सुन्दरबाहुस्तवः Sundarabahustavah

पञ्चस्तव्यां ३ सुन्दरबाहुस्तवःश्रीरस्तु ।श्रीमते हयग्रीवाय नमः ।श्रीमते रामानुजाय नमः ॥श्रीवत्सचिह्नमिश्रेभ्यो नमौक्तिमधीमहे ।यदुक्तयस्त्रयीकण्ठे यान्ति मङ्गलसूत्रताम् ॥श्रीमन्तौ हरिचरणौ समाश्रितोऽहं श्रीरामावरजमुनीन्द्रलब्धबोधः ।निर्भीकस्तत इह सुन्दरोरुबाहुं स्तोष्ये तच्चरणविलोकनाभिलाषी ॥ १॥

pañcastavyāṃ 3 sundarabāhustavaḥśrīrastu |śrīmate hayagrīvāya namaḥ |śrīmate rāmānujāya namaḥ ||śrīvatsacihnamiśrebhyo namauktimadhīmahe |yaduktayastrayīkaṇṭhe yānti maṅgalasūtratām ||śrīmantau haricaraṇau samāśrito'haṃ śrīrāmāvarajamunīndralabdhabodhaḥ |nirbhīkastata iha sundarorubāhuṃ stoṣye taccaraṇavilokanābhilāṣī || 1||

सुन्दरायतभुजं भजामहे वृक्षषण्डमयमद्रिमास्थितम् ।यत्र सुप्रथितनूपुरापगातीर्थमर्थितफलप्रदं विदुः ॥ २॥

sundarāyatabhujaṃ bhajāmahe vṛkṣaṣaṇḍamayamadrimāsthitam |yatra suprathitanūpurāpagātīrthamarthitaphalapradaṃ viduḥ || 2||

क्वचित्त्वरितगामिनी क्वचन मन्दमन्दलसाक्वचित्स्खलितविह्वला क्वचन फेनिला सारवा ।पतन्त्यपि किल क्वचिद्व्रजति नूपुराह्वा नदीसुसुन्दरभुजाह्वयं मधु निपीय मत्ता यथा ॥ ३॥

kvacittvaritagāminī kvacana mandamandalasākvacitskhalitavihvalā kvacana phenilā sāravā |patantyapi kila kvacidvrajati nūpurāhvā nadīsusundarabhujāhvayaṃ madhu nipīya mattā yathā || 3||

उदधिगमन्दराद्रिमथिमन्थनलब्धपयोमधुररसेन्दिराह्वसुधसुन्दरदोःपरिघम् ।अशरणमादृशात्मशरणं शरणार्थिजनप्रवणधियं भजेम तरुषण्डमयाद्रिपतिम् ॥ ४॥

udadhigamandarādrimathimanthanalabdhapayomadhurarasendirāhvasudhasundaradoḥparigham |aśaraṇamādṛśātmaśaraṇaṃ śaraṇārthijanapravaṇadhiyaṃ bhajema taruṣaṇḍamayādripatim || 4||

शशधररिङ्खणाढ्यशिखमुच्छिखरप्रकरंतिमिरनिभप्रभूततरुषण्डमयं भ्रमदम् ।वनगिरिमावसन्तमुपयामि हरिं शरणंभिदुरितसप्तलोकसुविशृङ्खलशङ्खरवम् ॥ ५॥

śaśadharariṅkhaṇāḍhyaśikhamucchikharaprakaraṃtimiranibhaprabhūtataruṣaṇḍamayaṃ bhramadam |vanagirimāvasantamupayāmi hariṃ śaraṇaṃbhiduritasaptalokasuviśṛṅkhalaśaṅkharavam || 5||

यत्तुङ्गशृङ्गविनिषङ्गिसुराङ्गनानांन्यस्तोर्ध्वपुण्ड्रमुखमण्डनमण्डितानाम् ।दर्पण्यभूद्धृतमपाङ्कशशाङ्कपृष्ठंतद्धाम सुन्दरभुजस्य महान् वनाद्रिः ॥ ६॥

yattuṅgaśṛṅgaviniṣaṅgisurāṅganānāṃnyastordhvapuṇḍramukhamaṇḍanamaṇḍitānām |darpaṇyabhūddhṛtamapāṅkaśaśāṅkapṛṣṭhaṃtaddhāma sundarabhujasya mahān vanādriḥ || 6||

यदीयशिखरागतां शशिकलां तु शाखामृगानिरीक्ष्य हरशेखरीभवनमामृशन्तस्ततः ।स्पृशन्ति न हि देवतान्तरसमाश्रितेति स्फुटंस एष सुमहातरुव्रजगिरिर्गृहं श्रीपतेः ॥ ७॥

yadīyaśikharāgatāṃ śaśikalāṃ tu śākhāmṛgānirīkṣya haraśekharībhavanamāmṛśantastataḥ |spṛśanti na hi devatāntarasamāśriteti sphuṭaṃsa eṣa sumahātaruvrajagirirgṛhaṃ śrīpateḥ || 7||

सुन्दरदोर्दिव्याज्ञालम्भनकातरवशानुयायिनि करिणि ।प्रणयजकलहसमाधिर्यत्र वनाद्रिस्स एष सुन्दरदोष्णः ॥ ८॥

sundaradordivyājñālambhanakātaravaśānuyāyini kariṇi |praṇayajakalahasamādhiryatra vanādrissa eṣa sundaradoṣṇaḥ || 8||

स एष सौन्दर्यनिधेर्धृतश्रियो वनाचलो नाम सुधाम यत्र हि ।भुजङ्गराजस्य कुलस्य गौरवान्न खण्डिताः कुण्डलिनश्शिखण्डिभिः ॥ ९॥

sa eṣa saundaryanidherdhṛtaśriyo vanācalo nāma sudhāma yatra hi |bhujaṅgarājasya kulasya gauravānna khaṇḍitāḥ kuṇḍalinaśśikhaṇḍibhiḥ || 9||

वृषगिरिरयमच्युतस्य यस्मिन् स्वमतमलङ्घयितुं परस्परेभ्यः ।खगतिचरणौ खगाश्शपन्ते भुजगपतेर्भुजगाश्च सर्व एव ॥ १०॥

vṛṣagirirayamacyutasya yasmin svamatamalaṅghayituṃ parasparebhyaḥ |khagaticaraṇau khagāśśapante bhujagapaterbhujagāśca sarva eva || 10||

हरिकुलमखिलं हनूमदङ्घ्रिं स्वकुलपजाम्बवतस्तथैव भल्लाः ।निजकुलपजटायुषश्च गृध्राः स्वकुलपतेश्च गजा गजेन्द्रनाम्नः ॥ ११॥

harikulamakhilaṃ hanūmadaṅghriṃ svakulapajāmbavatastathaiva bhallāḥ |nijakulapajaṭāyuṣaśca gṛdhrāḥ svakulapateśca gajā gajendranāmnaḥ || 11||

वकुलधरसरस्वतीविषक्तस्वररसभावयुतासु किन्नरीषु ।द्रवति दृषदपि प्रसक्तगानास्विह वनशैलतटीषु सुन्दरस्य ॥ १२॥

vakuladharasarasvatīviṣaktasvararasabhāvayutāsu kinnarīṣu |dravati dṛṣadapi prasaktagānāsviha vanaśailataṭīṣu sundarasya || 12||

भृङ्गी गायति हंसतालनिभृतं तत्पुष्णती कोकिलाऽप्युद्गायत्यथ वल्लितल्लजमुखादास्रं मधु स्यन्दते ।निष्पन्दस्तिमिताः कुरङ्गततयश्शीतं शिलासैकतंसायाह्ने किल यत्र सुन्दरभुजस्तस्मिन्वनक्ष्माधरे ॥ १३॥

bhṛṅgī gāyati haṃsatālanibhṛtaṃ tatpuṣṇatī kokilā'pyudgāyatyatha vallitallajamukhādāsraṃ madhu syandate |niṣpandastimitāḥ kuraṅgatatayaśśītaṃ śilāsaikataṃsāyāhne kila yatra sundarabhujastasminvanakṣmādhare || 13||

पीताम्बरं वरदशीतलदृष्टिपातमाजानुलम्बिभुजमायतकर्णपाशम् ।श्रीमन्महावनगिरीन्द्रनिवासदीक्षंलक्ष्मीधरं किमपि वस्तु ममाविरस्तु ॥ १४॥

pītāmbaraṃ varadaśītaladṛṣṭipātamājānulambibhujamāyatakarṇapāśam |śrīmanmahāvanagirīndranivāsadīkṣaṃlakṣmīdharaṃ kimapi vastu mamāvirastu || 14||

जनिजीवनाप्ययविमुक्तयो यतो जगतामिति श्रुतिशिरस्सु गीयते ।तदिदं समस्तदुरितैकभेषजं वनशैलसम्भवमहं भजे महः ॥ १५॥

janijīvanāpyayavimuktayo yato jagatāmiti śrutiśirassu gīyate |tadidaṃ samastaduritaikabheṣajaṃ vanaśailasambhavamahaṃ bhaje mahaḥ || 15||

सद्ब्रह्मात्मपदैस्त्रयीशिरसि यो नारायणोक्त्या तथाव्याख्यातो गतिसाम्यलब्धविषयानन्यत्वबोधोज्ज्वलैः ।निस्तुल्याधिकमद्वितीयममृतं तं पुण्डरीकेक्षणंप्रारूढश्रियमाश्रये वनगिरेः कुञ्जोदितं सुन्दरम् ॥ १६॥

sadbrahmātmapadaistrayīśirasi yo nārāyaṇoktyā tathāvyākhyāto gatisāmyalabdhaviṣayānanyatvabodhojjvalaiḥ |nistulyādhikamadvitīyamamṛtaṃ taṃ puṇḍarīkekṣaṇaṃprārūḍhaśriyamāśraye vanagireḥ kuñjoditaṃ sundaram || 16||

