हरिमीडेस्तोत्रम् अथवा हरिस्तुतिः Harimidestotram

स्तोष्ये भक्त्या विष्णुमनादिं जगदादिं यस्मिन्नेतत्संसृतिचक्रं भ्रमतीत्थम् ।यस्मिन् दृष्टे नश्यति तत्संसृतिचक्रं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १॥

stoṣye bhaktyā viṣṇumanādiṃ jagadādiṃ yasminnetatsaṃsṛticakraṃ bhramatīttham |yasmin dṛṣṭe naśyati tatsaṃsṛticakraṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 1||

यस्यैकांशादित्थमशेषं जगदेतत् प्रादुर्भूतं येन पिनद्धं पुनरित्थम् ।येन व्याप्तं येन विबुद्धं सुखदुःखैस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २॥

yasyaikāṃśāditthamaśeṣaṃ jagadetat prādurbhūtaṃ yena pinaddhaṃ punarittham |yena vyāptaṃ yena vibuddhaṃ sukhaduḥkhaistaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 2||

सर्वज्ञो यो यश्च हि सर्वः सकलो यो यश्चानन्दोऽनन्तगुणो यो गुणधामा ।यश्चाऽव्यक्तो व्यस्तसमस्तः सदसद्यस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३॥

sarvajño yo yaśca hi sarvaḥ sakalo yo yaścānando'nantaguṇo yo guṇadhāmā |yaścā'vyakto vyastasamastaḥ sadasadyastaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 3||

यस्मादन्यं नास्त्यपि नैवं परमार्थं दृश्यादन्यो निर्विषयज्ञानमयत्वात् ।ज्ञातृज्ञानज्ञेयविहीनोऽपि सदा ज्ञस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ४॥

yasmādanyaṃ nāstyapi naivaṃ paramārthaṃ dṛśyādanyo nirviṣayajñānamayatvāt |jñātṛjñānajñeyavihīno'pi sadā jñastaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 4||

आचार्येभ्यो लब्धसुसूक्ष्माऽच्युततत्त्वा वैराग्येणाभ्यासबलाच्चैव द्रढिम्ना ।भक्त्यैकाग्रध्यानपरां यं विदुरीशं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ५॥

ācāryebhyo labdhasusūkṣmā'cyutatattvā vairāgyeṇābhyāsabalāccaiva draḍhimnā |bhaktyaikāgradhyānaparāṃ yaṃ vidurīśaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 5||

प्राणानायम्योमिति चित्तं हृदि रुद्ध्वा नान्यत्स्मृत्वा तत्पुनरत्रैव विलाप्य ।क्षीणे चित्ते भादृशिरस्मीति विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ६॥

prāṇānāyamyomiti cittaṃ hṛdi ruddhvā nānyatsmṛtvā tatpunaratraiva vilāpya |kṣīṇe citte bhādṛśirasmīti viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 6||

यं ब्रह्माख्यं देवमनन्यं परिपूर्णं हृत्स्थं भक्तैर्लभ्यमजं सूक्ष्ममतर्क्यम् ।ध्यात्वात्मस्थं ब्रह्मविदो यं विदुरीशं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ७॥

yaṃ brahmākhyaṃ devamananyaṃ paripūrṇaṃ hṛtsthaṃ bhaktairlabhyamajaṃ sūkṣmamatarkyam |dhyātvātmasthaṃ brahmavido yaṃ vidurīśaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 7||

मात्रातीतं स्वात्मविकाशात्मविबोधं ज्ञेयातीतं ज्ञानमयं हृद्युपलभ्यम् ।भावग्राह्यानन्दमनन्यं च विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ८॥

mātrātītaṃ svātmavikāśātmavibodhaṃ jñeyātītaṃ jñānamayaṃ hṛdyupalabhyam |bhāvagrāhyānandamananyaṃ ca viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 8||

यद्यद्वेद्यं वस्तुसतत्त्वं विषयाख्यं तत्तद्ब्रह्मैवेति विदित्वा तदहं च ।ध्यायन्त्येवं यं सनकाद्या मुनयोऽजं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ९॥

yadyadvedyaṃ vastusatattvaṃ viṣayākhyaṃ tattadbrahmaiveti viditvā tadahaṃ ca |dhyāyantyevaṃ yaṃ sanakādyā munayo'jaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 9||

