामतोऽम्बांव्याजापेक्षं स जानन् प्रभुमतिशयितां पातु नः पावमानिः ॥ २५॥

rākṣasyā svapnadṛṣṭaṃ raghupativijayaṃ varṇayantyā prasannātābhirnoktā'pi sītā bhava śaraṇamihetyāsa tāsāṃ tathā sā |avyājenānukampāmapacaraṇapare'pyādadhānāmato'mbāṃvyājāpekṣaṃ sa jānan prabhumatiśayitāṃ pātu naḥ pāvamāniḥ || 25||

रामस्सौमित्रिणा ये परमथ विरहात् क्व क्व यातश्च किं किंचक्रे सुग्रीवसख्यं कथमगमदिति ब्रूहि सर्वं कपे त्वम् ।एवं भूयश्च भूयो जनकतनयया चोद्यमानेन येनसंश्राव्याऽऽश्वासिताऽभूदनयमपनयत्वाञ्जनेयस्स्वयं नः ॥ २६॥

rāmassaumitriṇā ye paramatha virahāt kva kva yātaśca kiṃ kiṃcakre sugrīvasakhyaṃ kathamagamaditi brūhi sarvaṃ kape tvam |evaṃ bhūyaśca bhūyo janakatanayayā codyamānena yenasaṃśrāvyā''śvāsitā'bhūdanayamapanayatvāñjaneyassvayaṃ naḥ || 26||

मत्तुल्या मद्विशिष्टा अपि बहुकपयः सन्ति सैन्ये कपीनांमत्तो न्यूनो न कश्चित्तव पतिरिह तै रावणं जेष्यतीति ।प्रोच्य प्रत्याययिष्यन्निव च रिपुबलं तत्समक्षं हनिष्यन्रक्षोऽशीतिं तमक्षं सचिवसुतगणं योऽवधीत् सोऽवतान्नः ॥ २७॥

mattulyā madviśiṣṭā api bahukapayaḥ santi sainye kapīnāṃmatto nyūno na kaścittava patiriha tai rāvaṇaṃ jeṣyatīti |procya pratyāyayiṣyanniva ca ripubalaṃ tatsamakṣaṃ haniṣyanrakṣo'śītiṃ tamakṣaṃ sacivasutagaṇaṃ yo'vadhīt so'vatānnaḥ || 27||

अक्षं रुक्षं समक्षं क्षतिकरविशिखान् लक्षयित्वा क्षिपन्तंवक्षस्यक्ष्णोः क्षणाय क्षयमयमनयन् सक्षमस्स क्षमोऽपि ।रक्षो दक्षं विपक्षक्षपण इदमुपेक्ष्यं न हीत्यक्षिणोद्यःक्षिप्रं क्षिप्त्वान्तरिक्षात् क्षितिमधि हनुमान् विक्षताद्रक्षतान्तः ॥ २८॥

akṣaṃ rukṣaṃ samakṣaṃ kṣatikaraviśikhān lakṣayitvā kṣipantaṃvakṣasyakṣṇoḥ kṣaṇāya kṣayamayamanayan sakṣamassa kṣamo'pi |rakṣo dakṣaṃ vipakṣakṣapaṇa idamupekṣyaṃ na hītyakṣiṇodyaḥkṣipraṃ kṣiptvāntarikṣāt kṣitimadhi hanumān vikṣatādrakṣatāntaḥ || 28||

इच्छन् ब्रह्मास्स्त्रबन्धं त्रुटयितुमधुना रावणेः पारयामिगच्छन्नेवागतोऽहं किमपि तव हितं रावणं व्याजिहीर्षुः ।स्वच्छन्दं स्वच्छमेवं तमयमभिदधत् पुच्छपीठाधिरूढःपुच्छेनेच्छाविहारः प्रहरतु हनुमान् क्षात्रवान् शात्रवात्रः ॥ २९॥

icchan brahmāsstrabandhaṃ truṭayitumadhunā rāvaṇeḥ pārayāmigacchannevāgato'haṃ kimapi tava hitaṃ rāvaṇaṃ vyājihīrṣuḥ |svacchandaṃ svacchamevaṃ tamayamabhidadhat pucchapīṭhādhirūḍhaḥpucchenecchāvihāraḥ praharatu hanumān kṣātravān śātravātraḥ || 29||