पतिं विश्वस्यात्मेश्वरमिति परं ब्रह्म पुरुषःपरं ज्योतिस्तत्वं परमिति च नारायण इति ।श्रुतिर्ब्रह्मेशादींस्तदुदितविभूतींस्तु गृणतीयमाहारूढश्रीस्स वनगिरिधामा विजयते ॥ १७॥

patiṃ viśvasyātmeśvaramiti paraṃ brahma puruṣaḥparaṃ jyotistatvaṃ paramiti ca nārāyaṇa iti |śrutirbrahmeśādīṃstaduditavibhūtīṃstu gṛṇatīyamāhārūḍhaśrīssa vanagiridhāmā vijayate || 17||

पृथिव्याद्यात्मान्तं नियमयति यस्तत्त्वनिकरंतदन्तर्यामी तद्वपुरविदितस्तेन भगवान् ।स एष स्वैश्वर्यं नविजहदशेषं वनगिरिंसमध्यासीनो नो विशतु हृदयं सुन्दरभुजः ॥ १८॥

pṛthivyādyātmāntaṃ niyamayati yastattvanikaraṃtadantaryāmī tadvapuraviditastena bhagavān |sa eṣa svaiśvaryaṃ navijahadaśeṣaṃ vanagiriṃsamadhyāsīno no viśatu hṛdayaṃ sundarabhujaḥ || 18||

प्रत्यगात्मनि कदाऽप्यसम्भवद्भूमभूमिमभिवक्ति यं श्रतिः ।तं वनाद्रिनिलयं सुसुन्दरं सुन्दरायतभुजं भजामहे ॥ १९॥

pratyagātmani kadā'pyasambhavadbhūmabhūmimabhivakti yaṃ śratiḥ |taṃ vanādrinilayaṃ susundaraṃ sundarāyatabhujaṃ bhajāmahe || 19||

वन्देय सुन्दरभुजं भुजगेन्द्रभोगसक्तं महावनगिरिप्रणयप्रवीणम् ।यं तं विदुर्दहरमष्टगुणोपजुष्टंआकाशमौपनिषदीषु सरस्वतीषु ॥ २०॥

vandeya sundarabhujaṃ bhujagendrabhogasaktaṃ mahāvanagiripraṇayapravīṇam |yaṃ taṃ vidurdaharamaṣṭaguṇopajuṣṭaṃākāśamaupaniṣadīṣu sarasvatīṣu || 20||

यत्स्वायत्तस्वरूपस्थितिकृतिकनिजेच्छानियाम्यस्वशेषानन्ताशेषप्रपञ्चस्तत इह चिदिवाचिद्वपुर्वाचिशब्दैः ।विश्वैश्शब्दैः प्रवाच्यो हतवृजिनतया नित्यमेवानवद्यस्तं वन्दे सुन्दराह्वं वनगिरिनिलयं पुण्डरीकायताक्षम् ॥ २१॥

yatsvāyattasvarūpasthitikṛtikanijecchāniyāmyasvaśeṣānantāśeṣaprapañcastata iha cidivācidvapurvāciśabdaiḥ |viśvaiśśabdaiḥ pravācyo hatavṛjinatayā nityamevānavadyastaṃ vande sundarāhvaṃ vanagirinilayaṃ puṇḍarīkāyatākṣam || 21||

गुणजं गुणिनो हि मङ्गलत्वं प्रमितं प्रत्युत यत्स्वरूपमेत्य ।तमनन्तसुखावबोधरूपं विमलं सुन्दरबाहुमाश्रयामः ॥ २२॥

guṇajaṃ guṇino hi maṅgalatvaṃ pramitaṃ pratyuta yatsvarūpametya |tamanantasukhāvabodharūpaṃ vimalaṃ sundarabāhumāśrayāmaḥ || 22||

अतिपतितावधिस्वमहिमानुभवप्रभवत्सुखकृतनिस्तरङ्गजलधीयितनित्यदशम् ।प्रतिभटमेव हेयनिकरस्य सदाऽप्रतिमंहरिमिह सुन्दराह्वमुपयामि वनाद्रितटे ॥ २३॥

atipatitāvadhisvamahimānubhavaprabhavatsukhakṛtanistaraṅgajaladhīyitanityadaśam |pratibhaṭameva heyanikarasya sadā'pratimaṃharimiha sundarāhvamupayāmi vanādritaṭe || 23||

सदा षाड्गुण्याख्यैः पृथुलबलविज्ञानशकनप्रभावीर्यैश्वर्यैरवधिविधुरैरेधितदशम् ।द्रुमस्तोमक्ष्माभृत्परिसरमहोद्यानमुदितंप्रपद्येऽध्यारूढश्रियमिममहं सुन्दरभुजम् ॥ २४॥

sadā ṣāḍguṇyākhyaiḥ pṛthulabalavijñānaśakanaprabhāvīryaiśvaryairavadhividhurairedhitadaśam |drumastomakṣmābhṛtparisaramahodyānamuditaṃprapadye'dhyārūḍhaśriyamimamahaṃ sundarabhujam || 24||

सौशील्याश्रितवत्सलत्वमृदुतासौहार्दसाम्यार्जवैःधैर्यस्थैर्यसुवीर्यशौर्यकृतितागाम्भीर्यचातुर्यकैः ।सौन्दर्यान्वितसौकुमार्यसमतालावण्यमुख्यैर्गुणैर्देवः श्रीतरुषण्डशैलनिलयो नित्यं स्थितस्सुन्दरः ॥ २५॥

sauśīlyāśritavatsalatvamṛdutāsauhārdasāmyārjavaiḥdhairyasthairyasuvīryaśauryakṛtitāgāmbhīryacāturyakaiḥ |saundaryānvitasaukumāryasamatālāvaṇyamukhyairguṇairdevaḥ śrītaruṣaṇḍaśailanilayo nityaṃ sthitassundaraḥ || 25||

येष्वेकस्य गुणस्य विप्रुडपि वै लोकोत्तरं स्वाश्रयंकुर्यात्तादृशवैभवैरगणितैर्निस्सीमभूमान्वितैः ।नित्यैर्दिव्यगुणैस्ततोऽधिकशुभत्वैकास्पदात्माश्रयैरिद्धं सुन्दरबाहुमस्मि शरणं यातो वनाद्रीश्वरम् ॥ २६॥

yeṣvekasya guṇasya vipruḍapi vai lokottaraṃ svāśrayaṃkuryāttādṛśavaibhavairagaṇitairnissīmabhūmānvitaiḥ |nityairdivyaguṇaistato'dhikaśubhatvaikāspadātmāśrayairiddhaṃ sundarabāhumasmi śaraṇaṃ yāto vanādrīśvaram || 26||

सदा समस्तं जगदीक्षते हि यः प्रत्यक्षदृष्ट्या युगपद्भुवा स्वतः ।स ईदृज्ञाननिधिर्निधिस्तुर्नास्सहाद्रिकुञ्जेषु चकास्ति सुन्दरः ॥ २७॥

sadā samastaṃ jagadīkṣate hi yaḥ pratyakṣadṛṣṭyā yugapadbhuvā svataḥ |sa īdṛjñānanidhirnidhisturnāssahādrikuñjeṣu cakāsti sundaraḥ || 27||

ऐश्वर्यतेजोबलवीर्यशक्तयः कीदृग्विधास्सुन्दरबाहुसंश्रयाः ।योऽसौ जगज्जन्मलयस्थितिक्रियास्सङ्कल्पतोऽल्पादुपकल्पयत्यजः ॥ २८॥

aiśvaryatejobalavīryaśaktayaḥ kīdṛgvidhāssundarabāhusaṃśrayāḥ |yo'sau jagajjanmalayasthitikriyāssaṅkalpato'lpādupakalpayatyajaḥ || 28||

यत्कल्पायुतभोगतोऽपि कृशतां यायान्न तावत्फलंयेष्वेकस्य तथाविधैस्सततजैरंहोभिरुत्सीमभिः ।अस्तादाविह संसृतावुपचितैश्छन्नं सुसन्नं जनंसन्नत्या क्षमते क्षणाद्वनगिरिप्रस्थप्रियस्सुन्दरः ॥ २९॥

yatkalpāyutabhogato'pi kṛśatāṃ yāyānna tāvatphalaṃyeṣvekasya tathāvidhaissatatajairaṃhobhirutsīmabhiḥ |astādāviha saṃsṛtāvupacitaiśchannaṃ susannaṃ janaṃsannatyā kṣamate kṣaṇādvanagiriprasthapriyassundaraḥ || 29||

यज्जातीयो यादृशो यत्स्वभावः पादच्छायां संश्रितो योऽपि कोऽपि ।तज्जातीयस्तादृशस्तत्स्वभावः श्लिष्यत्येनं सुन्दरो वत्सलत्वात् ॥ ३०॥

yajjātīyo yādṛśo yatsvabhāvaḥ pādacchāyāṃ saṃśrito yo'pi ko'pi |tajjātīyastādṛśastatsvabhāvaḥ śliṣyatyenaṃ sundaro vatsalatvāt || 30||

