भिक्षाटनकाव्यम् Bhikshatanakavyam by Utprekshavallabhakavi

कल्याणमाहवतु वः शिवयोस्तदेकंगात्रं यदीयमसितच्छवि कण्ठमूलम् ।वामेतरेऽपि कुरुते सितभासि भागेप्रारब्धशैलतनयापरिणामशङ्काम् ॥ १॥

kalyāṇamāhavatu vaḥ śivayostadekaṃgātraṃ yadīyamasitacchavi kaṇṭhamūlam |vāmetare'pi kurute sitabhāsi bhāgeprārabdhaśailatanayāpariṇāmaśaṅkām || 1||

कार्श्यं क्षिणोतु भवतां परमेश्वरस्यभिक्षाटनं तदनुसंहितदेहिशब्दम् ।यन्मानिनामपि विधेर्विपरीतभावेयाच्ञोक्तिदैन्यसहमेव मनश्चकार ॥ २॥

kārśyaṃ kṣiṇotu bhavatāṃ parameśvarasyabhikṣāṭanaṃ tadanusaṃhitadehiśabdam |yanmānināmapi vidherviparītabhāveyācñoktidainyasahameva manaścakāra || 2||

सद्यस्तुषारगिरिजौषधिसेवयैवयः स्वोपयुक्तगरलं शमयाञ्चकार ।अन्यैरशक्यशमनाज्जननामयाद्वःपायादपायनिलयादयमादिवैद्यः ॥ ३॥

sadyastuṣāragirijauṣadhisevayaivayaḥ svopayuktagaralaṃ śamayāñcakāra |anyairaśakyaśamanājjananāmayādvaḥpāyādapāyanilayādayamādivaidyaḥ || 3||

नित्यं करोतु भगवान्स करीन्द्रवक्त्रःप्रारभ्यमाणशुभकर्मविघातलोपम् ।दोषानुषङ्गरहितः स शिवोऽपि यस्यभृङ्गेषु गण्डतलचुम्बिषु साभ्यसूयः ॥ ४॥

nityaṃ karotu bhagavānsa karīndravaktraḥprārabhyamāṇaśubhakarmavighātalopam |doṣānuṣaṅgarahitaḥ sa śivo'pi yasyabhṛṅgeṣu gaṇḍatalacumbiṣu sābhyasūyaḥ || 4||

वाल्मीकिरस्तु विजयी प्रथमः कवीनांतस्यानुसारसरलः स च कालिदासः ।अन्ये भवन्तु जयिनः कवयोऽथ मा वाएषां कृतः कृतिषु नैव मयावगाहः ॥ ५॥

vālmīkirastu vijayī prathamaḥ kavīnāṃtasyānusārasaralaḥ sa ca kālidāsaḥ |anye bhavantu jayinaḥ kavayo'tha mā vāeṣāṃ kṛtaḥ kṛtiṣu naiva mayāvagāhaḥ || 5||

सन्त्येव सूक्तिरसिका बहवो मनुष्याःस्वर्गौकसो नवसुधारसनिर्वृताश्च ।तौ दुर्लभौ कविवचःस्खलितस्य सोढामर्त्येषु सागरगरस्य च यः सुरेषु ॥ ६॥

santyeva sūktirasikā bahavo manuṣyāḥsvargaukaso navasudhārasanirvṛtāśca |tau durlabhau kavivacaḥskhalitasya soḍhāmartyeṣu sāgaragarasya ca yaḥ sureṣu || 6||

भूयानसत्कविजनो जगतीति खेदान्मौनग्रहः सुकविभिर्न कदापि कार्यः ।काकै रसस्य निनिदैर्निचितेऽपि लोकेकिं कोकिला विदयते नहि कूजितानि ॥ ७॥

bhūyānasatkavijano jagatīti khedānmaunagrahaḥ sukavibhirna kadāpi kāryaḥ |kākai rasasya ninidairnicite'pi lokekiṃ kokilā vidayate nahi kūjitāni || 7||

