ध्रुवस्तुतिः Dhruvastuti from Vishnupurana

पराशर उवाचभगवानपि सर्वात्मा तन्मयत्वेन तोषितः ।गत्वा ध्रुवमुवाचेदं चतुर्भुजवपुर्हरिः ॥ ४१॥

parāśara uvācabhagavānapi sarvātmā tanmayatvena toṣitaḥ |gatvā dhruvamuvācedaṃ caturbhujavapurhariḥ || 41||

श्रीभगवान् उवाचऔत्तानपादे भद्रं ते तपसा परितोषितः ।वरदोऽहमनुप्राप्तो वरं वरय सुव्रत ॥ ४२॥

śrībhagavān uvācaauttānapāde bhadraṃ te tapasā paritoṣitaḥ |varado'hamanuprāpto varaṃ varaya suvrata || 42||

बाह्यार्थनिरपेक्षं ते मयि चित्तं यदाहितम् ।तुष्टोऽहं भवतस्तेन तद्ग्वृणीष्व वरं परम् ॥ ४३॥

bāhyārthanirapekṣaṃ te mayi cittaṃ yadāhitam |tuṣṭo'haṃ bhavatastena tadgvṛṇīṣva varaṃ param || 43||

पराशर उवाचश्रुत्वेत्थं गदितं तस्य देवदेवस्य बालकः ।उन्मीलिताक्षो ददृशे ध्यानदृष्टं हरिं पुरः ॥ ४४॥

parāśara uvācaśrutvetthaṃ gaditaṃ tasya devadevasya bālakaḥ |unmīlitākṣo dadṛśe dhyānadṛṣṭaṃ hariṃ puraḥ || 44||

शङ्ग्खचक्रगदाशार्ङ्गवरासिधरमच्युतम् ।किरीटिनं समालोक्य जगाम शिरसा महीम् ॥ ४५॥

śaṅgkhacakragadāśārṅgavarāsidharamacyutam |kirīṭinaṃ samālokya jagāma śirasā mahīm || 45||

रोमाञ्चिताङ्ग्गः सहसा साध्वसं परमं गतः ।स्तवाय देवदेवस्य स चक्रे मानसं ध्रुवः ॥ ४६॥

romāñcitāṅggaḥ sahasā sādhvasaṃ paramaṃ gataḥ |stavāya devadevasya sa cakre mānasaṃ dhruvaḥ || 46||

किं वदामि स्तुतावस्य केनोक्तेनास्य संस्तुतिः ।इत्याकुलमतिर्देवं तमेव शरणं ययौ ॥ ४७॥

kiṃ vadāmi stutāvasya kenoktenāsya saṃstutiḥ |ityākulamatirdevaṃ tameva śaraṇaṃ yayau || 47||

ध्रुव उवाचभगवन्यदि मे तोषं तपसा परमं गतः ।स्तोतुं तदहमिच्छामि वरमेनं प्रयच्छ मे ॥ ४८॥

dhruva uvācabhagavanyadi me toṣaṃ tapasā paramaṃ gataḥ |stotuṃ tadahamicchāmi varamenaṃ prayaccha me || 48||

(ब्रह्माद्यैर्वेदवेदज्ञैर्ज्ञायते यस्य नो गतिः ।तं त्वां कथमहं देव स्तोतुं शक्नोमि बालकः ॥त्वद्भक्तिप्रवणं ह्येतत्परमेश्वर मे मनः ।स्तोतुं प्रवृत्तं त्वत्पादौ तत्र प्रज्ञां प्रयच्छ मे ॥)पराशर उवाचशङ्खप्रान्तेन गोविन्दस्तं पस्पर्श कृताञ्जलिम् ।उत्तानपादतनयं द्विजवर्य जगत्पतिः ॥ ४९॥

(brahmādyairvedavedajñairjñāyate yasya no gatiḥ |taṃ tvāṃ kathamahaṃ deva stotuṃ śaknomi bālakaḥ ||tvadbhaktipravaṇaṃ hyetatparameśvara me manaḥ |stotuṃ pravṛttaṃ tvatpādau tatra prajñāṃ prayaccha me ||)parāśara uvācaśaṅkhaprāntena govindastaṃ pasparśa kṛtāñjalim |uttānapādatanayaṃ dvijavarya jagatpatiḥ || 49||

