आत्मार्पणस्तुतिः Atmarpanastutih

श्रीमदप्पय्य दीक्षित विरचिताकस्ते बोद्धुं प्रभवति परं देवदेव प्रभावंयस्मादित्थं विविधरचना सृष्टिरेषा बभूव ।भक्तिग्राह्यस्त्वमिह तदपि त्वामहं भक्तिमात्रात्स्तोतुं वाञ्छाम्यतिमहदिदं साहसं मे सहस्व ॥ १॥

śrīmadappayya dīkṣita viracitākaste boddhuṃ prabhavati paraṃ devadeva prabhāvaṃyasmāditthaṃ vividharacanā sṛṣṭireṣā babhūva |bhaktigrāhyastvamiha tadapi tvāmahaṃ bhaktimātrātstotuṃ vāñchāmyatimahadidaṃ sāhasaṃ me sahasva || 1||

क्षित्यादिनामवयववतां निश्चितं जन्म तावत्तन्नास्त्येव क्वचन कलितं कर्त्रधिष्ठानहीनम् ।नाधिष्ठातुं प्रभवति जडो नाप्यनीशश्च भावःतस्मादाद्यस्त्वमसि जगतां नाथ जाने विधाता ॥ २॥

kṣityādināmavayavavatāṃ niścitaṃ janma tāvattannāstyeva kvacana kalitaṃ kartradhiṣṭhānahīnam |nādhiṣṭhātuṃ prabhavati jaḍo nāpyanīśaśca bhāvaḥtasmādādyastvamasi jagatāṃ nātha jāne vidhātā || 2||

इन्द्रं मित्रं वरुणमनिलं पुनरजं विष्णुमीशं वर् पद्मजंप्राहुस्ते ते परमशिव ते मायया मोहितास्त्वाम् ।एतैः साकं सकलमपि यच्छक्तिलेशे समाप्तं वर् एतैस्सार्धंस त्वं देवः श्रुतिषु विदितः शम्भुरित्यादिदेवः ॥ ३॥

indraṃ mitraṃ varuṇamanilaṃ punarajaṃ viṣṇumīśaṃ var padmajaṃprāhuste te paramaśiva te māyayā mohitāstvām |etaiḥ sākaṃ sakalamapi yacchaktileśe samāptaṃ var etaissārdhaṃsa tvaṃ devaḥ śrutiṣu viditaḥ śambhurityādidevaḥ || 3||

आनन्दाद्यः कमपि च घनीभावमास्थायरूपं वर् आनन्दाब्धेःशक्त्या सार्धं परममुमया शाश्वतं भोगमृच्छन् । भोगमिच्छन्अध्वातीते शुचिदिवसकृत्कोटिदीप्ते कपर्दिन् वर् दीपेआद्ये स्थाने विहरसि सदा सेव्यमानो गणेशैः ॥ ४॥

ānandādyaḥ kamapi ca ghanībhāvamāsthāyarūpaṃ var ānandābdheḥśaktyā sārdhaṃ paramamumayā śāśvataṃ bhogamṛcchan | bhogamicchanadhvātīte śucidivasakṛtkoṭidīpte kapardin var dīpeādye sthāne viharasi sadā sevyamāno gaṇeśaiḥ || 4||

त्वं वेदान्तैः प्रथितमहिमा गीयसे विश्वनेतः वर् विविधमहिमात्वं विप्राद्यैर्वरद निखिलैरिज्यसे कर्मभिः स्वैः ।त्वं दृष्टानुश्रविकविषयानन्दमात्रावितृष्णैरन्तर्ग्रन्थिप्रविलयकृते चिन्त्यसे योगिवृन्दैः ॥ ५॥

tvaṃ vedāntaiḥ prathitamahimā gīyase viśvanetaḥ var vividhamahimātvaṃ viprādyairvarada nikhilairijyase karmabhiḥ svaiḥ |tvaṃ dṛṣṭānuśravikaviṣayānandamātrāvitṛṣṇairantargranthipravilayakṛte cintyase yogivṛndaiḥ || 5||

ध्यायन्तस्त्वां कतिचन भवं दुस्तरं निस्तरन्तित्वत्पादाब्जं विधिवदितरे नित्यमाराधयन्तः ।अन्ये वर्णाश्रमविधिरताः पालयन्तस्त्वदाज्ञांसर्वं हित्वा भवजलनिधौ देव मज्जामि घोरे ॥ ६॥

dhyāyantastvāṃ katicana bhavaṃ dustaraṃ nistarantitvatpādābjaṃ vidhivaditare nityamārādhayantaḥ |anye varṇāśramavidhiratāḥ pālayantastvadājñāṃsarvaṃ hitvā bhavajalanidhau deva majjāmi ghore || 6||

