रामस्तुतिः १३ Raja Supratikakrita Rama Stutih

सुप्रतीक उवाच ।नमामि रामं नरनाथमच्युतं कविं पुराणं त्रिदशारिनाशनम् ।शिवस्वरूपं प्रभवं महेश्वरं सदा प्रपन्नार्तिहरं धृतश्रियम् ॥ ३॥

supratīka uvāca |namāmi rāmaṃ naranāthamacyutaṃ kaviṃ purāṇaṃ tridaśārināśanam |śivasvarūpaṃ prabhavaṃ maheśvaraṃ sadā prapannārtiharaṃ dhṛtaśriyam || 3||

भवान् सदा देव समस्ततेजसां करोषि तेजांसि समस्तरूपधृक् ।क्षितौ भवान् पञ्चगुणस्तथा जले चतुःप्रकारस्त्रिविधोऽथ तेजसि ।द्विधाऽथ वायौ वियति प्रतिष्ठितो भवान् हरे शब्दवपुः पुमानसि ॥ ४॥

bhavān sadā deva samastatejasāṃ karoṣi tejāṃsi samastarūpadhṛk |kṣitau bhavān pañcaguṇastathā jale catuḥprakārastrividho'tha tejasi |dvidhā'tha vāyau viyati pratiṣṭhito bhavān hare śabdavapuḥ pumānasi || 4||

भवान् शशी सूर्यहुताशनोऽसि त्वयि प्रलीनं जगदेतदुच्यते ।भवत्प्रतिष्ठं रमते जगद्यतः स्तुतोऽसि रामेति जगत् प्रतिष्ठितम् ॥ ५॥

bhavān śaśī sūryahutāśano'si tvayi pralīnaṃ jagadetaducyate |bhavatpratiṣṭhaṃ ramate jagadyataḥ stuto'si rāmeti jagat pratiṣṭhitam || 5||

भवार्णवे दुःखतरोर्मिसङ्कुले तथाक्षमानग्रहणेऽतिभीषणे ।न मज्जति त्वत्स्मरणप्लवो नरः स्मृतोऽसि रामेति तथा तपोवने ॥ ६॥

bhavārṇave duḥkhatarormisaṅkule tathākṣamānagrahaṇe'tibhīṣaṇe |na majjati tvatsmaraṇaplavo naraḥ smṛto'si rāmeti tathā tapovane || 6||

वेदेषु नष्टेषु भवांस्तथा हरे करोषि मात्स्यं वपुरात्मनः सदा ।युगक्षये रञ्जितसर्वदिङ्मुखो भवांस्तथाग्निर्बहुरूपधृग् विभो ॥ ७॥

vedeṣu naṣṭeṣu bhavāṃstathā hare karoṣi mātsyaṃ vapurātmanaḥ sadā |yugakṣaye rañjitasarvadiṅmukho bhavāṃstathāgnirbahurūpadhṛg vibho || 7||

कौर्मं तथा ते वपुरास्थितः सदा युगे युगे माधव तोयमन्थने ।न चान्यदस्तीति भवत्समं क्वचिज्जनार्दनाद्यः स्वयं भूतमुत्तमम् ॥ ८॥

kaurmaṃ tathā te vapurāsthitaḥ sadā yuge yuge mādhava toyamanthane |na cānyadastīti bhavatsamaṃ kvacijjanārdanādyaḥ svayaṃ bhūtamuttamam || 8||

त्वया ततं विश्वमिदं महात्मन् स्वकाखिलान् वेद दिशश्च सर्वाः ।कथं त्वमाद्यं परमं तु धाम विहाय चान्यं शरणं व्रजामि ॥ ९॥

tvayā tataṃ viśvamidaṃ mahātman svakākhilān veda diśaśca sarvāḥ |kathaṃ tvamādyaṃ paramaṃ tu dhāma vihāya cānyaṃ śaraṇaṃ vrajāmi || 9||

भवानेकः पूर्वमासीत् ततश्च त्वत्तो मही सलिलं वह्निरुच्चैः ।वायुस्तथा खं च मनोऽपि बुद्धिश्चेतोगुणास्तत्प्रभवं च सर्वम् ॥ १०॥

bhavānekaḥ pūrvamāsīt tataśca tvatto mahī salilaṃ vahniruccaiḥ |vāyustathā khaṃ ca mano'pi buddhiścetoguṇāstatprabhavaṃ ca sarvam || 10||