वाले तैलेन सिक्ते पिचुतटवलिते दीपिते यातुधानेज्वालामालाकुलोऽग्निर्न जनकसुतया शापितो यं तताप ।लङ्कायां राक्षसेन्द्रानुजगृहरहितं येन दग्धं समस्तंदिग्धां स्निग्धो विदग्धः पवनज इह नो ज्ञानदुग्धेन मुग्धान् ॥ ३०॥

vāle tailena sikte picutaṭavalite dīpite yātudhānejvālāmālākulo'gnirna janakasutayā śāpito yaṃ tatāpa |laṅkāyāṃ rākṣasendrānujagṛharahitaṃ yena dagdhaṃ samastaṃdigdhāṃ snigdho vidagdhaḥ pavanaja iha no jñānadugdhena mugdhān || 30||

लङ्कां लाङ्गूलदग्धां निशिचररुदितैराकुलामाकलय्यप्रत्यावृत्याम्बुराशेस्ततमधि हनुमान् वानराणामनीकम् ।निष्पन्दं जातकौतूहलमवहितधि श्रावयामास सर्वाआमूलात् स्वां कथां यः प्रदिशतु स कथाकारपारीणतां नः ॥ ३१॥

laṅkāṃ lāṅgūladagdhāṃ niśicararuditairākulāmākalayyapratyāvṛtyāmburāśestatamadhi hanumān vānarāṇāmanīkam |niṣpandaṃ jātakautūhalamavahitadhi śrāvayāmāsa sarvāāmūlāt svāṃ kathāṃ yaḥ pradiśatu sa kathākārapārīṇatāṃ naḥ || 31||

दृष्टा सीतेति सा त्वामिदमवददिति श्रोत्रपीयूषमुक्त्वारामात् सर्वस्वभूतं रघुकुलतिलकाद्यः परिष्वङ्गमाप ।विक्रान्तं यं समर्थं कपिमतिमुदिता मैथिली प्राज्ञमूचेशृण्वन् रामायणं यो विचरति भुवनेऽद्यापि स त्रायतां नः ॥ ३२॥

dṛṣṭā sīteti sā tvāmidamavadaditi śrotrapīyūṣamuktvārāmāt sarvasvabhūtaṃ raghukulatilakādyaḥ pariṣvaṅgamāpa |vikrāntaṃ yaṃ samarthaṃ kapimatimuditā maithilī prājñamūceśṛṇvan rāmāyaṇaṃ yo vicarati bhuvane'dyāpi sa trāyatāṃ naḥ || 32||

यः शत्रोः रावणस्य स्वयमयमनुजोऽदेशकालागतोऽत्रनिग्राह्यो ग्राह्यतां न व्रजति कथमपीतीतरेषूचिवत्सु ।धर्मात्मा देशकालागत इति वचनैर्हेतुमद्भिर्य ऊचेचित्तं रामस्य जानन्नवतु स हनुमान् धर्मवित् कर्मभिर्नः ॥ ३३॥

yaḥ śatroḥ rāvaṇasya svayamayamanujo'deśakālāgato'tranigrāhyo grāhyatāṃ na vrajati kathamapītītareṣūcivatsu |dharmātmā deśakālāgata iti vacanairhetumadbhirya ūcecittaṃ rāmasya jānannavatu sa hanumān dharmavit karmabhirnaḥ || 33||