वरिअतिओन् भवजलनिधावेषउत्पद्यापि स्मरहर महत्युत्तमानां कुलेऽस्मिन्आस्वाद्य त्वन्महिमजलधेरप्यहं शीकराणून् ।त्वत्पादार्चाविमुखहृदयश्चापलादिन्द्रियाणांव्यग्रस्तुच्छेष्वहह जननं व्यर्थयाम्येष पापः ॥ ७॥

variation bhavajalanidhāveṣautpadyāpi smarahara mahatyuttamānāṃ kule'smināsvādya tvanmahimajaladherapyahaṃ śīkarāṇūn |tvatpādārcāvimukhahṛdayaścāpalādindriyāṇāṃvyagrastuccheṣvahaha jananaṃ vyarthayāmyeṣa pāpaḥ || 7||

अर्कद्रोणप्रभृतिकुसुमैरर्चनं ते विधेयंप्राप्यं तेन स्मरहर फलं मोक्षसाम्राज्यलक्ष्मीः ।एतज्जानन्नपि शिव शिव व्यर्थयन्कालमात्मन्आत्मद्रोही करणविवशो भूयसाधः पतामि ॥ ८॥

arkadroṇaprabhṛtikusumairarcanaṃ te vidheyaṃprāpyaṃ tena smarahara phalaṃ mokṣasāmrājyalakṣmīḥ |etajjānannapi śiva śiva vyarthayankālamātmanātmadrohī karaṇavivaśo bhūyasādhaḥ patāmi || 8||

किं वा कुर्वे विषमविषयस्वैरिणा वैरिणाहंबद्धः स्वामिन् वपुषि हृदयग्रन्थिना सार्धमस्मिन् ।उक्ष्णा दर्पज्वरभरजुषा साकमेकत्र बद्धःश्राम्यन्वत्सः स्मरहर युगे धावता किं करोतु ॥ ९॥

kiṃ vā kurve viṣamaviṣayasvairiṇā vairiṇāhaṃbaddhaḥ svāmin vapuṣi hṛdayagranthinā sārdhamasmin |ukṣṇā darpajvarabharajuṣā sākamekatra baddhaḥśrāmyanvatsaḥ smarahara yuge dhāvatā kiṃ karotu || 9||

नाहं रोद्धुं करणनिचयं दुर्नयं पारयामिस्मारं स्मारं जनिपथरुजं नाथ सीदामि भीत्या ।किं वा कुर्वे किमुचितमिह क्वाद्य गच्छामि हन्तत्वत्पादाब्जप्रपतनमृते नैव पश्याम्युपायम् ॥ १०॥

nāhaṃ roddhuṃ karaṇanicayaṃ durnayaṃ pārayāmismāraṃ smāraṃ janipatharujaṃ nātha sīdāmi bhītyā |kiṃ vā kurve kimucitamiha kvādya gacchāmi hantatvatpādābjaprapatanamṛte naiva paśyāmyupāyam || 10||

उल्लङ्घ्याज्ञामुडुपतिकलाचूड ते विश्ववन्द्यत्यक्ताचारः पशुवदधुना मुक्तलज्जश्चरामि ।एवं नानाविधभवततिप्राप्तदीर्घापराधःक्लेशाम्भोधिं कथमहमृते त्वत्प्रसदात्तरेयम् ॥ ११॥

ullaṅghyājñāmuḍupatikalācūḍa te viśvavandyatyaktācāraḥ paśuvadadhunā muktalajjaścarāmi |evaṃ nānāvidhabhavatatiprāptadīrghāparādhaḥkleśāmbhodhiṃ kathamahamṛte tvatprasadāttareyam || 11||

क्षाम्यस्येव त्वमिह करुणासागरः कृत्स्नमागःसंसारोत्थं गिरिश सभयप्रार्थनादैन्यमात्रात् ।यद्यप्येवं प्रतिकलमहं व्यक्तमागःसहस्रंकुर्वन् मूर्खः कथमिव तथा निस्त्रपः प्रार्थयेयम् ॥ १२॥

kṣāmyasyeva tvamiha karuṇāsāgaraḥ kṛtsnamāgaḥsaṃsārotthaṃ giriśa sabhayaprārthanādainyamātrāt |yadyapyevaṃ pratikalamahaṃ vyaktamāgaḥsahasraṃkurvan mūrkhaḥ kathamiva tathā nistrapaḥ prārthayeyam || 12||