दुर्दान्तदुर्जनचिते भुवने नराणांप्रायो वरं विकलतैव कलोपपत्तेः ।राहुग्रहेण न कदापि कलाविहीनःपूर्णस्तु हन्त परिभूयत एव चन्द्रः ॥ ८॥

durdāntadurjanacite bhuvane narāṇāṃprāyo varaṃ vikalataiva kalopapatteḥ |rāhugraheṇa na kadāpi kalāvihīnaḥpūrṇastu hanta paribhūyata eva candraḥ || 8||

एकेन सूक्तिमणिना हृदयङ्गमेनप्राज्ञस्य सत्कविपदं कुरवि(?)प्रयाति ।वक्षोगतेन मणिनेव परस्य पुंसोरत्नाकरत्वगणना लवणार्णवस्य ॥ ९॥

ekena sūktimaṇinā hṛdayaṅgamenaprājñasya satkavipadaṃ kuravi(?)prayāti |vakṣogatena maṇineva parasya puṃsoratnākaratvagaṇanā lavaṇārṇavasya || 9||

नापेक्षते महदपि प्रथमानदोषंनिर्दोषमल्पमपि नन्दति वस्तु लोकः ।मूर्ध्ना बिभर्ति कृशमप्यनिशं सुधांशुंशम्भुः कलङ्कर(स)हितं न तु पूर्णबिम्बम् ॥ १०॥

nāpekṣate mahadapi prathamānadoṣaṃnirdoṣamalpamapi nandati vastu lokaḥ |mūrdhnā bibharti kṛśamapyaniśaṃ sudhāṃśuṃśambhuḥ kalaṅkara(sa)hitaṃ na tu pūrṇabimbam || 10||

सर्वे खलास्तिलकयन्तु चिराय पृथ्वींसत्सम्भवो बहु मतः सुजनेषु हेतुः ।घोरेषु घर्मदिवसेष्वतिलङ्घितेषुछायाद्रुमान्मृगयते नहि कोऽपि मर्त्यः ॥ ११॥

sarve khalāstilakayantu cirāya pṛthvīṃsatsambhavo bahu mataḥ sujaneṣu hetuḥ |ghoreṣu gharmadivaseṣvatilaṅghiteṣuchāyādrumānmṛgayate nahi ko'pi martyaḥ || 11||

सन्तः क्षतानि जनयन्तु यथेष्टमस्यामाभाति तैरधिकमेव सरस्वती मे ।दन्तक्षतं प्रियतमैरुपभोगकालेकिं मण्डनाय न भवेद्वरसुन्दरीणाम् ॥ १२॥

santaḥ kṣatāni janayantu yatheṣṭamasyāmābhāti tairadhikameva sarasvatī me |dantakṣataṃ priyatamairupabhogakālekiṃ maṇḍanāya na bhavedvarasundarīṇām || 12||

सन्त्येव केऽप्यमितवाङ्मयदुर्विदग्धास्तेषां पुरः सुकविभिः स्वगिरः प्रकाश्याः ।तेजस्यति प्रवितते सति तिग्मरश्मेर्मुञ्चन्ति केचिदुपला निजमल्पतेजः ॥ १३॥

santyeva ke'pyamitavāṅmayadurvidagdhāsteṣāṃ puraḥ sukavibhiḥ svagiraḥ prakāśyāḥ |tejasyati pravitate sati tigmaraśmermuñcanti kecidupalā nijamalpatejaḥ || 13||

भूत्वा चिरेण गमिताः कति नाम सन्तःपृथ्वीश्वराश्च कति नाम तथेतरेऽपि ।अद्यापि कीर्तिवपुषा कवयः पृथिव्यांजीवन्ति तेष्वभिहितस्तुतयोऽथवा तैः ॥ १४॥

bhūtvā cireṇa gamitāḥ kati nāma santaḥpṛthvīśvarāśca kati nāma tathetare'pi |adyāpi kīrtivapuṣā kavayaḥ pṛthivyāṃjīvanti teṣvabhihitastutayo'thavā taiḥ || 14||