अथ प्रसन्नवदनः तत्क्षणान्नृपनन्दनः ।तुष्टाव प्रणतो भूत्वा भूतधातारमच्युतम् ॥ ५०॥

atha prasannavadanaḥ tatkṣaṇānnṛpanandanaḥ |tuṣṭāva praṇato bhūtvā bhūtadhātāramacyutam || 50||

ध्रुव उवाचभूमिरापोऽनलो वायुः खं मनो बुद्धिरेव च ।भूतादिरादिप्रकृतिर्यस्य रूपं नतोऽस्मि तम् ॥ ५१॥

dhruva uvācabhūmirāpo'nalo vāyuḥ khaṃ mano buddhireva ca |bhūtādirādiprakṛtiryasya rūpaṃ nato'smi tam || 51||

शुद्धः सूक्ष्मोऽखिलव्यापी प्रधानात्परतः पुमान् ।यस्य रूपं नमस्तस्मै पुरुषाय गुणाशिने ॥ ५२॥

śuddhaḥ sūkṣmo'khilavyāpī pradhānātparataḥ pumān |yasya rūpaṃ namastasmai puruṣāya guṇāśine || 52||

भूरादीनां समस्तानां गन्धादीनां च शाश्वतः ।बुद्।ह्ध्यादीनां प्रधानस्य पुरुषस्य च यः परः ॥ ५३॥

bhūrādīnāṃ samastānāṃ gandhādīnāṃ ca śāśvataḥ |bud|hdhyādīnāṃ pradhānasya puruṣasya ca yaḥ paraḥ || 53||

तं ब्रह्मभूतमात्मानमशेषजगतः पतिम् ।प्रपद्ये शरणं शुद्धं त्वद्।ह्रूपं परमेश्वर ॥ ५४॥

taṃ brahmabhūtamātmānamaśeṣajagataḥ patim |prapadye śaraṇaṃ śuddhaṃ tvad|hrūpaṃ parameśvara || 54||

बृहत्त्वाद्।ह्बृंहणत्वाच्च यद्।ह्रूपं ब्रह्मसंज्ञितम् ।तस्मै नमस्ते सर्वात्मन्योगिचिन्त्याविकारिणे ॥ ५५॥

bṛhattvād|hbṛṃhaṇatvācca yad|hrūpaṃ brahmasaṃjñitam |tasmai namaste sarvātmanyogicintyāvikāriṇe || 55||

सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् ।सर्वव्यापी भुवः स्पर्शादत्यतिष्ठद्दशाङ्गुलम् ॥ ५६॥

sahasraśīrṣā puruṣaḥ sahasrākṣaḥ sahasrapāt |sarvavyāpī bhuvaḥ sparśādatyatiṣṭhaddaśāṅgulam || 56||

यद्भूतं यच्च वै भव्यं पुरुषोत्तम तद्भवान् ।त्वत्तो विराट् स्वराट् सम्राट् त्वत्तश्चाप्यधिपूरुषः ॥ ५७॥

yadbhūtaṃ yacca vai bhavyaṃ puruṣottama tadbhavān |tvatto virāṭ svarāṭ samrāṭ tvattaścāpyadhipūruṣaḥ || 57||

अत्यरिच्यत सोऽधश्च तिर्यगूर्ध्वं च वै भुवः ।त्वत्तो विश्वमिदं जातं त्वत्तो भूतभविष्यती ॥ ५८॥

atyaricyata so'dhaśca tiryagūrdhvaṃ ca vai bhuvaḥ |tvatto viśvamidaṃ jātaṃ tvatto bhūtabhaviṣyatī || 58||

त्वद्।ह्रूपधारिणश्चान्तः सर्वभूतमिदं जगत् ।त्वत्तो यज्ञः सर्वहुतः पृषदाज्यं पशुर्द्विधा ॥ ५९॥

tvad|hrūpadhāriṇaścāntaḥ sarvabhūtamidaṃ jagat |tvatto yajñaḥ sarvahutaḥ pṛṣadājyaṃ paśurdvidhā || 59||

त्वत्त ऋचोऽथ सामानि त्वत्तश्छन्दांसि जज्ञिरे ।त्वत्तो यजूंष्यजायन्त त्वत्तोऽश्वाश्चैकतो दतः ॥ ६०॥

tvatta ṛco'tha sāmāni tvattaśchandāṃsi jajñire |tvatto yajūṃṣyajāyanta tvatto'śvāścaikato dataḥ || 60||

