शिवपूजनविज्ञानम् Nandikeshaproktam Shivapujanavijnanam

नन्दिकेशःविज्ञानं शिवपूजनेन स यतो विज्ञानदः शङ्करोविज्ञानात्मक एव तेन परमानन्दोऽपि संवर्धते ।मुक्तिः शङ्करपूजया भवति सा सर्वामयध्वंसनेशक्ता सा सकलार्थदाननिपुणा पुण्यैः परं जायते ॥ ३७॥

nandikeśaḥvijñānaṃ śivapūjanena sa yato vijñānadaḥ śaṅkarovijñānātmaka eva tena paramānando'pi saṃvardhate |muktiḥ śaṅkarapūjayā bhavati sā sarvāmayadhvaṃsaneśaktā sā sakalārthadānanipuṇā puṇyaiḥ paraṃ jāyate || 37||

नश्यन्त्यामयकोटयः खलु महादेवार्चनात् केवलंतन्नाशाय तदेव तावदधुना शक्तं तदेवामृतम् ।तत्तावन्मम जीवनं जनिजरानाशापहारोद्यतं तत्तावत्सुकृतात्मनां हृदि सदा भात्येव भानुप्रभम् ॥ ३८॥

naśyantyāmayakoṭayaḥ khalu mahādevārcanāt kevalaṃtannāśāya tadeva tāvadadhunā śaktaṃ tadevāmṛtam |tattāvanmama jīvanaṃ janijarānāśāpahārodyataṃ tattāvatsukṛtātmanāṃ hṛdi sadā bhātyeva bhānuprabham || 38||

सद्यः शिवाराधनभानुनैव मोहान्धकारप्रलयः प्रजातः ।स जातु नोत्तिष्ठति सर्वथाऽपि नष्टः कथं वा पुनरुत्थितः स्यात् ॥ ३९॥

sadyaḥ śivārādhanabhānunaiva mohāndhakārapralayaḥ prajātaḥ |sa jātu nottiṣṭhati sarvathā'pi naṣṭaḥ kathaṃ vā punarutthitaḥ syāt || 39||

मोहं नाशयतीति नाद्भुतमिदं संसाररोगक्षयंशर्वाराधिनतस्तथा सति मुहुः संसारबीजक्षयः ।तत् कर्तुं क्षणमेव पर्वतलये शक्तः स कालानलःकिं तत्पर्वतशुष्कपर्णविलये शक्तो न सर्वात्मना ॥ ४०॥

mohaṃ nāśayatīti nādbhutamidaṃ saṃsārarogakṣayaṃśarvārādhinatastathā sati muhuḥ saṃsārabījakṣayaḥ |tat kartuṃ kṣaṇameva parvatalaye śaktaḥ sa kālānalaḥkiṃ tatparvataśuṣkaparṇavilaye śakto na sarvātmanā || 40||

विन्ध्याकारमहाघकोटिविलयः सद्यः शिवाराधनात्नूनं जायत इत्यपारमहिमा कालान्तकः संस्मृतः ।तावत् पापकुलक्षयाय स परं शक्तस्ततः किं तयाकिं विश्वेश्वरपूजयापि फलमित्येवाभिमानो मम ॥ ४१॥

vindhyākāramahāghakoṭivilayaḥ sadyaḥ śivārādhanātnūnaṃ jāyata ityapāramahimā kālāntakaḥ saṃsmṛtaḥ |tāvat pāpakulakṣayāya sa paraṃ śaktastataḥ kiṃ tayākiṃ viśveśvarapūjayāpi phalamityevābhimāno mama || 41||

येनानामयतां प्रयाति मनुजः तद्दुर्लभं देहिनांपुण्याभावविनिश्चयेन सुकृताम्भोधिप्रवृद्।ह्ध्या परम् ।लिङ्गाराधनधीभवत्यपि पुनः सा वर्धते सर्वथातत्पूजानिरतात्मनां सुकृतिनां सर्वात्मना सर्वथा ॥ ४२॥

yenānāmayatāṃ prayāti manujaḥ taddurlabhaṃ dehināṃpuṇyābhāvaviniścayena sukṛtāmbhodhipravṛd|hdhyā param |liṅgārādhanadhībhavatyapi punaḥ sā vardhate sarvathātatpūjāniratātmanāṃ sukṛtināṃ sarvātmanā sarvathā || 42||

श्रीरुद्रो भिषजां भिषक्तम इति ख्यातः श्रुतः प्रस्मृतःसंसारामयनाशनाय सहसा शक्तः स जन्मादिकम् ।दुःखं नाशयति स्मृतोऽपि सुतरां दृष्टः स कष्टापहःकस्तेनापि समः सुरेषु स सुराराध्यः सुराधीश्वरः ॥ ४३॥

śrīrudro bhiṣajāṃ bhiṣaktama iti khyātaḥ śrutaḥ prasmṛtaḥsaṃsārāmayanāśanāya sahasā śaktaḥ sa janmādikam |duḥkhaṃ nāśayati smṛto'pi sutarāṃ dṛṣṭaḥ sa kaṣṭāpahaḥkastenāpi samaḥ sureṣu sa surārādhyaḥ surādhīśvaraḥ || 43||

सुराधीश्वराय प्रणामः कृतश्चेत् महेशाय संसारदुःखापहारः ।भवत्येव सद्यस्ततस्तावदेव (सद्यः कुतस्तावदेत्)प्रभावैर्भवक्लेशलेशावकाशः ॥ ४४॥

surādhīśvarāya praṇāmaḥ kṛtaścet maheśāya saṃsāraduḥkhāpahāraḥ |bhavatyeva sadyastatastāvadeva (sadyaḥ kutastāvadet)prabhāvairbhavakleśaleśāvakāśaḥ || 44||

प्रणामोद्यमेनापि संसारनाशः प्रणामेन दुःखप्रणाशः कथं वा ।अतः शङ्कराय प्रणामो विधेयः स वेदैकबोध्यः स विज्ञानरूपः ॥ ४५॥

praṇāmodyamenāpi saṃsāranāśaḥ praṇāmena duḥkhapraṇāśaḥ kathaṃ vā |ataḥ śaṅkarāya praṇāmo vidheyaḥ sa vedaikabodhyaḥ sa vijñānarūpaḥ || 45||

॥ इति शिवरहस्यान्तर्गते नन्दिकेशप्रोक्तं शिवपूजनविज्ञानं सम्पूर्णम् ॥॥ श्रीशिवरहस्यम् । हराख्यः तृतीयांशः । उत्तरार्धम् । अध्यायः १९। ३७४८ ॥

|| iti śivarahasyāntargate nandikeśaproktaṃ śivapūjanavijñānaṃ sampūrṇam |||| śrīśivarahasyam | harākhyaḥ tṛtīyāṃśaḥ | uttarārdham | adhyāyaḥ 19| 3748 ||

– ॥ श्रीशिवरहस्यम् ।हराख्यः तृतीयांशः ।उत्तरार्धम् ।अध्यायः १९। ३७-४८ ॥

– || śrīśivarahasyam |harākhyaḥ tṛtīyāṃśaḥ |uttarārdham |adhyāyaḥ 19| 37-48 ||