मा मा परत्र विषये विषमेक्षणे मेतस्मिन्सदा भवतु हीनगुणापि वाणी ।यो मूर्ध्नि मुग्धहृदयो जनगर्हणीयांधत्ते सुधांशुकलयैव सहास्थिमालाम् ॥ १५॥

mā mā paratra viṣaye viṣamekṣaṇe metasminsadā bhavatu hīnaguṇāpi vāṇī |yo mūrdhni mugdhahṛdayo janagarhaṇīyāṃdhatte sudhāṃśukalayaiva sahāsthimālām || 15||

आकर्णयन्तु मम सूक्तिवेदः प्रबन्धंतैर्नन्द्यतां पुनरयं खलु निन्द्यतां वा ।आकर्णगोचरतयैव भवेद्गरीयानस्माकमस्तु सफलो रचनाप्रयासः ॥ १६॥

ākarṇayantu mama sūktivedaḥ prabandhaṃtairnandyatāṃ punarayaṃ khalu nindyatāṃ vā |ākarṇagocaratayaiva bhavedgarīyānasmākamastu saphalo racanāprayāsaḥ || 16||

वृत्तं वसन्ततिलकं विषयस्य जीवभिक्षाटनं कविरसौ शिवभक्तदासः ।शृङ्गार एव हि रसस्तदिह प्रबन्धेश्रद्धा न कस्य यदि सूक्तिविनोदशीलः ॥ १७॥

vṛttaṃ vasantatilakaṃ viṣayasya jīvabhikṣāṭanaṃ kavirasau śivabhaktadāsaḥ |śṛṅgāra eva hi rasastadiha prabandheśraddhā na kasya yadi sūktivinodaśīlaḥ || 17||

इत्युत्प्रेक्षावल्लभकृतौ भिक्षाटनकाव्ये काव्यमुखपद्धतिः प्रथमा ।

ityutprekṣāvallabhakṛtau bhikṣāṭanakāvye kāvyamukhapaddhatiḥ prathamā |

भिक्षाटनेन पुरुहूतपुराङ्गनानामाकस्मिकोत्सवविधायिनि भूतनाथे ।तासामनङ्गशरजर्जरमानसानांनानाविधानि चरितानि वयं वदामः ॥ १॥

bhikṣāṭanena puruhūtapurāṅganānāmākasmikotsavavidhāyini bhūtanāthe |tāsāmanaṅgaśarajarjaramānasānāṃnānāvidhāni caritāni vayaṃ vadāmaḥ || 1||

रथ्यागतस्य गिरिशस्य विलोकनायनिर्गन्तुकाममनसो(?)वनितागृहेभ्यः ।नैजाभिरूप्यगुणदर्शितपौनरुक्त्यमाचार इत्यभिमतं परिकर्म चक्रुः ॥ २॥

rathyāgatasya giriśasya vilokanāyanirgantukāmamanaso(?)vanitāgṛhebhyaḥ |naijābhirūpyaguṇadarśitapaunaruktyamācāra ityabhimataṃ parikarma cakruḥ || 2||

चन्द्रस्य सञ्चितकलस्य शरत्प्रसादोगन्धद्विपस्य च पुनर्मदिरोपयोगः ।प्रागेव यौवनपरिष्करणे शरीरेभूरोऽपि भूषणविधिः प्रमदाजनस्य ॥ ३॥

candrasya sañcitakalasya śaratprasādogandhadvipasya ca punarmadiropayogaḥ |prāgeva yauvanapariṣkaraṇe śarīrebhūro'pi bhūṣaṇavidhiḥ pramadājanasya || 3||

