पद्मनाभनतिदशकम् Shripadmanabhanatidashakam

विश्वं दृश्यमिदं यतः समयवद्यस्मिन्य एतत् पुनःभासा यस्य विराजतेऽथ सकलं येनेह या निर्मितम् ।यो वाचां मनसोऽप्यगोचरपदं मायातिगो भासतेतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ १ ॥

viśvaṃ dṛśyamidaṃ yataḥ samayavadyasminya etat punaḥbhāsā yasya virājate'tha sakalaṃ yeneha yā nirmitam |yo vācāṃ manaso'pyagocarapadaṃ māyātigo bhāsatetasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 1 ||

लोके स्थावरजङ्गमात्मनि तु यः सर्वेषु जन्तुष्वलंचैतन्यात्मतया विशन् विलसति ज्ञानस्वरूपोऽमलःनो लिप्तः पयसेव पङ्कजदलं मायाश्रयस्तद्गुणैःतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ २॥

loke sthāvarajaṅgamātmani tu yaḥ sarveṣu jantuṣvalaṃcaitanyātmatayā viśan vilasati jñānasvarūpo'malaḥno liptaḥ payaseva paṅkajadalaṃ māyāśrayastadguṇaiḥtasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 2||

यस्येशस्य निषेवयानवमया त्वाचार्यवर्याननादुद्भूतप्रतिमोपदेशविकसत्साद्वर्त्मनावाप्तया ।मिथ्यात्वं जगतः स्फुटं हृदि भवेत्रज्जौ यथाहेस्तथातस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ ३॥

yasyeśasya niṣevayānavamayā tvācāryavaryānanādudbhūtapratimopadeśavikasatsādvartmanāvāptayā |mithyātvaṃ jagataḥ sphuṭaṃ hṛdi bhavetrajjau yathāhestathātasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 3||

रूपं यस्य मृगं न चेह मनुजं नो कर्म जातिं च नोन द्रव्यं न गुणं स्त्रियं न पुरुषं नैवासुरं नो सुरम् ।नैवासच्च सदित्यनन्तधिषणाः प्राहुर्महान्तो बुधाःतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ ४ ॥

rūpaṃ yasya mṛgaṃ na ceha manujaṃ no karma jātiṃ ca nona dravyaṃ na guṇaṃ striyaṃ na puruṣaṃ naivāsuraṃ no suram |naivāsacca sadityanantadhiṣaṇāḥ prāhurmahānto budhāḥtasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 4 ||

मार्ताण्डो गगनोदितस्तु तिमिरं यद्वत्पिनष्टि क्षणात्शीतं चानुपमं यथा च हुतभुग् रोगान्यथैवौषधम् ।अज्ञानं खिल तद्वदेव कृपया योऽसौ विदत्ते हतंतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ ५॥

mārtāṇḍo gaganoditastu timiraṃ yadvatpinaṣṭi kṣaṇātśītaṃ cānupamaṃ yathā ca hutabhug rogānyathaivauṣadham |ajñānaṃ khila tadvadeva kṛpayā yo'sau vidatte hataṃtasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 5||

कल्पान्ते तु चराचरेऽथ भुवने नष्टे समस्ते पुनःगम्भीरेण तथामितेन तमसा व्याप्ते च दिङ्मण्डले ।योऽसौ भाति तथा विभुर्वितिमिरस्तेजः स्वरूपोऽनिशंतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ ६॥

kalpānte tu carācare'tha bhuvane naṣṭe samaste punaḥgambhīreṇa tathāmitena tamasā vyāpte ca diṅmaṇḍale |yo'sau bhāti tathā vibhurvitimirastejaḥ svarūpo'niśaṃtasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 6||

लोके चात्र समाधिषट्कविकसद्दिव्यप्रबोधोज्ज्वलस्वान्ताः शान्ततमा जितेन्द्रियगणा धन्यास्तु संन्यासिनः ।मुक्तिं यत्करुणालवेन सरसं सम्प्राप्नुवन्तीह तेतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ ७॥

loke cātra samādhiṣaṭkavikasaddivyaprabodhojjvalasvāntāḥ śāntatamā jitendriyagaṇā dhanyāstu saṃnyāsinaḥ |muktiṃ yatkaruṇālavena sarasaṃ samprāpnuvantīha tetasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 7||

कृत्वा हन्त मखान्यथाविधि पुमान् स्वर्गेच्छया भूतलेतेषां तत्र फलं च पुण्यसदृशं भुङ्क्ते च नातोदिकम् ।सेवा यस्य दधाति मुक्तिममलामानन्दसान्द्रां स्थिरंतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ ८॥

kṛtvā hanta makhānyathāvidhi pumān svargecchayā bhūtaleteṣāṃ tatra phalaṃ ca puṇyasadṛśaṃ bhuṅkte ca nātodikam |sevā yasya dadhāti muktimamalāmānandasāndrāṃ sthiraṃtasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 8||

स्वेनैवेह विनिर्मितं खलु जगत्कृत्स्नं स्वतो लीलयास्वेनेदं परिपालितं पुनरिह स्वेनैव सन्नाशितम् ।पश्यन्तो मुदितः प्रभुर्विलसति श्रेयोऽयनं सात्वतांतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ ९॥

svenaiveha vinirmitaṃ khalu jagatkṛtsnaṃ svato līlayāsvenedaṃ paripālitaṃ punariha svenaiva sannāśitam |paśyanto muditaḥ prabhurvilasati śreyo'yanaṃ sātvatāṃtasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 9||

चित्ते यस्य तु यादृशी प्रभवति श्रद्धा निजाराधनेतद्वत्तत्परिपालनाय विहितश्रद्धाय विश्वात्मने ।सच्चित्पूर्णसुखैकवारिधि लसत्कल्लोलरूपाय वैतस्मै देव नमोऽस्तु विश्वगुरवे श्रीपद्मनाभाय ते ॥ १०॥

citte yasya tu yādṛśī prabhavati śraddhā nijārādhanetadvattatparipālanāya vihitaśraddhāya viśvātmane |saccitpūrṇasukhaikavāridhi lasatkallolarūpāya vaitasmai deva namo'stu viśvagurave śrīpadmanābhāya te || 10||

जयतु जयतु सोऽयं पद्मनाभो मुकुन्दःनिजचरणरतानां पालने बद्धदीक्षः ।अविकलमपि चायुः श्रीसुखारोग्यकीर्तिःप्रतिदिनमपि पुष्णन् स्वानुकम्पासुधाभिः ॥एवं जगत्त्रयगुरोः कमलावरस्यसङ्कीर्तनं गुणगणाब्धिलवस्य किञ्चित् ।देवस्य तस्य कृपयैव कृतं मयेदंसन्तो गृणन्तु रसिकाः किल सप्रमोदम् ॥इति स्वाति तिरुनाळ् महाराजा विरचतम् श्रीपद्मनाभनतिदशकं सम्पूर्णम् ।

jayatu jayatu so'yaṃ padmanābho mukundaḥnijacaraṇaratānāṃ pālane baddhadīkṣaḥ |avikalamapi cāyuḥ śrīsukhārogyakīrtiḥpratidinamapi puṣṇan svānukampāsudhābhiḥ ||evaṃ jagattrayaguroḥ kamalāvarasyasaṅkīrtanaṃ guṇagaṇābdhilavasya kiñcit |devasya tasya kṛpayaiva kṛtaṃ mayedaṃsanto gṛṇantu rasikāḥ kila sapramodam ||iti svāti tirunāḷ mahārājā viracatam śrīpadmanābhanatidaśakaṃ sampūrṇam |