गावस्त्वत्तः समुद्भूतास्त्वत्तोऽजा अवयो मृगाः ।त्वन्मुखाद्ब्राह्मणास्त्वत्तो बाहोः क्षत्रमजायत ॥ ६१॥

gāvastvattaḥ samudbhūtāstvatto'jā avayo mṛgāḥ |tvanmukhādbrāhmaṇāstvatto bāhoḥ kṣatramajāyata || 61||

वैश्यास्तवोरुजाः शूद्रास्तव पद्भ्यां समुद्गताः ।अक्ष्णोः सूर्योऽनिलः प्राणाच्चन्द्रमा मनसस्तव ॥ ६२॥

vaiśyāstavorujāḥ śūdrāstava padbhyāṃ samudgatāḥ |akṣṇoḥ sūryo'nilaḥ prāṇāccandramā manasastava || 62||

प्राणोऽन्तःसुषिराज्जातो मुखादग्निरजायत ।नाभितो गगनं द्यौश्च शिरसः समवर्तत ॥ ६३॥

prāṇo'ntaḥsuṣirājjāto mukhādagnirajāyata |nābhito gaganaṃ dyauśca śirasaḥ samavartata || 63||

दिशः श्रोत्रात्क्षितिः पद्भ्यां त्वत्तः सर्वमभूदिदम् ॥ ६४॥

diśaḥ śrotrātkṣitiḥ padbhyāṃ tvattaḥ sarvamabhūdidam || 64||

न्यग्रोधः सुमहानल्पे यथा बीजे व्यवस्थितः ।संयमे विश्वमखिलं बीजभूते तथा त्वयि ॥ ६५॥

nyagrodhaḥ sumahānalpe yathā bīje vyavasthitaḥ |saṃyame viśvamakhilaṃ bījabhūte tathā tvayi || 65||

बीजादङ्कुरसम्भूतो न्यग्रोधः स समुच्छ्रितः ।विस्तारं च यथा याति त्वत्तः सृष्टौ तथा जगत् ॥ ६६॥

bījādaṅkurasambhūto nyagrodhaḥ sa samucchritaḥ |vistāraṃ ca yathā yāti tvattaḥ sṛṣṭau tathā jagat || 66||

यथा हि कदली नान्या त्वक्पत्रादपि दृश्यते ।एवं विश्वस्य नान्यस्त्वं त्वत्स्थायीश्वर दृश्यते ॥ ६७॥

yathā hi kadalī nānyā tvakpatrādapi dṛśyate |evaṃ viśvasya nānyastvaṃ tvatsthāyīśvara dṛśyate || 67||

ह्लादिनी सन्धिनी संवित्त्वय्येका सर्वसंस्थितौ ।ह्लादतापकरी मिश्रा त्वयि नो गुणवर्जिते ॥ ६८॥

hlādinī sandhinī saṃvittvayyekā sarvasaṃsthitau |hlādatāpakarī miśrā tvayi no guṇavarjite || 68||

पृथग्भूतैकभूताय भूतभूताय ते नमः ।प्रभूतभूतभूताय तुभ्यं भूतात्मने नमः ॥ ६९॥

pṛthagbhūtaikabhūtāya bhūtabhūtāya te namaḥ |prabhūtabhūtabhūtāya tubhyaṃ bhūtātmane namaḥ || 69||

व्यक्तं प्रधानपुरुषौ विराट् सम्राट् स्वराट् तथा ।विभाव्यतेऽन्तःकरणे पुरुषेष्वक्षयो भवान् ॥ ७०॥

vyaktaṃ pradhānapuruṣau virāṭ samrāṭ svarāṭ tathā |vibhāvyate'ntaḥkaraṇe puruṣeṣvakṣayo bhavān || 70||

सर्वस्मिन् सर्वभूतस्त्वं सर्वः सर्वस्वरूपधृक् ।सर्वं त्वत्तस्ततश्च त्वं नमः सर्वात्मनेऽस्तु ते ॥ ७१॥

sarvasmin sarvabhūtastvaṃ sarvaḥ sarvasvarūpadhṛk |sarvaṃ tvattastataśca tvaṃ namaḥ sarvātmane'stu te || 71||

सर्वात्मकोऽसि सर्वेश सर्वभूतस्थितो यतः ।कथयामि ततः किं ते सर्वं वेत्सि हृदि स्थितम् ॥ ७२॥

sarvātmako'si sarveśa sarvabhūtasthito yataḥ |kathayāmi tataḥ kiṃ te sarvaṃ vetsi hṛdi sthitam || 72||