निहीनो जात्या वा भृशमकृशलैर्वा स्वचरितैःपुमान्वै यः कश्चिद्बहुतृणमपि स्यादगुणतः ।भजन्तं तं पश्येद्भुजगपतिना तुल्यमपि योवनाद्रिप्रस्थस्थस्स मम शरणं सुन्दरभुजः ॥ ३१॥

nihīno jātyā vā bhṛśamakṛśalairvā svacaritaiḥpumānvai yaḥ kaścidbahutṛṇamapi syādaguṇataḥ |bhajantaṃ taṃ paśyedbhujagapatinā tulyamapi yovanādriprasthasthassa mama śaraṇaṃ sundarabhujaḥ || 31||

एकैकमङ्लगुणानुभवाभिनन्दमीदृक्त्वियानिति च सुन्दरदोष्णि कृष्णे ।ते ये शतं त्विति नियन्तुमनाश्श्रुतिर्हैनैवैष वाङ्मनसगोचर इत्युदाह ॥ ३२॥

ekaikamaṅlaguṇānubhavābhinandamīdṛktviyāniti ca sundaradoṣṇi kṛṣṇe |te ye śataṃ tviti niyantumanāśśrutirhainaivaiṣa vāṅmanasagocara ityudāha || 32||

अब्जपादमरविन्दलोचनं पद्मपाणितलमञ्जनप्रभम् ।सुन्दरोरुभुजमिन्दिरापतिं वन्दिषीय वरदं वनाद्रिगम् ॥ ३३॥

abjapādamaravindalocanaṃ padmapāṇitalamañjanaprabham |sundarorubhujamindirāpatiṃ vandiṣīya varadaṃ vanādrigam || 33||

कनकमरतकाञ्जनद्रवाणां मथनसमुत्थितसारमेलनोत्थम् ।जयति किमपि रूपमस्य तेजो वनगिरिनन्दनसुन्दरोरुबाहोः ॥ ३४॥

kanakamaratakāñjanadravāṇāṃ mathanasamutthitasāramelanottham |jayati kimapi rūpamasya tejo vanagirinandanasundarorubāhoḥ || 34||

किन्नु स्वयं स्वात्मविभूषणं भवन्नसावलङ्कार इतीरितो जनैः ।वर्धिष्णुबालद्रुमषण्डमण्डितं वनाचलं वा परितः प्रसाधयन् ॥ ३५॥

kinnu svayaṃ svātmavibhūṣaṇaṃ bhavannasāvalaṅkāra itīrito janaiḥ |vardhiṣṇubāladrumaṣaṇḍamaṇḍitaṃ vanācalaṃ vā paritaḥ prasādhayan || 35||

सुखस्पर्शैर्नित्यैः कुसुमसुकुमाराङ्गसुखदैःसुसौगन्ध्यैर्दिव्याभरणगणदिव्यायुधगणैः ।अलङ्कार्यैस्सर्वैर्निगदितमलङ्गार इति यस्समाख्यानं धत्ते स वनगिरिनाथोऽस्तु शरणम् ॥मकुटमकुटमालोत्तंसचूडाललामस्वलकतिलकमालाकुण्डलैस्सोर्ध्वपुण्ड्रैः ।मणिवरवनमालाहारकेयूरकण्ठ्यैस्तुलसिकटककाञ्चीनूपराद्यैश्च भूषैः ॥ ३७॥

sukhasparśairnityaiḥ kusumasukumārāṅgasukhadaiḥsusaugandhyairdivyābharaṇagaṇadivyāyudhagaṇaiḥ |alaṅkāryaissarvairnigaditamalaṅgāra iti yassamākhyānaṃ dhatte sa vanagirinātho'stu śaraṇam ||makuṭamakuṭamālottaṃsacūḍālalāmasvalakatilakamālākuṇḍalaissordhvapuṇḍraiḥ |maṇivaravanamālāhārakeyūrakaṇṭhyaistulasikaṭakakāñcīnūparādyaiśca bhūṣaiḥ || 37||

असिजलजरथाङ्गैश्शार्ङ्गकौमोदकीभ्यामगणितगुणजालैरायुधैरप्यथान्यैः ।सततविततशोभं पद्मनाभं वनाद्रेरुपवनसुखलीलं सुन्दरं वन्दिषीय ॥ ३८॥

asijalajarathāṅgaiśśārṅgakaumodakībhyāmagaṇitaguṇajālairāyudhairapyathānyaiḥ |satatavitataśobhaṃ padmanābhaṃ vanādrerupavanasukhalīlaṃ sundaraṃ vandiṣīya || 38||

आजानजस्वगतबन्धुरगन्धलुब्धभ्राम्यद्विदग्धमधुपालिसदेशकेशम् ।विश्वाधिराज्यपरिबर्हकिरीटराजंहै सुन्दरस्य बत ! सुन्दरमुत्तमाङ्गम् ॥ ३९॥

ājānajasvagatabandhuragandhalubdhabhrāmyadvidagdhamadhupālisadeśakeśam |viśvādhirājyaparibarhakirīṭarājaṃhai sundarasya bata ! sundaramuttamāṅgam || 39||

अन्धं तमस्तिमिरनिर्मितमेव यत्स्यात्तत्सारसाधितसुतनत्वतिवृत्तवार्तम् ।ईशस्य (केसरिगिरे) केशवहरेरलकालिजालंतत्तुल्यकुल्यमधुपाढ्यमहावनस्य ॥ ४०॥

andhaṃ tamastimiranirmitameva yatsyāttatsārasādhitasutanatvativṛttavārtam |īśasya (kesarigire) keśavahareralakālijālaṃtattulyakulyamadhupāḍhyamahāvanasya || 40||

जुष्टाष्टमीकज्वलदिन्दुसन्निभं धृतोर्ध्वपुण्ड्रं विलसद्विशेषकम् ।भूम्ना ललाटं विमलं विराजते वनाद्रिनाथस्य समुच्छ्रितश्रियः ॥ ४१॥

juṣṭāṣṭamīkajvaladindusannibhaṃ dhṛtordhvapuṇḍraṃ vilasadviśeṣakam |bhūmnā lalāṭaṃ vimalaṃ virājate vanādrināthasya samucchritaśriyaḥ || 41||

सुचारुचापद्वयविभ्रमं भ्रूवोयुगं सुनेत्राह्वसहस्रपत्रयोः ।उपान्तगं वा मधुपावलीयुगं विराजते सुन्दरबाहुसंश्रयम् ॥ ४२॥

sucārucāpadvayavibhramaṃ bhrūvoyugaṃ sunetrāhvasahasrapatrayoḥ |upāntagaṃ vā madhupāvalīyugaṃ virājate sundarabāhusaṃśrayam || 42||

अदीर्घमप्रेमदुघं क्षणोज्ज्वलं नचोरमन्तःकरणस्य पश्यताम् ।अनुब्जमब्जं नु कथं निदर्शनं वनाद्रिनाथस्य विशालयोर्दृशोः ॥ ४३॥

adīrghamapremadughaṃ kṣaṇojjvalaṃ nacoramantaḥkaraṇasya paśyatām |anubjamabjaṃ nu kathaṃ nidarśanaṃ vanādrināthasya viśālayordṛśoḥ || 43||

प्रश्च्योतत्प्रेमसारामृतरसचुलकप्रक्रमप्रक्रियाभ्यांविक्षिप्तालोकितोर्मिप्रसरणमुषितस्वान्तकान्ताजनाभ्याम् ।विश्वोत्पत्तिप्रवृत्तिस्थितिलयकरणैकान्तशान्तक्रियाभ्यांदेवोऽलङ्कारनामा वनगिरिनिलयो वीक्षतामीक्षणाभ्याम् ॥ ४४॥

praścyotatpremasārāmṛtarasaculakaprakramaprakriyābhyāṃvikṣiptālokitormiprasaraṇamuṣitasvāntakāntājanābhyām |viśvotpattipravṛttisthitilayakaraṇaikāntaśāntakriyābhyāṃdevo'laṅkāranāmā vanagirinilayo vīkṣatāmīkṣaṇābhyām || 44||

प्रेमामृतौघपरिवाहिमहाक्षिसिन्धुमध्ये प्रबद्धसमुदञ्चितसेतुकल्पा ।ऋज्वी सुसुन्दरभुजस्य विभाति नासाकल्पद्रुमाङ्कुरनिभा वनशैलभर्तुः ॥ ४५॥

premāmṛtaughaparivāhimahākṣisindhumadhye prabaddhasamudañcitasetukalpā |ṛjvī susundarabhujasya vibhāti nāsākalpadrumāṅkuranibhā vanaśailabhartuḥ || 45||

व्याभाषिताभ्यधिकनन्दनभन्दनर्द्धिमन्दस्मितामृतपरिस्रवसंस्तवाढ्यम् ।आभाति विद्रुमसमाधरमास्यमस्य देवस्य सुन्दरभुजस्य वनाद्रिभर्तुः ॥ ४६॥

vyābhāṣitābhyadhikanandanabhandanarddhimandasmitāmṛtaparisravasaṃstavāḍhyam |ābhāti vidrumasamādharamāsyamasya devasya sundarabhujasya vanādribhartuḥ || 46||

यशोदाङ्गुल्यग्रोन्नमितचुबुकाघ्राणमुदितौकपोलावद्यापि ह्यनुपरततद्धर्षगमकौ ।विराजेते विश्वग्विततसहकारासवरसप्रमाद्यद्भृङ्गाढ्यद्रुमवनगिरेस्सुन्दरहरेः ॥ ४७॥

yaśodāṅgulyagronnamitacubukāghrāṇamuditaukapolāvadyāpi hyanuparatataddharṣagamakau |virājete viśvagvitatasahakārāsavarasapramādyadbhṛṅgāḍhyadrumavanagiressundarahareḥ || 47||

