मारुतिस्तवः Shri Maruti Stava

॥ श्रीमत रामाय नमः ॥एतत्स्तवीयपचैकैकपादप्रथमाऽक्षरैरुच्चार्यमाणारामरक्षास्तोत्रीयाएते श्लोकाःशिरो मे राघवः पातु भालं दशरथात्मजः ।कौशल्येयो दृशौ पातु विश्वामित्रप्रियः श्रुती ॥ १॥

|| śrīmata rāmāya namaḥ ||etatstavīyapacaikaikapādaprathamā'kṣarairuccāryamāṇārāmarakṣāstotrīyāete ślokāḥśiro me rāghavaḥ pātu bhālaṃ daśarathātmajaḥ |kauśalyeyo dṛśau pātu viśvāmitrapriyaḥ śrutī || 1||

घ्राणं पातु मखत्राता मुखं सौमित्रिवत्सलः ।जिह्वां विद्यानिधिः पातु कण्ठं भरतवन्दितः ॥ २॥

ghrāṇaṃ pātu makhatrātā mukhaṃ saumitrivatsalaḥ |jihvāṃ vidyānidhiḥ pātu kaṇṭhaṃ bharatavanditaḥ || 2||

स्कन्धौ दिव्यायुधः पातु भुजौ भग्नेशकार्मुकः ।करौ सीतापतिः पातु हृदयं जामदग्न्यजित् ॥ ३॥

skandhau divyāyudhaḥ pātu bhujau bhagneśakārmukaḥ |karau sītāpatiḥ pātu hṛdayaṃ jāmadagnyajit || 3||

मध्यं पातु खरध्वंसी नाभिं जाम्बवदाश्रयः ।सुग्रीवेशः कटी पातु सक्थिनी हनुमत्प्रभुः ॥ ४॥

madhyaṃ pātu kharadhvaṃsī nābhiṃ jāmbavadāśrayaḥ |sugrīveśaḥ kaṭī pātu sakthinī hanumatprabhuḥ || 4||

उरू रघूत्तमः पातु रक्षःकुलविनाशकृत् ।जानुनी सेतुकृत् पातु जङ्घे दशमुखान्तकः ॥ ५॥

urū raghūttamaḥ pātu rakṣaḥkulavināśakṛt |jānunī setukṛt pātu jaṅghe daśamukhāntakaḥ || 5||

पादौ विभीषणश्रीदः पातु रामोऽखिलं वपुः ।इति शम् ।॥ श्रीः ॥अथ श्रीमारुतिस्तवः ।॥ श्रीगणेशाय नमः ॥मङ्गलाचरणम् ।राजतेजौपमे विराजते याऽऽसने महति राजतेऽत्र सा ।सर्वदानवकदध्नि सर्वदा सर्वदा दधिमथी मथीनतात् ॥ १॥

pādau vibhīṣaṇaśrīdaḥ pātu rāmo'khilaṃ vapuḥ |iti śam ||| śrīḥ ||atha śrīmārutistavaḥ ||| śrīgaṇeśāya namaḥ ||maṅgalācaraṇam |rājatejaupame virājate yā''sane mahati rājate'tra sā |sarvadānavakadadhni sarvadā sarvadā dadhimathī mathīnatāt || 1||

सहंसका हंसगतिप्रवीणा वीणामुपादाय निजां स्वपाणौ ।सरस्वती सा मम चित्तरङ्गेऽरं गेयमारभ्य नटीव नृत्यात् ॥ २॥

sahaṃsakā haṃsagatipravīṇā vīṇāmupādāya nijāṃ svapāṇau |sarasvatī sā mama cittaraṅge'raṃ geyamārabhya naṭīva nṛtyāt || 2||

माधवनन्दननित्यानन्दनतो नन्दनन्दनो नन्द्यात् ।स्वपदारविन्दनन्दितमिन्दिन्दिरमिन्दिरेश ! चाऽऽनन्द्यात् ॥ ३॥

mādhavanandananityānandanato nandanandano nandyāt |svapadāravindananditamindindiramindireśa ! cā''nandyāt || 3||