सर्वात्मन्सर्वभूतेश सर्वसत्त्वसमुद्भव ।सर्वभूतो भवान्वेत्ति सर्वसत्त्वमनोरथम् ॥ ७३॥

sarvātmansarvabhūteśa sarvasattvasamudbhava |sarvabhūto bhavānvetti sarvasattvamanoratham || 73||

यो मे मनोरथो नाथ सफलः स त्वया कृतः ।तपश्च तप्तं सफलं यद्दृष्टोऽसि जगत्पते ॥ ७४॥

yo me manoratho nātha saphalaḥ sa tvayā kṛtaḥ |tapaśca taptaṃ saphalaṃ yaddṛṣṭo'si jagatpate || 74||

श्रीभगवान् उवाचतपसस्तत्फलं प्राप्तं यद्दृष्टोऽहं त्वया ध्रुव ।मद्दर्शनं हि विफलं राजपुत्र न जायते ॥ ७५॥

śrībhagavān uvācatapasastatphalaṃ prāptaṃ yaddṛṣṭo'haṃ tvayā dhruva |maddarśanaṃ hi viphalaṃ rājaputra na jāyate || 75||

वरं वरय तस्मात्त्वं यथाभिमतमात्मनः ।सर्वं सम्पद्यते पुंसां मयि दृष्टिपथं गते ॥ ७६॥

varaṃ varaya tasmāttvaṃ yathābhimatamātmanaḥ |sarvaṃ sampadyate puṃsāṃ mayi dṛṣṭipathaṃ gate || 76||

ध्रुव उवाचभगवन्सर्वभूतेश सर्वस्यास्ते भवान् हृदि ।किमज्ञातं तव स्वामिन्मनसा यन्मयेप्सितम् ॥ ७७॥

dhruva uvācabhagavansarvabhūteśa sarvasyāste bhavān hṛdi |kimajñātaṃ tava svāminmanasā yanmayepsitam || 77||

तथापि तुभ्यं देवेश कथयिष्यामि यन्मया ।प्रार्थ्यते दुर्विनीतेन हृदयेनातिदुर्लभम् ॥ ७८॥

tathāpi tubhyaṃ deveśa kathayiṣyāmi yanmayā |prārthyate durvinītena hṛdayenātidurlabham || 78||

किं वा सर्वजगत्स्रष्टः प्रसन्ने त्वयि दुर्लभम् ।त्वत्प्रसादफलं भुङ्क्ते त्रैलोक्यं मघवानपि ॥ ७९॥

kiṃ vā sarvajagatsraṣṭaḥ prasanne tvayi durlabham |tvatprasādaphalaṃ bhuṅkte trailokyaṃ maghavānapi || 79||

नैतद्।ह्राजासनं योग्यमजातस्य ममोदरात् ।इति गर्वादवोचन्मां सपत्नी मातुरुच्चकैः ॥ ८०॥

naitad|hrājāsanaṃ yogyamajātasya mamodarāt |iti garvādavocanmāṃ sapatnī māturuccakaiḥ || 80||

आधारभूतं जगतः सर्वेषामुत्तमोत्तमम् ।प्रार्थयामि प्रभो स्थानं त्वत्प्रसादादतोऽव्ययम् ॥ ८१॥

ādhārabhūtaṃ jagataḥ sarveṣāmuttamottamam |prārthayāmi prabho sthānaṃ tvatprasādādato'vyayam || 81||

श्रीभगवान् उवाचयत्त्वया प्रार्थितं स्थानमेतत्प्राप्स्यति वै भवान् ।त्वयाहं तोषितः पूर्वमन्यजन्मनि बालक ॥ ८२॥

śrībhagavān uvācayattvayā prārthitaṃ sthānametatprāpsyati vai bhavān |tvayāhaṃ toṣitaḥ pūrvamanyajanmani bālaka || 82||

त्वमासीर्ब्राह्मणः पूर्वं मय्येकाग्रमतिः सदा ।मातापित्रोश्च शुश्रूषुर्निजधर्मानुपालकः ॥ ८३॥

tvamāsīrbrāhmaṇaḥ pūrvaṃ mayyekāgramatiḥ sadā |mātāpitrośca śuśrūṣurnijadharmānupālakaḥ || 83||