व्यालम्बिकुण्डलमुदग्रसुवर्णपुष्पनिष्पन्नकल्पलतिकायमलानुकारम् ।यत्कर्णपाशयुगलं निगलं धियां नस्सोऽयं सुसुन्दरभुजो वनशैलभूषा ॥ ४८॥

vyālambikuṇḍalamudagrasuvarṇapuṣpaniṣpannakalpalatikāyamalānukāram |yatkarṇapāśayugalaṃ nigalaṃ dhiyāṃ nasso'yaṃ susundarabhujo vanaśailabhūṣā || 48||

सदंससंसञ्जितकुन्तलान्तिकावतीर्णकर्णाभरणाढ्यकन्धरः ।सुबन्धुरस्कन्धनिबन्धनो युवा सुसुन्दरस्सुन्दरदोर्विजृम्भते ॥ ४९॥

sadaṃsasaṃsañjitakuntalāntikāvatīrṇakarṇābharaṇāḍhyakandharaḥ |subandhuraskandhanibandhano yuvā susundarassundaradorvijṛmbhate || 49||

व्यूढगूढभुजजत्रुमुल्लसत्कम्बुकन्धरधरं धराधरम् ।वृक्षषण्डमयभूभृतस्तटे सुन्दरायतभुजं भजामहे ॥ ५०॥

vyūḍhagūḍhabhujajatrumullasatkambukandharadharaṃ dharādharam |vṛkṣaṣaṇḍamayabhūbhṛtastaṭe sundarāyatabhujaṃ bhajāmahe || 50||

मन्दरभ्रमणविभ्रमोद्भटास्सुन्दरस्य विलसन्ति बाहवः ।इन्दिरासमभिनन्दभन्दनाश्चन्दनागरुविलेपभूषिताः ॥ ५१॥

mandarabhramaṇavibhramodbhaṭāssundarasya vilasanti bāhavaḥ |indirāsamabhinandabhandanāścandanāgaruvilepabhūṣitāḥ || 51||

ज्याकिणाङ्कपरिकर्मधर्मिणो भान्ति सुन्दरभुजस्य बाहवः ।पारिजातविटपायितर्द्धयः प्रार्थितार्थपरिदानदीक्षिताः ॥ ५२॥

jyākiṇāṅkaparikarmadharmiṇo bhānti sundarabhujasya bāhavaḥ |pārijātaviṭapāyitarddhayaḥ prārthitārthaparidānadīkṣitāḥ || 52||

सागराम्बरतमालकाननश्यामलर्द्धय उदारपीवराः ।शेषभोगपरिभोगभागिनस्तन्निभा वनगिरीशितुर्भुजाः ॥ ५३॥

sāgarāmbaratamālakānanaśyāmalarddhaya udārapīvarāḥ |śeṣabhogaparibhogabhāginastannibhā vanagirīśiturbhujāḥ || 53||

अहमहमिकाभाजो गोवर्धनोद्धृतिनर्मणिप्रमथनविधावब्धेर्लब्धप्रबन्धसमक्रियाः ।अभिमतबहूभावाः कान्ताभिरम्भणसम्भ्रमेवनगिरिपतेर्बाहाश्शुम्भन्ति सुन्दरदोर्हरेः ॥ ५४॥

ahamahamikābhājo govardhanoddhṛtinarmaṇipramathanavidhāvabdherlabdhaprabandhasamakriyāḥ |abhimatabahūbhāvāḥ kāntābhirambhaṇasambhramevanagiripaterbāhāśśumbhanti sundaradorhareḥ || 54||

श्रीमद्वनाद्रिपतिपाणितलाब्जयुग्ममारूढयोर्विमलशङ्खरथाङ्गयोस्तु ।एकोऽब्जमाश्रित इवोत्तमराजहंसः पद्मप्रियोऽर्क इव तत्समितो द्वितीयः ॥ ५५॥

śrīmadvanādripatipāṇitalābjayugmamārūḍhayorvimalaśaṅkharathāṅgayostu |eko'bjamāśrita ivottamarājahaṃsaḥ padmapriyo'rka iva tatsamito dvitīyaḥ || 55||

लक्ष्म्याः पदं कौस्तुभसंस्कृतं च श्रीवत्सभूमिर्विमलं विशालम् ।विभाति वक्षो वनमालयाऽऽढ्यं वनाद्रिनाथस्य सुसुन्दरस्य ॥ ५६॥

lakṣmyāḥ padaṃ kaustubhasaṃskṛtaṃ ca śrīvatsabhūmirvimalaṃ viśālam |vibhāti vakṣo vanamālayā''ḍhyaṃ vanādrināthasya susundarasya || 56||

सौन्दर्यामृतसारपूरपरिवाहावर्तगर्तायितंयातः किञ्च विरिञ्चसम्भवनभूम्यम्भोजसम्भूतिभूः ।नाभिश्शुम्भति कुम्भिकुम्भनिभनिर्भातस्तनस्वर्वधूसम्भुक्तद्रुमषण्डशैलवसतेरारूढलक्ष्म्या हरेः ॥सुन्दरस्य किल सुन्दरबाहोः श्रीमहातरुवनाचलभर्तुः ।हन्त ! यत्र निवसन्ति जगन्ति प्रापितक्रंशिम तत्तनु मध्यम् ॥ ५८॥

saundaryāmṛtasārapūraparivāhāvartagartāyitaṃyātaḥ kiñca viriñcasambhavanabhūmyambhojasambhūtibhūḥ |nābhiśśumbhati kumbhikumbhanibhanirbhātastanasvarvadhūsambhuktadrumaṣaṇḍaśailavasaterārūḍhalakṣmyā hareḥ ||sundarasya kila sundarabāhoḥ śrīmahātaruvanācalabhartuḥ |hanta ! yatra nivasanti jaganti prāpitakraṃśima tattanu madhyam || 58||

पिष्टदुष्टमधुकैटभकीटौ हस्तिहस्तयुगलाभसुवृत्तौ ।राजतः क्रमकृशौ च सदूरू सुन्दरस्य वनभूधरभर्तुः ॥ ५९॥

piṣṭaduṣṭamadhukaiṭabhakīṭau hastihastayugalābhasuvṛttau |rājataḥ kramakṛśau ca sadūrū sundarasya vanabhūdharabhartuḥ || 59||

यौवनवृषककुदोद्भेदनिभं नितरां भाति विभोरुभयं जानु शुभाकृतिकम् ।सुन्दरभुजनाम्नो मन्दरमथिताब्धेश्चन्दनवनविलसत्कन्दरवृषभपतेः ॥ ६०॥

yauvanavṛṣakakudodbhedanibhaṃ nitarāṃ bhāti vibhorubhayaṃ jānu śubhākṛtikam |sundarabhujanāmno mandaramathitābdheścandanavanavilasatkandaravṛṣabhapateḥ || 60||

अधोमुखं न्यस्तपदारविन्दयोरुदञ्चितोदात्तसुनालसन्निभे ।विलङ्घ्य जङ्घे क्व नु रंहतो दृशौ वनाद्रिनाथस्य सुसुन्दरस्य मे ॥ ६१॥

adhomukhaṃ nyastapadāravindayorudañcitodāttasunālasannibhe |vilaṅghya jaṅghe kva nu raṃhato dṛśau vanādrināthasya susundarasya me || 61||

सुसुन्दरस्यास्य पदारविन्देपदारविन्दाधिकसौकुमार्ये ।अतोऽन्यथा ते बिभृयात्कथं नुतदासनं नाम सहस्रपत्रम् ॥ ६२॥

susundarasyāsya padāravindepadāravindādhikasaukumārye |ato'nyathā te bibhṛyātkathaṃ nutadāsanaṃ nāma sahasrapatram || 62||

सौन्दर्यमार्दवसुगन्धरसप्रवाहैरेते हि सुन्दरभुजस्य पदारविन्दे ।अम्भोजडम्भपरिरम्भणमभ्यजैष्टांतद्वै पराजितमिमे शिरसा बिभर्ति ॥ ६३॥

saundaryamārdavasugandharasapravāhairete hi sundarabhujasya padāravinde |ambhojaḍambhaparirambhaṇamabhyajaiṣṭāṃtadvai parājitamime śirasā bibharti || 63||

एते ते बत ! सुन्दराह्वयजुषः पादारविन्दे शुभयन्निर्णेजसमुत्थितत्रिपथगास्रोतस्सु किञ्चित्किल ।धत्तेऽसौ शिरसा ध्रुवस्तदपरं स्रोतो भवानीपतिर्यस्यास्यालकनन्दिकेति निजगुर्नामैवमन्वर्थकम् ॥ ६४॥

ete te bata ! sundarāhvayajuṣaḥ pādāravinde śubhayannirṇejasamutthitatripathagāsrotassu kiñcitkila |dhatte'sau śirasā dhruvastadaparaṃ sroto bhavānīpatiryasyāsyālakanandiketi nijagurnāmaivamanvarthakam || 64||

आम्नायकल्पलतिकोत्थसुगन्धिपुष्पं योगीन्द्रहार्दसरसीरुहराजहंसम् ।उत्पक्वधर्मसहकारफलप्रकाण्डं वन्देय सुन्दरभुजस्य पदारविन्दम् ॥ ६५॥

āmnāyakalpalatikotthasugandhipuṣpaṃ yogīndrahārdasarasīruharājahaṃsam |utpakvadharmasahakāraphalaprakāṇḍaṃ vandeya sundarabhujasya padāravindam || 65||