अथ स्तवप्रारम्भःशिञ्जानमञ्जमुकुटैः सुकुटैरिवोच्चैरोचिर्भिरद्भिरिव रुद्धतराऽन्तरालैः ।मेध्यैः सुरैः पदयुगं बहु सिच्यमानंरामाऽनुगस्य विनुमो द्युततरूपमानम् ॥ १॥

atha stavaprārambhaḥśiñjānamañjamukuṭaiḥ sukuṭairivoccairocirbhiradbhiriva ruddhatarā'ntarālaiḥ |medhyaiḥ suraiḥ padayugaṃ bahu sicyamānaṃrāmā'nugasya vinumo dyutatarūpamānam || 1||

घर्मोपमानभवतापजुषः पुमांसोऽवः सत्यमेव सुखदः परिदर्श्यते वः ।पादद्युपादप उदेति वनौकसोऽर्तितुच्छाय एष इति तत्तलमाश्रयध्वम् ॥ २॥

gharmopamānabhavatāpajuṣaḥ pumāṃso'vaḥ satyameva sukhadaḥ paridarśyate vaḥ |pādadyupādapa udeti vanaukaso'rtitucchāya eṣa iti tattalamāśrayadhvam || 2||

भा यन्नखेभ्य उदिता मुदिता समुद्रलङ्घस्य साधु समये समयादधस्तात् ।दर्वीकरेभ्य इव सूचयितुं प्रियं स्वंशर्म प्रयच्छतु कपीशपदद्वयं तत् ॥ ३॥

bhā yannakhebhya uditā muditā samudralaṅghasya sādhu samaye samayādadhastāt |darvīkarebhya iva sūcayituṃ priyaṃ svaṃśarma prayacchatu kapīśapadadvayaṃ tat || 3||

रक्ता हि यत्र भृशमङ्गुलंयो रमन्तेऽथात्सारितेव रुचिरा रुचिराश्रयं यम् ।मत्वा परं व्रजति रक्ततराऽपि सस्वौजः संयुतो हनुमतो नु मतोंऽघ्रिपद्मः ॥ ४॥

raktā hi yatra bhṛśamaṅgulaṃyo ramante'thātsāriteva rucirā rucirāśrayaṃ yam |matvā paraṃ vrajati raktatarā'pi sasvaujaḥ saṃyuto hanumato nu matoṃ'ghripadmaḥ || 4||

कौ धावतेऽ तिगमिताम्बुधये तु यस्मैशल्यादिभिर्विरहितां सहितां प्रकाशैः ।येयामिव स्फुटयितं पदवीं यदीयायोज्येव याति पदरुक्पुरतः स पातु ॥ ५॥

kau dhāvate' tigamitāmbudhaye tu yasmaiśalyādibhirvirahitāṃ sahitāṃ prakāśaiḥ |yeyāmiva sphuṭayitaṃ padavīṃ yadīyāyojyeva yāti padarukpurataḥ sa pātu || 5||

दृष्ट्वा यदीयपदपङ्कजमेकवारंशौटीर्यवीर्यसहितं जलराशिलङ्घे ।पापात् प्रमुच्यत इहैव नरश्च पूज्योऽतुल्यो भवत्यऽवतु सोऽनिलनन्दनो नः ॥ ६॥

dṛṣṭvā yadīyapadapaṅkajamekavāraṃśauṭīryavīryasahitaṃ jalarāśilaṅghe |pāpāt pramucyata ihaiva naraśca pūjyo'tulyo bhavatya'vatu so'nilanandano naḥ || 6||

वित्यज्य याति जनकस्य गृहं हि जाताश्वासारतां सुदधती स्वविवृद्धिकाले ।मिथ्यात्वहीनमिति निर्दिशतीव यद्भाऽत्रस्थेनवेश्म भजते भज ते पदे हृत् ॥ ७॥

vityajya yāti janakasya gṛhaṃ hi jātāśvāsāratāṃ sudadhatī svavivṛddhikāle |mithyātvahīnamiti nirdiśatīva yadbhā'trasthenaveśma bhajate bhaja te pade hṛt || 7||

प्रिय सर्वदैव बहुरक्ततराऽङ्गुलीषुयः श्रीमतो हनुमतोऽङ्घ्रियुगप्रकाशः ।श्रुत्यादिकीर्तितगुणो दशदिक्षु सूर्योऽतीन्धेऽयमित्यऽवगतः कविभिस्सवोऽव्यात् ॥ ८॥

priya sarvadaiva bahuraktatarā'ṅgulīṣuyaḥ śrīmato hanumato'ṅghriyugaprakāśaḥ |śrutyādikīrtitaguṇo daśadikṣu sūryo'tīndhe'yamitya'vagataḥ kavibhissavo'vyāt || 8||