सर्वं क्षेप्तुं प्रभवति जनः संसृतिप्राप्तमागःचेतः श्वासप्रशमसमये त्वत्पादाब्जे निधाय ।तस्मिन्काले यदि मम मनो नाथ दोषत्रयार्तंप्रज्ञाहीनं पुरहर भवेत् तत्कथं मे घटेत ॥ १३॥

sarvaṃ kṣeptuṃ prabhavati janaḥ saṃsṛtiprāptamāgaḥcetaḥ śvāsapraśamasamaye tvatpādābje nidhāya |tasminkāle yadi mama mano nātha doṣatrayārtaṃprajñāhīnaṃ purahara bhavet tatkathaṃ me ghaṭeta || 13||

प्राणोत्क्रान्तिव्यतिकरदलत्सन्धिबन्धे शरीरेप्रेमावेशप्रसरदमिताक्रन्दिते बन्धुवर्गे ।अन्तः प्रज्ञामपि शिव भजन्नन्तरायैरनन्तैःआविद्धोऽहं त्वयि कथमिमामर्पयिष्यामि बुद्धिम् ॥ १४॥

prāṇotkrāntivyatikaradalatsandhibandhe śarīrepremāveśaprasaradamitākrandite bandhuvarge |antaḥ prajñāmapi śiva bhajannantarāyairanantaiḥāviddho'haṃ tvayi kathamimāmarpayiṣyāmi buddhim || 14||

अद्यैव त्वत्पदनलिनयोरर्पयाम्यन्तरात्मन्आत्मानं मे सह परिकरैरद्रिकन्याधिनाथ ।नाहं बोद्धुं शिव तव पदं न क्रिया योगचर्याःकर्तुं शक्नोम्यनितरगतिः केवलं त्वां प्रपद्ये ॥ १५॥

adyaiva tvatpadanalinayorarpayāmyantarātmanātmānaṃ me saha parikarairadrikanyādhinātha |nāhaṃ boddhuṃ śiva tava padaṃ na kriyā yogacaryāḥkartuṃ śaknomyanitaragatiḥ kevalaṃ tvāṃ prapadye || 15||

यः स्रष्टारं निखिलजगतां निर्ममे पूर्वमीशःतस्मै वेदानदित सकलान् यश्च साकं पुराणैः ।तं त्वामाद्यं गुरुमहमसावात्मबुद्धिप्रकाशंसंसारार्तः शरणमधुना पार्वतीशं प्रपद्ये ॥ १६॥

yaḥ sraṣṭāraṃ nikhilajagatāṃ nirmame pūrvamīśaḥtasmai vedānadita sakalān yaśca sākaṃ purāṇaiḥ |taṃ tvāmādyaṃ gurumahamasāvātmabuddhiprakāśaṃsaṃsārārtaḥ śaraṇamadhunā pārvatīśaṃ prapadye || 16||

ब्रह्मादीन् यः स्मरहर पशून्मोहपाशेन बद्ध्वासर्वानेकश्चिदचिदधिकः कारयित्वाऽऽत्मकृत्यम् ।यश्चैतेषु स्वपदशरणान्विद्यया मोचयित्वासान्द्रानन्दं गमयति परं धाम तं त्वां प्रपद्ये ॥ १७॥

brahmādīn yaḥ smarahara paśūnmohapāśena baddhvāsarvānekaścidacidadhikaḥ kārayitvā''tmakṛtyam |yaścaiteṣu svapadaśaraṇānvidyayā mocayitvāsāndrānandaṃ gamayati paraṃ dhāma taṃ tvāṃ prapadye || 17||

भक्ताग्र्याणां कथमपि परैर्योऽचिकित्स्याममर्त्यैःसंसाराख्यां शमयति रुजं स्वात्मबोधौषधेन ।तं सर्वाधीश्वर भवमहादीर्घतीव्रामयेनक्लिष्टोऽहं त्वां वरद शरणं यामि संसारवैद्यम् ॥ १८॥

bhaktāgryāṇāṃ kathamapi parairyo'cikitsyāmamartyaiḥsaṃsārākhyāṃ śamayati rujaṃ svātmabodhauṣadhena |taṃ sarvādhīśvara bhavamahādīrghatīvrāmayenakliṣṭo'haṃ tvāṃ varada śaraṇaṃ yāmi saṃsāravaidyam || 18||