यद्यद्वेद्यं तत्तदहं नेति विहाय स्वात्मज्योतिर्ज्ञानमयानन्दमवाप्य ।तस्मिन्नस्मित्यात्मविदो यं विदुरीशं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १०॥

yadyadvedyaṃ tattadahaṃ neti vihāya svātmajyotirjñānamayānandamavāpya |tasminnasmityātmavido yaṃ vidurīśaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 10||

हित्वा हित्वा दृश्यमशेषं सविकल्पं मत्वा शिष्टं भादृशिमात्रं गगनाभम् ।त्यक्त्वा देहं यं प्रविशन्त्यच्युतभक्तास्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ११॥

hitvā hitvā dṛśyamaśeṣaṃ savikalpaṃ matvā śiṣṭaṃ bhādṛśimātraṃ gaganābham |tyaktvā dehaṃ yaṃ praviśantyacyutabhaktāstaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 11||

सर्वत्रास्ते सर्वशरीरी न च सर्वः सर्वं वेत्त्येवेह न यं वेत्ति हि सर्वः ।सर्वत्रान्तर्यामितयेत्थं यमयन् यस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १२॥

sarvatrāste sarvaśarīrī na ca sarvaḥ sarvaṃ vettyeveha na yaṃ vetti hi sarvaḥ |sarvatrāntaryāmitayetthaṃ yamayan yastaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 12||

सर्वं दृष्ट्वा स्वात्मनि युक्त्या जगदेतद् दृष्ट्वात्मान चैवमजं सर्वजनेषु ।सर्वात्मैकोऽस्मीति विदुर्यं जनहृत्स्थं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १३॥

sarvaṃ dṛṣṭvā svātmani yuktyā jagadetad dṛṣṭvātmāna caivamajaṃ sarvajaneṣu |sarvātmaiko'smīti viduryaṃ janahṛtsthaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 13||

सर्वत्रैव पश्यति जिघ्रत्यथ भुङ्क्ते स्पष्टा श्रोता बुध्यति चेत्याहुरिमं यम् ।साक्षी चास्ते कर्तृषु पश्यन्निति चान्ये तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १४॥

sarvatraiva paśyati jighratyatha bhuṅkte spaṣṭā śrotā budhyati cetyāhurimaṃ yam |sākṣī cāste kartṛṣu paśyanniti cānye taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 14||

पश्यन् शृण्वन्नत्र विजानन् रसयन् सन् जिघ्रन् बिभ्रद्देहमिमं जीवतयेत्थम् ।इत्यात्मानं यं विदुरीशं विषयज्ञं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १५॥

paśyan śṛṇvannatra vijānan rasayan san jighran bibhraddehamimaṃ jīvatayettham |ityātmānaṃ yaṃ vidurīśaṃ viṣayajñaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 15||

जाग्रद् दृष्ट्वा स्थूलपदार्थानथ मायां दृष्ट्वा स्वप्नेऽथाऽपि सुषुप्तौ सुखनिद्राम् ।इत्यात्मानं वीक्ष्य मुदास्ते च तुरीये तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १६॥

jāgrad dṛṣṭvā sthūlapadārthānatha māyāṃ dṛṣṭvā svapne'thā'pi suṣuptau sukhanidrām |ityātmānaṃ vīkṣya mudāste ca turīye taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 16||

पश्यञ शुद्धोऽप्यक्षर एको गुणभेदान् नानाकारान् स्फाटिकवद्भाति विचित्रः ।भिन्नश्छिन्नश्चायमजः कर्मफलैर्यस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १७॥

paśyaña śuddho'pyakṣara eko guṇabhedān nānākārān sphāṭikavadbhāti vicitraḥ |bhinnaśchinnaścāyamajaḥ karmaphalairyastaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 17||

ब्रह्मा विष्णू रुद्रहुताशौ रविचन्द्राविन्द्रो वायुर्यञ इतीत्थं परिकल्प्य ।एकं सन्तं यं बहुधाहुर्मतिभेदात् तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १८॥

brahmā viṣṇū rudrahutāśau ravicandrāvindro vāyuryaña itītthaṃ parikalpya |ekaṃ santaṃ yaṃ bahudhāhurmatibhedāt taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 18||

