कामाक्षीस्तुतिः Shri Kamakshi Stuti

वन्दे कामाक्ष्यहं त्वां वरतनुलतिकां विश्वरक्षैकदीक्षांविष्वग्विश्वम्भरायामुपगतवसतिं विश्रुतामिष्टदात्रीम् ।वामोरूमाश्रितार्तिप्रशमननिपुणां वीर्यशौर्याद्युपेतांवन्दारुस्वस्वर्द्रुमिन्द्राद्युपगतविटपां विश्वलोकालवालाम् ॥ १॥

vande kāmākṣyahaṃ tvāṃ varatanulatikāṃ viśvarakṣaikadīkṣāṃviṣvagviśvambharāyāmupagatavasatiṃ viśrutāmiṣṭadātrīm |vāmorūmāśritārtipraśamananipuṇāṃ vīryaśauryādyupetāṃvandārusvasvardrumindrādyupagataviṭapāṃ viśvalokālavālām || 1||

चापल्यादियमभ्रगा तटिदहो किञ्चेत्सदा सर्वगाह्यज्ञानाख्यमुदग्रमन्धतमसं निर्णुद्य निस्तन्द्रिता ।सर्वार्थावलिदर्शिका च जलदज्योतिर्न चैषा तथायामेवं विवदन्ति वीक्ष्य विबुधाः कामाक्षि नः पाहि सा ॥ २॥

cāpalyādiyamabhragā taṭidaho kiñcetsadā sarvagāhyajñānākhyamudagramandhatamasaṃ nirṇudya nistandritā |sarvārthāvalidarśikā ca jaladajyotirna caiṣā tathāyāmevaṃ vivadanti vīkṣya vibudhāḥ kāmākṣi naḥ pāhi sā || 2||

दोषोत्सृष्टवपुः कलां च सकलां बिभ्रत्यलं सन्ततंदूरत्यक्तकलङ्किका जलजनुर्गन्धस्य दूरस्थिता ।ज्योत्स्नातो ह्युपरागबन्धरहिता नित्यं तमोघ्ना स्थिराकामाक्षीति सुचन्द्रिकातिशयता सा पातु नः सर्वदा ॥ ३॥

doṣotsṛṣṭavapuḥ kalāṃ ca sakalāṃ bibhratyalaṃ santataṃdūratyaktakalaṅkikā jalajanurgandhasya dūrasthitā |jyotsnāto hyuparāgabandharahitā nityaṃ tamoghnā sthirākāmākṣīti sucandrikātiśayatā sā pātu naḥ sarvadā || 3||

दिश्याद्देवि सदा त्वदङ्घ्रिकमलद्वन्द्वं श्रितालिष्वलंवृत्तिं तत्स्वयमादधच्च विमुखं दोषाकराडम्बरे ।सूर्यादर्शहसन्मुखं श्रुतिपथस्यात्यन्तभूषायितंनेत्रानन्दविधायि पङ्कमधरीकृत्योज्ज्वलं सद्धृतम् ॥ ४॥

diśyāddevi sadā tvadaṅghrikamaladvandvaṃ śritāliṣvalaṃvṛttiṃ tatsvayamādadhacca vimukhaṃ doṣākarāḍambare |sūryādarśahasanmukhaṃ śrutipathasyātyantabhūṣāyitaṃnetrānandavidhāyi paṅkamadharīkṛtyojjvalaṃ saddhṛtam || 4||

कामाक्षीपदपद्मयुग्ममनघं कुर्यान्मदीये मनःकासारे वसतिं सदापि सुमनस्सन्दोहसंराजिते ।सुज्ञानामृतपूरिते कलुषताहीने च पद्मालयेनित्यं सत्कुमुदाश्रिते निजवसत्यात्तप्रभावे सदा ॥ ५॥

kāmākṣīpadapadmayugmamanaghaṃ kuryānmadīye manaḥkāsāre vasatiṃ sadāpi sumanassandohasaṃrājite |sujñānāmṛtapūrite kaluṣatāhīne ca padmālayenityaṃ satkumudāśrite nijavasatyāttaprabhāve sadā || 5||