त्वया ततं विश्वमिदं समस्तं सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ।समस्तविश्वेश्वर विश्वमूर्ते सहस्रबाहो जय देव देव ।नमोऽस्तु रामाय महानुभाव ॥ ११॥

tvayā tataṃ viśvamidaṃ samastaṃ sanātanastvaṃ puruṣo mato me |samastaviśveśvara viśvamūrte sahasrabāho jaya deva deva |namo'stu rāmāya mahānubhāva || 11||

इति स्तुतो देववरः प्रसन्नः तदा राज्ञः सुप्रतीकस्य मूर्तिम् ।सन्दर्शयामास ततोऽभ्युवाच वरं वृणीष्वेति च सुप्रतीकम् ॥ १२॥

iti stuto devavaraḥ prasannaḥ tadā rājñaḥ supratīkasya mūrtim |sandarśayāmāsa tato'bhyuvāca varaṃ vṛṇīṣveti ca supratīkam || 12||

एवं श्रुत्वा वचनं तस्य राजा ससम्भ्रमं देवदेवं प्रणम्य ।उवाच देवेश्वर मे प्रयच्छ लयं यदास्ते परमं वपुस्ते ॥ १३॥

evaṃ śrutvā vacanaṃ tasya rājā sasambhramaṃ devadevaṃ praṇamya |uvāca deveśvara me prayaccha layaṃ yadāste paramaṃ vapuste || 13||

इतीरिते राजवरः क्षणेन लयं तथाऽगादसुरघ्नमूर्तौ ।स्थितस्तस्मिन्नात्मभूतो विमुक्तः स भूमिपः कर्मकाण्डैरनेकैः ॥ १४॥

itīrite rājavaraḥ kṣaṇena layaṃ tathā'gādasuraghnamūrtau |sthitastasminnātmabhūto vimuktaḥ sa bhūmipaḥ karmakāṇḍairanekaiḥ || 14||

इति वराहपुराणे द्वादशाध्यायान्तर्गता राजा सुप्रतीककृताश्रीरामस्तुतिः समाप्ता ।

iti varāhapurāṇe dvādaśādhyāyāntargatā rājā supratīkakṛtāśrīrāmastutiḥ samāptā |

अथ सुप्रतीक कृत श्रीरामस्तुतिः ।सुप्रतीक उवाचनमामि रामं नरनाथमच्युतं कविं पुराणं त्रिदशारिनाशनम् ।शिवस्वरूपं प्रभवं महेश्वरं सदा प्रपन्नार्तिहरं धृतश्रियम् ॥ ३॥

atha supratīka kṛta śrīrāmastutiḥ |supratīka uvācanamāmi rāmaṃ naranāthamacyutaṃ kaviṃ purāṇaṃ tridaśārināśanam |śivasvarūpaṃ prabhavaṃ maheśvaraṃ sadā prapannārtiharaṃ dhṛtaśriyam || 3||

भवान् सदा देव समस्ततेजसां करोषि तेजांसि समस्तरूपधृक् ।क्षितौ भवान् पञ्चगुणस्तथा जले चतुःप्रकारस्त्रिविधोऽथ तेजसि ।द्विधाऽथ वायौ वियति प्रतिष्ठितो भवान् हरे शब्दवपुः पुमानसि ॥ ४॥

bhavān sadā deva samastatejasāṃ karoṣi tejāṃsi samastarūpadhṛk |kṣitau bhavān pañcaguṇastathā jale catuḥprakārastrividho'tha tejasi |dvidhā'tha vāyau viyati pratiṣṭhito bhavān hare śabdavapuḥ pumānasi || 4||

भवान् शशी सूर्यहुताशनोऽसि त्वयि प्रलीनं जगदेतदुच्यते ।भवत्प्रतिष्ठं रमते जगद् यतः स्तुतोऽसि रामेति जगत् प्रतिष्ठितम् ॥ ५॥

bhavān śaśī sūryahutāśano'si tvayi pralīnaṃ jagadetaducyate |bhavatpratiṣṭhaṃ ramate jagad yataḥ stuto'si rāmeti jagat pratiṣṭhitam || 5||

भवार्णवे दुःखतरोर्मिसङ्कले तथाक्षमानग्रणेऽतिभीषणे ।न मज्जति त्वत्स्मरणप्लवो नरः स्मृतोऽसि रामेति तथा तपोवने ॥ ६॥

bhavārṇave duḥkhatarormisaṅkale tathākṣamānagraṇe'tibhīṣaṇe |na majjati tvatsmaraṇaplavo naraḥ smṛto'si rāmeti tathā tapovane || 6||