सत्यं ज्ञानं शुद्धमनन्तं व्यतिरिक्तं शान्तं गूढं निष्कलमानन्दमनन्यम् ।इत्याहादौ यं वरुणोऽसौ भृगवेऽजं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ १९॥

satyaṃ jñānaṃ śuddhamanantaṃ vyatiriktaṃ śāntaṃ gūḍhaṃ niṣkalamānandamananyam |ityāhādau yaṃ varuṇo'sau bhṛgave'jaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 19||

कोशानेतान् पञ्च रसादीनतिहाय ब्रह्मास्मीति स्वात्मनि निश्चित्य दृशिस्थः ।पित्रा शिष्टो वेद भुगुर्यं यजुरन्ते तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २०॥

kośānetān pañca rasādīnatihāya brahmāsmīti svātmani niścitya dṛśisthaḥ |pitrā śiṣṭo veda bhuguryaṃ yajurante taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 20||

येनाविष्टो यस्य च शक्त्या यदधीनः क्षेत्रज्ञोऽयं कारयिता जन्तुषु कर्तुः ।कर्ता भोक्तात्मात्र हि यच्छक्त्यधिरूढस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २१॥

yenāviṣṭo yasya ca śaktyā yadadhīnaḥ kṣetrajño'yaṃ kārayitā jantuṣu kartuḥ |kartā bhoktātmātra hi yacchaktyadhirūḍhastaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 21||

सृष्ट्वा सर्वं स्वात्मतयैवेत्थमतर्क्यं व्याप्याथान्तः कृत्स्नमिदं सृष्टमशेषम् ।सच्च त्यच्चाभूत्परमात्मा स य एकस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २२॥

sṛṣṭvā sarvaṃ svātmatayaivetthamatarkyaṃ vyāpyāthāntaḥ kṛtsnamidaṃ sṛṣṭamaśeṣam |sacca tyaccābhūtparamātmā sa ya ekastaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 22||

वेदान्तैश्चाध्यात्मिकशास्त्रैश्च पुराणैः शास्त्रैश्चान्यैः सात्वततन्त्रैश्च यमीशम् ।दृष्ट्वाथान्तश्चेतसि बुद्ध्वा विविशुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २३॥

vedāntaiścādhyātmikaśāstraiśca purāṇaiḥ śāstraiścānyaiḥ sātvatatantraiśca yamīśam |dṛṣṭvāthāntaścetasi buddhvā viviśuryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 23||

श्रद्धाभक्तिध्यानशमाद्यैर्यतमानैर्ज्ञातुं शक्यो देव इहैवाशु य ईशः ।दुर्विज्ञेयो जन्मशतैश्चाऽपि विना तैस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २४॥

śraddhābhaktidhyānaśamādyairyatamānairjñātuṃ śakyo deva ihaivāśu ya īśaḥ |durvijñeyo janmaśataiścā'pi vinā taistaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 24||

यस्यातर्क्यं स्वात्मविभूतेः परमार्थं सर्वं खल्वित्यत्र निरुक्तं श्रुतिविद्भिः ।तज्जादित्वादब्धितरङ्गाभमभिन्नं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २५॥

yasyātarkyaṃ svātmavibhūteḥ paramārthaṃ sarvaṃ khalvityatra niruktaṃ śrutividbhiḥ |tajjāditvādabdhitaraṅgābhamabhinnaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 25||

दृष्ट्वा गीतास्वक्षरतत्त्वं विधिनाजं भक्त्या गुर्व्याऽऽलभ्य हृदिस्थं दृशिमात्रम् ।ध्यात्वा तस्मिन्नस्म्यहमित्यत्र विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २६॥

dṛṣṭvā gītāsvakṣaratattvaṃ vidhinājaṃ bhaktyā gurvyā''labhya hṛdisthaṃ dṛśimātram |dhyātvā tasminnasmyahamityatra viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 26||

क्षेत्रज्ञत्वं प्राप्य विभुः पञ्चमुखैर्यो भुङ्क्तेऽजस्त्रं भोग्यपदार्थान् प्रकृतिस्थः ।क्षेत्रे क्षेत्रेऽप्स्विन्दुवदेको बहुधास्ते तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २७॥

kṣetrajñatvaṃ prāpya vibhuḥ pañcamukhairyo bhuṅkte'jastraṃ bhogyapadārthān prakṛtisthaḥ |kṣetre kṣetre'psvinduvadeko bahudhāste taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 27||