कामक्षीपदपद्मयुग्मनखराः सम्यक्कलासंयुताःनित्यं सद्गुणसंश्रिताः कुवलयामोदोद्भवाधायकाः ।उत्कोचं दधतश्च पङ्कजनुषां संरोचकाः स्थानतःश्रेष्ठादिन्दुनिरासकारिविभवा रक्षन्तु नः सर्वदा ॥ ६॥

kāmakṣīpadapadmayugmanakharāḥ samyakkalāsaṃyutāḥnityaṃ sadguṇasaṃśritāḥ kuvalayāmododbhavādhāyakāḥ |utkocaṃ dadhataśca paṅkajanuṣāṃ saṃrocakāḥ sthānataḥśreṣṭhādindunirāsakārivibhavā rakṣantu naḥ sarvadā || 6||

कामाक्षीचरणारविन्दयुगलीगुल्फद्वयं रक्षतादस्मान् सन्ततमाश्रितार्तिशमनं दोषौघविध्वंसनम् ।तेजःपूरनिधानमङ्घ्रिवलयाद्याकल्पसङ्घट्टनप्रोद्यद्ध्वानमिषेण च प्रतिशृणन्नम्रालिरक्षामिव ॥ ७॥

kāmākṣīcaraṇāravindayugalīgulphadvayaṃ rakṣatādasmān santatamāśritārtiśamanaṃ doṣaughavidhvaṃsanam |tejaḥpūranidhānamaṅghrivalayādyākalpasaṅghaṭṭanaprodyaddhvānamiṣeṇa ca pratiśṛṇannamrālirakṣāmiva || 7||

जङ्घे द्वे भवतां जगत्त्रयनुते नित्यं त्वदीये मनस्सन्तोषाय ममामितोर्जितयशःसम्पत्तये च स्वयम् ।साम्योलङ्घनजाङ्घिके सुवपुषा वृत्ते प्रभासंयुतेहे कामाक्षि समुन्नते त्रिभुवनीसङ्क्रान्तियोग्ये वरे ॥ ८॥

jaṅghe dve bhavatāṃ jagattrayanute nityaṃ tvadīye manassantoṣāya mamāmitorjitayaśaḥsampattaye ca svayam |sāmyolaṅghanajāṅghike suvapuṣā vṛtte prabhāsaṃyutehe kāmākṣi samunnate tribhuvanīsaṅkrāntiyogye vare || 8||

कामाक्ष्यन्वहमेधमानमवताज्जानुद्वयं मां तवप्रख्यातारिपराभवैकनिरति प्रद्योतनाभं द्युतेः ।सम्यग्वृत्तमतीव सुन्दरमिदं सम्पन्निदानं सतांलोकप्राभवशंसि सर्वशुभदं जङ्घाद्वयोत्तम्भनम् ॥ ९॥

kāmākṣyanvahamedhamānamavatājjānudvayaṃ māṃ tavaprakhyātāriparābhavaikanirati pradyotanābhaṃ dyuteḥ |samyagvṛttamatīva sundaramidaṃ sampannidānaṃ satāṃlokaprābhavaśaṃsi sarvaśubhadaṃ jaṅghādvayottambhanam || 9||

ऊरू ते भवतां मुदे मम सदा कामाक्षि भो देवतेरम्भाटोपविमर्दनैकनिपुणे नीलोत्पलाभे शुभे ।शुण्डादण्डनिभे त्रिलोकविजयस्तम्भौ शुचित्वार्जवश्रीयुक्ते च नितम्बभारभरणैकाग्रप्रयत्ने सदा ॥ १०॥

ūrū te bhavatāṃ mude mama sadā kāmākṣi bho devaterambhāṭopavimardanaikanipuṇe nīlotpalābhe śubhe |śuṇḍādaṇḍanibhe trilokavijayastambhau śucitvārjavaśrīyukte ca nitambabhārabharaṇaikāgraprayatne sadā || 10||

कामाक्ष्यन्वहमिन्धतां निगनिगप्रद्योतमानं परंश्रीमद्दर्पणदर्पहारि जघनद्वन्द्रं महत्तावकम ।यत्रेयं प्रतिबिम्बिता त्रिजगती सृष्टेव भूयस्त्वयालीलार्थं प्रतिभाति सागरवनग्रावादिकार्धावृता ॥ ११॥

kāmākṣyanvahamindhatāṃ niganigapradyotamānaṃ paraṃśrīmaddarpaṇadarpahāri jaghanadvandraṃ mahattāvakama |yatreyaṃ pratibimbitā trijagatī sṛṣṭeva bhūyastvayālīlārthaṃ pratibhāti sāgaravanagrāvādikārdhāvṛtā || 11||