ध्यातो यत्नाद्विजितकरणैर्योगिभिर्यो विमुक्त्यै (विमृग्यः)तेभ्यः प्राणोत्क्रमणसमये संनिधायात्मनैव ।तद्व्याचष्टे भवभयहरं तारकं ब्रह्म देवःतं सेवेऽहं गिरिश सततं ब्रह्मविद्यागुरुं त्वाम् ॥ १९॥

dhyāto yatnādvijitakaraṇairyogibhiryo vimuktyai (vimṛgyaḥ)tebhyaḥ prāṇotkramaṇasamaye saṃnidhāyātmanaiva |tadvyācaṣṭe bhavabhayaharaṃ tārakaṃ brahma devaḥtaṃ seve'haṃ giriśa satataṃ brahmavidyāguruṃ tvām || 19||

दासोऽस्मीति त्वयि शिव मया नित्यसिद्धं निवेद्यंजानास्येतत् त्वमपि यदहं निर्गतिः संभ्रमामि ।नास्त्येवान्यन्मम किमपि ते नाथ विज्ञापनीयंकारुण्यान्मे शरणवरणं दीनवृत्तेर्गृहाण ॥ २०॥

dāso'smīti tvayi śiva mayā nityasiddhaṃ nivedyaṃjānāsyetat tvamapi yadahaṃ nirgatiḥ saṃbhramāmi |nāstyevānyanmama kimapi te nātha vijñāpanīyaṃkāruṇyānme śaraṇavaraṇaṃ dīnavṛttergṛhāṇa || 20||

ब्रह्मोपेन्द्रप्रभृतिभिरपि स्वेप्सितप्रार्थनायस्वामिन्नग्रे चिरमवसरस्तोषयद्भिः प्रतीक्ष्यः ।द्रागेव त्वां यदिह शरणं प्रार्थये कीटकल्पःतद्विश्वाधीश्वर तव कृपामेव विश्वस्य दीने ॥ २१॥

brahmopendraprabhṛtibhirapi svepsitaprārthanāyasvāminnagre ciramavasarastoṣayadbhiḥ pratīkṣyaḥ |drāgeva tvāṃ yadiha śaraṇaṃ prārthaye kīṭakalpaḥtadviśvādhīśvara tava kṛpāmeva viśvasya dīne || 21||

कर्मज्ञानप्रचयमखिलं दुष्करं नाथ पश्यन्पापासक्तं हृदयमपि चापारयन्सन्निरोद्धुम् ।संसाराख्ये पुरहर महत्यन्धकूपे विषीदन्हस्तालम्बप्रपतनमिदं प्राप्य ते निर्भयोऽस्मि ॥ २२॥

karmajñānapracayamakhilaṃ duṣkaraṃ nātha paśyanpāpāsaktaṃ hṛdayamapi cāpārayansanniroddhum |saṃsārākhye purahara mahatyandhakūpe viṣīdanhastālambaprapatanamidaṃ prāpya te nirbhayo'smi || 22||

त्वामेवैकं हतजनिपथे पान्थमस्मिन्प्रपञ्चेमत्वा जन्मप्रचयजलधेः बिभ्यतः पारशून्यात् ।यत्ते धन्याः सुरवर मुखं दक्षिणं संश्रयन्तिक्लिष्टं घोरे चिरमिह भवे तेन मां पाहि नित्यम् ॥ २३॥

tvāmevaikaṃ hatajanipathe pānthamasminprapañcematvā janmapracayajaladheḥ bibhyataḥ pāraśūnyāt |yatte dhanyāḥ suravara mukhaṃ dakṣiṇaṃ saṃśrayantikliṣṭaṃ ghore ciramiha bhave tena māṃ pāhi nityam || 23||

एकोऽसि त्वं शिव जनिमतामीश्वरो बन्धमुक्त्योःक्लेशाङ्गारावलिषु लुठतः का गतिस्त्वां विना मे ।तस्मादस्मिन्निह पशुपते घोरजन्मप्रवाहेखिन्नं दैन्याकरमतिभयं मां भजस्व प्रपन्नम् ॥ २४॥

eko'si tvaṃ śiva janimatāmīśvaro bandhamuktyoḥkleśāṅgārāvaliṣu luṭhataḥ kā gatistvāṃ vinā me |tasmādasminniha paśupate ghorajanmapravāhekhinnaṃ dainyākaramatibhayaṃ māṃ bhajasva prapannam || 24||