कैलासं कम्पयित्वा वरमथ तपसा शम्भुमाराध्य लब्ध्वाबम्भोलिं जम्भशत्रोः शलभमिव न यो लक्षते वक्षसि स्म ।मुष्टिं तस्य प्रपात्योरसि दशशिरसस्तेन सद्योऽपनुद्यात्साधु त्वं श्लाघनीयो रिपुरिति कथितो मारुतिर्भीरुतां नः ॥ ३४॥

kailāsaṃ kampayitvā varamatha tapasā śambhumārādhya labdhvābambholiṃ jambhaśatroḥ śalabhamiva na yo lakṣate vakṣasi sma |muṣṭiṃ tasya prapātyorasi daśaśirasastena sadyo'panudyātsādhu tvaṃ ślāghanīyo ripuriti kathito mārutirbhīrutāṃ naḥ || 34||

सानीकं जानकीशं रणभुवि पतितं मेघनादास्त्रविद्धंग्लानिं भूयो भजन्तं पतितमवरजं वीक्ष्य सञ्जीवयिष्यन् ।योनिं दिव्यौषधीनां हिमगिरिशिखरं यस्स आनीतवान्नोहानिं दात्रीं निहन्यात् तनुरुजमगदङ्कारभूतो हनूमान् ॥ ३५॥

sānīkaṃ jānakīśaṃ raṇabhuvi patitaṃ meghanādāstraviddhaṃglāniṃ bhūyo bhajantaṃ patitamavarajaṃ vīkṣya sañjīvayiṣyan |yoniṃ divyauṣadhīnāṃ himagiriśikharaṃ yassa ānītavānnohāniṃ dātrīṃ nihanyāt tanurujamagadaṅkārabhūto hanūmān || 35||

वैकुण्ठे शेषनामा भुजगपरिवृढः श्रीपतेर्धूर्वहो योजातो रामावतारे दशरथतनयः प्राप्य रामानुजत्वम् ।धृत्वा शक्त्याऽऽहतं तं युधि दशशिरसा दुर्वहं धूर्वहत्वंव्यानग्यो वायुसूनुर्लघुमिह वहताल्लीलयाऽस्मद्धुरं सः ॥ ३६॥

vaikuṇṭhe śeṣanāmā bhujagaparivṛḍhaḥ śrīpaterdhūrvaho yojāto rāmāvatāre daśarathatanayaḥ prāpya rāmānujatvam |dhṛtvā śaktyā''hataṃ taṃ yudhi daśaśirasā durvahaṃ dhūrvahatvaṃvyānagyo vāyusūnurlaghumiha vahatāllīlayā'smaddhuraṃ saḥ || 36||

जम्भारातेर्विजेतुः बलमथ विदलन् रक्षसां दम्भभेत्ताडिम्भो वायोर्युधायां विधृतरघुवरो यो निकुम्भस्य हन्ता ।अम्भोधिं लङ्घयित्वौषधिमुपनमयन् जृम्भयां स्वान् बभूवशम्भोरेवावतारोऽयमिति निगदितस्स्तम्बयेत् सम्भ्रमं नः ॥ ३७॥

jambhārātervijetuḥ balamatha vidalan rakṣasāṃ dambhabhettāḍimbho vāyoryudhāyāṃ vidhṛtaraghuvaro yo nikumbhasya hantā |ambhodhiṃ laṅghayitvauṣadhimupanamayan jṛmbhayāṃ svān babhūvaśambhorevāvatāro'yamiti nigaditasstambayet sambhramaṃ naḥ || 37||

मायासीतां समक्षं मघवजिदसिना दारितां मारिताञ्चपुत्रो निध्याय वायोरथ रघुपतये दुःखमाख्यातुकामः ।यो गच्छन् राक्षसेन्द्रावरजवचनतो वञ्चितं स्वं व्यजानात्मायाव्यालीं स धुन्वन् स्वयमपनयताज्जायमानं भयं नः ॥ ३८॥

māyāsītāṃ samakṣaṃ maghavajidasinā dāritāṃ māritāñcaputro nidhyāya vāyoratha raghupataye duḥkhamākhyātukāmaḥ |yo gacchan rākṣasendrāvarajavacanato vañcitaṃ svaṃ vyajānātmāyāvyālīṃ sa dhunvan svayamapanayatājjāyamānaṃ bhayaṃ naḥ || 38||