लाक्षान्निय(मस्)तुमवलम्बितमात्र एवसख्या करेण तरुणाम्बुजकोमलेन ।ईशान्तिकव्रजविघ्नभुवा रुषेवकस्याश्चिदग्रदमाशु बभूव रक्तम् ॥ ४॥

lākṣānniya(mas)tumavalambitamātra evasakhyā kareṇa taruṇāmbujakomalena |īśāntikavrajavighnabhuvā ruṣevakasyāścidagradamāśu babhūva raktam || 4||

कस्याश्चिदग्रपदमाशु सखी विधायलाक्षाक्र(क्त)मेकमारग्रहणे प्रसक्ते ।आरञ्जितेतरविवेकमपारयन्तीकर्तुं मुहूर्तमनयोः स्तिमितावतस्थे ॥ ५॥

kasyāścidagrapadamāśu sakhī vidhāyalākṣākra(kta)mekamāragrahaṇe prasakte |ārañjitetaravivekamapārayantīkartuṃ muhūrtamanayoḥ stimitāvatasthe || 5||

कस्याश्चिता(दा)यतदृशश्चरणारविन्देनैपथ्यकर्मनिपुणेन सखीजनेन ।आमुक्तमेव मणिनूपुरमुन्मदस्यमुक्तक्षणेन निगलो मदनद्विपस्य ॥ ६॥

kasyāścitā(dā)yatadṛśaścaraṇāravindenaipathyakarmanipuṇena sakhījanena |āmuktameva maṇinūpuramunmadasyamuktakṣaṇena nigalo madanadvipasya || 6||

काचिद्गतित्वरणलुप्तमतिश्चकारचूडामणिं चरण एव चकोरदृष्टिः ।यः स्थापयत्यसम एव पदे स्वमूर्ध्नासम्भाव्यमस्य किमहो न जनस्य हास्यम् ॥ ७॥

kācidgatitvaraṇaluptamatiścakāracūḍāmaṇiṃ caraṇa eva cakoradṛṣṭiḥ |yaḥ sthāpayatyasama eva pade svamūrdhnāsambhāvyamasya kimaho na janasya hāsyam || 7||

उद्दामदामकरचापविकल्पमौष्टिंपुंवर्गचित्तमृगवञ्चनमार्गरज्जुम् ।काञ्ची मदीयवलयान्न बहिः पुमर्थइत्यूचि(चु)षी कलरवेण बबन्ध काचित् ॥ ८॥

uddāmadāmakaracāpavikalpamauṣṭiṃpuṃvargacittamṛgavañcanamārgarajjum |kāñcī madīyavalayānna bahiḥ pumarthaityūci(cu)ṣī kalaraveṇa babandha kācit || 8||

तां दिव्यसिन्धुपुलिनाकृतिभाजि काचित्काञ्चीं नितम्बफलके कलयाञ्चकार ।उत्तीर्णभीमजननाम्बुधयोऽपि मुक्तायामाश्रिता जघनसङ्गमकौतुकेन ॥ ९॥

tāṃ divyasindhupulinākṛtibhāji kācitkāñcīṃ nitambaphalake kalayāñcakāra |uttīrṇabhīmajananāmbudhayo'pi muktāyāmāśritā jaghanasaṅgamakautukena || 9||

मुक्तेरपि प्रियतमाजघनोपभोगःश्रेयान्न मृग्यमिह वस्तुनि नः प्रमाणम् ।तत्पश्यतायतदृशा रशनाकलापेमुक्ता अपि स्वयमहो पुनरेव बद्धाः ॥ १०॥

mukterapi priyatamājaghanopabhogaḥśreyānna mṛgyamiha vastuni naḥ pramāṇam |tatpaśyatāyatadṛśā raśanākalāpemuktā api svayamaho punareva baddhāḥ || 10||

पीनस्तनद्वितयधारणकर्शितस्यमध्यस्य मण्डनविधीन्न चकार काचित् ।निःशङ्कमन्यभरनिर्वहणैकजातात्कार्श्यात्परं न खलु भूषणमस्ति किञ्चित् ॥ ११॥

pīnastanadvitayadhāraṇakarśitasyamadhyasya maṇḍanavidhīnna cakāra kācit |niḥśaṅkamanyabharanirvahaṇaikajātātkārśyātparaṃ na khalu bhūṣaṇamasti kiñcit || 11||