सुसुन्दरस्यास्य तु वामनाकृतेः क्रमत्रयप्रार्थिनि मानसे किल ।इमे पदे तावदिहासहिष्णुनी विचक्रमाते त्रिजगत्पदद्वये ॥ ६६॥

susundarasyāsya tu vāmanākṛteḥ kramatrayaprārthini mānase kila |ime pade tāvadihāsahiṣṇunī vicakramāte trijagatpadadvaye || 66||

सौन्द्रर्यसारामृतसिन्धुवीचिश्रेणीषु पादाङ्गुलिनामिकासु ।न्यक्कृत्य चन्द्रश्रियमात्मकान्त्या नखावली शुम्भति सुन्दरस्य ॥ ६७॥

saundraryasārāmṛtasindhuvīciśreṇīṣu pādāṅgulināmikāsu |nyakkṛtya candraśriyamātmakāntyā nakhāvalī śumbhati sundarasya || 67||

यो जातक्रशिमा मली च शिरसा सम्भावितश्शम्भुनासोऽयं यच्चरणाश्रयी शशधरो नूनं नखव्याजतः ।पूर्णत्वं विमलत्वमुज्ज्वलतया सार्धं बहुत्वं तथायातस्तं तरुषण्डशैलनिलयं वन्दामहे सुन्दरम् ॥ ६८॥

yo jātakraśimā malī ca śirasā sambhāvitaśśambhunāso'yaṃ yaccaraṇāśrayī śaśadharo nūnaṃ nakhavyājataḥ |pūrṇatvaṃ vimalatvamujjvalatayā sārdhaṃ bahutvaṃ tathāyātastaṃ taruṣaṇḍaśailanilayaṃ vandāmahe sundaram || 68||

यस्याः कटाक्षणमनुक्षणमीश्वराणामैश्वर्यहेतुरिति सर्वजनीनमेतत् ।श्रीस्सेति सुन्दरनिषेवणतो निराहुस्त्वां हि श्रियश्श्रियमुदाहुरुदारवाचः ॥ ६९॥

yasyāḥ kaṭākṣaṇamanukṣaṇamīśvarāṇāmaiśvaryaheturiti sarvajanīnametat |śrīsseti sundaraniṣevaṇato nirāhustvāṃ hi śriyaśśriyamudāhurudāravācaḥ || 69||

दिव्याचिन्त्यमहाद्भुतोत्तमगुणैस्तारुण्यलावण्यकप्रायैरद्भुतभावगर्भसततापूर्वप्रियैर्विभ्रमैः ।रूपाकारविभूतिभिश्च सदृशीं नित्यानपेतां श्रियंनीला भूमिमपीदृशीं रमयिता नित्यं वनाद्रीश्वरः ॥अन्योन्यचेष्टितनिरीक्षणहार्दभावप्रेमानुभावमधुरप्रणयप्रभावः ।आजस्रनव्यतरदिव्यरसानुभूतिस्त्वां प्रेयसीं रमयिता वनशैलनाथः ॥ ७१॥

divyācintyamahādbhutottamaguṇaistāruṇyalāvaṇyakaprāyairadbhutabhāvagarbhasatatāpūrvapriyairvibhramaiḥ |rūpākāravibhūtibhiśca sadṛśīṃ nityānapetāṃ śriyaṃnīlā bhūmimapīdṛśīṃ ramayitā nityaṃ vanādrīśvaraḥ ||anyonyaceṣṭitanirīkṣaṇahārdabhāvapremānubhāvamadhurapraṇayaprabhāvaḥ |ājasranavyataradivyarasānubhūtistvāṃ preyasīṃ ramayitā vanaśailanāthaḥ || 71||

सुन्दरस्य वनशैलवासिनो भोगमेव निजभोगमाभजन् ।शेष एष इति शेषताकृतेः प्रीतिमानहिपतिस्स्वनामनि ॥ ७२॥

sundarasya vanaśailavāsino bhogameva nijabhogamābhajan |śeṣa eṣa iti śeṣatākṛteḥ prītimānahipatissvanāmani || 72||

वाहनासनवितानचामराद्याकृतिः खगपतिस्त्रयीमयः ।नित्यदास्यरतिरेव यस्य वै ह्येष सुन्दरभुजो वनाद्रिगः ॥ ७३॥

vāhanāsanavitānacāmarādyākṛtiḥ khagapatistrayīmayaḥ |nityadāsyaratireva yasya vai hyeṣa sundarabhujo vanādrigaḥ || 73||

वनाद्रिनाथस्य सुसुन्दरस्य वै प्रभुक्तशिष्टाश्यथ सैन्यसत्पतिः ।समस्तलोकैकधुरन्धरस्सदा कटाक्षवीक्ष्योऽस्य च सर्वकर्मसु ॥ ७४॥

vanādrināthasya susundarasya vai prabhuktaśiṣṭāśyatha sainyasatpatiḥ |samastalokaikadhurandharassadā kaṭākṣavīkṣyo'sya ca sarvakarmasu || 74||

छत्रचामरमुखाः परिच्छदास्सूरयः परिजनाश्च नैत्यगाः ।सुन्दरोरुभुजमिन्घते सदा ज्ञानशक्तिमुखनित्यसद्गुणाः ॥ ७५॥

chatracāmaramukhāḥ paricchadāssūrayaḥ parijanāśca naityagāḥ |sundarorubhujaminghate sadā jñānaśaktimukhanityasadguṇāḥ || 75||

द्वारनाथगणनाथतल्लजाः पारिषद्यपदभागिनस्तथा ।मामकाश्च गुरवः पुरातनास्सुन्दरं वनमहीध्रगं श्रिताः ॥ ७६॥

dvāranāthagaṇanāthatallajāḥ pāriṣadyapadabhāginastathā |māmakāśca guravaḥ purātanāssundaraṃ vanamahīdhragaṃ śritāḥ || 76||

ईदृशैः परिजनैः परिच्छदैर्नित्यसिद्धनिजभोगभूमिगः ।सुन्दरो वनगिरेस्तटीषु वै रज्यते सकलदृष्टिगोचरः ॥ ७७॥

īdṛśaiḥ parijanaiḥ paricchadairnityasiddhanijabhogabhūmigaḥ |sundaro vanagirestaṭīṣu vai rajyate sakaladṛṣṭigocaraḥ || 77||

अक्रीडभूमिषु सुगन्धिषु पौष्पिकीषुवैकुण्ठधामनि समृद्धसुवापिकासु ।श्रीमल्लतागृहवतीषु यथा तथैवलक्ष्मीधरस्सजति सिंहगिरेस्तटीषु ॥ ७८॥

akrīḍabhūmiṣu sugandhiṣu pauṣpikīṣuvaikuṇṭhadhāmani samṛddhasuvāpikāsu |śrīmallatāgṛhavatīṣu yathā tathaivalakṣmīdharassajati siṃhagirestaṭīṣu || 78||

आनन्दमन्दिरमहामणिमण्डपान्तर्लक्ष्म्याभुवाऽप्यहिपतौ सह नीलया च ।निस्सङ्ख्यनित्यनिजदिव्यजनैकसेव्योनित्यं वसन् सजति सुन्दरदोर्वनाद्रौ ॥ ७९॥

ānandamandiramahāmaṇimaṇḍapāntarlakṣmyābhuvā'pyahipatau saha nīlayā ca |nissaṅkhyanityanijadivyajanaikasevyonityaṃ vasan sajati sundaradorvanādrau || 79||

प्रत्यर्थिनि त्रिगुणकप्रकृतेरसीम्निवैकुण्ठधामनि पराम्बरनाम्नि नित्ये ।नित्यं वसन्परमसत्वमयेऽप्यतीतयोगीन्द्रवाङ्मनस एष हरिर्वनाद्रौ ॥ ८०॥

pratyarthini triguṇakaprakṛterasīmnivaikuṇṭhadhāmani parāmbaranāmni nitye |nityaṃ vasanparamasatvamaye'pyatītayogīndravāṅmanasa eṣa harirvanādrau || 80||

लोकांश्चतुर्दश दधत् किल सुन्दरस्यपङक्तीगुणोत्तरितसप्तवृतीदमण्डम् ।अन्यानि चास्य सुसन्दृशि परश्शतानिक्रीडाविधेरिह परिच्छदतामगच्छन् ॥ ८१॥

lokāṃścaturdaśa dadhat kila sundarasyapaṅaktīguṇottaritasaptavṛtīdamaṇḍam |anyāni cāsya susandṛśi paraśśatānikrīḍāvidheriha paricchadatāmagacchan || 81||

सुरनरतिर्यगादिबहुभेदकभिन्नमिदंजगदथ चाण्डमण्डवरणानि च सप्त तथा ।गुणपुरुषौ च मुक्तपुरुषाश्च वनाद्रिपतेरुपकरणानि नर्मविधयेऽपि भवन्ति विभोः ॥ ८२॥

suranaratiryagādibahubhedakabhinnamidaṃjagadatha cāṇḍamaṇḍavaraṇāni ca sapta tathā |guṇapuruṣau ca muktapuruṣāśca vanādripaterupakaraṇāni narmavidhaye'pi bhavanti vibhoḥ || 82||

ज्ञानिनस्सततयोगिनस्तु ये सुन्दराङ्घ्रिपरभक्तिभागिनः ।मुक्तिमाप्य परमां परे पदे नित्यकिङ्करपदं भजन्ति ते ॥ ८३॥

jñāninassatatayoginastu ye sundarāṅghriparabhaktibhāginaḥ |muktimāpya paramāṃ pare pade nityakiṅkarapadaṃ bhajanti te || 83||

