शिवस्तुतिः भिल्लकन्याकृता Bhillakanyakrita Shiva Stuti

दाता त्वमेव भगवान् विश्वस्य सकलस्य च ।पालको नाशकश्च त्वं जनकोऽपि संशयः ॥ १०३॥

dātā tvameva bhagavān viśvasya sakalasya ca |pālako nāśakaśca tvaṃ janako'pi saṃśayaḥ || 103||

भूमण्डलोत्पादनकारणाय तत्पालनस्याप्यथ कारणाय ।तन्नाशकायापि नमो नमस्ते गौरीसहायाय महेश्वराय ॥ १०४॥

bhūmaṇḍalotpādanakāraṇāya tatpālanasyāpyatha kāraṇāya |tannāśakāyāpi namo namaste gaurīsahāyāya maheśvarāya || 104||

अपारसंसारविनाशकाय संसारदुःखप्रलयोद्यताय ।नमोऽस्तु ते कारणकारणायाप्यकारणायापि नमो नमस्ते ॥ १०५॥

apārasaṃsāravināśakāya saṃsāraduḥkhapralayodyatāya |namo'stu te kāraṇakāraṇāyāpyakāraṇāyāpi namo namaste || 105||

वेदान्तवेद्याय नमो नमस्ते वेदस्वरूपाय नमो नमस्ते ।अपारकल्याणगुणार्णवाय नमो नमस्ते गिरिजासहाय ॥ १०६॥

vedāntavedyāya namo namaste vedasvarūpāya namo namaste |apārakalyāṇaguṇārṇavāya namo namaste girijāsahāya || 106||

नमो नमश्चन्द्रकलावतंस गौरीस्फुरन्मानसराजहंस ।गौरीविहारोन्नतकन्धरांस नमो नमो बिल्ववरोत्तमांस ॥ १०७॥

namo namaścandrakalāvataṃsa gaurīsphuranmānasarājahaṃsa |gaurīvihāronnatakandharāṃsa namo namo bilvavarottamāṃsa || 107||

कश्चन्द्रचूडचरणाम्बुरुहार्चनेननाभीष्टसिद्धिमसकृत् समवाप रूपम् ।शैवं समेत्य नवबिल्वदलाङ्कुरैर्वालिङ्गार्चनेन विजये रजनीमुखे वा ॥ १०८॥

kaścandracūḍacaraṇāmburuhārcanenanābhīṣṭasiddhimasakṛt samavāpa rūpam |śaivaṃ sametya navabilvadalāṅkurairvāliṅgārcanena vijaye rajanīmukhe vā || 108||

प्रदोषे बिल्वं वा यदि नवजलेनापि सहितप्रदद्याद्यो भक्त्या सितमसितलिङ्गेऽपि विमलम् ।स तावत्सर्वेषामपि भवति पूज्यो जनिजराविनाशानां दुःखं परिहरति दृष्टोऽपि सहसा ॥ १०९॥

pradoṣe bilvaṃ vā yadi navajalenāpi sahitapradadyādyo bhaktyā sitamasitaliṅge'pi vimalam |sa tāvatsarveṣāmapi bhavati pūjyo janijarāvināśānāṃ duḥkhaṃ pariharati dṛṣṭo'pi sahasā || 109||

पुण्यानि तावन्न पुरा कृतानि यत्तत्स्मरारिस्मरणं न पूर्वम् ।अद्यापि तावन्न कृतानि पुण्यान्यथापि लिङ्गं नयनातिथिर्मे ॥ ११०॥

puṇyāni tāvanna purā kṛtāni yattatsmarārismaraṇaṃ na pūrvam |adyāpi tāvanna kṛtāni puṇyānyathāpi liṅgaṃ nayanātithirme || 110||

अलं पुण्यभारैरलं योगदानैः अलं सर्वभूमण्डलावर्तनैर्वा ।यदा शर्वलिङ्गं नवैर्बिल्वपत्रैः पवित्रैः प्रसन्नं तदा तैश्च किं वा ॥ १११॥

alaṃ puṇyabhārairalaṃ yogadānaiḥ alaṃ sarvabhūmaṇḍalāvartanairvā |yadā śarvaliṅgaṃ navairbilvapatraiḥ pavitraiḥ prasannaṃ tadā taiśca kiṃ vā || 111||

अहो महद्भाग्यमिदं वनेऽस्मिन् वृष्टिप्रसङ्गादपि शाङ्गलिङ्गम् ।दृष्टं मम प्राणवियोगकाले न भाविकालाद्भयमल्पतोऽपि ॥ ११२॥

aho mahadbhāgyamidaṃ vane'smin vṛṣṭiprasaṅgādapi śāṅgaliṅgam |dṛṣṭaṃ mama prāṇaviyogakāle na bhāvikālādbhayamalpato'pi || 112||