यो देवानां प्रथममशुभद्रावको भक्तिभाजांपूर्वं विश्वाधिक शतधृतिं जायमानं महर्षिः ।दृष्ट्यापश्यत्सकलजगतीसृष्टिसामर्थ्यदात्र्यास त्वं ग्रन्थिप्रविलयकृते विद्यया योजयास्मान् ॥ २५॥

yo devānāṃ prathamamaśubhadrāvako bhaktibhājāṃpūrvaṃ viśvādhika śatadhṛtiṃ jāyamānaṃ maharṣiḥ |dṛṣṭyāpaśyatsakalajagatīsṛṣṭisāmarthyadātryāsa tvaṃ granthipravilayakṛte vidyayā yojayāsmān || 25||

यद्याकाशं शुभद मनुजाश्चर्मवद्वेष्टयेयुःदुःखस्यान्तं तदपि पुरुषस्त्वामविज्ञाय नैति ।विज्ञानं च त्वयि शिव ऋते त्वत्प्रसादान्न लभ्यंतद्दुःखार्तः कमिह शरणं यामि देवं त्वदन्यम् ॥ २६॥

yadyākāśaṃ śubhada manujāścarmavadveṣṭayeyuḥduḥkhasyāntaṃ tadapi puruṣastvāmavijñāya naiti |vijñānaṃ ca tvayi śiva ṛte tvatprasādānna labhyaṃtadduḥkhārtaḥ kamiha śaraṇaṃ yāmi devaṃ tvadanyam || 26||

किं गूढार्थैरकृतकवचोगुम्फनैः किं पुराणैःतन्त्राद्यैर्वा पुरुषमतिभिर्दुर्निरूप्यैकमत्यैः ।किं वा शास्त्रैरफलकलहोल्लासमात्रप्रधानैःविद्या विद्येश्वर कृतधियां केवलं त्वत्प्रसादात् ॥ २७॥

kiṃ gūḍhārthairakṛtakavacogumphanaiḥ kiṃ purāṇaiḥtantrādyairvā puruṣamatibhirdurnirūpyaikamatyaiḥ |kiṃ vā śāstrairaphalakalahollāsamātrapradhānaiḥvidyā vidyeśvara kṛtadhiyāṃ kevalaṃ tvatprasādāt || 27||

पापिष्टोऽहं विषयचपलः सन्ततद्रोहशाली वर् सन्ततं द्रोहशालीकार्पण्यैकस्थिरनिवसतिः पुण्यगन्धानभिज्ञः ।यद्यप्येवं तदपि शरणं त्वत्पदाब्जं प्रपन्नंनैनं दीनं स्मरहर तवोपेक्षितुं नाथ युक्तम् ॥ २८॥

pāpiṣṭo'haṃ viṣayacapalaḥ santatadrohaśālī var santataṃ drohaśālīkārpaṇyaikasthiranivasatiḥ puṇyagandhānabhijñaḥ |yadyapyevaṃ tadapi śaraṇaṃ tvatpadābjaṃ prapannaṃnainaṃ dīnaṃ smarahara tavopekṣituṃ nātha yuktam || 28||

आलोच्यैवं यदि मयि भवान् नाथ दोषाननन्तान्अस्मत्पादाश्रयणपदवीं नार्हतीति क्षिपेन्माम् ।अद्यैवेमं शरणविरहाद्विद्धि भीत्यैव नष्टंग्रामो गृह्णात्यहिततनयं किं नु मात्रा निरस्तम् ॥ २९॥

ālocyaivaṃ yadi mayi bhavān nātha doṣānanantānasmatpādāśrayaṇapadavīṃ nārhatīti kṣipenmām |adyaivemaṃ śaraṇavirahādviddhi bhītyaiva naṣṭaṃgrāmo gṛhṇātyahitatanayaṃ kiṃ nu mātrā nirastam || 29||

क्षन्तव्यं वा निखिलमपि मे भूतभावि व्यलीकंदुर्व्यापारप्रवणमथवा शिक्षणीयं मनो मे ।न त्वेवार्त्त्या निरतिशयया त्वत्पदाब्जं प्रपन्नंत्वद्विन्यस्ताखिलभरममुं युक्तमीश प्रहातुम् ॥ ३०॥

kṣantavyaṃ vā nikhilamapi me bhūtabhāvi vyalīkaṃdurvyāpārapravaṇamathavā śikṣaṇīyaṃ mano me |na tvevārttyā niratiśayayā tvatpadābjaṃ prapannaṃtvadvinyastākhilabharamamuṃ yuktamīśa prahātum || 30||