घ्रातव्यभव्यसुरभिः सुरभिः सदा प्रणन्दन्मनोभिरमरैर्भ्रमरैरिवोच्चैः ।पापप्रतापसुसमापनतापरः सोऽतुल्यः पुनातु पुरु पावनिपादपद्मः ॥ ९॥

ghrātavyabhavyasurabhiḥ surabhiḥ sadā praṇandanmanobhiramarairbhramarairivoccaiḥ |pāpapratāpasusamāpanatāparaḥ so'tulyaḥ punātu puru pāvanipādapadmaḥ || 9||

मय्युच्छ्रितात्मनि क एधत आ इतीवखज्योतिषां समुदयाय रुषेव रक्ता ।त्रासं प्रदातुमित एति हि यत्प्रभोर्द्।ह्ध्वंतार्यात्स देव।भवतो भवतोंऽघ्रिपद्मः ॥ १०॥

mayyucchritātmani ka edhata ā itīvakhajyotiṣāṃ samudayāya ruṣeva raktā |trāsaṃ pradātumita eti hi yatprabhord|hdhvaṃtāryātsa deva|bhavato bhavatoṃ'ghripadmaḥ || 10||

इतिपादवर्णनं समाप्तम् ॥मुञ्चन् फणामजगरोऽतिगरोऽयमित्थंखं संस्पृशन्नुपरितः परितश्च यस्य ।सौलभ्यतः परिचितः कविभिः सुपुच्छोमिथ्यात्वमन्तयतु नः स समीरसूनुः ॥ ११॥

itipādavarṇanaṃ samāptam ||muñcan phaṇāmajagaro'tigaro'yamitthaṃkhaṃ saṃspṛśannuparitaḥ paritaśca yasya |saulabhyataḥ paricitaḥ kavibhiḥ supucchomithyātvamantayatu naḥ sa samīrasūnuḥ || 11||

त्रिर्यं स्वपुच्छमलमच्छकशासुपट्टवत् सन्ततं ह्युपरितः परितः प्रकम्प्य ।सन्ताडिता हनुमता रिपवः स धूतेलः कम्पयेत किमुनाऽस्मदरातिवर्गम् ॥ १२॥

triryaṃ svapucchamalamacchakaśāsupaṭṭavat santataṃ hyuparitaḥ paritaḥ prakampya |santāḍitā hanumatā ripavaḥ sa dhūtelaḥ kampayeta kimunā'smadarātivargam || 12||

जित्वाऽक्षमुच्छलितमन्यपरं प्रतीवाऽऽह्वां कर्त्तुमीहितवतः समदं समानम् ।विर्वालधी रयत ऐदिव खं हि यस्याऽद्याऽस्मान् प्रबोधयतु सोऽप्रथमोवनौकाः ॥ १३॥

jitvā'kṣamucchalitamanyaparaṃ pratīvā''hvāṃ karttumīhitavataḥ samadaṃ samānam |virvāladhī rayata aidiva khaṃ hi yasyā'dyā'smān prabodhayatu so'prathamovanaukāḥ || 13||

निन्ये यमाशु शमितां शमितस्वभक्ताऽऽधिः शान्त एव हि हरिस्मरणे हनूमान् ।पापिद्विषां च शमने स्वयमुद्भटः स्वतुल्यं व्यधाच्छमिह गुच्छयतात्स पुच्छः ॥ १४॥

ninye yamāśu śamitāṃ śamitasvabhaktā''dhiḥ śānta eva hi harismaraṇe hanūmān |pāpidviṣāṃ ca śamane svayamudbhaṭaḥ svatulyaṃ vyadhācchamiha gucchayatātsa pucchaḥ || 14||

कन्दर्पदर्पदलनं गलनन्दिताऽहिंठं दध्युषोऽवतु कपेः स्तिमितः स पुच्छः ।भव्योऽभवत्तदनु यस्य हि वालहस्तोरक्षोदयाऽनुगतियन्त्रितसूत्रशाली ॥ १५॥

kandarpadarpadalanaṃ galananditā'hiṃṭhaṃ dadhyuṣo'vatu kapeḥ stimitaḥ sa pucchaḥ |bhavyo'bhavattadanu yasya hi vālahastorakṣodayā'nugatiyantritasūtraśālī || 15||