कालेन गच्छता मित्रं राजपुत्रस्तवाभवत् ।यौवनेऽखिलभोगाढ्यो दर्शनीयोज्ज्वलाकृतिः ॥ ८४॥

kālena gacchatā mitraṃ rājaputrastavābhavat |yauvane'khilabhogāḍhyo darśanīyojjvalākṛtiḥ || 84||

तत्सङ्गात्तस्य तामृद्धिमवलोक्यातिदुर्लभाम् ।भवेयं राजपुत्रोऽहमिति वाञ्छा त्वया कृता ॥ ८५॥

tatsaṅgāttasya tāmṛddhimavalokyātidurlabhām |bhaveyaṃ rājaputro'hamiti vāñchā tvayā kṛtā || 85||

ततो यथाभिलषिता प्राप्ता ते राजपुत्रता ।उत्तानपादस्य गृहे जातोऽसि ध्रुव दुर्लभे ॥ ८६॥

tato yathābhilaṣitā prāptā te rājaputratā |uttānapādasya gṛhe jāto'si dhruva durlabhe || 86||

अन्येषां तद्वरं स्थानं कुले स्वायम्भुवस्य यत् ॥ ८७॥

anyeṣāṃ tadvaraṃ sthānaṃ kule svāyambhuvasya yat || 87||

तस्यैतदपरं बाल येनाहं परितोषितः ।मामाराध्य नरो मुक्तिमवाप्नोत्यविलम्बितम् ॥ ८८॥

tasyaitadaparaṃ bāla yenāhaṃ paritoṣitaḥ |māmārādhya naro muktimavāpnotyavilambitam || 88||

मय्यर्पितमना बाल किमु स्वर्गादिकं पदम् ॥ ८९॥

mayyarpitamanā bāla kimu svargādikaṃ padam || 89||

त्रैलोक्यादधिके स्थाने सर्वताराग्रहाश्रयः ।भविष्यति न सन्देहो मत्प्रसादाद्भवान्ध्रुव ॥ ९०॥

trailokyādadhike sthāne sarvatārāgrahāśrayaḥ |bhaviṣyati na sandeho matprasādādbhavāndhruva || 90||

सूर्यात्सोमात्तथा भौमात्सोमपुत्राद्बृहस्पतेः ।सितार्कतनयादीनां सर्वर्क्षाणां तथा ध्रुव ॥ ९१॥

sūryātsomāttathā bhaumātsomaputrādbṛhaspateḥ |sitārkatanayādīnāṃ sarvarkṣāṇāṃ tathā dhruva || 91||

सप्तर्षीणामशेषाणां ये च वैमानिकाः सुराः ।सर्वेषामुपरि स्थानं तव दत्तं मया ध्रुव ॥ ९२॥

saptarṣīṇāmaśeṣāṇāṃ ye ca vaimānikāḥ surāḥ |sarveṣāmupari sthānaṃ tava dattaṃ mayā dhruva || 92||

केचिच्चतुर्युगं यावत्केचिन्मन्वन्तरं सुराः ।तिष्ठन्ति भवतो दत्ता मया वै कल्पसंस्थितिः ॥ ९३॥

keciccaturyugaṃ yāvatkecinmanvantaraṃ surāḥ |tiṣṭhanti bhavato dattā mayā vai kalpasaṃsthitiḥ || 93||

सुनीतिरपि ते माता त्वदासन्नातिनिर्मला ।विमाने तारका भूत्वा तावत्कालं निवत्स्यति ॥ ९४॥

sunītirapi te mātā tvadāsannātinirmalā |vimāne tārakā bhūtvā tāvatkālaṃ nivatsyati || 94||

ये च त्वां मानवाः प्रातः सायं च सुसमाहिताः ।कीर्तयिष्यन्ति तेषां च महत् पुण्यं भविष्यति ॥ ९५॥

ye ca tvāṃ mānavāḥ prātaḥ sāyaṃ ca susamāhitāḥ |kīrtayiṣyanti teṣāṃ ca mahat puṇyaṃ bhaviṣyati || 95||

पराशर उवाचएवं पूर्वं जगन्नाथाद्देवदेवाज्जनार्दनात् ।वरं प्राप्य ध्रुवं स्थानमध्यास्ते स महामते ॥ ९६॥

parāśara uvācaevaṃ pūrvaṃ jagannāthāddevadevājjanārdanāt |varaṃ prāpya dhruvaṃ sthānamadhyāste sa mahāmate || 96||