सर्वज्ञस्त्वं निरवधिकृपासागरः पूर्णशक्तिःकस्मादेनं न गणयसि मामापदब्धौ निमग्नम् ।एकं पापात्मकमपि रुजा सर्वतोऽत्यन्तदीनंजन्तुं यद्युद्धरसि शिव कस्तावतातिप्रसङ्गः ॥ ३१॥

sarvajñastvaṃ niravadhikṛpāsāgaraḥ pūrṇaśaktiḥkasmādenaṃ na gaṇayasi māmāpadabdhau nimagnam |ekaṃ pāpātmakamapi rujā sarvato'tyantadīnaṃjantuṃ yadyuddharasi śiva kastāvatātiprasaṅgaḥ || 31||

अत्यन्तार्तिव्यथितमगतिं देव मामुद्धरेतिक्षुण्णो मार्गस्तव शिव पुरा केन वाऽनाथनाथ ।कामालम्बे बत तदधिकां प्रार्थनारीतिमन्यांत्रायस्वैनं सपदि कृपया वस्तुतत्त्वं विचिन्त्य ॥ ३२॥

atyantārtivyathitamagatiṃ deva māmuddharetikṣuṇṇo mārgastava śiva purā kena vā'nāthanātha |kāmālambe bata tadadhikāṃ prārthanārītimanyāṃtrāyasvainaṃ sapadi kṛpayā vastutattvaṃ vicintya || 32||

एतावन्तं भ्रमणनिचयं प्रापितोऽयं वराकःश्रान्तः स्वामिन्नगतिरधुना मोचनीयस्त्वयाहम् ।कृत्याकृत्यव्यपगतमतिर्दीनशाखामृगोऽयंसंताड्यैनं दशनविवृतिं पश्यतस्ते फलं किम् ॥ ३३॥

etāvantaṃ bhramaṇanicayaṃ prāpito'yaṃ varākaḥśrāntaḥ svāminnagatiradhunā mocanīyastvayāham |kṛtyākṛtyavyapagatamatirdīnaśākhāmṛgo'yaṃsaṃtāḍyainaṃ daśanavivṛtiṃ paśyataste phalaṃ kim || 33||

माता तातः सुत इति समाबध्य मां मोहपाशैरापात्यैवं भवजलनिधौ हा किमीश त्वयाऽऽप्तम् ।एतावन्तं समयमियतीमार्तिमापादितेऽस्मिन्कल्याणी ते किमिति न कृपा कापि मे भाग्यरेखा ॥ ३४॥

mātā tātaḥ suta iti samābadhya māṃ mohapāśairāpātyaivaṃ bhavajalanidhau hā kimīśa tvayā''ptam |etāvantaṃ samayamiyatīmārtimāpādite'sminkalyāṇī te kimiti na kṛpā kāpi me bhāgyarekhā || 34||

भुङ्क्षे गुप्तं बत सुखनिधिं तात साधारणं त्वंभिक्षावृत्तिं परमभिनयन्मायया मां विभज्य ।मर्यादायाः सकलजगतां नायकः स्थापकस्त्वंयुक्तं किं तद्वद विभजनं योजयस्वात्मना माम् ॥ ३५॥

bhuṅkṣe guptaṃ bata sukhanidhiṃ tāta sādhāraṇaṃ tvaṃbhikṣāvṛttiṃ paramabhinayanmāyayā māṃ vibhajya |maryādāyāḥ sakalajagatāṃ nāyakaḥ sthāpakastvaṃyuktaṃ kiṃ tadvada vibhajanaṃ yojayasvātmanā mām || 35||

न त्वा जन्मप्रलयजलधेरुद्धरामीति चेद्धीःआस्तां तन्मे भवतु च जनिर्यत्र कुत्रापि जातौ ।त्वद्भक्तानामनितरसुखैः पादधूलीकिशोरैःआरब्धं मे भवतु भगवन् भावि सर्वं शरीरम् ॥ ३६॥

na tvā janmapralayajaladheruddharāmīti ceddhīḥāstāṃ tanme bhavatu ca janiryatra kutrāpi jātau |tvadbhaktānāmanitarasukhaiḥ pādadhūlīkiśoraiḥārabdhaṃ me bhavatu bhagavan bhāvi sarvaṃ śarīram || 36||