तन्यात्तमामतिमतिं विहितस्तुतीनांवन्द्यस्य तद्धनुमतो ललितं सुलूमम् ।दिष्टाऽहिबन्धनमरिव्रजमाशु येनेतःप्रक्षतोऽपि फणिनेव बबन्ध वीरः ॥ १६॥

tanyāttamāmatimatiṃ vihitastutīnāṃvandyasya taddhanumato lalitaṃ sulūmam |diṣṭā'hibandhanamarivrajamāśu yenetaḥprakṣato'pi phaṇineva babandha vīraḥ || 16||

स्कन्दाभ ईशजतया च सशक्तितायांधौरेयतां कपिबले दधदेधतां सः ।दिष्ट्या तु यस्य भवकूपनिमग्नजन्तून्व्यामोहितानुपरि कर्षति पुच्छरज्जुः ॥ १७॥

skandābha īśajatayā ca saśaktitāyāṃdhaureyatāṃ kapibale dadhadedhatāṃ saḥ |diṣṭyā tu yasya bhavakūpanimagnajantūnvyāmohitānupari karṣati puccharajjuḥ || 17||

युद्धे हि येन करटीव करेण वीरोऽधः पातयन् विटपिनो नहि विघ्नमाप ।पापं लुनातु मलमल्लकिनः सुमल्लतुल्यस्य लूमममलं मम लम्बितं तत् ॥ १८॥

yuddhe hi yena karaṭīva kareṇa vīro'dhaḥ pātayan viṭapino nahi vighnamāpa |pāpaṃ lunātu malamallakinaḥ sumallatulyasya lūmamamalaṃ mama lambitaṃ tat || 18||

भुञ्जीत तत्फलमिहैव स यो यदञ्ज्याज्जौर्त्यप्रदं परहृदो निदिशन्नितीव ।भव्यो हि योऽरिषु तमैक्षयतर्द्धिमाप्याऽग्नेः पूर्वमात्मनि स पातु कपीशपुच्छः ॥ १९॥

bhuñjīta tatphalamihaiva sa yo yadañjyājjaurtyapradaṃ parahṛdo nidiśannitīva |bhavyo hi yo'riṣu tamaikṣayatarddhimāpyā'gneḥ pūrvamātmani sa pātu kapīśapucchaḥ || 19||

शक्तो निशाचरमहःशिथिलीकृतौ यःकार्ये वशीकरण आशु च शूर एव ।मुञ्चेद्वशेस्थितमरिं सुकशैव शोभौकः प्रातु शौयमनिशं बहुशः स पुच्छः ॥ २०॥

śakto niśācaramahaḥśithilīkṛtau yaḥkārye vaśīkaraṇa āśu ca śūra eva |muñcedvaśesthitamariṃ sukaśaiva śobhaukaḥ prātu śauyamaniśaṃ bahuśaḥ sa pucchaḥ || 20||

इति पुच्छवर्णनं समाप्तम् ॥कण्ठोत्तमाङ्गलसितौ सुसिताविवाऽहीरौप्याविव स्वतनुजाय हरेण दत्तौ ।सीदद्भिरेवमरिभिः प्रवितर्कितौ यौतावत्र शं वितनुतां कपिराजबाहू ॥ २१॥

iti pucchavarṇanaṃ samāptam ||kaṇṭhottamāṅgalasitau susitāvivā'hīraupyāviva svatanujāya hareṇa dattau |sīdadbhirevamaribhiḥ pravitarkitau yautāvatra śaṃ vitanutāṃ kapirājabāhū || 21||

पद्मेशनामकथकान्प्रति नृन्प्रदत्तोतिःश्रीशदूत उदितं यमदूतमन्ते ।पात्यं प्रपात्य मिषतो नु ययोर्दधे तत्तुच्छस्य मुद्गरयुगं भज तद्भजौ तौ ॥ २२॥

padmeśanāmakathakānprati nṛnpradattotiḥśrīśadūta uditaṃ yamadūtamante |pātyaṃ prapātya miṣato nu yayordadhe tattucchasya mudgarayugaṃ bhaja tadbhajau tau || 22||