मैथिल्याः विप्रलम्भे रविसुतवचसा प्रेषयामास रामोदूतं वातस्य जातं स जनकतनयां ज्ञातुमम्भोधिपारम् ।व्यापाद्यायोधने तं दशवदनमथ प्रेषयन्नाशु वार्तांदेव्यै दूतं दधे यं वितरतु नमतामार्तिहन्त्रीं स वार्ताम् ॥ ३९॥

maithilyāḥ vipralambhe ravisutavacasā preṣayāmāsa rāmodūtaṃ vātasya jātaṃ sa janakatanayāṃ jñātumambhodhipāram |vyāpādyāyodhane taṃ daśavadanamatha preṣayannāśu vārtāṃdevyai dūtaṃ dadhe yaṃ vitaratu namatāmārtihantrīṃ sa vārtām || 39||

संसेव्याशोकवन्यां रघुपतिदयितां क्रूरवाग्राक्षसीनांसंहारं यश्चिकीर्षुस्सदयमभिहितस्सेविकास्स्वाम्यधीनाः ।संरक्षन्त्यस्तदाज्ञामदधत यदि तत् कोऽपराधोऽत्र तासांसंहार्या नेति देव्या कलयतु स दयां नन्तृषु क्षान्तमन्तुः ॥ ४०॥

saṃsevyāśokavanyāṃ raghupatidayitāṃ krūravāgrākṣasīnāṃsaṃhāraṃ yaścikīrṣussadayamabhihitassevikāssvāmyadhīnāḥ |saṃrakṣantyastadājñāmadadhata yadi tat ko'parādho'tra tāsāṃsaṃhāryā neti devyā kalayatu sa dayāṃ nantṛṣu kṣāntamantuḥ || 40||

आदिष्टो राघवेण प्रभुमपि जटिलं स्थण्डिले संविशन्तंनन्दिग्रामे निविष्टं भरतमभिगतो ज्येष्ठभक्तौ सुनिष्ठम् ।दृष्ट्वा शत्रुघ्नजुष्टं रघुपतिपदवीदत्तदृष्टिं स भक्तश्रेष्ठं मेने मनीषी जनयतु विनयं मारुतिर्मानसे नः ॥ ४१॥

ādiṣṭo rāghaveṇa prabhumapi jaṭilaṃ sthaṇḍile saṃviśantaṃnandigrāme niviṣṭaṃ bharatamabhigato jyeṣṭhabhaktau suniṣṭham |dṛṣṭvā śatrughnajuṣṭaṃ raghupatipadavīdattadṛṣṭiṃ sa bhaktaśreṣṭhaṃ mene manīṣī janayatu vinayaṃ mārutirmānase naḥ || 41||

नाथस्याथाभिषेके नयनसरसिजस्यादितानन्दवाष्पंजानाना जानकी यं पतिमतिमतनोद्धारदानेन धन्यम् ।नित्यं सौमित्रिसीतासहितरघुवरं वन्दमानो हनूमान्वश्यो दिश्यादवश्यं दिशमथ विदिशं व्यश्नुवानं यशो नः ॥ ४२॥

nāthasyāthābhiṣeke nayanasarasijasyāditānandavāṣpaṃjānānā jānakī yaṃ patimatimatanoddhāradānena dhanyam |nityaṃ saumitrisītāsahitaraghuvaraṃ vandamāno hanūmānvaśyo diśyādavaśyaṃ diśamatha vidiśaṃ vyaśnuvānaṃ yaśo naḥ || 42||

