कृष्णस्तुतिः (जीवविरचिता) Krishnastutihjiva

जीवकृतातस्योपसन्नमवितुं जगदिच्छयात्तनानातनोर्भुवि चलच्चरणारविन्दम् ।सोऽहं व्रजामि शरणं ह्यकुतोभयं मे येनेदृशी गतिरदर्श्यसतोऽनुरूपा ॥ १॥

jīvakṛtātasyopasannamavituṃ jagadicchayāttanānātanorbhuvi calaccaraṇāravindam |so'haṃ vrajāmi śaraṇaṃ hyakutobhayaṃ me yenedṛśī gatiradarśyasato'nurūpā || 1||

यस्त्वत्र बद्ध इव कर्मभिरावृतात्मा भूतेन्द्रियाशयमयीमवलम्ब्य मायाम् ।आस्ते विशुद्धमविकारमखण्डबोधमातप्यमानहृदयेऽवसितं नमामि ॥ २॥

yastvatra baddha iva karmabhirāvṛtātmā bhūtendriyāśayamayīmavalambya māyām |āste viśuddhamavikāramakhaṇḍabodhamātapyamānahṛdaye'vasitaṃ namāmi || 2||

यः पञ्चभूतरचिते रहितः शरीरे छन्नोऽयथेन्द्रियगुणार्थचिदात्मकोऽहम् ।तेनाविकुण्ठमहिमानमृषिं तमेनं वन्दे परं प्रकृतिपूरुषयोः पुमांसम् ॥ ३॥

yaḥ pañcabhūtaracite rahitaḥ śarīre channo'yathendriyaguṇārthacidātmako'ham |tenāvikuṇṭhamahimānamṛṣiṃ tamenaṃ vande paraṃ prakṛtipūruṣayoḥ pumāṃsam || 3||

यन्माययोरुगुणकर्मनिबन्धनेऽस्मिन् सांसारिके पथि चरंस्तदभिश्रमेण ।नष्टस्मृतिः पुनरयं प्रवृणीत लोकं युक्त्या कया महदनुग्रहमन्तरेण ॥ ४॥

yanmāyayoruguṇakarmanibandhane'smin sāṃsārike pathi caraṃstadabhiśrameṇa |naṣṭasmṛtiḥ punarayaṃ pravṛṇīta lokaṃ yuktyā kayā mahadanugrahamantareṇa || 4||

ज्ञानं यदेतददधात् कतमः स देवस्त्रैकालिकं स्थरचरेष्वनुवर्तितांशः ।तं जीवकर्मपदवीमनुवर्तमानास्तापत्रयोपशमनाय वयं भजेम ॥ ५॥

jñānaṃ yadetadadadhāt katamaḥ sa devastraikālikaṃ stharacareṣvanuvartitāṃśaḥ |taṃ jīvakarmapadavīmanuvartamānāstāpatrayopaśamanāya vayaṃ bhajema || 5||

देह्यन्यदेहविवरे जठराग्निनासृग्विण्मूत्रकूपपतितो भृशतप्तदेहः ।इच्छन्नितो विवसितुं गणयन् स्वमासान् निर्वास्यते कृपणधीर्भगवन् कदा नु ॥ ६॥

dehyanyadehavivare jaṭharāgnināsṛgviṇmūtrakūpapatito bhṛśataptadehaḥ |icchannito vivasituṃ gaṇayan svamāsān nirvāsyate kṛpaṇadhīrbhagavan kadā nu || 6||

येनेदृशीं गतिमसौ दशमास्य ईश सङ्ग्राहितः पुरुदयेन भवादृशेन ।स्वेनैव तुष्यतु कृतेन स दीननाथः को नाम तत्प्रति विनाऽञ्जलिमस्य कुर्यात् ॥ ७॥

yenedṛśīṃ gatimasau daśamāsya īśa saṅgrāhitaḥ purudayena bhavādṛśena |svenaiva tuṣyatu kṛtena sa dīnanāthaḥ ko nāma tatprati vinā'ñjalimasya kuryāt || 7||

पश्यत्ययं धिषणया ननु सप्तवध्रिः शारीरके दमशरीर्यपरः स्वदेहे ।यत्सृष्टयाऽऽस तमहं पुरुषं पुराणं पश्ये बहिर्हृदि चैत्यमिव प्रतीतम् ॥ ८॥

paśyatyayaṃ dhiṣaṇayā nanu saptavadhriḥ śārīrake damaśarīryaparaḥ svadehe |yatsṛṣṭayā''sa tamahaṃ puruṣaṃ purāṇaṃ paśye bahirhṛdi caityamiva pratītam || 8||

सोऽहं वसन्नपि विभो बहुदुःखवासं गर्भान्न निर्जिगमिषे बहिरन्धकूपे ।यत्रोपयातमुपसर्पति देवमाया भिथ्यामतिर्यदनु संसृतिचक्रमेतत् ॥ ९॥

so'haṃ vasannapi vibho bahuduḥkhavāsaṃ garbhānna nirjigamiṣe bahirandhakūpe |yatropayātamupasarpati devamāyā bhithyāmatiryadanu saṃsṛticakrametat || 9||

तस्मादहं विगतविक्लव उद्धरिष्ये आत्मानमाशु तमसः सुहृदात्मनैव ।भूयो यथा व्यसनमेतदनेकरन्ध्रं मा मे भविष्यदुपसादितविष्णुपादः ॥ १०॥

tasmādahaṃ vigataviklava uddhariṣye ātmānamāśu tamasaḥ suhṛdātmanaiva |bhūyo yathā vyasanametadanekarandhraṃ mā me bhaviṣyadupasāditaviṣṇupādaḥ || 10||

इति जीवकृता कृष्णस्तुतिः समाप्ता ।

iti jīvakṛtā kṛṣṇastutiḥ samāptā |