बोभूतां यशसे ममाम्ब रुचिरौ भूलोकसञ्चारतःश्रान्तौ स्थूलतरौ तवातिमृदुलौ स्निग्धौ नितम्बौ शुभौ ।गाङ्गेयोन्नतसैकतस्थलकचग्राहिस्वरूपौ गुणश्लाघ्यौ गौरवशोभिनौ सुविपुलौ कामाक्षि भो देवते ॥ १२॥

bobhūtāṃ yaśase mamāmba rucirau bhūlokasañcārataḥśrāntau sthūlatarau tavātimṛdulau snigdhau nitambau śubhau |gāṅgeyonnatasaikatasthalakacagrāhisvarūpau guṇaślāghyau gauravaśobhinau suvipulau kāmākṣi bho devate || 12||

कामाक्ष्यद्य सुरक्षतात् कटितटी तावक्यतीवोज्ज्वलद्रत्नालङ्कृतहाटकाढ्यरशनासम्बद्धघण्टारवा ।तत्रत्येन्दुमणीन्द्रनीलगरुडप्रख्योपलज्योतिषाव्याप्ता वासवकार्मुकद्युतिखनीवाभाति या सर्वदा ॥ १३॥

kāmākṣyadya surakṣatāt kaṭitaṭī tāvakyatīvojjvaladratnālaṅkṛtahāṭakāḍhyaraśanāsambaddhaghaṇṭāravā |tatratyendumaṇīndranīlagaruḍaprakhyopalajyotiṣāvyāptā vāsavakārmukadyutikhanīvābhāti yā sarvadā || 13||

वस्तिः स्वस्तिगता तवातिरुचिरा कामाक्षि भो देवतेसन्तोषं विदधातु सन्ततमसौ पीताम्बराष्टिता ।तत्रापि स्वकया श्रिया तत इतः प्रद्योतयन्ती दिशःकान्तेन्द्रोपलकान्तिपुञ्जकणिकेवाभाति या सौष्ठवात् ॥ १४॥

vastiḥ svastigatā tavātirucirā kāmākṣi bho devatesantoṣaṃ vidadhātu santatamasau pītāmbarāṣṭitā |tatrāpi svakayā śriyā tata itaḥ pradyotayantī diśaḥkāntendropalakāntipuñjakaṇikevābhāti yā sauṣṭhavāt || 14||

यन्नाभीसरसी भवाभिधमरुक्षोणीनिविष्टोद्भवत्तृष्णार्ताखिलदेहिनामनुकलं सुज्ञानतोयं वरम् ।दत्वा देवि सुगन्धि सद्गणसदासेव्यं प्रणुद्य श्रमंसन्तोषाय च बोभवीतु महिते कामाक्षि भो देवते ॥ १५॥

yannābhīsarasī bhavābhidhamarukṣoṇīniviṣṭodbhavattṛṣṇārtākhiladehināmanukalaṃ sujñānatoyaṃ varam |datvā devi sugandhi sadgaṇasadāsevyaṃ praṇudya śramaṃsantoṣāya ca bobhavītu mahite kāmākṣi bho devate || 15||

यन्मध्यं तव देवि सूक्ष्ममतुलं लावण्यमूलं नभःप्रख्यं दुष्टनिरीक्षणप्रसरणश्रान्त्यापनुत्त्या इव ।जातं लोचनदूरगं तदवतात् कामाक्षि सिंहान्तरस्वैराटोपनिरासकारि विमलज्योतिर्मयं प्रत्यहम् ॥ १६॥

yanmadhyaṃ tava devi sūkṣmamatulaṃ lāvaṇyamūlaṃ nabhaḥprakhyaṃ duṣṭanirīkṣaṇaprasaraṇaśrāntyāpanuttyā iva |jātaṃ locanadūragaṃ tadavatāt kāmākṣi siṃhāntarasvairāṭopanirāsakāri vimalajyotirmayaṃ pratyaham || 16||