सकृदप्यवलोकितो महेशः शिवलिङ्गेषु समर्चितोऽतिभक्त्या ।कृतकृत्यवरं करोति मर्त्यं स कृतान्तोऽपि बिभेति तेज नूनम् ॥ ११३॥

sakṛdapyavalokito maheśaḥ śivaliṅgeṣu samarcito'tibhaktyā |kṛtakṛtyavaraṃ karoti martyaṃ sa kṛtānto'pi bibheti teja nūnam || 113||

कृतान्तान्तकं कः प्रपूज्यातिभक्त्या नवैर्बिल्पत्रैर्जलैर्वा फलैर्वा ।स यातीशपादारविन्दद्विरेफस्वभावो भवाम्भोधिराशेश्च पारम् ॥ ११४॥

kṛtāntāntakaṃ kaḥ prapūjyātibhaktyā navairbilpatrairjalairvā phalairvā |sa yātīśapādāravindadvirephasvabhāvo bhavāmbhodhirāśeśca pāram || 114||

प्रपन्नार्तिनिर्वापणे शक्तमेकं महादेवमेकं प्रपद्ये महेशम् ।विशेषेण माता पिता बन्धुरेव प्रकृष्टानि कष्टानि दूरीकरोति ॥ ११५॥

prapannārtinirvāpaṇe śaktamekaṃ mahādevamekaṃ prapadye maheśam |viśeṣeṇa mātā pitā bandhureva prakṛṣṭāni kaṣṭāni dūrīkaroti || 115||

अनायासलभ्यैव मुक्तिर्महेशे श्रुतेऽपि स्मृतेऽपीति मन्ये तदन्यः ।न कोप्यस्ति भक्तार्तिसंहारहेतुः स सेतुः सुखानां स केतुर्मखानाम् ॥ ११६॥

anāyāsalabhyaiva muktirmaheśe śrute'pi smṛte'pīti manye tadanyaḥ |na kopyasti bhaktārtisaṃhārahetuḥ sa setuḥ sukhānāṃ sa keturmakhānām || 116||

महेशं भजन्तः स्मरन्तः सकृद्वा न संसारभीतिं प्रपश्यन्ति कालम् ।न पश्यन्ति दुःखानि कान्यप्यतो हि महेशं विनान्यं न जाने न जाने ॥ ११७॥

maheśaṃ bhajantaḥ smarantaḥ sakṛdvā na saṃsārabhītiṃ prapaśyanti kālam |na paśyanti duḥkhāni kānyapyato hi maheśaṃ vinānyaṃ na jāne na jāne || 117||

जनिस्तेन तावद्भवत्येव तेन स्थितिस्तेन संहारकाले समाप्तिः ।समस्तस्य लोकस्य तस्याधुनाऽहं प्रपश्यामि लिङ्गं कृतानङ्गभङ्गम् ॥ ११८॥

janistena tāvadbhavatyeva tena sthitistena saṃhārakāle samāptiḥ |samastasya lokasya tasyādhunā'haṃ prapaśyāmi liṅgaṃ kṛtānaṅgabhaṅgam || 118||

ग्रहास्तावदद्याधुना मे प्रसन्नाः पुनस्तावदेकादशस्थानयुक्ताः ।समस्ताश्च ते तेन घोरे वनेऽस्मिन् प्रकृष्टं हि लिङ्गं मया दृष्टमेव ॥ ११९॥

grahāstāvadadyādhunā me prasannāḥ punastāvadekādaśasthānayuktāḥ |samastāśca te tena ghore vane'smin prakṛṣṭaṃ hi liṅgaṃ mayā dṛṣṭameva || 119||

विनष्टानि कष्टानि दुःखप्रवाहः क्षणेनैव नष्टो गता वृष्टिरेषा ।इदं लिङ्गमप्यम्बुना सिक्तमेवं नवं बिल्वपत्रं वहत्याशु दत्तम् ॥ १२०॥

vinaṣṭāni kaṣṭāni duḥkhapravāhaḥ kṣaṇenaiva naṣṭo gatā vṛṣṭireṣā |idaṃ liṅgamapyambunā siktamevaṃ navaṃ bilvapatraṃ vahatyāśu dattam || 120||

अनेनैव दत्तेन बिल्वेन पापं प्रणष्टं प्रकृष्टं सुखं दातुमेव ।समर्थं न सन्देहवार्तापि धन्यं शरीरं ममेदं तथा जीवनं च ॥ १२१॥

anenaiva dattena bilvena pāpaṃ praṇaṣṭaṃ prakṛṣṭaṃ sukhaṃ dātumeva |samarthaṃ na sandehavārtāpi dhanyaṃ śarīraṃ mamedaṃ tathā jīvanaṃ ca || 121||