हृत्याऽङ्गतोऽरिसुदृशां मृतभर्तृकाणांदस्योः पृथोः स्वसहसा सहसा च हृत्या ।यन्त्रेण योंऽगदमणेर्भुजयोश्च तत्राऽजानान्नु दाऽर्थचयमाशु विभुः स पायात् ॥ २३॥

hṛtyā'ṅgato'risudṛśāṃ mṛtabhartṛkāṇāṃdasyoḥ pṛthoḥ svasahasā sahasā ca hṛtyā |yantreṇa yoṃ'gadamaṇerbhujayośca tatrā'jānānnu dā'rthacayamāśu vibhuḥ sa pāyāt || 23||

मह्युद्भवाऽर्पितमणिग्रहणक्षणेऽनुदग्ग्राऽऽननस्य सुकपेर्नमितो भुजो यः ।न्यस्य स्वकेऽहिसमतां नतपाणिकोषजित्। सन्मणीफणमणी मनुते स्तुवे तम् ॥ २४॥

mahyudbhavā'rpitamaṇigrahaṇakṣaṇe'nudaggrā''nanasya sukapernamito bhujo yaḥ |nyasya svake'hisamatāṃ natapāṇikoṣajit| sanmaṇīphaṇamaṇī manute stuve tam || 24||

मत्वा गिरिं तृणमिवोद्धृतवान्कपीशोऽध्यङ्ग हि यस्य सहसा स हरीशबाहुः ।पापैर्निशाचरचयैस्त्रपयैव दृष्टोऽतुल्यः शुचं शमयतामयताञ्च शोभाम् ॥ २५॥

matvā giriṃ tṛṇamivoddhṛtavānkapīśo'dhyaṅga hi yasya sahasā sa harīśabāhuḥ |pāpairniśācaracayaistrapayaiva dṛṣṭo'tulyaḥ śucaṃ śamayatāmayatāñca śobhām || 25||

खद्योतमुद्गतमवेत्य रसालमेवरत्या तमाप्तुमित उत्पततोऽति वातेः ।ध्वञ्जद्धृणिर्भुजयुगल्यधिरोहिणी यासीदन्नृणां दिवि गमायतता श्रये ताम् ॥ २६॥

khadyotamudgatamavetya rasālamevaratyā tamāptumita utpatato'ti vāteḥ |dhvañjaddhṛṇirbhujayugalyadhirohiṇī yāsīdannṛṇāṃ divi gamāyatatā śraye tām || 26||

नाभस्वतस्य च सदर्पकचेष्टितं तद्भिन्दानमर्तिगणमुज्ज्वलचारुशोभम् ।जाग्रत्पलाशपतनं मधुमाधवीयाम्बह्वीं श्रियं तुलयदुच्यतु दोर्द्वयं वः ॥ २७॥

nābhasvatasya ca sadarpakaceṣṭitaṃ tadbhindānamartigaṇamujjvalacāruśobham |jāgratpalāśapatanaṃ madhumādhavīyāmbahvīṃ śriyaṃ tulayaducyatu dordvayaṃ vaḥ || 27||

वन्येशितुर्भुजलताऽङ्गुलिशाखिकाऽव्यादासक्तपाणिदलकङ्कणिकाः च तत्र ।श्रद्धेयमुत्पृथु दरस्फुटितं सुमं तद्यः सार्थकः करधृतः खलु मुद्गरोऽस्ति ॥ २८॥

vanyeśiturbhujalatā'ṅguliśākhikā'vyādāsaktapāṇidalakaṅkaṇikāḥ ca tatra |śraddheyamutpṛthu darasphuṭitaṃ sumaṃ tadyaḥ sārthakaḥ karadhṛtaḥ khalu mudgaro'sti || 28||

सष्ठु स्मराम्यऽपि च तौ सुकपिप्रवेष्टौग्रीवासुकम्बुमति नाभिजलभ्रमाढ्ये ।वेलोत्कटे हनुमतोऽङ्ग्युदधौ च यौ साऽऽशः सत्कविः सुमनुते तटभित्तिबन्धौ ॥ २९॥

saṣṭhu smarāmya'pi ca tau sukapipraveṣṭaugrīvāsukambumati nābhijalabhramāḍhye |velotkaṭe hanumato'ṅgyudadhau ca yau sā''śaḥ satkaviḥ sumanute taṭabhittibandhau || 29||