धृत्यै ते कुचयोर्वलित्रयमिषात् सौवर्णदामत्रयीबद्धं मध्यमनुत्तमं सुदृढयोर्गुर्वोर्ययोर्दैवते ।सौवर्णौ कलशाविवाद्य च पयःपूरीकृतौ सत्कृतौतौ कामाक्षि मुदं सदा वितनुतां भारं पराकृत्य नः ॥ १७॥

dhṛtyai te kucayorvalitrayamiṣāt sauvarṇadāmatrayībaddhaṃ madhyamanuttamaṃ sudṛḍhayorgurvoryayordaivate |sauvarṇau kalaśāvivādya ca payaḥpūrīkṛtau satkṛtautau kāmākṣi mudaṃ sadā vitanutāṃ bhāraṃ parākṛtya naḥ || 17||

पाणी ते शरणागताभिलषितश्रेयःप्रदानोद्यतौसौभाग्याधिकशंसिशास्त्रविहरद्रेखाङ्कितौ शौभनौ ।स्वर्लोकद्रुमपञ्चकं वितरणे तत्ततृषां तस्य तत्पात्रालाभविशङ्कयाङ्गुलिमिषान्मन्ये विभात्यत्र हि ॥ १८॥

pāṇī te śaraṇāgatābhilaṣitaśreyaḥpradānodyatausaubhāgyādhikaśaṃsiśāstraviharadrekhāṅkitau śaubhanau |svarlokadrumapañcakaṃ vitaraṇe tattatṛṣāṃ tasya tatpātrālābhaviśaṅkayāṅgulimiṣānmanye vibhātyatra hi || 18||

दत्तां देवि करौ तवातिमृदुलौ कामाक्षि सम्पत्करौसद्रत्नाञ्चितकङ्कणादिभिरलं सौवर्णकैर्भूषितौ ।नित्यं सम्पदमत्र मे भवभयप्रध्वंसनैकोत्सुकौसंरक्तौ च रसालपल्लवतिरस्कारं गतौ सुन्दरौ ॥ १९॥

dattāṃ devi karau tavātimṛdulau kāmākṣi sampatkarausadratnāñcitakaṅkaṇādibhiralaṃ sauvarṇakairbhūṣitau |nityaṃ sampadamatra me bhavabhayapradhvaṃsanaikotsukausaṃraktau ca rasālapallavatiraskāraṃ gatau sundarau || 19||

भूयास्तां भुजगाधिपाविव मुदे बाहू सदा मांसलौकामाक्ष्युज्ज्वलनूत्नरत्नखचितस्वर्णाङ्गदालङ्कृतौ ।भावत्कौ मम देवि सुन्दरतरौ दूरीकृतद्वेषणप्रोद्यद्बाहुबलौ जगत्त्रयनुतौ नम्रालिरक्षापरौ ॥ २०॥

bhūyāstāṃ bhujagādhipāviva mude bāhū sadā māṃsalaukāmākṣyujjvalanūtnaratnakhacitasvarṇāṅgadālaṅkṛtau |bhāvatkau mama devi sundaratarau dūrīkṛtadveṣaṇaprodyadbāhubalau jagattrayanutau namrālirakṣāparau || 20||

स्कन्धौ देवि तवापरौ सुरतरुस्कन्धाविवोज्जृम्भितावस्मान्नित्यमतन्द्रितौ समवतां कामाक्षि दत्वा धनम् ।कण्ठासक्तसमस्तभूषणरुचिव्याप्तौ स्वयं भास्वरौलोकाघौघसमस्तनाशनचणावुत्तम्भितावुद्द्युती ॥ २१॥

skandhau devi tavāparau surataruskandhāvivojjṛmbhitāvasmānnityamatandritau samavatāṃ kāmākṣi datvā dhanam |kaṇṭhāsaktasamastabhūṣaṇarucivyāptau svayaṃ bhāsvaraulokāghaughasamastanāśanacaṇāvuttambhitāvuddyutī || 21||

