गायत्री रामायणम् Gayatri Ramayana

(गायत्रीमन्त्र अक्षराणां(वर्णानां) श्रीमद् वाल्मीकिरामायणे प्रदर्शिताः)तपस्स्वाध्यायनिरतं तपस्वी वाग्विदां वरम् ।नारदं परिपप्रच्छ वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवम् ॥ बालकाण्ड १\।०१\।००१॥ १॥

(gāyatrīmantra akṣarāṇāṃ(varṇānāṃ) śrīmad vālmīkirāmāyaṇe pradarśitāḥ)tapassvādhyāyanirataṃ tapasvī vāgvidāṃ varam |nāradaṃ paripapraccha vālmīkirmunipuṅgavam || bālakāṇḍa 1\|01\|001|| 1||

स हत्वा राक्षसान्सर्वान् यज्ञघ्नान् रघुनन्दनः ।ऋषिभिः पूजितस्तत्र यथेन्द्रो विजयी पुरा ॥ बालकाण्ड १\।०३०\।०२४॥ २॥

sa hatvā rākṣasānsarvān yajñaghnān raghunandanaḥ |ṛṣibhiḥ pūjitastatra yathendro vijayī purā || bālakāṇḍa 1\|030\|024|| 2||

विश्वामित्रः सरामस्तु श्रुत्वा जनकभाषितम् ।वत्स राम धनुः पश्य इति राघवमब्रवीत् ॥ बालकाण्ड १\।०६७\।०१२॥ ३॥

viśvāmitraḥ sarāmastu śrutvā janakabhāṣitam |vatsa rāma dhanuḥ paśya iti rāghavamabravīt || bālakāṇḍa 1\|067\|012|| 3||

तुष्टावास्य तदा वंशं प्रविश्य च विशाम्पतेः ।शयनीयं नरेन्द्रस्य तदासाद्य व्यतिष्ठत ॥ अयोध्याकाण्ड २\।०१५\।०२०॥ ४॥

tuṣṭāvāsya tadā vaṃśaṃ praviśya ca viśāmpateḥ |śayanīyaṃ narendrasya tadāsādya vyatiṣṭhata || ayodhyākāṇḍa 2\|015\|020|| 4||

वनवासं हि सङ्ख्याय वासांस्याभरणानि च ।भर्तारमनुगच्छन्त्यै सीतायै श्वशुरो ददौ ॥ अयोध्याकाण्ड २\।०४०\।०१४॥ ५॥

vanavāsaṃ hi saṅkhyāya vāsāṃsyābharaṇāni ca |bhartāramanugacchantyai sītāyai śvaśuro dadau || ayodhyākāṇḍa 2\|040\|014|| 5||

राजा सत्यं च धर्मश्च राजा कुलवतां कुलम् ।राजा माता पिता चैव राजा हितकरो नृणाम् ॥ अयोध्याकाण्ड २\।०६७\।०३४॥ ६॥

rājā satyaṃ ca dharmaśca rājā kulavatāṃ kulam |rājā mātā pitā caiva rājā hitakaro nṛṇām || ayodhyākāṇḍa 2\|067\|034|| 6||

निरीक्ष्य स मुहूर्तं तु ददर्श भरतो गुरुम् ।उटजे राममासीनं जटामण्डलधारिणम् ॥ अयोध्याकाण्ड २\।०९९\।०२५॥ ७॥

nirīkṣya sa muhūrtaṃ tu dadarśa bharato gurum |uṭaje rāmamāsīnaṃ jaṭāmaṇḍaladhāriṇam || ayodhyākāṇḍa 2\|099\|025|| 7||

यदि बुद्धिः कृता द्रष्टुमगस्त्यं तं महामुनिम् ।अद्यैव गमने बुद्धिं रोचयस्व महामते ॥ अरण्यकाण्ड ३\।०११\।०४३॥ ८॥

yadi buddhiḥ kṛtā draṣṭumagastyaṃ taṃ mahāmunim |adyaiva gamane buddhiṃ rocayasva mahāmate || araṇyakāṇḍa 3\|011\|043|| 8||