कञ्जासनेन रचिता रिपुताडनायटीक्याविमौ हनुमतः किमु दीर्घदण्डौ ?।पा स्तम्भको हरिरधादुत धर्तुमर्यातुन्नं जगन्न्विति मतौ नम वातिबाहू ॥ ३०॥

kañjāsanena racitā riputāḍanāyaṭīkyāvimau hanumataḥ kimu dīrghadaṇḍau ?|pā stambhako hariradhāduta dhartumaryātunnaṃ jagannviti matau nama vātibāhū || 30||

इति भुजवर्णनं समाप्तम् ॥सक्तद्युतेर्द्युतिविभातविभातकालोत्थित्यऽच्छकच्छविधृतो रविमण्डलस्य ।नीकाशभावमयमानमथाऽसमानंहर्यच्छभल्लपतिमन्त्रिमुखं तदव्यात् ॥ ३१॥

iti bhujavarṇanaṃ samāptam ||saktadyuterdyutivibhātavibhātakālotthitya'cchakacchavidhṛto ravimaṇḍalasya |nīkāśabhāvamayamānamathā'samānaṃharyacchabhallapatimantrimukhaṃ tadavyāt || 31||

नुत्यो रविः किमुदितो न तु पूर्वसानुमत्कूट एष किमु राजति पूर्णचन्द्रः ?।प्रत्यक्षमेतदह रा मनितं तु यस्याऽऽभुः। सम्मुदा जनकजाऽप्तिजयाऽऽन्तराणि ॥ ३२॥

nutyo raviḥ kimudito na tu pūrvasānumatkūṭa eṣa kimu rājati pūrṇacandraḥ ?|pratyakṣametadaha rā manitaṃ tu yasyā''bhuḥ| sammudā janakajā'ptijayā''ntarāṇi || 32||

ऊरू प्रताडयत एव हि तस्य वातेरूढप्रसादमवलोक्यत आननाब्जम् ।रत्येति संप्रथित ऋक्षमुखैः सदा सघूतकृन्निशाटगणमेजयतां मुखेन्दुः ॥ ३३॥

ūrū pratāḍayata eva hi tasya vāterūḍhaprasādamavalokyata ānanābjam |ratyeti saṃprathita ṛkṣamukhaiḥ sadā saghūtakṛnniśāṭagaṇamejayatāṃ mukhenduḥ || 33||

तथ्यं भवेदजलजो यदि पद्म उद्यद्मः सर्वदाऽपि च स तापनमण्डलेन ।पादोत्करेण न हि जात्वऽपि तापितः स्यात्तुल्यत्वमात्मनि तदैव लभेत येन ॥ ३४॥

tathyaṃ bhavedajalajo yadi padma udyadmaḥ sarvadā'pi ca sa tāpanamaṇḍalena |pādotkareṇa na hi jātva'pi tāpitaḥ syāttulyatvamātmani tadaiva labheta yena || 34||

रत्या युतः सुकविवत्सुनिबन्धदत्ताऽक्षः किं कथञ्चन हठात्तपदप्रयोक्ता ।कुञ्चन् भ्रुवौ विरचने कविवर्यमानीलब्धुं कवीश्वरपदं प्रभवेन्मनुष्यः ? ॥ ३५॥

ratyā yutaḥ sukavivatsunibandhadattā'kṣaḥ kiṃ kathañcana haṭhāttapadaprayoktā |kuñcan bhruvau viracane kavivaryamānīlabdhuṃ kavīśvarapadaṃ prabhavenmanuṣyaḥ ? || 35||

विज्ञाय हेतुत इतोऽतुलतां तु तस्यनाऽमूदृशो गुणगणं हनुमन्मुखस्य ।शक्नोमि वर्णयितुमर्णवपूर्णताऽनुकृत पार्थवं नु विरमामि नमामि यद्वा ॥ ३६॥

vijñāya hetuta ito'tulatāṃ tu tasyanā'mūdṛśo guṇagaṇaṃ hanumanmukhasya |śaknomi varṇayitumarṇavapūrṇatā'nukṛta pārthavaṃ nu viramāmi namāmi yadvā || 36||