मोक्षं नाथप्रसादात् करगतमति यो व्याक्षिपंस्तस्य गाथांगायन् शृण्वंस्तदीयं चरितमयमवन्नापदस्तस्य भक्तान् ।तत्त्वं सत्त्वे स्थितेभ्यः परममुपदिशन् सञ्चरन् सम्प्रसद्यसद्यश्शोकं स नुद्यात् सदयमनिलभूरद्य लोकस्य सर्वम् ॥ ४३॥

mokṣaṃ nāthaprasādāt karagatamati yo vyākṣipaṃstasya gāthāṃgāyan śṛṇvaṃstadīyaṃ caritamayamavannāpadastasya bhaktān |tattvaṃ sattve sthitebhyaḥ paramamupadiśan sañcaran samprasadyasadyaśśokaṃ sa nudyāt sadayamanilabhūradya lokasya sarvam || 43||

येन स्पर्धां दधानस्स्वयमनिलभुवा नारदो भक्तिगानेगानैर्यस्य स्वकीयां द्रवदुपलपुटे मज्जितां वीक्ष्य वीणाम् ।गाने नूनं हनूमान् प्रथम इति वदन् लज्जितस्तज्जितोऽभूत्मानातीतं नतेभ्यो न इह स तनुतां गानविज्ञानदानम् ॥ ४४॥

yena spardhāṃ dadhānassvayamanilabhuvā nārado bhaktigānegānairyasya svakīyāṃ dravadupalapuṭe majjitāṃ vīkṣya vīṇām |gāne nūnaṃ hanūmān prathama iti vadan lajjitastajjito'bhūtmānātītaṃ natebhyo na iha sa tanutāṃ gānavijñānadānam || 44||

रामं स्कन्धाधिरूढं समरभुविचचारोद्वहन् वर्ष्मणा योरामं सङ्कीर्तयन् यो विहरति सततं तं वहन्नेव वाचा ।रामं ध्यायन् हनूमान् विचरति परितस्तं वहन् मानसेनयातः पायादपायाद्रघुपतिमयतां कायवाङ्मानसैर्नः ॥ ४५॥

rāmaṃ skandhādhirūḍhaṃ samarabhuvicacārodvahan varṣmaṇā yorāmaṃ saṅkīrtayan yo viharati satataṃ taṃ vahanneva vācā |rāmaṃ dhyāyan hanūmān vicarati paritastaṃ vahan mānasenayātaḥ pāyādapāyādraghupatimayatāṃ kāyavāṅmānasairnaḥ || 45||

कृष्णं विष्णुं स जानन्नपि परपुरुषं राघवान्यावतारंरामाकारे दिदृक्षुः पुनरपि पुरतो मारुतिस्तेन युद्धान् ।विभ्राणे राघवस्याकृतिमथ पतितः पादयोस्तस्य दास्यंस्पष्टं व्याचष्ट यस्स्वं प्रदिशतु भगवान् भक्तियोगं परं नः ॥ ४६॥

kṛṣṇaṃ viṣṇuṃ sa jānannapi parapuruṣaṃ rāghavānyāvatāraṃrāmākāre didṛkṣuḥ punarapi purato mārutistena yuddhān |vibhrāṇe rāghavasyākṛtimatha patitaḥ pādayostasya dāsyaṃspaṣṭaṃ vyācaṣṭa yassvaṃ pradiśatu bhagavān bhaktiyogaṃ paraṃ naḥ || 46||

पुष्पं सौगन्धिकाख्यं हिमगिरिविपिने कृष्णया प्रार्थितं यत्भ्रात्रे भीमाय तस्मै तदवचयकृतेः काम्यया भ्राम्यते प्राक् ।सन्दर्श्यानुग्रहं यो व्यतरदपहरन् स्कन्धयोरस्य गन्धंगन्धं संसारबन्धप्रदमपहरताद् गन्धवाहात्मजो नः ॥ ४७॥

puṣpaṃ saugandhikākhyaṃ himagirivipine kṛṣṇayā prārthitaṃ yatbhrātre bhīmāya tasmai tadavacayakṛteḥ kāmyayā bhrāmyate prāk |sandarśyānugrahaṃ yo vyataradapaharan skandhayorasya gandhaṃgandhaṃ saṃsārabandhapradamapaharatād gandhavāhātmajo naḥ || 47||