युक्त्यालोड्य व्यासवचांस्यत्र हि लभ्यः क्षेत्रक्षेत्रज्ञान्तरविद्भिः पुरुषाख्यः ।योऽहं सोऽसौ सोऽस्म्यहमेवेति विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २८॥

yuktyāloḍya vyāsavacāṃsyatra hi labhyaḥ kṣetrakṣetrajñāntaravidbhiḥ puruṣākhyaḥ |yo'haṃ so'sau so'smyahameveti viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 28||

एकीकृत्यानेकशरीरस्थमिमं ज्ञं यं विज्ञायेहैव स एवाशु भवन्ति ।यस्मिँल्लीना नेह पुनर्जन्म लभन्ते तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ २९॥

ekīkṛtyānekaśarīrasthamimaṃ jñaṃ yaṃ vijñāyehaiva sa evāśu bhavanti |yasmim̐llīnā neha punarjanma labhante taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 29||

द्वन्द्वैकत्वं यच्च मधुब्राह्मणवाक्यैः कृत्वा शक्रोपासनमासाद्य विभूत्या ।योऽसौ सोऽहं सोऽस्म्यहमेवेति विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३०॥

dvandvaikatvaṃ yacca madhubrāhmaṇavākyaiḥ kṛtvā śakropāsanamāsādya vibhūtyā |yo'sau so'haṃ so'smyahameveti viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 30||

योऽयं देहे चेष्टयिताऽन्तःकरणस्थः सूर्ये चासौ तापयिता सोऽस्म्यहमेव ।इत्यात्मैक्योपासनया यं विदुरीशं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३१॥

yo'yaṃ dehe ceṣṭayitā'ntaḥkaraṇasthaḥ sūrye cāsau tāpayitā so'smyahameva |ityātmaikyopāsanayā yaṃ vidurīśaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 31||

विज्ञानांशो यस्य सतः शक्त्यधिरूढो बुद्धिर्बुध्यत्यत्र बहिर्बोध्यपदार्थान् ।नैवान्तःस्थं बुध्यति तं बोधयितारं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३२॥

vijñānāṃśo yasya sataḥ śaktyadhirūḍho buddhirbudhyatyatra bahirbodhyapadārthān |naivāntaḥsthaṃ budhyati taṃ bodhayitāraṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 32||

कोऽयं देहे देव इतीत्थं सुविचार्य ज्ञाता श्रोताऽऽनन्दयिता चैष हि देवः ।इत्यालोच्य ज्ञांश इहास्मीति विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३३॥

ko'yaṃ dehe deva itītthaṃ suvicārya jñātā śrotā''nandayitā caiṣa hi devaḥ |ityālocya jñāṃśa ihāsmīti viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 33||

को ह्येवान्यादात्मनि न स्यादयमेष ह्येवानन्दः प्राणिति चापानिति चेति ।इत्यस्तित्वं वक्त्युपपत्त्या श्रुतिरेषा तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३४॥

ko hyevānyādātmani na syādayameṣa hyevānandaḥ prāṇiti cāpāniti ceti |ityastitvaṃ vaktyupapattyā śrutireṣā taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 34||

प्राणो वाऽहं वाक्।ह्श्रवणादीनि मनो वा बुद्धिर्वाहं व्यस्त उताहोऽपि समस्तः ।इत्यालोच्य ज्ञप्तिरिहास्मीति विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३५॥

prāṇo vā'haṃ vāk|hśravaṇādīni mano vā buddhirvāhaṃ vyasta utāho'pi samastaḥ |ityālocya jñaptirihāsmīti viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 35||

नाहं प्राणो नैव शरीरं न मनोऽहं नाहं बुद्धिर्नाहमहङ्कारधियौ च ।योऽत्र ज्ञांशः सोऽस्म्यहमेवेति विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३६॥

nāhaṃ prāṇo naiva śarīraṃ na mano'haṃ nāhaṃ buddhirnāhamahaṅkāradhiyau ca |yo'tra jñāṃśaḥ so'smyahameveti viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 36||