वेदेषु नष्टेषु भवांस्तथा हरे करोषि मात्स्यं वपुरात्मनः सदा ।युगक्षये रञ्जितसर्वदिङ्मुखो भवांस्तथाग्निर्बहुरूपधृग् विभो ॥ ७॥

vedeṣu naṣṭeṣu bhavāṃstathā hare karoṣi mātsyaṃ vapurātmanaḥ sadā |yugakṣaye rañjitasarvadiṅmukho bhavāṃstathāgnirbahurūpadhṛg vibho || 7||

कौर्मं तथा ते वपुरास्थितः सदा युगे युगे माधव तोयमन्थने ।न चान्यदस्तीति भवत्समं क्वचिज्जनार्दनाद् यः स्वयं भूतमुत्तमम् ॥ ८॥

kaurmaṃ tathā te vapurāsthitaḥ sadā yuge yuge mādhava toyamanthane |na cānyadastīti bhavatsamaṃ kvacijjanārdanād yaḥ svayaṃ bhūtamuttamam || 8||

त्वया ततं विश्वमिदं महात्मन् स्वकाखिलान् वेद दिशश्च सर्वाः ।कथं त्वमाद्यं परम तु धाम विहाय चान्यं शरणं व्रजामि ॥ ९॥

tvayā tataṃ viśvamidaṃ mahātman svakākhilān veda diśaśca sarvāḥ |kathaṃ tvamādyaṃ parama tu dhāma vihāya cānyaṃ śaraṇaṃ vrajāmi || 9||

भवानेकः पूर्वमासीत् ततश्च त्वत्तो मही सलिलं वह्निरुच्चैः ।वायुस्तथा खं च मनोऽपि बुद्धिश्चेतो गुणास्तत्प्रभवं च सर्वम् ॥ १०॥

bhavānekaḥ pūrvamāsīt tataśca tvatto mahī salilaṃ vahniruccaiḥ |vāyustathā khaṃ ca mano'pi buddhiśceto guṇāstatprabhavaṃ ca sarvam || 10||

त्वया ततं विश्वमिदं समस्तं सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ।समस्तविश्वेश्वर विश्वमूर्ते सहस्त्रबाहो जय देव देव ।नमोऽस्तु रामाय महानुभाव ॥ ११॥

tvayā tataṃ viśvamidaṃ samastaṃ sanātanastvaṃ puruṣo mato me |samastaviśveśvara viśvamūrte sahastrabāho jaya deva deva |namo'stu rāmāya mahānubhāva || 11||

इति स्तुतो देववरः प्रसन्नः तदा राज्ञः सुप्रतीकस्य मूर्तिम् ।सन्दर्शयामास ततोऽभ्युवाच वरं वृणीष्वेति न सुप्रतीकम् ॥ १२॥

iti stuto devavaraḥ prasannaḥ tadā rājñaḥ supratīkasya mūrtim |sandarśayāmāsa tato'bhyuvāca varaṃ vṛṇīṣveti na supratīkam || 12||

एवं श्रुत्वा वचनं तस्य राजा ससम्भ्रमं देवदेवं प्रणम्य ।उवाच देवेश्वर मे प्रयच्छ लयं यदास्ते परमं वपुस्ते ॥ १३॥

evaṃ śrutvā vacanaṃ tasya rājā sasambhramaṃ devadevaṃ praṇamya |uvāca deveśvara me prayaccha layaṃ yadāste paramaṃ vapuste || 13||

इतीरिते राजवरः क्षणेन लयं तथाऽगादसुरघ्नमूर्ती ।स्थितस्तस्मिन्नात्मभूतो विमुक्तः स भूमिपः कर्मकाण्डैरनेकैः ॥ १४॥

itīrite rājavaraḥ kṣaṇena layaṃ tathā'gādasuraghnamūrtī |sthitastasminnātmabhūto vimuktaḥ sa bhūmipaḥ karmakāṇḍairanekaiḥ || 14||

श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे द्वादशोऽध्यायःवराहपुराण । अध्याय १२/३१४॥वराहपुराण । अध्याय १२/३-१४॥

śrīvarāhapurāṇe bhagavacchāstre dvādaśo'dhyāyaḥvarāhapurāṇa | adhyāya 12/314||varāhapurāṇa | adhyāya 12/3-14||