ग्रीवा कम्बुसमानसंस्थितिरसौ कान्त्येन्द्रनीलोपमापायान्मामनिशं पुराणविनुते कामाक्षि भो तावकी ।नानारत्नविभूषणैः सुरुचिरा सौवर्णकैर्मौत्तिकश्रेष्टोद्गुम्भितमालया च विमला लावण्यपाथोनिधिः ॥ २२॥

grīvā kambusamānasaṃsthitirasau kāntyendranīlopamāpāyānmāmaniśaṃ purāṇavinute kāmākṣi bho tāvakī |nānāratnavibhūṣaṇaiḥ surucirā sauvarṇakairmauttikaśreṣṭodgumbhitamālayā ca vimalā lāvaṇyapāthonidhiḥ || 22||

देवि त्वद्वदनाम्बुजं वितनुताच्छ्रेयः परं शाश्वतम् ।कामाक्ष्यद्य ममाम्ब पङ्कजमिदं यत्कान्तिलाभे (च्छया) ।तोये नूनमहर्निशं च विमले मङ्क्त्वा तपस्यत्यलंतत्सौन्दर्यनिधानमग्र्यसुषमं कान्तालकालङ्कृतम् ॥ २३॥

devi tvadvadanāmbujaṃ vitanutācchreyaḥ paraṃ śāśvatam |kāmākṣyadya mamāmba paṅkajamidaṃ yatkāntilābhe (cchayā) |toye nūnamaharniśaṃ ca vimale maṅktvā tapasyatyalaṃtatsaundaryanidhānamagryasuṣamaṃ kāntālakālaṅkṛtam || 23||

नेत्रे ते करुणाकटाक्षविशिखैः कामादिनित्यद्विषोबाह्यामप्यरिसंहतिं मम पराकृत्यावतां नित्यशः ।हे कामाक्षि विशालतामुपगते ह्याकर्ण मिष्टावहेसातत्येन फलार्थिनां निजगतेः सम्फुलकं जायते ॥ २४॥

netre te karuṇākaṭākṣaviśikhaiḥ kāmādinityadviṣobāhyāmapyarisaṃhatiṃ mama parākṛtyāvatāṃ nityaśaḥ |he kāmākṣi viśālatāmupagate hyākarṇa miṣṭāvahesātatyena phalārthināṃ nijagateḥ samphulakaṃ jāyate || 24||

भ्रूयुग्मं तव देवि चापलतिकाहङ्कारनिर्वापणंकान्तं मुग्धविकासचेष्टितमहाभाग्यादिसंसूचकम् ।कामाक्ष्यन्वहमेधतां कृतपरिस्पन्दं रिपूद्वासनेदीनानिङ्गितचेष्टितैरवदिदं सुव्यक्तरूपं परम् ॥ २५॥

bhrūyugmaṃ tava devi cāpalatikāhaṅkāranirvāpaṇaṃkāntaṃ mugdhavikāsaceṣṭitamahābhāgyādisaṃsūcakam |kāmākṣyanvahamedhatāṃ kṛtaparispandaṃ ripūdvāsanedīnāniṅgitaceṣṭitairavadidaṃ suvyaktarūpaṃ param || 25||

नानासूनवितानसौरभपरिग्राहैकलोलालयःकिं मां प्रत्यभियन्ति नेति कुपितं तप्त्वा तपो दुष्करम् ।नासीभूय तवातिसौरभवहं भूत्वाभितः प्रेक्षणव्याजेन प्रियकप्रसूनमलिभिः कामाक्षि भात्याश्रितम् ॥ २६॥

nānāsūnavitānasaurabhaparigrāhaikalolālayaḥkiṃ māṃ pratyabhiyanti neti kupitaṃ taptvā tapo duṣkaram |nāsībhūya tavātisaurabhavahaṃ bhūtvābhitaḥ prekṣaṇavyājena priyakaprasūnamalibhiḥ kāmākṣi bhātyāśritam || 26||

वक्त्रं पातु तवातिसुन्दरमिदं कामाक्षि नः सर्वदाश्रीमत्कुन्दसुकुड्मलाग्रदशनश्रेणीप्रभाशोभितम् ।पुष्यद्बिम्बफलारुणाधरपुटं सद्वीटिकारञ्जितंसौभाग्यातिशयाभिधायिहसितश्रीशोभिताशागणम् ॥ २७॥

vaktraṃ pātu tavātisundaramidaṃ kāmākṣi naḥ sarvadāśrīmatkundasukuḍmalāgradaśanaśreṇīprabhāśobhitam |puṣyadbimbaphalāruṇādharapuṭaṃ sadvīṭikārañjitaṃsaubhāgyātiśayābhidhāyihasitaśrīśobhitāśāgaṇam || 27||