हारेण च स्तनयुगं परिभूष्य पीनमत्यायतं च जघनं रशनागुणेन ।मध्यस्तु हन्त न कयापि विभूषितोऽभूद्रिक्तिः सतां हि रविनैव हि माननीयः ॥ १२॥

hāreṇa ca stanayugaṃ paribhūṣya pīnamatyāyataṃ ca jaghanaṃ raśanāguṇena |madhyastu hanta na kayāpi vibhūṣito'bhūdriktiḥ satāṃ hi ravinaiva hi mānanīyaḥ || 12||

पङ्कोद्भवत्वपरिवादभयान्मृगाक्ष्याजातं सरोजयुगलं कुचवेशधारी ।शक्यं न धातृविहितं परिहर्तुमस्यभूयोऽपि येन घनचन्दनपङ्कलेपः ॥ १३॥

paṅkodbhavatvaparivādabhayānmṛgākṣyājātaṃ sarojayugalaṃ kucaveśadhārī |śakyaṃ na dhātṛvihitaṃ parihartumasyabhūyo'pi yena ghanacandanapaṅkalepaḥ || 13||

तस्मानि(दत्तानि)शङ्खवलयानि करे कयाचित्तानीन्दुखण्डघटितानि ममैष तर्कः ।यस्या निसर्गमृदुपाणिसरोजमेषामामोचने झटिति यन्मुकुलीबभूव ॥ १४॥

tasmāni(dattāni)śaṅkhavalayāni kare kayācittānīndukhaṇḍaghaṭitāni mamaiṣa tarkaḥ |yasyā nisargamṛdupāṇisarojameṣāmāmocane jhaṭiti yanmukulībabhūva || 14||

एकावलीकलितमौक्तिककैतवेनकस्याश्चिदुन्नतपयोधरयुग्मसेवाम् ।चक्रुर्मनांसि यमिनामतिनिर्मलानिकन्दर्पमुक्तशरपातकृतान्तराणि ॥ १५॥

ekāvalīkalitamauktikakaitavenakasyāścidunnatapayodharayugmasevām |cakrurmanāṃsi yamināmatinirmalānikandarpamuktaśarapātakṛtāntarāṇi || 15||

दास्यामि हारहरिचन्दनकुङ्कुमानिदाक्ष्यं यदा हरवशीकरणं तदा ते ।इत्यात्मनः स्तनमुपांशु निगद्य काचित्सर्वेतराङ्गपरिकर्मविधिं चकार ॥ १६॥

dāsyāmi hāraharicandanakuṅkumānidākṣyaṃ yadā haravaśīkaraṇaṃ tadā te |ityātmanaḥ stanamupāṃśu nigadya kācitsarvetarāṅgaparikarmavidhiṃ cakāra || 16||

नूनं विदग्धजनकृत्यमतर्क्यपाकंलाक्षारसप्रणयिना वनिताजनेन ।कस्याश्चिदोष्ठपुट एव कृतः समस्तंयूनां मनः सपदि लम्भितरागमासीत् ॥ १७॥

nūnaṃ vidagdhajanakṛtyamatarkyapākaṃlākṣārasapraṇayinā vanitājanena |kasyāścidoṣṭhapuṭa eva kṛtaḥ samastaṃyūnāṃ manaḥ sapadi lambhitarāgamāsīt || 17||

काचित्स्वकीयदशनानि विशोधयन्तीबिम्बाधरोष्ठरुचिसङ्गमपाटलानि ।आदर्श एव परिवारजनोपनीतेदृष्ट्वा न जात्वपि पुनर्विरराम रामा ॥ १८॥

kācitsvakīyadaśanāni viśodhayantībimbādharoṣṭharucisaṅgamapāṭalāni |ādarśa eva parivārajanopanītedṛṣṭvā na jātvapi punarvirarāma rāmā || 18||