कीटा नागास्तरव इति वा किं न सन्ति स्थलेषुत्वत्पादाम्भोरुहपरिमलोद्वाहिमन्दानिलेषु ।तेष्वेकं वा सृज पुनरिमं नाथ दीनार्त्तिहारिन्आतोषान्मां मृड भवमहाङ्गारनद्यां लुठन्तम् ॥ ३७॥

kīṭā nāgāstarava iti vā kiṃ na santi sthaleṣutvatpādāmbhoruhaparimalodvāhimandānileṣu |teṣvekaṃ vā sṛja punarimaṃ nātha dīnārttihārinātoṣānmāṃ mṛḍa bhavamahāṅgāranadyāṃ luṭhantam || 37||

काले कण्ठस्फुरदसुकलालेशसत्तावलोकव्याग्रोदग्रव्यसनिसकलस्निग्घरुद्धोपकण्ठे ।अन्तस्तोदैरवधिरहितामार्तिमापद्यमानोऽप्यङिघ्रद्वन्द्वे तव निविशतामन्तरात्मन् ममात्मा ॥ ३८॥

kāle kaṇṭhasphuradasukalāleśasattāvalokavyāgrodagravyasanisakalasniggharuddhopakaṇṭhe |antastodairavadhirahitāmārtimāpadyamāno'pyaṅighradvandve tava niviśatāmantarātman mamātmā || 38||

अन्तर्बाष्पाकुलितनयनानन्तरङ्गानपश्यन्अग्रे घोषं रुदितबहुलं कातराणामश्रुण्वन् ।अत्युत्क्रान्तिश्रममगणयन् अन्तकाले कपर्दिन्अङ्घ्रिद्वन्द्वे तव निविशतामन्तरात्मन् ममात्मा ॥ ३९॥

antarbāṣpākulitanayanānantaraṅgānapaśyanagre ghoṣaṃ ruditabahulaṃ kātarāṇāmaśruṇvan |atyutkrāntiśramamagaṇayan antakāle kapardinaṅghridvandve tava niviśatāmantarātman mamātmā || 39||

चारुस्मेराननसरसिजं चन्द्ररेखावतंसंफुल्लन्मल्लीकुसुमकलिकादामसौभाग्यचोरम् ।अन्तःपश्याम्यचलसुतया रत्नपीठे निषण्णंलोकातीतं सततशिवदं रूपमप्राकृतं ते ॥ ४०॥

cārusmerānanasarasijaṃ candrarekhāvataṃsaṃphullanmallīkusumakalikādāmasaubhāgyacoram |antaḥpaśyāmyacalasutayā ratnapīṭhe niṣaṇṇaṃlokātītaṃ satataśivadaṃ rūpamaprākṛtaṃ te || 40||

स्वप्ने वापि स्वरसविकसद्दिव्यपङ्केरुहाभंपश्येयं किं तव पशुपते पादयुग्मं कदाचित् ।क्वाहं पापः क्व तव चरणालोकभाग्यं तथापिप्रत्याशां मे घटयति पुनर्विश्रुता तेऽनुकम्पा ॥ ४१॥

svapne vāpi svarasavikasaddivyapaṅkeruhābhaṃpaśyeyaṃ kiṃ tava paśupate pādayugmaṃ kadācit |kvāhaṃ pāpaḥ kva tava caraṇālokabhāgyaṃ tathāpipratyāśāṃ me ghaṭayati punarviśrutā te'nukampā || 41||

भिक्षावृत्तिं चर पितृवने भूतसङ्घैर्भ्रमेदंविज्ञातं ते चरितमखिलं विप्रलिप्सोः कपालिन् ।आवैकुण्ठद्रुहिणमखिलप्राणिनामीश्वरस्त्वंनाथ स्वप्नेऽप्यहमिह न ते पादपद्मं त्यजामि ॥ ४२॥

bhikṣāvṛttiṃ cara pitṛvane bhūtasaṅghairbhramedaṃvijñātaṃ te caritamakhilaṃ vipralipsoḥ kapālin |āvaikuṇṭhadruhiṇamakhilaprāṇināmīśvarastvaṃnātha svapne'pyahamiha na te pādapadmaṃ tyajāmi || 42||

आलेपनं भसितमावसथः श्मशानंअस्थीनि ते सततमाभरणानि सन्तु ।निह्नोतुमीश सकलश्रुतिपारसिद्धंऐश्वर्यमम्बुजभवोऽपि च न क्षमस्ते ॥ ४३॥

ālepanaṃ bhasitamāvasathaḥ śmaśānaṃasthīni te satatamābharaṇāni santu |nihnotumīśa sakalaśrutipārasiddhaṃaiśvaryamambujabhavo'pi ca na kṣamaste || 43||