देवस्य सुन्दरभुजस्य वनाद्रिभर्तुर्है शीलवत्त्वमथवाऽऽश्रितवत्सलत्वम् ।ऐशस्वभावमजहद्भिरिहावतारैर्योऽलञ्चकार जगदाश्रिततुल्यधर्मा ॥ ८४॥

devasya sundarabhujasya vanādribharturhai śīlavattvamathavā''śritavatsalatvam |aiśasvabhāvamajahadbhirihāvatārairyo'lañcakāra jagadāśritatulyadharmā || 84||

सिंहाद्रिनाथ! तव वाङ्मनसातिवृत्तंरूपं त्वतीन्द्रियमुदाह रहस्यवाणी ।एवं च न त्वमिह चेत्समवातरिष्यस्त्वज्ज्ञानभक्तिविधयोऽद्य मुधाऽभविष्यन् ॥ ८५॥

siṃhādrinātha! tava vāṅmanasātivṛttaṃrūpaṃ tvatīndriyamudāha rahasyavāṇī |evaṃ ca na tvamiha cetsamavātariṣyastvajjñānabhaktividhayo'dya mudhā'bhaviṣyan || 85||

ये भक्ता भवदेकभोगमनसोऽनन्यात्मसञ्जीवनातत्संश्लोषणतद्विरोधिनिधनाद्यर्थं वनाद्रीश्वर! ।मध्येऽण्डं यदवातरस्सुरनराद्याकारदिव्याकृतिस्तेनैव त्रिदशैर्नरैश्च सुकरं स्वप्रार्थितप्रार्थनम् ॥श्रीमन्महावनगिरीशविधीशयोस्तेमध्ये तु विष्णुरिति यः प्रथमावतारः ।तेनैव चेत्तव महिम्नि जनाः किलान्धास्त्वन्मत्स्यभावमवगम्य कथं भवेयुः ॥ ८७॥

ye bhaktā bhavadekabhogamanaso'nanyātmasañjīvanātatsaṃśloṣaṇatadvirodhinidhanādyarthaṃ vanādrīśvara! |madhye'ṇḍaṃ yadavātarassuranarādyākāradivyākṛtistenaiva tridaśairnaraiśca sukaraṃ svaprārthitaprārthanam ||śrīmanmahāvanagirīśavidhīśayostemadhye tu viṣṇuriti yaḥ prathamāvatāraḥ |tenaiva cettava mahimni janāḥ kilāndhāstvanmatsyabhāvamavagamya kathaṃ bhaveyuḥ || 87||

हे देव! सुन्दरभुज! त्वमिहाण्डमध्येसौलभ्यतो विसदृशं चरितं महिम्नः ।अङ्गीकरोषि यदि तत्र सुरैरमीभिस्साम्यान्निकर्षपरिपालनमेव साधु ॥ ८८॥

he deva! sundarabhuja! tvamihāṇḍamadhyesaulabhyato visadṛśaṃ caritaṃ mahimnaḥ |aṅgīkaroṣi yadi tatra surairamībhissāmyānnikarṣaparipālanameva sādhu || 88||

इहावतीर्णस्य वनाद्रिनाथ! ते निगूहतः स्वं महिमानमैश्वरम् ।उमापतेः किं विजयः प्रियङ्करः प्रियङ्करा वेन्द्रजिदस्त्रबन्धना ॥ ८९॥

ihāvatīrṇasya vanādrinātha! te nigūhataḥ svaṃ mahimānamaiśvaram |umāpateḥ kiṃ vijayaḥ priyaṅkaraḥ priyaṅkarā vendrajidastrabandhanā || 89||

पुच्छोत्पुच्छनमूर्च्छनोद्धतिधुतव्यावर्तितावर्तवत्संवर्तार्णवनीरपूरविलुठत्पाठीनदिव्याकृतेः ।सिंहाद्रीश न वैभवं तव कथं स्वालक्ष्यमालक्ष्यतेपद्माक्षस्य जुघुक्षतोऽपि विभवं लक्ष्मीधराधोक्षज! ॥ ९०॥

pucchotpucchanamūrcchanoddhatidhutavyāvartitāvartavatsaṃvartārṇavanīrapūraviluṭhatpāṭhīnadivyākṛteḥ |siṃhādrīśa na vaibhavaṃ tava kathaṃ svālakṣyamālakṣyatepadmākṣasya jughukṣato'pi vibhavaṃ lakṣmīdharādhokṣaja! || 90||

साचलावटतटाकदीर्घिकाजाह्नवीजलविवर्धितः क्षये ।शृङ्गसङ्गमितनौर्मनोरभूरग्रतोऽण्डजवपुर्हि सुन्दर! ॥ ९१॥

sācalāvaṭataṭākadīrghikājāhnavījalavivardhitaḥ kṣaye |śṛṅgasaṅgamitanaurmanorabhūragrato'ṇḍajavapurhi sundara! || 91||

प्रलयजनीरपूरपरिपूरितस्वनिलयावसन्नवदनभ्रमदशरण्यभूतशरणार्थिनाकिशरणं भवन् स्वकृपया ।चलदुदधीरिताम्बुकलुषीक्रियाढ्यगमनस्वपृष्ठविधृताचलकुल एष मीनतनुरत्र सुन्दरभुजो वनाद्रिनिलयः ॥ ९२॥

pralayajanīrapūraparipūritasvanilayāvasannavadanabhramadaśaraṇyabhūtaśaraṇārthinākiśaraṇaṃ bhavan svakṛpayā |caladudadhīritāmbukaluṣīkriyāḍhyagamanasvapṛṣṭhavidhṛtācalakula eṣa mīnatanuratra sundarabhujo vanādrinilayaḥ || 92||

स्वपृष्ठे प्रष्ठाद्रिभ्रमणकरणैः किञ्च फणिनःविकृष्टिव्याकृष्टिव्यतिविधुतदुग्धाब्धिचलितैः ।अविस्पन्दो नन्दन् विकसदरविन्देक्षणरुचिःपुराऽभूस्सिंहाद्रेः प्रियतम ! हरे ! कच्छवपुः ॥ ९३॥

svapṛṣṭhe praṣṭhādribhramaṇakaraṇaiḥ kiñca phaṇinaḥvikṛṣṭivyākṛṣṭivyatividhutadugdhābdhicalitaiḥ |avispando nandan vikasadaravindekṣaṇaruciḥpurā'bhūssiṃhādreḥ priyatama ! hare ! kacchavapuḥ || 93||

जगत्प्रलीनं पुनरुद्दिधीर्षतस्सिंहक्षितिक्षिन्निलयस्थ ! सुन्दर ! ।पुरा वराहस्य तवेयमुर्वरा दंष्ट्राह्वयेन्दोः किल लक्ष्य लक्षिता ॥ ९४॥

jagatpralīnaṃ punaruddidhīrṣatassiṃhakṣitikṣinnilayastha ! sundara ! |purā varāhasya taveyamurvarā daṃṣṭrāhvayendoḥ kila lakṣya lakṣitā || 94||

न वायुः पस्पन्दे ययतुरथवाऽस्तं शशिरवीदिशोऽनश्यन् विश्वाऽप्यचलदचला साचलकुला ।नभश्च प्रश्च्योति क्वथितमपि पाथो नरहरौत्वयि स्तम्भे शुम्भद्वपुषि सति हे सुन्दरभुज ! ॥अरालं पातालं त्रिदशनिलयः प्रापितलयोधरित्री निर्धूता ययुरपि दिशः कामपि दिशम् ।अजृम्भिष्टाम्भोधिर्घुमुघुमिति घूर्णन् सुररिपोःविभिन्दाने वक्षस्त्वयि नरहरौ सुन्दरभुज ! ॥नखक्रकचकप्रथिक्रथितदैत्यवक्षःस्थलीसमुत्थरुधिरच्छटाच्छुरितबिम्बितं स्वं वपुः ।विलोक्य रुषितः पुनः प्रतिमृगेन्द्रशङ्कावशाद्य एष नरकेसरी स इह दृश्यते सुन्दरः ॥ ९७॥

na vāyuḥ paspande yayaturathavā'staṃ śaśiravīdiśo'naśyan viśvā'pyacaladacalā sācalakulā |nabhaśca praścyoti kvathitamapi pātho naraharautvayi stambhe śumbhadvapuṣi sati he sundarabhuja ! ||arālaṃ pātālaṃ tridaśanilayaḥ prāpitalayodharitrī nirdhūtā yayurapi diśaḥ kāmapi diśam |ajṛmbhiṣṭāmbhodhirghumughumiti ghūrṇan suraripoḥvibhindāne vakṣastvayi naraharau sundarabhuja ! ||nakhakrakacakaprathikrathitadaityavakṣaḥsthalīsamuttharudhiracchaṭācchuritabimbitaṃ svaṃ vapuḥ |vilokya ruṣitaḥ punaḥ pratimṛgendraśaṅkāvaśādya eṣa narakesarī sa iha dṛśyate sundaraḥ || 97||

क्षितिरियं जनिसंहृतिपालनैः निगिरणोद्गिरणोद्धरणैरपि ।वनगिरीश ! तवैव सती कथं वरद ! वामन ! भिक्षणमर्हति ॥ ९८॥

kṣitiriyaṃ janisaṃhṛtipālanaiḥ nigiraṇodgiraṇoddharaṇairapi |vanagirīśa ! tavaiva satī kathaṃ varada ! vāmana ! bhikṣaṇamarhati || 98||

भार्गवः किल भवन् भवान्पुरा कुन्दसुन्दरवनाचलेश्वर ! ।अर्जुनस्य बलदर्पितस्य तु च्छेत्स्यति स्मरति बाहुकाननम् ॥ ९९॥

bhārgavaḥ kila bhavan bhavānpurā kundasundaravanācaleśvara ! |arjunasya baladarpitasya tu cchetsyati smarati bāhukānanam || 99||