सत्तामात्रं केवलविज्ञानमजं सत् सूक्ष्मं नित्यं तत्त्वमसीत्यात्मसुताय ।साम्नामन्ते प्राह पिता यं विभुमाद्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३७॥

sattāmātraṃ kevalavijñānamajaṃ sat sūkṣmaṃ nityaṃ tattvamasītyātmasutāya |sāmnāmante prāha pitā yaṃ vibhumādyaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 37||

मूर्तामूर्ते पूर्वमपोह्याथ समाधौ दृश्यं सर्वं नेति च नेतीति विहाय ।चैतन्यांशे स्वात्मनि सन्तं च विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३८॥

mūrtāmūrte pūrvamapohyātha samādhau dṛśyaṃ sarvaṃ neti ca netīti vihāya |caitanyāṃśe svātmani santaṃ ca viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 38||

ओतं प्रोतं यत्र च सर्वं गगनान्तं योऽस्थूलाऽनण्वादिषु सिद्धोऽक्षरसञ्ज्ञः ।ज्ञाताऽतोऽन्यो नेत्युपलभ्यो न च वेद्यस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ३९॥

otaṃ protaṃ yatra ca sarvaṃ gaganāntaṃ yo'sthūlā'naṇvādiṣu siddho'kṣarasañjñaḥ |jñātā'to'nyo netyupalabhyo na ca vedyastaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 39||

तावत्सर्वं सत्यमिवाभाति यदेतद् यावत्सोऽस्मीत्यात्मनि यो ज्ञो न हि दृष्टः ।दृष्टे यस्मिन्सर्वमसत्यं भवतीदं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ४०॥

tāvatsarvaṃ satyamivābhāti yadetad yāvatso'smītyātmani yo jño na hi dṛṣṭaḥ |dṛṣṭe yasminsarvamasatyaṃ bhavatīdaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 40||

रागामुक्तं लोहयुतं हेम यथाग्नौ योगाष्टाङ्गेरुज्ज्वलितज्ञानमयाग्नौ ।दग्ध्वात्मानं ज्ञं परिशिष्टं च विदुर्यं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ४१॥

rāgāmuktaṃ lohayutaṃ hema yathāgnau yogāṣṭāṅgerujjvalitajñānamayāgnau |dagdhvātmānaṃ jñaṃ pariśiṣṭaṃ ca viduryaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 41||

यं विज्ञानज्योतिषमाद्यं सुविभान्तं हृद्यर्केन्द्वग्न्योकसमीड्यं तडिदाभम् ।भक्त्याऽऽराध्येहैव विशन्त्यात्मनि सन्तं तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ४२॥

yaṃ vijñānajyotiṣamādyaṃ suvibhāntaṃ hṛdyarkendvagnyokasamīḍyaṃ taḍidābham |bhaktyā''rādhyehaiva viśantyātmani santaṃ taṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 42||

पायाद्भक्तं स्वात्मनि सन्तं पुरुषं यो भक्त्या स्तौतीत्याङ्गिरसं विष्णुरिमं माम् ।इत्यात्मानं स्वात्मनि संहृत्य सदैकस्तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥ ४३॥

pāyādbhaktaṃ svātmani santaṃ puruṣaṃ yo bhaktyā stautītyāṅgirasaṃ viṣṇurimaṃ mām |ityātmānaṃ svātmani saṃhṛtya sadaikastaṃ saṃsāradhvāntavināśaṃ harimīḍe || 43||

इत्थं स्तोत्रं भक्तजनेड्यं भवभीतिध्वान्तार्काभं भगवत्पादीयमिदं यः ।विष्णोर्लोकं पठति शृणोति व्रजति ज्ञो ज्ञानं ज्ञेयं स्वात्मनि चाप्नोति मनुष्यः ॥ ४४॥

itthaṃ stotraṃ bhaktajaneḍyaṃ bhavabhītidhvāntārkābhaṃ bhagavatpādīyamidaṃ yaḥ |viṣṇorlokaṃ paṭhati śṛṇoti vrajati jño jñānaṃ jñeyaṃ svātmani cāpnoti manuṣyaḥ || 44||

इति श्रीमच्छङ्करभगवतः कृतः हरिमीडेस्तोत्रं समाप्तम् ॥

iti śrīmacchaṅkarabhagavataḥ kṛtaḥ harimīḍestotraṃ samāptam ||