जातं यतो जनकजाऽधिगमोत्तरं चानुध्वानि गर्जितमुदूर्जितमार्जवाढ्यम् ।नीत्वा स्वकर्णपथमव्धितटे भटेन्द्राःसेहुर्न कर्णयितुमर्णवपूर्णगीर्णम् ॥ ३७॥

jātaṃ yato janakajā'dhigamottaraṃ cānudhvāni garjitamudūrjitamārjavāḍhyam |nītvā svakarṇapathamavdhitaṭe bhaṭendrāḥsehurna karṇayitumarṇavapūrṇagīrṇam || 37||

तुष्टा वितर्क्य शिखिनो घनगर्जित्तं यत्कृतस्नाश्च नैजललनाललनाविलोलाः ।पाथोधिमाप्तवत आप्तविदेहजस्यतुष्टिं हनूमत इवाऽऽतनितुंव्यनृत्यन् ॥ ३८॥

tuṣṭā vitarkya śikhino ghanagarjittaṃ yatkṛtasnāśca naijalalanālalanāvilolāḥ |pāthodhimāptavata āptavidehajasyatuṣṭiṃ hanūmata ivā''tanituṃvyanṛtyan || 38||

जन्तुव्रजोऽपि वनजो हृतभक्तसक्ताऽघेहं हि यत्सपदि केसरिनन्दनस्य ।दक्षं निशम्य मनसाऽवहितेन चित्रंशर्मप्रकर्षमतुलं लभते सलीलम् ॥ ३९॥

jantuvrajo'pi vanajo hṛtabhaktasaktā'ghehaṃ hi yatsapadi kesarinandanasya |dakṣaṃ niśamya manasā'vahitena citraṃśarmaprakarṣamatulaṃ labhate salīlam || 39||

मुख्यस्य मर्कटकुले बतयातुधानान्खाण्ड्यं सुनीतवत आशुगजस्य यच्च ।तथ्यं व्यबुध्यत तदा जयतोपशब्दंकः सत्कविर्नहि कपीन्द्रमुखं तदव्यात् ॥ ४०॥

mukhyasya markaṭakule batayātudhānānkhāṇḍyaṃ sunītavata āśugajasya yacca |tathyaṃ vyabudhyata tadā jayatopaśabdaṃkaḥ satkavirnahi kapīndramukhaṃ tadavyāt || 40||

इति मुखवर्णनं समाप्तम् ॥पादेन योऽरिशिरसि प्रहर्ति विधायदौःख्यप्रदां स्वचरणस्य च शोणिमानम् ।विज्ञो न्यदर्शयत रक्तमिषेण नूनंभीनाशकः कपिवरोऽस्तु स मे प्रसन्नः ॥ ४१॥

iti mukhavarṇanaṃ samāptam ||pādena yo'riśirasi praharti vidhāyadauḥkhyapradāṃ svacaraṇasya ca śoṇimānam |vijño nyadarśayata raktamiṣeṇa nūnaṃbhīnāśakaḥ kapivaro'stu sa me prasannaḥ || 41||

षट्रपभ्दिरीश्वरपदाम्बुजयोर्यकः प्रणत्य स्थितोऽलिरिति चाशुगजश्व नागैः ।श्रीमन्मृगारिभिरु केसरिपुत्र इत्यऽदः संप्रधार्य जगृहे स्वत एवमेभिः ॥ ४२॥

ṣaṭrapabhdirīśvarapadāmbujayoryakaḥ praṇatya sthito'liriti cāśugajaśva nāgaiḥ |śrīmanmṛgāribhiru kesariputra itya'daḥ saṃpradhārya jagṛhe svata evamebhiḥ || 42||

पातात्स पावनिरपावनपापपातात्तुन्नस्वकानिह भवे परिधिन्वितुन्नः ।रागाऽऽत्तराम इति चाक्षजयी निरागामोक्षप्रदोऽप्यविहितस्वसुभक्तमोक्षः ॥ ४३॥

pātātsa pāvanirapāvanapāpapātāttunnasvakāniha bhave paridhinvitunnaḥ |rāgā''ttarāma iti cākṣajayī nirāgāmokṣaprado'pyavihitasvasubhaktamokṣaḥ || 43||