सन्तोषं श्रुतिशष्कुलीयुगमिदं सद्रत्नशोभास्फुरत्ताटङ्काढ्ययुगेन भास्वररुचा सम्भूषितं तावकम् ।कामाक्ष्यद्य चरीकरीतु विमलज्योतिर्ममानारतंस्वाभ्याशस्थितगण्डभागफलकं सराजयज्ज्योतिषा ॥ २८॥

santoṣaṃ śrutiśaṣkulīyugamidaṃ sadratnaśobhāsphurattāṭaṅkāḍhyayugena bhāsvararucā sambhūṣitaṃ tāvakam |kāmākṣyadya carīkarītu vimalajyotirmamānārataṃsvābhyāśasthitagaṇḍabhāgaphalakaṃ sarājayajjyotiṣā || 28||

शीर्षं ते शिरसा नमामि सततं कामाक्ष्यहं सुन्दरंसूक्ष्मं तन्मधुपालिनीलकुटिलश्रीकुन्तलालङ्कृतम् ।सीमन्तं सुविभज्य तत्र विपुलश्रीमन्मणीन्द्रानितस्वर्णालङ्करणप्रभासुरुचिरं शीर्षण्यभूषायितम् ॥ २९॥

śīrṣaṃ te śirasā namāmi satataṃ kāmākṣyahaṃ sundaraṃsūkṣmaṃ tanmadhupālinīlakuṭilaśrīkuntalālaṅkṛtam |sīmantaṃ suvibhajya tatra vipulaśrīmanmaṇīndrānitasvarṇālaṅkaraṇaprabhāsuruciraṃ śīrṣaṇyabhūṣāyitam || 29||

कामाक्षीश्वरि कोटिसूर्यनिनसद्वज्रादिरत्नाञ्चितश्रीमन्मुग्धकिरीटभृद्वितरताद्धन्यं शिरस्तावकम् ।सम्पत्तिं नितरां ममाम्ब मनुजाप्राप्यामिहानारतंलोकेऽमुत्र भवाभिधं व तिमिरं लूत्वा सदालिश्रितम् ॥ ३०॥

kāmākṣīśvari koṭisūryaninasadvajrādiratnāñcitaśrīmanmugdhakirīṭabhṛdvitaratāddhanyaṃ śirastāvakam |sampattiṃ nitarāṃ mamāmba manujāprāpyāmihānārataṃloke'mutra bhavābhidhaṃ va timiraṃ lūtvā sadāliśritam || 30||

कामाक्षीस्तुतिमन्वहं भुवि नराः शुद्धाश्च ये भक्तितःशृण्वन्त्यत्र पठन्ति वा स्थिरधियः पण्यामिमामर्थिनः ।दीर्घायुर्धनधान्यसम्पदममी विन्दन्ति वाणीं यशःसौभाग्यं सुतपौत्रजातमधिकख्यातिं मुदं सर्वदा ॥ ३१॥

kāmākṣīstutimanvahaṃ bhuvi narāḥ śuddhāśca ye bhaktitaḥśṛṇvantyatra paṭhanti vā sthiradhiyaḥ paṇyāmimāmarthinaḥ |dīrghāyurdhanadhānyasampadamamī vindanti vāṇīṃ yaśaḥsaubhāgyaṃ sutapautrajātamadhikakhyātiṃ mudaṃ sarvadā || 31||

कौण्डिन्यान्वयसम्भूतरामचन्द्रार्यसूरिणा ।निर्मिता भाति कामाक्षीस्तुतिरेषा सतां मता ॥ ३२॥

kauṇḍinyānvayasambhūtarāmacandrāryasūriṇā |nirmitā bhāti kāmākṣīstutireṣā satāṃ matā || 32||

इति श्रीकामाक्षीस्तुतिः सम्पूर्णा ।

iti śrīkāmākṣīstutiḥ sampūrṇā |