प्रागेव मोहनमथाञ्जनयोजनेनचक्रे तथा मृगदृशो नयनं सखीभिः ।पश्यन्यथा युवजनो गलमीश्वरस्यनिःशेषलुप्तगरलं गणयेदशेषः ॥ १९॥

prāgeva mohanamathāñjanayojanenacakre tathā mṛgadṛśo nayanaṃ sakhībhiḥ |paśyanyathā yuvajano galamīśvarasyaniḥśeṣaluptagaralaṃ gaṇayedaśeṣaḥ || 19||

साम्ये मिथः स्थितवतोऽभ्युपने(?)नराणांवैषम्यबुद्धिरुभयोः समदर्शनेन ।इत्याकलय्य किल कापि विलोचनान्तेकर्णद्वये गलितमुत्पलमाततान ॥ २०॥

sāmye mithaḥ sthitavato'bhyupane(?)narāṇāṃvaiṣamyabuddhirubhayoḥ samadarśanena |ityākalayya kila kāpi vilocanāntekarṇadvaye galitamutpalamātatāna || 20||

नामार्द्रचन्दनरसेन सखीललाटेलेखां मदालसदृशो विदधे विदग्धा ।यां वीक्ष्य शम्भुरपि मुग्धजटाशशाङ्केशङ्काकुलीकृतमनाः स्वकरं चकार ॥ २१॥

nāmārdracandanarasena sakhīlalāṭelekhāṃ madālasadṛśo vidadhe vidagdhā |yāṃ vīkṣya śambhurapi mugdhajaṭāśaśāṅkeśaṅkākulīkṛtamanāḥ svakaraṃ cakāra || 21||

मा जातु राहुपरिभूतिरतर्क्ययोगान्मा भूत्क्षयः किमपि मा च कलङ्कयोगः ।कस्याश्चिदेवमभिधाय मुखेन्दुबिम्बंरक्षामयं तिलकमाप्तजनश्चकार ॥ २२॥

mā jātu rāhuparibhūtiratarkyayogānmā bhūtkṣayaḥ kimapi mā ca kalaṅkayogaḥ |kasyāścidevamabhidhāya mukhendubimbaṃrakṣāmayaṃ tilakamāptajanaścakāra || 22||

कस्याश्चन प्रचुरकेशभरे जलार्द्रेजाड्यास्पदं तरुणवर्गमनो बभूव ।कालेयधूपजुषु(षि)धूपितमात्तपुष्पेपुष्पाविद्धमथमङ्घ्री(?)निबद्धमेव ॥ २३॥

kasyāścana pracurakeśabhare jalārdrejāḍyāspadaṃ taruṇavargamano babhūva |kāleyadhūpajuṣu(ṣi)dhūpitamāttapuṣpepuṣpāviddhamathamaṅghrī(?)nibaddhameva || 23||

इत्युत्प्रेक्षावल्लभकृतौ भिक्षाटनकाव्ये मण्डणपद्धतिद्वितीया ।

ityutprekṣāvallabhakṛtau bhikṣāṭanakāvye maṇḍaṇapaddhatidvitīyā |

नारीषु निर्गमनमण्डनतत्परासुसख्योपचारसगुणो(णा)र्थमनोहराणि ।ईशावलोकनमुहूर्तनिरोधभीत्याप्रारब्धमण्डननिषेधफलान्यवोचन् ॥ १॥

nārīṣu nirgamanamaṇḍanatatparāsusakhyopacārasaguṇo(ṇā)rthamanoharāṇi |īśāvalokanamuhūrtanirodhabhītyāprārabdhamaṇḍananiṣedhaphalānyavocan || 1||