भरतस्यार्यपुत्रस्य श्वश्रूणां मम च प्रभो ।मृगरूपमिदं व्यक्तं विस्मयं जनयिष्यति ॥ अरण्यकाण्ड ३\।०४३\।०१८॥ ९॥

bharatasyāryaputrasya śvaśrūṇāṃ mama ca prabho |mṛgarūpamidaṃ vyaktaṃ vismayaṃ janayiṣyati || araṇyakāṇḍa 3\|043\|018|| 9||

गच्छ शीघ्रमितो राम सुग्रीवं तं महाबलम् ।वयस्यं तं कुरु क्षिप्रमितो गत्वाऽद्य राघव ॥ अरण्यकाण्ड ३\।०७२\।०१७॥ १०॥

gaccha śīghramito rāma sugrīvaṃ taṃ mahābalam |vayasyaṃ taṃ kuru kṣipramito gatvā'dya rāghava || araṇyakāṇḍa 3\|072\|017|| 10||

देशकालौ भजस्वाद्य क्षममाणः प्रियाप्रिये ।सुखदुःखसहः काले सुग्रीववशगो भव ॥ किष्किन्धाकाण्ड ४\।०२२\।०२०॥ ११॥

deśakālau bhajasvādya kṣamamāṇaḥ priyāpriye |sukhaduḥkhasahaḥ kāle sugrīvavaśago bhava || kiṣkindhākāṇḍa 4\|022\|020|| 11||

वन्दितव्यास्ततः सिद्धास्तपसा वीतकल्मषाः ।प्रष्टव्या चापि सीतायाः प्रवृत्तिर्विनयान्वितैः ॥ किष्किन्धाकाण्ड ४\।०४३\।०३३॥ १२॥

vanditavyāstataḥ siddhāstapasā vītakalmaṣāḥ |praṣṭavyā cāpi sītāyāḥ pravṛttirvinayānvitaiḥ || kiṣkindhākāṇḍa 4\|043\|033|| 12||

स निर्जित्य पुरीं लङ्कां श्रेष्ठां तां कामरूपिणीम् ।विक्रमेण महातेजा हनूमान् कपिसत्तमः ॥ सुन्दरकाण्ड ५\।०४\।००१॥ १३॥

sa nirjitya purīṃ laṅkāṃ śreṣṭhāṃ tāṃ kāmarūpiṇīm |vikrameṇa mahātejā hanūmān kapisattamaḥ || sundarakāṇḍa 5\|04\|001|| 13||

धन्या देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।मम पश्यन्ति ये वीरं रामं राजीवलोचनम् ॥ सुन्दरकाण्ड ५\।०२६\।०४१॥ १४॥

dhanyā devāḥ sagandharvāḥ siddhāśca paramarṣayaḥ |mama paśyanti ye vīraṃ rāmaṃ rājīvalocanam || sundarakāṇḍa 5\|026\|041|| 14||

मङ्गलाभिमुखी तस्य सा तदासीन्महाकपेः ।उपतस्थे विशालाक्षी प्रयता हव्यवाहनम् ॥ सुन्दरकाण्ड ५\।०५३\।०२६॥ १५॥

maṅgalābhimukhī tasya sā tadāsīnmahākapeḥ |upatasthe viśālākṣī prayatā havyavāhanam || sundarakāṇḍa 5\|053\|026|| 15||

हितं महार्थं मृदु हेतुसंहितं व्यतीतकालायतिसम्प्रतिक्षमम् ।निशम्य तद्वाक्यमुपस्थितज्वरः प्रसङ्गवानुत्तरमेतदब्रवीत् ॥ ६\।०१०\।०२७॥ १६॥

hitaṃ mahārthaṃ mṛdu hetusaṃhitaṃ vyatītakālāyatisampratikṣamam |niśamya tadvākyamupasthitajvaraḥ prasaṅgavānuttarametadabravīt || 6\|010\|027|| 16||

धर्मात्मा रक्षसश्रेष्ठः सम्प्राप्तोऽयं विभीषणः ।लङ्कैश्वर्यमिदं श्रीमान्श्रुवं प्राप्नोत्यकण्टकम् ॥ युद्धकाण्ड ६\।०४१\।०६८॥ १७॥

dharmātmā rakṣasaśreṣṭhaḥ samprāpto'yaṃ vibhīṣaṇaḥ |laṅkaiśvaryamidaṃ śrīmānśruvaṃ prāpnotyakaṇṭakam || yuddhakāṇḍa 6\|041\|068|| 17||