पार्थादन्यत्र दिव्यां दृशमधिगमितात् सञ्जयाद्वा प्रबुद्धात्पार्थस्य स्यन्दनाग्रे कपिकुलतिलकान्मारुतेर्वा ध्वजस्थात् ।सार्थां श्रोतुं हि गीतां परमपुरुषतो निःसृतां कः समर्थःसोऽर्थं गीतोपदिष्टं कपिरुपदिशतादस्मदुज्जीवनार्थम् ॥ ४८॥

pārthādanyatra divyāṃ dṛśamadhigamitāt sañjayādvā prabuddhātpārthasya syandanāgre kapikulatilakānmārutervā dhvajasthāt |sārthāṃ śrotuṃ hi gītāṃ paramapuruṣato niḥsṛtāṃ kaḥ samarthaḥso'rthaṃ gītopadiṣṭaṃ kapirupadiśatādasmadujjīvanārtham || 48||

मध्ये सिन्धोर्भवाब्धेरिव पुरुषतनावत्र लङ्काख्यपुर्यांसीतेवाप्य द्विपञ्चेन्द्रिययुतमनसाऽत्मा दशास्येन बन्धम् ।आचार्यादेव नन्दत्यनिलभुव इवाकर्ण्य नाथस्य वार्तांइत्यध्यात्मीयरामायणमधि महितो मारुतिस्ताद् गुरुर्नः ॥ ४९॥

madhye sindhorbhavābdheriva puruṣatanāvatra laṅkākhyapuryāṃsītevāpya dvipañcendriyayutamanasā'tmā daśāsyena bandham |ācāryādeva nandatyanilabhuva ivākarṇya nāthasya vārtāṃityadhyātmīyarāmāyaṇamadhi mahito mārutistād gururnaḥ || 49||

लोकेऽद्यालोकहीने सपदि कलियुगे संस्कृते लुप्यमानेलोको रामायणं तत् पठतु कथमिति प्राप्य चिन्तां परां ताम् ।हिन्दीरामायणं यः कविवरतुलसीदासतो भक्तिभावैःपूर्णं तूर्णं प्रणाय्य व्यवृणुत सनृणां मारुतिश्चारुशीलः ॥ ५०॥

loke'dyālokahīne sapadi kaliyuge saṃskṛte lupyamāneloko rāmāyaṇaṃ tat paṭhatu kathamiti prāpya cintāṃ parāṃ tām |hindīrāmāyaṇaṃ yaḥ kavivaratulasīdāsato bhaktibhāvaiḥpūrṇaṃ tūrṇaṃ praṇāyya vyavṛṇuta sanṛṇāṃ mārutiścāruśīlaḥ || 50||

क्रव्यादानां विभाव्यं पुरवरमखिलं हव्यवाहेन दग्ध्वादेव्यास्संसेव्य नव्याम्बुजसदृशपदं सेव्यमाश्राव्य भूयः ।अभ्यर्णे वर्णयिष्यंस्तदथ रघुपतेः तीर्णवन्नर्णवं भोःतूर्णं कर्णावतीर्णं कुरु सुत मरुतस्तोत्रमुद्गीर्णमेतत् ॥ ५१॥

kravyādānāṃ vibhāvyaṃ puravaramakhilaṃ havyavāhena dagdhvādevyāssaṃsevya navyāmbujasadṛśapadaṃ sevyamāśrāvya bhūyaḥ |abhyarṇe varṇayiṣyaṃstadatha raghupateḥ tīrṇavannarṇavaṃ bhoḥtūrṇaṃ karṇāvatīrṇaṃ kuru suta marutastotramudgīrṇametat || 51||