आज्ञा तवात्रभवती विदिता त्रयी साधर्मं तदुक्तमखिलेन वनाद्रिनाथ! ।अन्यूनमाचरितुमास्तिकशिक्षणार्थमत्रावतीर्य किल सुन्दर ! राघवोऽभूः ॥ १००॥

ājñā tavātrabhavatī viditā trayī sādharmaṃ taduktamakhilena vanādrinātha! |anyūnamācaritumāstikaśikṣaṇārthamatrāvatīrya kila sundara ! rāghavo'bhūḥ || 100||

वनगिरिपतिरीशितेति देवैः त्रिपुरहरत्रिपुरघ्नचापभङ्गात् ।व्यगणि परशुरामदर्शितस्य स्वकधनुषः परिमर्शदर्शनाञ्च ॥ १०१॥

vanagiripatirīśiteti devaiḥ tripuraharatripuraghnacāpabhaṅgāt |vyagaṇi paraśurāmadarśitasya svakadhanuṣaḥ parimarśadarśanāñca || 101||

अनवाप्तमत्र किल लिप्स्यते जनैर्न च लब्धमेतदिह भोक्तुमिष्यते ।अनवाप्तमत्र किल नास्ति राम ! तज्जगती त्वया तृणमवैक्षि सुन्दर! ॥ १०२॥

anavāptamatra kila lipsyate janairna ca labdhametadiha bhoktumiṣyate |anavāptamatra kila nāsti rāma ! tajjagatī tvayā tṛṇamavaikṣi sundara! || 102||

शिखरिषु विपिनेष्वप्यापगास्वच्छतोयास्वनुभवसि रसज्ञो दण्डकारण्यवासान् ।तदिह तदनुभूतौ साभिलाषोऽद्य राम !श्रयसि वनगिरीन्द्रं सुन्दरीभूय भूयः ॥ १०३॥

śikhariṣu vipineṣvapyāpagāsvacchatoyāsvanubhavasi rasajño daṇḍakāraṇyavāsān |tadiha tadanubhūtau sābhilāṣo'dya rāma !śrayasi vanagirīndraṃ sundarībhūya bhūyaḥ || 103||

उपवनतरुषण्डैर्मण्डिते गण्डशैलप्रणयिभवदुदन्तोद्गायिगन्धर्वसिद्धे ।वनगिरितटभूमिप्रस्तरे सुन्दर ! त्वंभजसि नु मृगयानानुद्रवश्रान्तिशान्तिम् ॥ १०४॥

upavanataruṣaṇḍairmaṇḍite gaṇḍaśailapraṇayibhavadudantodgāyigandharvasiddhe |vanagiritaṭabhūmiprastare sundara ! tvaṃbhajasi nu mṛgayānānudravaśrāntiśāntim || 104||

कूलेऽब्धेः किल दक्षिणस्य निवसन्दूरोत्तराम्भोधिगान्दैत्यानेकपतत्रिणाऽच्छिन इतीयं किं वदन्ती श्रुता ।तत्रैवेश्वरमम्भसां व्यजयथास्तस्माद्वनाद्रीश्वर !श्रीमन् ! सुन्दर ! सेतुबन्धनमुखाः क्रीडास्तवाडम्बरम् ॥ १०५॥

kūle'bdheḥ kila dakṣiṇasya nivasandūrottarāmbhodhigāndaityānekapatatriṇā'cchina itīyaṃ kiṃ vadantī śrutā |tatraiveśvaramambhasāṃ vyajayathāstasmādvanādrīśvara !śrīman ! sundara ! setubandhanamukhāḥ krīḍāstavāḍambaram || 105||

रघुकुलतिलक ! त्वं जातुचिद्यातुधानच्छलमृगमृगयायां संप्रसक्तः पुराऽभूः ।तदुपजनितखेदच्छेदनायाद्य गायन्मधुकरतरुषण्डं रज्यसे किं वनाद्रिम् ॥ १०६॥

raghukulatilaka ! tvaṃ jātucidyātudhānacchalamṛgamṛgayāyāṃ saṃprasaktaḥ purā'bhūḥ |tadupajanitakhedacchedanāyādya gāyanmadhukarataruṣaṇḍaṃ rajyase kiṃ vanādrim || 106||

हे सुन्दरैकतरजन्मनि कृष्णभावेद्वे मातरौ च पितरौ च कुले अपि द्वे ।एकक्षणादनुगृहीतवतः फलं तेनीला कुलेन सदृशी किल रुक्मिणी च ॥ १०७॥

he sundaraikatarajanmani kṛṣṇabhāvedve mātarau ca pitarau ca kule api dve |ekakṣaṇādanugṛhītavataḥ phalaṃ tenīlā kulena sadṛśī kila rukmiṇī ca || 107||

त्वं हि सुन्दर ! यदा स्तनन्धयः पूतनास्तनमधास्तदा नु किम् ।जीर्णमेव जठरे पयोविषं दुर्जरं वद तदात्मना सह ॥ १०८॥

tvaṃ hi sundara ! yadā stanandhayaḥ pūtanāstanamadhāstadā nu kim |jīrṇameva jaṭhare payoviṣaṃ durjaraṃ vada tadātmanā saha || 108||

आश्रितेषु सुलभो भवन् भवान् मर्त्यतां यदि जगाम सुन्दर! ।अस्तु नाम तदुलूखले कियद्दामबद्ध इति किं तदाऽरुदः ॥ १०९॥

āśriteṣu sulabho bhavan bhavān martyatāṃ yadi jagāma sundara! |astu nāma tadulūkhale kiyaddāmabaddha iti kiṃ tadā'rudaḥ || 109||

सुन्दरोरुभुज ! नन्दनन्दनस्त्वं भवन् भ्रमरविभ्रमालकः ।मन्दिरेषु नवनीततल्लजं वल्लवीधियमुत व्यचूचुरः ॥ ११०॥

sundarorubhuja ! nandanandanastvaṃ bhavan bhramaravibhramālakaḥ |mandireṣu navanītatallajaṃ vallavīdhiyamuta vyacūcuraḥ || 110||

कालियस्य फणतां शिरस्तु मे सत्कदम्बशिखरत्वमेव वा ।वष्टि जुष्टवनशैल ! सुन्दर ! त्वत्पदाब्जयुगमर्पितं ययोः ॥ १११॥

kāliyasya phaṇatāṃ śirastu me satkadambaśikharatvameva vā |vaṣṭi juṣṭavanaśaila ! sundara ! tvatpadābjayugamarpitaṃ yayoḥ || 111||

गूहितस्वमहिमाऽपि सुन्दर ! त्वं व्रजे किमिति शक्रमाक्रमीः ।सप्तरात्रमदधाश्च किं गिरिं पृच्छतश्च सुहृदः किमक्रुधः ॥ ११२॥

gūhitasvamahimā'pi sundara ! tvaṃ vraje kimiti śakramākramīḥ |saptarātramadadhāśca kiṃ giriṃ pṛcchataśca suhṛdaḥ kimakrudhaḥ || 112||

हे नन्दनन्दन ! सुसुन्दर ! सुन्दराह्ववृन्दावने विहरतस्तव वल्लवीभिः ।वेणुध्वनिश्रवणतस्तरुभिस्तदा वसग्रावभिर्जतुविलायमहो ! विलिल्ये ॥ ११३॥

he nandanandana ! susundara ! sundarāhvavṛndāvane viharatastava vallavībhiḥ |veṇudhvaniśravaṇatastarubhistadā vasagrāvabhirjatuvilāyamaho ! vililye || 113||

गायङ्गायं वनगिरिपते ! त्वं हि वृन्दावनान्तर्गोपीसङ्घैर्विहरसि यदा सुन्दर ! व्यूढबाहो ! ।रासारम्भोत्सवबहुविधप्रेमसीमन्तिनीनाचेतश्चेतस्तव च तु तदा कां दशामन्वभूताम् ॥इङ्गितं निमिषितं च तावकं रम्यमद्भुतमतिप्रियङ्करम् ।तेन कंसमुखकीटशासनं सुन्दराल्पकमपि प्रशस्यते ॥ ११५॥

gāyaṅgāyaṃ vanagiripate ! tvaṃ hi vṛndāvanāntargopīsaṅghairviharasi yadā sundara ! vyūḍhabāho ! |rāsārambhotsavabahuvidhapremasīmantinīnācetaścetastava ca tu tadā kāṃ daśāmanvabhūtām ||iṅgitaṃ nimiṣitaṃ ca tāvakaṃ ramyamadbhutamatipriyaṅkaram |tena kaṃsamukhakīṭaśāsanaṃ sundarālpakamapi praśasyate || 115||

वाराणसीदहनपौण्ड्रकभौमभङ्गकल्पद्रुमाहरणशङ्करजृम्भणाद्याः ।अन्याश्च भारतबलक्रथनादयस्तेक्रीडास्सुसुन्दरभुज ! श्रवणामृतानि ॥ ११६॥

vārāṇasīdahanapauṇḍrakabhaumabhaṅgakalpadrumāharaṇaśaṅkarajṛmbhaṇādyāḥ |anyāśca bhāratabalakrathanādayastekrīḍāssusundarabhuja ! śravaṇāmṛtāni || 116||

त्वं हि सुन्दर ! वनाद्रिनाथ ! हे वेङ्कटाह्वयनगेन्द्रमूर्धनि ।देवसेवितपदाम्बुजद्वयः संश्रितेभ्य इह तिष्ठसे सदा ॥ ११७॥

tvaṃ hi sundara ! vanādrinātha ! he veṅkaṭāhvayanagendramūrdhani |devasevitapadāmbujadvayaḥ saṃśritebhya iha tiṣṭhase sadā || 117||