यो वज्रपाताशनिसन्निपातान्न चुक्षुभे नापि चचाल राजा ।स रामबाणाभिहतो भृशार्तश्चचाल चापं च मुमोच वीरः ॥ युद्धकाण्ड ६\।०५९\।१३९॥ १८॥

yo vajrapātāśanisannipātānna cukṣubhe nāpi cacāla rājā |sa rāmabāṇābhihato bhṛśārtaścacāla cāpaṃ ca mumoca vīraḥ || yuddhakāṇḍa 6\|059\|139|| 18||

यस्य विक्रममासाद्य राक्षसा निधनं गताः ।तं मन्ये राघवं वीरं नारायणमनामयम् ॥ युद्धकाण्ड ६\।०७२\।०११॥ १९॥

yasya vikramamāsādya rākṣasā nidhanaṃ gatāḥ |taṃ manye rāghavaṃ vīraṃ nārāyaṇamanāmayam || yuddhakāṇḍa 6\|072\|011|| 19||

न ते ददृशिरे रामं दहन्तमपिवाहिनीम् ।मोहिताः परमास्त्रेण गान्धर्वेण महात्मना ॥ युद्धकाण्ड ६\।०९३\।०२६॥ २०॥

na te dadṛśire rāmaṃ dahantamapivāhinīm |mohitāḥ paramāstreṇa gāndharveṇa mahātmanā || yuddhakāṇḍa 6\|093\|026|| 20||

प्रणम्य देवताभ्यश्च ब्राह्मणेभ्यश्च मैथिली ।बद्धाञ्जलिपुटा चेदमुवाचाग्निसमीपतः ॥ युद्धकाण्ड ६\।११६\।०२४॥ २१॥

praṇamya devatābhyaśca brāhmaṇebhyaśca maithilī |baddhāñjalipuṭā cedamuvācāgnisamīpataḥ || yuddhakāṇḍa 6\|116\|024|| 21||

चलनात्पर्वतस्यैव गणा देवाश्च कम्पिताः ।चचाल पार्वती चापि तदाश्लिष्टा महेश्वरम् ॥ उत्तरकाण्ड ७\।०१६\।०२६॥ २२॥

calanātparvatasyaiva gaṇā devāśca kampitāḥ |cacāla pārvatī cāpi tadāśliṣṭā maheśvaram || uttarakāṇḍa 7\|016\|026|| 22||

दाराः पुत्राः पुरं राष्ट्रं भोगाच्छादनभोजनम् ।सर्वमेवाविभक्तं नौ भविष्यति हरीश्वर ॥ उत्तरकाण्ड ७\।०३४\।०४१॥ २३॥

dārāḥ putrāḥ puraṃ rāṣṭraṃ bhogācchādanabhojanam |sarvamevāvibhaktaṃ nau bhaviṣyati harīśvara || uttarakāṇḍa 7\|034\|041|| 23||

यामेव रात्रिं शत्रुघ्नः पर्णशालां समाविशत् ।तामेव रात्रिं सीतापि प्रसूता दारकद्वयम् ॥ उत्तरकाण्ड ७\।०६६\।००१॥ २४॥

yāmeva rātriṃ śatrughnaḥ parṇaśālāṃ samāviśat |tāmeva rātriṃ sītāpi prasūtā dārakadvayam || uttarakāṇḍa 7\|066\|001|| 24||

इदं रामायणं कृत्स्नं गायत्रीबीजसंयुतम् ।त्रिसन्ध्यं यः पठेन्नित्यं सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥इति गायत्रीरामायणं सम्पूर्णम् ।

idaṃ rāmāyaṇaṃ kṛtsnaṃ gāyatrībījasaṃyutam |trisandhyaṃ yaḥ paṭhennityaṃ sarvapāpaiḥ pramucyate ||iti gāyatrīrāmāyaṇaṃ sampūrṇam |