स्वयं शुश्रूषणार्धर्म्यान्मातापित्रोश्च वै तथा ।द्वादशाक्षरमाहात्म्यात्तपसश्च प्रभावतः ॥ ९७॥

svayaṃ śuśrūṣaṇārdharmyānmātāpitrośca vai tathā |dvādaśākṣaramāhātmyāttapasaśca prabhāvataḥ || 97||

तस्याभिमानमृद्धिं च महिमानं निरीक्ष्य च ।देवासुराणामाचार्यः श्लोकमत्रोशना जगौ ॥ ९८॥

tasyābhimānamṛddhiṃ ca mahimānaṃ nirīkṣya ca |devāsurāṇāmācāryaḥ ślokamatrośanā jagau || 98||

अहोऽस्य तपसो वीर्यमहोऽस्य तपसः फलम् ।यदेनं पुरतः कृत्वा ध्रुवं सप्तर्षयः स्थिताः ॥ ९९॥

aho'sya tapaso vīryamaho'sya tapasaḥ phalam |yadenaṃ purataḥ kṛtvā dhruvaṃ saptarṣayaḥ sthitāḥ || 99||

ध्रुवस्य जननी चेयं सुनीतिर्नाम सूनृता ।अस्याश्च महिमानं कः शक्तो वर्णयितुं भुवि ॥ १००॥

dhruvasya jananī ceyaṃ sunītirnāma sūnṛtā |asyāśca mahimānaṃ kaḥ śakto varṇayituṃ bhuvi || 100||

त्रैलोक्याश्रयतां प्राप्तं परं स्थानं स्थिरायति ।स्थानं प्राप्ता परं कृत्वा या कुक्षिविवरे ध्रुवम् ॥ १०१॥

trailokyāśrayatāṃ prāptaṃ paraṃ sthānaṃ sthirāyati |sthānaṃ prāptā paraṃ kṛtvā yā kukṣivivare dhruvam || 101||

यश्चैतत्कीर्तयेन्नित्यं ध्रुवस्यारोहणं दिवि ।सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते ॥ १०२॥

yaścaitatkīrtayennityaṃ dhruvasyārohaṇaṃ divi |sarvapāpavinirmuktaḥ svargaloke mahīyate || 102||

स्थानभ्रंशं न चाप्नोति दिवि वा यदि वा भुवि ।सर्वकल्याणसंयुक्तो दीर्घकालं च जीवति ॥ १०३॥

sthānabhraṃśaṃ na cāpnoti divi vā yadi vā bhuvi |sarvakalyāṇasaṃyukto dīrghakālaṃ ca jīvati || 103||

इति श्रीविष्णुपुराणे प्रथमेंऽशे द्वादशोऽध्यायान्तर्गताध्रुवस्तुतिः समाप्ता ।सुब्सेक़ुएन्त् स्तोर्य्।बेफ़ोरे हिम् थत् ःअरि व्होम् हे हद् सीन् इन् हिस् मेदिततिओन्।ढ्रुव सैद्, -“ई बोव् उन्तो ःइम् व्होसेफ़ोर्म्स् अरे एअर्थ्, वतेर्, फ़िरे, ऐर्, एथेर्, मिन्द्,ग्रेअत् एलेमेन्त्स्। ठोउ अर्त् मनिफ़ेस्त् इन् स्पिरितुअल् क्नोव्लेद्गे,थी, अस् थोउ क्नोवेस्त् एवेर्य् थिन्ग्, बेइन्ग् सेअतेद् इन् अल्ल् हेअर्त्स् ?अ प्रिन्चे बेचमे थ्य् फ़्रिएन्द्, व्हो इन् हिस् योउथ् इन्दुल्गेद् इन्ठ्य् मोथेर्, षुनिति तू, मेतमोर्फोसेद् इन्तो अ च्लेअर् स्तर्,

iti śrīviṣṇupurāṇe prathameṃ'śe dvādaśo'dhyāyāntargatādhruvastutiḥ samāptā |subseक़uent story|beफ़ore him that ḥari vhom he had sīn in his meditation|ḍhruva said, -“ī bov unto ḥim vhoseफ़orms are earth, vater, फ़ire, air, ether, mind,great elements| ṭhou art maniफ़est in spiritual knovledge,thī, as thou knovest every thing, being seated in all hearts ?a prince became thy फ़riend, vho in his youth indulged inṭhy mother, ṣuniti tū, metamorphosed into a clear star,