बालाशिषः Balashisha

स्वांशेनेदं ततं येन स त्वमीशात्रिनन्दन ।मुञ्च मुञ्च विपद्भ्योऽमुं रक्ष रक्ष हरे शिशुम् ॥ १॥

svāṃśenedaṃ tataṃ yena sa tvamīśātrinandana |muñca muñca vipadbhyo'muṃ rakṣa rakṣa hare śiśum || 1||

प्रातर्मध्यन्दिने सायं निशि चाप्यव सर्वथा ।दुर्दृग्गोधूलिभूतार्तिगृहमातृग्रहादिकान् ॥ २॥

prātarmadhyandine sāyaṃ niśi cāpyava sarvathā |durdṛggodhūlibhūtārtigṛhamātṛgrahādikān || 2||

छिन्धि छिन्ध्यखिलारिष्टं कमण्डल्वरिशूलधृक् ।त्राहि त्राहि विभो नित्यं त्वद्रक्षालङ्कृतं शिशुम् ॥ ३॥

chindhi chindhyakhilāriṣṭaṃ kamaṇḍalvariśūladhṛk |trāhi trāhi vibho nityaṃ tvadrakṣālaṅkṛtaṃ śiśum || 3||

सुप्तं स्थितं चोपविष्टं गच्छन्तं क्वापि सर्वतः ।भो देवावशिवनावेष कुमारे वामनामयः ॥ ४॥

suptaṃ sthitaṃ copaviṣṭaṃ gacchantaṃ kvāpi sarvataḥ |bho devāvaśivanāveṣa kumāre vāmanāmayaḥ || 4||

दीर्घायुरस्तु सततं सहओजोबलान्वितःइति श्रीवासुदेवानन्दसरस्वतीविरचितः श्रीदत्तपुराणान्तर्गतबालाशिषः सम्पूर्णः ।

dīrghāyurastu satataṃ sahaojobalānvitaḥiti śrīvāsudevānandasarasvatīviracitaḥ śrīdattapurāṇāntargatabālāśiṣaḥ sampūrṇaḥ |