उग्रं वा शान्तमूर्तिं दशमुखनगरे विष्टमङ्गुष्ठमात्रंअग्रे सौमित्रिसीतासहितरघुपतेः तूर्णकर्णावतीर्णम् । (प्रश्रयेणोपविष्टम् ।)व्यग्रा निध्याय सद्यो निजहृदि बहुधा सिद्धिमासेदिवांसःसुग्राह्यां पावमानेरिति हि नुतिमिमादरेणाददीरन् ॥ ५२॥

ugraṃ vā śāntamūrtiṃ daśamukhanagare viṣṭamaṅguṣṭhamātraṃagre saumitrisītāsahitaraghupateḥ tūrṇakarṇāvatīrṇam | (praśrayeṇopaviṣṭam |)vyagrā nidhyāya sadyo nijahṛdi bahudhā siddhimāsedivāṃsaḥsugrāhyāṃ pāvamāneriti hi nutimimādareṇādadīran || 52||

एतां पञ्चाशतं यः पठति हनुमतः प्रश्रितो या शृणोतिभक्त्या तात्पर्यमस्य प्रवचनविधिना श्रावयत्यन्यभक्तान् ।तद्दृष्ट्या कुष्ठयक्ष्मोदरहृदयशिरःकर्कटादीन् स रोगान्उल्लङ्घ्योल्लाघभूतस्सुखमनुभविता शश्वदुल्लासशीलः ॥ ५३॥

etāṃ pañcāśataṃ yaḥ paṭhati hanumataḥ praśrito yā śṛṇotibhaktyā tātparyamasya pravacanavidhinā śrāvayatyanyabhaktān |taddṛṣṭyā kuṣṭhayakṣmodarahṛdayaśiraḥkarkaṭādīn sa rogānullaṅghyollāghabhūtassukhamanubhavitā śaśvadullāsaśīlaḥ || 53||

प्रत्नं रत्नाकरस्य प्रथितमपि यशो दुस्तरत्वे निरस्ययत्नैर्येन प्रणीतैरभवदवसितो रामसीतावियोगः ।रत्नं रामायणाख्यस्रज इति कविभिर्मारुतेः कीर्तितस्ययत्नस्तस्यार्चने नः क्षणमपि विहितो नित्यकल्याणहेतुः ॥ ५४॥

pratnaṃ ratnākarasya prathitamapi yaśo dustaratve nirasyayatnairyena praṇītairabhavadavasito rāmasītāviyogaḥ |ratnaṃ rāmāyaṇākhyasraja iti kavibhirmāruteḥ kīrtitasyayatnastasyārcane naḥ kṣaṇamapi vihito nityakalyāṇahetuḥ || 54||

श्रीरामो विश्वसर्गस्थितिविलयकरो यः परब्रह्मभूतःभूलोकेऽन्नावतीर्णो दशलपनविलोपाय मायामनुष्यः ।चक्रे सन्दर्शया नः शुभचरितमिषेणैकमादर्शमार्गंस्तोत्रं दासस्य तस्योदितमनिलभुवस्तन्मुदे तत्सवेदम् ॥ ५५॥

śrīrāmo viśvasargasthitivilayakaro yaḥ parabrahmabhūtaḥbhūloke'nnāvatīrṇo daśalapanavilopāya māyāmanuṣyaḥ |cakre sandarśayā naḥ śubhacaritamiṣeṇaikamādarśamārgaṃstotraṃ dāsasya tasyoditamanilabhuvastanmude tatsavedam || 55||