खिन्नत्वमाप्य रुदितेन च योऽस्त्रपत्वंलङ्कौकसामृतमसाधयदाञ्जनेयः ।वन्द्यः स्व ऐक्षत शिवोद्भवतां यया चाऽऽपुः क्षेममात्मसुहृदः स करोतु भद्रम् ॥ ४४॥

khinnatvamāpya ruditena ca yo'strapatvaṃlaṅkaukasāmṛtamasādhayadāñjaneyaḥ |vandyaḥ sva aikṣata śivodbhavatāṃ yayā cā''puḥ kṣemamātmasuhṛdaḥ sa karotu bhadram || 44||

इति श्रीहनुमद् वर्णनं समाप्तम् ॥आद्याऽक्षरप्रकटितोत्तमरामरक्षास्तोत्रीयपद्यमणिनाऽत्यऽमुना स्तवेन ।रक्षा भवत्युभयतस्त्विति गेय इत्योऽष्टव्यस्तथैष पठनीय उचेलिमोऽर्च्यः ॥ ४५॥

iti śrīhanumad varṇanaṃ samāptam ||ādyā'kṣaraprakaṭitottamarāmarakṣāstotrīyapadyamaṇinā'tya'munā stavena |rakṣā bhavatyubhayatastviti geya ityo'ṣṭavyastathaiṣa paṭhanīya ucelimo'rcyaḥ || 45||

दाधीचवंश उदये ह्युदियाय कासल्योपाह्वयश्छिर इनो द्विजरामवक्षः ।तस्यात्मजेषु किल पञ्चसु पूर्वजन्माश्रीमाधवोऽधरत धीरधुरन्धरत्वम् ॥ ४६॥

dādhīcavaṃśa udaye hyudiyāya kāsalyopāhvayaśchira ino dvijarāmavakṣaḥ |tasyātmajeṣu kila pañcasu pūrvajanmāśrīmādhavo'dharata dhīradhurandharatvam || 46||

एकात्मवृत्तरचने विदधत्प्रतिज्ञाशास्त्रार्थसंलपनमाधित यः सभासु ।श्रीगट्टुलालबुधतर्कगिरेशतारानाथादिभिर्गुणिवरैश्च बहुप्रशस्तः ॥ ४७॥

ekātmavṛttaracane vidadhatpratijñāśāstrārthasaṃlapanamādhita yaḥ sabhāsu |śrīgaṭṭulālabudhatarkagireśatārānāthādibhirguṇivaraiśca bahupraśastaḥ || 47||

तत्पुत्रयोर्भगवतीतिपदादिलालोज्येष्ठोऽस्ति पण्डितवरः पितृलब्धविद्यः ।तस्याऽनुजेन च सुशिष्यवरेण नित्यानन्दाभिधेन बुधपादसुकिङ्करेण ॥ ४८॥

tatputrayorbhagavatītipadādilālojyeṣṭho'sti paṇḍitavaraḥ pitṛlabdhavidyaḥ |tasyā'nujena ca suśiṣyavareṇa nityānandābhidhena budhapādasukiṅkareṇa || 48||

एष स्तवोऽरचि मयोत्सववैजयन्त्यांसम्पूर्णवासरमहाधुरि वै जयन्त्याम् ।लोकान् प्रमोदजलधावनुमज्जयन्त्यांवर्षेत्रिषण्नवकुगे हनुमज्जयन्त्याम् ॥ ४९॥

eṣa stavo'raci mayotsavavaijayantyāṃsampūrṇavāsaramahādhuri vai jayantyām |lokān pramodajaladhāvanumajjayantyāṃvarṣetriṣaṇnavakuge hanumajjayantyām || 49||

पुरोभागितया हीनाः पुरो भागितया युताः ।उत्साहयेयुरत्राऽऽर्या दयादृक्पातनेन माम् ॥ ५०॥

purobhāgitayā hīnāḥ puro bhāgitayā yutāḥ |utsāhayeyuratrā''ryā dayādṛkpātanena mām || 50||

इतिश्रीयोधपुरस्थदाधिमथ (दाहिमा) कासल्योपाख्यधीरधुरीणश्रीमाधवात्मजाऽऽशुकविपण्डित नित्यानन्दशास्त्रिरचितःश्रीमारुतिस्तवः समाप्तः ॥ शुभं भवतात् ॥

itiśrīyodhapurasthadādhimatha (dāhimā) kāsalyopākhyadhīradhurīṇaśrīmādhavātmajā''śukavipaṇḍita nityānandaśāstriracitaḥśrīmārutistavaḥ samāptaḥ || śubhaṃ bhavatāt ||