बिल्वाङ्कुरेण गिरिजारमणः कथं वा प्रीतो भवत्यघविनाशकरः कथं वा ।मुक्तिप्रयावितरणप्रवणः कथं वा वेदो न वेद तदयं शिवकौतुकानि ॥ १२२॥

bilvāṅkureṇa girijāramaṇaḥ kathaṃ vā prīto bhavatyaghavināśakaraḥ kathaṃ vā |muktiprayāvitaraṇapravaṇaḥ kathaṃ vā vedo na veda tadayaṃ śivakautukāni || 122||

धुत्तूरपुष्पमपि केतकपुष्पतुल्यं कृत्वा जपाकुसुममप्यपराधिनापि ।गृह्णातिं दत्तमसकृत् सकृदेव वाऽयं किं कौतुकं तदिदमित्यपि नैव विद्मः ॥ १२३॥

dhuttūrapuṣpamapi ketakapuṣpatulyaṃ kṛtvā japākusumamapyaparādhināpi |gṛhṇātiṃ dattamasakṛt sakṛdeva vā'yaṃ kiṃ kautukaṃ tadidamityapi naiva vidmaḥ || 123||

किं कण्टकारिकुसुमान्यपि कौतुकेन गृह्णाति किं कुशदलान्यपि कि शुभानि ।भक्ताभितापहरणाय जलानि गृह्णात्यल्पानि तान्यभिनवान्यनवानि वाऽयम् ॥ १२४॥

kiṃ kaṇṭakārikusumānyapi kautukena gṛhṇāti kiṃ kuśadalānyapi ki śubhāni |bhaktābhitāpaharaṇāya jalāni gṛhṇātyalpāni tānyabhinavānyanavāni vā'yam || 124||

कल्याणसागर इति प्रथितो हरोऽयं सर्वाघराशिहरणात् स हरो वरोऽयम् ।तं तादृशं गिरिसुतापतिमाश्रयेऽहं भक्तेप्सितार्थदमपारसुखप्रवाहैः ॥ १२५॥

kalyāṇasāgara iti prathito haro'yaṃ sarvāgharāśiharaṇāt sa haro varo'yam |taṃ tādṛśaṃ girisutāpatimāśraye'haṃ bhaktepsitārthadamapārasukhapravāhaiḥ || 125||

आलोड्य चैव चिरमेव मयापि लोके निर्णीतमीशचरणाम्बुजमादरेण ।संसेवनीयमखिलाघविनाशनाय गौरीपतिं चिरमहं हृदि भावयामि ॥ १२६॥

āloḍya caiva cirameva mayāpi loke nirṇītamīśacaraṇāmbujamādareṇa |saṃsevanīyamakhilāghavināśanāya gaurīpatiṃ ciramahaṃ hṛdi bhāvayāmi || 126||

गौरीकुचोरुगिरिशेखरचारुहीर हारस्फुरद्गिरिशपादसरोजभृङ्गैः ।मन्मानसं भवतु तेन विमुक्तिरस्य सम्भावितापि जगतामपि माननीयः ॥ १२७॥

gaurīkucorugiriśekharacāruhīra hārasphuradgiriśapādasarojabhṛṅgaiḥ |manmānasaṃ bhavatu tena vimuktirasya sambhāvitāpi jagatāmapi mānanīyaḥ || 127||

मदीयसुकृतापारपारावारैर्महेश्वरः ।कुलदैवतमस्माकं अकस्मादभवत् कथम् ॥ १२८॥

madīyasukṛtāpārapārāvārairmaheśvaraḥ |kuladaivatamasmākaṃ akasmādabhavat katham || 128||

क्वाहं क्व वा वृष्टिरियं प्रभूता सन्तोषरूपा शिवदर्शनेन ।अलं कृतार्थं मम मानसं मे कृत्यं च नातः परमस्ति लोके ॥ १२९॥

kvāhaṃ kva vā vṛṣṭiriyaṃ prabhūtā santoṣarūpā śivadarśanena |alaṃ kṛtārthaṃ mama mānasaṃ me kṛtyaṃ ca nātaḥ paramasti loke || 129||

॥ इति शिवरहस्यान्तर्गते भिल्लकन्याकृता शिवस्तुतिः सम्पूर्णा ॥॥ श्रीशिवरहस्यम् । हराख्यः तृतीयांशः । उत्तरार्धम् । अध्यायः २९। १०३१२९॥

|| iti śivarahasyāntargate bhillakanyākṛtā śivastutiḥ sampūrṇā |||| śrīśivarahasyam | harākhyaḥ tṛtīyāṃśaḥ | uttarārdham | adhyāyaḥ 29| 103129||

– ॥ श्रीशिवरहस्यम् ।हराख्यः तृतीयांशः ।उत्तरार्धम् ।अध्यायः २९। १०३-१२९॥

– || śrīśivarahasyam |harākhyaḥ tṛtīyāṃśaḥ |uttarārdham |adhyāyaḥ 29| 103-129||