विविधमपि गुणौघं वेदयन्त्यर्थवादाःपरिमितविभवानां पामराणां सुराणाम् ।तनुहिमकरमौले तावता त्वत्परत्वेकति कति जगदीशाः कल्पिता नो भवेयुः ॥ ४४॥

vividhamapi guṇaughaṃ vedayantyarthavādāḥparimitavibhavānāṃ pāmarāṇāṃ surāṇām |tanuhimakaramaule tāvatā tvatparatvekati kati jagadīśāḥ kalpitā no bhaveyuḥ || 44||

विहर पितृवने वा विश्वपारे पुरे वारजतगिरितटे वा रत्नसानुस्थले वा ।दिश भवदुपकण्ठं देहि मे भृत्यभावंपरमशिव तव श्रीपादुकावाहकानाम् ॥ ४५॥

vihara pitṛvane vā viśvapāre pure vārajatagiritaṭe vā ratnasānusthale vā |diśa bhavadupakaṇṭhaṃ dehi me bhṛtyabhāvaṃparamaśiva tava śrīpādukāvāhakānām || 45||

बलमबलममीषां बल्बजानां विचिन्त्यंकथमपि शिव कालक्षेपमात्रप्रधानैः ।निखिलमपि रहस्यं नाथ निष्कृष्य साक्षात्सरसिजभवमुख्यैः साधितं नः प्रमाणम् ॥ ४६॥

balamabalamamīṣāṃ balbajānāṃ vicintyaṃkathamapi śiva kālakṣepamātrapradhānaiḥ |nikhilamapi rahasyaṃ nātha niṣkṛṣya sākṣātsarasijabhavamukhyaiḥ sādhitaṃ naḥ pramāṇam || 46||

न किंचिन्मेनेऽतः समभिलषणीयं त्रिभुवनेसुखं वा दुःखं वा मम भवतु यद्भावि भगवन् ।समुन्मीलत्पाथोरुहकुहरसौभाग्यमुषितेपदद्वन्द्वे चेतः परिचयमुपेयान्मम सदा ॥ ४७॥

na kiṃcinmene'taḥ samabhilaṣaṇīyaṃ tribhuvanesukhaṃ vā duḥkhaṃ vā mama bhavatu yadbhāvi bhagavan |samunmīlatpāthoruhakuharasaubhāgyamuṣitepadadvandve cetaḥ paricayamupeyānmama sadā || 47||

उदरभरणमात्रं साध्यमुद्दिश्य नीचेष्वसकृदुपनिबद्धामाहितोच्छिष्टभावाम् ।अहमिह नुतिभङ्गीमर्पयित्वोपहारंतव चरणसरोजे तात जातोऽपराधी ॥ ४८॥

udarabharaṇamātraṃ sādhyamuddiśya nīceṣvasakṛdupanibaddhāmāhitocchiṣṭabhāvām |ahamiha nutibhaṅgīmarpayitvopahāraṃtava caraṇasaroje tāta jāto'parādhī || 48||

सर्वं सदाशिव सहस्व ममापराधंमग्नं समुद्धर महत्यमुमापदब्धौ ।सर्वात्मना तव पदाम्बुजमेव दीनःस्वामिन्ननन्यशरणः शरणं प्रपद्ये ॥ ४९॥

sarvaṃ sadāśiva sahasva mamāparādhaṃmagnaṃ samuddhara mahatyamumāpadabdhau |sarvātmanā tava padāmbujameva dīnaḥsvāminnananyaśaraṇaḥ śaraṇaṃ prapadye || 49||

आत्मार्पणस्तुतिरियं भगवन्निबद्धायद्यप्यनन्यमनसा न मया तथापि ।वाचापि केवलमयं शरणं वृणीतेदीनो वराक इति रक्ष कृपानिधे माम् ॥ ५०॥

ātmārpaṇastutiriyaṃ bhagavannibaddhāyadyapyananyamanasā na mayā tathāpi |vācāpi kevalamayaṃ śaraṇaṃ vṛṇītedīno varāka iti rakṣa kṛpānidhe mām || 50||

इति श्रीमदप्पय्यदीक्षितेन्द्राणां कृतिष्वन्यतमा आत्मार्पणस्तुतिः सम्पूर्णा ।

iti śrīmadappayyadīkṣitendrāṇāṃ kṛtiṣvanyatamā ātmārpaṇastutiḥ sampūrṇā |