हस्तिशैलनिलयो भवन् भवान् साम्प्रतं वरदराजसाह्वयः ।इष्टमर्थमनुकम्पया ददद्विश्वमेव दयते हि सुन्दर ! ॥ ११८॥

hastiśailanilayo bhavan bhavān sāmprataṃ varadarājasāhvayaḥ |iṣṭamarthamanukampayā dadadviśvameva dayate hi sundara ! || 118||

मध्येक्षीरपयोधि शेषशयने शेषे सदा सुन्दर !त्वं तद्वैभवमात्मनो भुवि भवद्भक्तेषु वात्सल्यतः ।विश्राण्याखिलनेत्रपात्रमिह सन् सह्योद्भवायास्तटेश्रीरङ्गे निजधाम्नि शेषशयने शेषे वनाद्रीश्वर! ॥ ११९ ।

madhyekṣīrapayodhi śeṣaśayane śeṣe sadā sundara !tvaṃ tadvaibhavamātmano bhuvi bhavadbhakteṣu vātsalyataḥ |viśrāṇyākhilanetrapātramiha san sahyodbhavāyāstaṭeśrīraṅge nijadhāmni śeṣaśayane śeṣe vanādrīśvara! || 119 |

कल्कीभविष्यन् कलिकल्कदूषितान्दुष्टानशेषान् भगवन् ! हनिष्यसि ।स एष तस्यावसरस्सुसुन्दर !प्रशाधि लक्ष्मीश ! समक्षमेव नः ॥ १२०॥

kalkībhaviṣyan kalikalkadūṣitānduṣṭānaśeṣān bhagavan ! haniṣyasi |sa eṣa tasyāvasarassusundara !praśādhi lakṣmīśa ! samakṣameva naḥ || 120||

ईदृशास्त्वदवतारसत्तमास्सर्व एव भवदाश्रितान् जनान् ।त्रातुमेव न कदाचिदन्यथा तेन सुन्दर ! भवन्तमाश्रये ॥ १२१॥

īdṛśāstvadavatārasattamāssarva eva bhavadāśritān janān |trātumeva na kadācidanyathā tena sundara ! bhavantamāśraye || 121||

त्वामामनन्ति कवयः करुणामृताब्धित्वामेव संश्रितजनिघ्नमुपघ्नमेषाम् ।येषां व्रजन्निह हि लोचनगोचरत्वंहै सुन्दराह्व ! परिचस्करिषे वनाद्रिम् ॥ १२२॥

tvāmāmananti kavayaḥ karuṇāmṛtābdhitvāmeva saṃśritajanighnamupaghnameṣām |yeṣāṃ vrajanniha hi locanagocaratvaṃhai sundarāhva ! paricaskariṣe vanādrim || 122||

अशक्यं नो किञ्चित्तव न च न जानासि निखिलंदयालुः क्षन्ता चास्यहमपि न चागांसि तरितुम् ।क्षमोऽतस्त्वच्छेषो ह्यगतिरिति च क्षुद्र इति चक्षमस्वैतावन्नोऽबलमिह हरे ! सुन्दरभुज ! ॥ १२३॥

aśakyaṃ no kiñcittava na ca na jānāsi nikhilaṃdayāluḥ kṣantā cāsyahamapi na cāgāṃsi taritum |kṣamo'tastvaccheṣo hyagatiriti ca kṣudra iti cakṣamasvaitāvanno'balamiha hare ! sundarabhuja ! || 123||

लङ्कायुद्धहतान् हरीन् द्विजसुतं शम्बूकदोषान्मृतंसान्दीपन्यभिजं मृतं द्विजसुतान् बालांश्च वैकुण्ठगान् ।गर्भं चार्जुनिसम्भवं व्युदधरस्स्वैनैव रूपेण यःस्वाभीष्टं मम मद्गुरोश्च ददसे नो किं वनाद्रीश्वर! ॥ १२४॥

laṅkāyuddhahatān harīn dvijasutaṃ śambūkadoṣānmṛtaṃsāndīpanyabhijaṃ mṛtaṃ dvijasutān bālāṃśca vaikuṇṭhagān |garbhaṃ cārjunisambhavaṃ vyudadharassvainaiva rūpeṇa yaḥsvābhīṣṭaṃ mama madgurośca dadase no kiṃ vanādrīśvara! || 124||

आयोध्यकान् सपशुकीटतृणांश्च जन्तून्किङ्कर्मणो नु बत ! कीदृशवेदनाढ्यान् ।सायुज्यलभ्यविभवान्निजनित्यलोकान्सान्तानिकानगमयो वनशैलनाथ! ॥ १२५॥

āyodhyakān sapaśukīṭatṛṇāṃśca jantūnkiṅkarmaṇo nu bata ! kīdṛśavedanāḍhyān |sāyujyalabhyavibhavānnijanityalokānsāntānikānagamayo vanaśailanātha! || 125||

हरितवारणभृत्यसमाह्वयं करिगिरौ वरदस्त्वमपूर्विकाम् ।दृशमलम्भय एव हि सुन्दर ! स्फुटमदाश्च वरान् शतमीदृशान् ॥ १२६॥

haritavāraṇabhṛtyasamāhvayaṃ karigirau varadastvamapūrvikām |dṛśamalambhaya eva hi sundara ! sphuṭamadāśca varān śatamīdṛśān || 126||

इह च देव ! ददासि वरान् परान् वरद ! सुन्दर ! सुन्दरदोर्धर ! ।वनगिरेरभितस्तटमावसन्नखिललोचनगोचरवैभवः ॥ १२७॥

iha ca deva ! dadāsi varān parān varada ! sundara ! sundaradordhara ! |vanagirerabhitastaṭamāvasannakhilalocanagocaravaibhavaḥ || 127||

इदमिमे शृणुमो मलयध्वजं नृपमिह स्वयमेव हि सुन्दर ॥चरणसात्कृतवानिति तद्वयं वनगिरीश्वर ! जातमनोरथाः ॥ १२८॥

idamime śṛṇumo malayadhvajaṃ nṛpamiha svayameva hi sundara ||caraṇasātkṛtavāniti tadvayaṃ vanagirīśvara ! jātamanorathāḥ || 128||

विज्ञापनां वनगिरीश्वर! सत्यरूपामङ्गीकुरुष्व करुणार्णव ! मामकीनाम् ।श्रीरङ्गधामनि यथापुरमेकतोऽहं रामानुजार्यवशगः परिवर्तिषीय ॥ १२९॥

vijñāpanāṃ vanagirīśvara! satyarūpāmaṅgīkuruṣva karuṇārṇava ! māmakīnām |śrīraṅgadhāmani yathāpuramekato'haṃ rāmānujāryavaśagaḥ parivartiṣīya || 129||

किञ्चेदञ्च विरिञ्चभावन ! वनाद्रीश ! प्रभो ! सुन्दर !प्रत्याख्यानपराङ्मुखो वरदतां पश्यन्नवश्यं शृणु ।श्रीरङ्गश्रियमन्वहं प्रगुणयंस्त्वद्भक्तभोग्यां कुरुप्रत्यक्षं सुनिरस्तमेव विदध त्प्रत्यर्थिनां प्रार्थनम् ॥ १३०॥

kiñcedañca viriñcabhāvana ! vanādrīśa ! prabho ! sundara !pratyākhyānaparāṅmukho varadatāṃ paśyannavaśyaṃ śṛṇu |śrīraṅgaśriyamanvahaṃ praguṇayaṃstvadbhaktabhogyāṃ kurupratyakṣaṃ sunirastameva vidadha tpratyarthināṃ prārthanam || 130||

कारुण्यामृतवारिधे ! वृषपते ! हे सत्यसङ्कल्पन !श्रीमन् ! सुन्दर ! योग्यताविरहिता नुत्सार्य सद्वत्सल ! ।क्षाम्यन् साधुजनैः कृतांस्तु निखिलानेवापचारान् क्षणात्तद्भोग्यामनिशं कुरुष्व भगवन् ! श्रीरङ्गधामश्रियम् ॥ १३१॥

kāruṇyāmṛtavāridhe ! vṛṣapate ! he satyasaṅkalpana !śrīman ! sundara ! yogyatāvirahitā nutsārya sadvatsala ! |kṣāmyan sādhujanaiḥ kṛtāṃstu nikhilānevāpacārān kṣaṇāttadbhogyāmaniśaṃ kuruṣva bhagavan ! śrīraṅgadhāmaśriyam || 131||

इदं भूयोभूयः पुनरपि च भूयः पुनरपिस्फुटं विज्ञीप्सामीत्यगतिरबुधोऽनन्यशरणः ।कृतागा दुष्टात्मा कलुषमतिरस्मीत्यनवधेःदयायाम्ते पात्रं वनगिरिपते ! सुन्दरभुज ! ॥ १३२॥

idaṃ bhūyobhūyaḥ punarapi ca bhūyaḥ punarapisphuṭaṃ vijñīpsāmītyagatirabudho'nanyaśaraṇaḥ |kṛtāgā duṣṭātmā kaluṣamatirasmītyanavadheḥdayāyāmte pātraṃ vanagiripate ! sundarabhuja ! || 132||

इति पञ्चस्तव्यां तृतीयः सुन्दरबाहुस्तवः सम्माप्तः ।

iti pañcastavyāṃ tṛtīyaḥ sundarabāhustavaḥ sammāptaḥ |