सुन्दरराजग्रथितं सुन्दरकाण्डाधिनायकस्तोत्रम् ।सुन्दरमेतत् पठिता नन्दति मुक्तः पुमान् रोगात् ॥ ५६॥

sundararājagrathitaṃ sundarakāṇḍādhināyakastotram |sundarametat paṭhitā nandati muktaḥ pumān rogāt || 56||

इति श्रीसुन्दरराजकृता श्रीहनूमत्पञ्चाशत् समाप्ता ॥(रोगदुःखनाशक श्रीहनूमत्पञ्चाशत्)कवि श्री सुन्दरराजः ।माता श्रीमती वञ्जुवल्ली ।पिता आशुकविसार्वभौम विल्लूर श्रीनिवासराघवाचार्य स्वामीजन्म तिथि१३९१९३६, जन्मस्थानतञ्जावूर जनपदान्तर्गत देवनाथविलास ग्रामशिक्षाएम\।ए\। (रसायन शास्त्र), आइ\।ए\।एस (ओडिशां प्राप्तावकाशः)(स्रग्धरा छन्द)स्रग्धरा म्रौ भ्नौ यौ य् त्रिःसप्तकाः (पिङ्गल छन्द शास्त्र, ७/२५)यस्य पादे मगणरगणमगणनगणास्त्रयश्च यगणाः(ऽऽऽ, ऽ।ऽ, ऽ॥, ॥, ।ऽऽ, ।ऽऽ, ।ऽऽ)।सप्तसु, सप्तसु, सप्तसु च यतिः । (ऽ गुरु, । लघु)मगण रगण भगण नगण यगण यगण यगण(ऽऽऽ) (ऽ।ऽ) (ऽ॥) (॥) (।ऽऽ) (।ऽऽ) (।ऽऽ)(स्रग्धरा छन्द लक्षणश्लोकः)रेखाभ्रूः शूभ्रदन्त(७)द्युतिहसितशर(७)श्चन्द्रिकाचारुमूर्ति(७)र्माद्यन्मातङ्गलीला(७)गतिरतिविपुला(७)भोगतुङ्गस्तनी या(७) ।रम्भास्तम्भोपमोरू(७)रलिमलिनधन(७)स्निग्धधम्मिल्लहस्ता(७)बिम्बोष्ठी रक्तकण्ठी(७)दिशतु रतिसुखं(७)स्रग्धरा सुन्दरीयम्(७) ॥

iti śrīsundararājakṛtā śrīhanūmatpañcāśat samāptā ||(rogaduḥkhanāśaka śrīhanūmatpañcāśat)kavi śrī sundararājaḥ |mātā śrīmatī vañjuvallī |pitā āśukavisārvabhauma villūra śrīnivāsarāghavācārya svāmījanma tithi1391936, janmasthānatañjāvūra janapadāntargata devanāthavilāsa grāmaśikṣāema\|e\| (rasāyana śāstra), āi\|e\|esa (oḍiśāṃ prāptāvakāśaḥ)(sragdharā chanda)sragdharā mrau bhnau yau y triḥsaptakāḥ (piṅgala chanda śāstra, 7/25)yasya pāde magaṇaragaṇamagaṇanagaṇāstrayaśca yagaṇāḥ(''', '|', '||, ||, |'', |'', |'')|saptasu, saptasu, saptasu ca yatiḥ | (' guru, | laghu)magaṇa ragaṇa bhagaṇa nagaṇa yagaṇa yagaṇa yagaṇa(''') ('|') ('||) (||) (|'') (|'') (|'')(sragdharā chanda lakṣaṇaślokaḥ)rekhābhrūḥ śūbhradanta(7)dyutihasitaśara(7)ścandrikācārumūrti(7)rmādyanmātaṅgalīlā(7)gatirativipulā(7)bhogatuṅgastanī yā(7) |rambhāstambhopamorū(7)ralimalinadhana(7)snigdhadhammillahastā(7)bimboṣṭhī raktakaṇṭhī(7)diśatu ratisukhaṃ(7)sragdharā sundarīyam(7) ||