अर्काभिमुख्यसलिलस्थितिसाधनानिरक्ताम्बुजस्य फलितान्यधुना तपांसः(सि) ।यद्भीरु तस्य परिभूतिकरं पदं तेलाक्षारसान्तरितरागमिदं करोषि ॥ २॥

arkābhimukhyasalilasthitisādhanāniraktāmbujasya phalitānyadhunā tapāṃsaḥ(si) |yadbhīru tasya paribhūtikaraṃ padaṃ telākṣārasāntaritarāgamidaṃ karoṣi || 2||

गन्तुं परैरविदितं यदि शम्भुपार्श्वेवाञ्छा किमालि रणता नवनूपुरेण ।कर्तुं हरस्य चरितान्यमिलाषवद्भिःप्रारम्भ एव पिशुनः परिवर्जनीयः ॥ ३॥

gantuṃ parairaviditaṃ yadi śambhupārśvevāñchā kimāli raṇatā navanūpureṇa |kartuṃ harasya caritānyamilāṣavadbhiḥprārambha eva piśunaḥ parivarjanīyaḥ || 3||

मा विश्वसः सखि कलां मणिमेखलां तांक्षौमस्य यद्यभिमतं परिरक्षणं ते ।यावं हितापि दृढबन्धमिहाप्रयत्नाज्जायेत बन्धविमुखी पुरतः पुरारेः ॥ ४॥

mā viśvasaḥ sakhi kalāṃ maṇimekhalāṃ tāṃkṣaumasya yadyabhimataṃ parirakṣaṇaṃ te |yāvaṃ hitāpi dṛḍhabandhamihāprayatnājjāyeta bandhavimukhī purataḥ purāreḥ || 4||

यानि व्यथन्ति विरहे विरलं न याति(न्ति)योगे हरेण वलयैः सखि किं फलं ते ।नैवास्ति यैर्वियदि चा(सम्)पदि चोपयोगे(गस्)तैः सङ्गमं न खलु वाह(ञ्छ)ति कोऽपि मर्त्यः ॥ ५॥

yāni vyathanti virahe viralaṃ na yāti(nti)yoge hareṇa valayaiḥ sakhi kiṃ phalaṃ te |naivāsti yairviyadi cā(sam)padi copayoge(gas)taiḥ saṅgamaṃ na khalu vāha(ñcha)ti ko'pi martyaḥ || 5||

विस्तारिणी(णि)स्तनतटे हरिचन्दनं तेलज्जावहं किमनु लिम्पति कातराक्षि ।सम्भोगसङ्क्रमितकान्त । । रा । ।दन्तःप्रवृद्धफलकौषधिलेपकल्पम् ॥ ६॥

vistāriṇī(ṇi)stanataṭe haricandanaṃ telajjāvahaṃ kimanu limpati kātarākṣi |sambhogasaṅkramitakānta | | rā | |dantaḥpravṛddhaphalakauṣadhilepakalpam || 6||

मध्यः कृशो विधिवशेन समर्पितोऽयंतस्योपरि स्तनभरो नवयौवनेन ।भूयोऽपि हारमभिवाञ्छसि तत्र वोढुमेकस्य भङ्गकरणे बहवः प्रवृत्ताः ॥ ७॥

madhyaḥ kṛśo vidhivaśena samarpito'yaṃtasyopari stanabharo navayauvanena |bhūyo'pi hāramabhivāñchasi tatra voḍhumekasya bhaṅgakaraṇe bahavaḥ pravṛttāḥ || 7||

बध्नासि दग्धमणिनूपुरमङ्घ्रीयुग्मेकस्मै फलाय यदि निर्गमनेऽभिलाषः ।एणीदृशा दृ(शो द्रुं)तगतेः प्रतिबद्ध(न्ध)भावेनास्ति ध्रुवं निगलनूपुरयोर्विशेषः ॥ ८॥

badhnāsi dagdhamaṇinūpuramaṅghrīyugmekasmai phalāya yadi nirgamane'bhilāṣaḥ |eṇīdṛśā dṛ(śo druṃ)tagateḥ pratibaddha(ndha)bhāvenāsti dhruvaṃ nigalanūpurayorviśeṣaḥ || 8||