शारदामाहात्म्यम् Shrisharadamahatmyam

ॐ अथ शारदामाहात्म्यम् ॥भैरव्युवाच ।वद सत्यं महादेव शारदावनमुत्तमम् ।शाण्डिल्यो यत्र वै गत्वा सर्वान्कामानवाप्तवान् ॥ १॥

oṃ atha śāradāmāhātmyam ||bhairavyuvāca |vada satyaṃ mahādeva śāradāvanamuttamam |śāṇḍilyo yatra vai gatvā sarvānkāmānavāptavān || 1||

अनादिनिधना देवी यथा भूलोकमागमत् ।शारदा नाम सा शक्तिस्त्रिधा रूपमधारयत् ॥ २॥

anādinidhanā devī yathā bhūlokamāgamat |śāradā nāma sā śaktistridhā rūpamadhārayat || 2||

तस्या माहात्म्यमीशान वद लोकहितेप्सया ।का च देवी परा यासौ शारदानामधारिणी ॥ ३॥

tasyā māhātmyamīśāna vada lokahitepsayā |kā ca devī parā yāsau śāradānāmadhāriṇī || 3||

भैरव उवाच ।शृणु वक्ष्ये महादेवि शारदावनमुत्तमम् ।यस्य दर्शनमात्रेण परां सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ ४॥

bhairava uvāca |śṛṇu vakṣye mahādevi śāradāvanamuttamam |yasya darśanamātreṇa parāṃ siddhimavāpnuyāt || 4||

मातङ्गकन्यासङ्गाच्च सम्भूतस्तत्सरूपकः ।शाण्डिल्यो नाम तनुजो महर्षेर्भावितात्मनः ॥ ५॥

mātaṅgakanyāsaṅgācca sambhūtastatsarūpakaḥ |śāṇḍilyo nāma tanujo maharṣerbhāvitātmanaḥ || 5||

श्यामाङ्गः स तमोरूपः पित्राज्ञप्तश्चचार ह ।घोरं तपो महादेवि महादेवाद्रिसंनिधौ ॥ ६॥

śyāmāṅgaḥ sa tamorūpaḥ pitrājñaptaścacāra ha |ghoraṃ tapo mahādevi mahādevādrisaṃnidhau || 6||

जगत्त्राणादिकृच्छक्तिजपध्यानपरायणः ।निराहारो यतात्मा स दध्यौ देवीं सनातनीम् ॥ ७॥

jagattrāṇādikṛcchaktijapadhyānaparāyaṇaḥ |nirāhāro yatātmā sa dadhyau devīṃ sanātanīm || 7||

एवं तु ध्यायतस्तस्य शाण्डिल्यस्य महात्मनः ।प्रादुर्बभूव तु महच्छ्यामलं तेज उत्तमम् ॥ ८॥

evaṃ tu dhyāyatastasya śāṇḍilyasya mahātmanaḥ |prādurbabhūva tu mahacchyāmalaṃ teja uttamam || 8||

अद्भुतं तन्मुनिर्दृष्ट्वा विस्मितो न शशाक ह ।किञ्चिद्वक्तुं चेष्टितुं वा स्थाणुभूतो महेश्वरि ॥ ९॥

adbhutaṃ tanmunirdṛṣṭvā vismito na śaśāka ha |kiñcidvaktuṃ ceṣṭituṃ vā sthāṇubhūto maheśvari || 9||

क्षणेनान्तर्दधे तत्तु तेजः श्यामलमुत्तमम् ।मुनिः स विस्मितो भूयः प्रेक्ष्यान्तर्धानमागतम् ॥ १०॥

kṣaṇenāntardadhe tattu tejaḥ śyāmalamuttamam |muniḥ sa vismito bhūyaḥ prekṣyāntardhānamāgatam || 10||

सस्मार पितरं तत्र शाण्डिल्यो वन उत्तमे ।तेनापि प्रेषितस्तत्र नारदो मुनिसत्तमः ॥ ११॥

sasmāra pitaraṃ tatra śāṇḍilyo vana uttame |tenāpi preṣitastatra nārado munisattamaḥ || 11||

आगत्य नारदः प्राह शाण्डिल्यं मुनिसत्तमम् ।ध्यायस्व भूयो विप्राग्र्य येन दर्शनमाप्स्यसि ॥ १२॥

āgatya nāradaḥ prāha śāṇḍilyaṃ munisattamam |dhyāyasva bhūyo viprāgrya yena darśanamāpsyasi || 12||

श्यामलां श्यामलाङ्गीं तां शक्तिं शक्तिमतोऽनघाम् ।दृष्ट्वा तु तामघं सर्वं नाशमायाति तत्क्षणात् ॥ १३॥

śyāmalāṃ śyāmalāṅgīṃ tāṃ śaktiṃ śaktimato'naghām |dṛṣṭvā tu tāmaghaṃ sarvaṃ nāśamāyāti tatkṣaṇāt || 13||

इत्युक्त्वान्तर्दधे तत्र नारदो मुनिसंनिधौ ।श्रुत्वा देवर्षिवचनं पुनर्दध्यौ सुरेश्वरि ॥ १४॥

ityuktvāntardadhe tatra nārado munisaṃnidhau |śrutvā devarṣivacanaṃ punardadhyau sureśvari || 14||

शतवर्षं ध्यानपरः श्यामाङ्गीं दृष्टवान्मुनिः ।नुत्वा स्तुत्वा च विधिना श्यामाङ्गीं तां सुरेश्वरि ॥ १५॥

śatavarṣaṃ dhyānaparaḥ śyāmāṅgīṃ dṛṣṭavānmuniḥ |nutvā stutvā ca vidhinā śyāmāṅgīṃ tāṃ sureśvari || 15||

सोवाच तं महाभाग वरं वरय सुव्रत ।श्रुत्वा तु तद्वचः सौम्यं वरदा चेन्महेश्वरि ॥ १६॥

sovāca taṃ mahābhāga varaṃ varaya suvrata |śrutvā tu tadvacaḥ saumyaṃ varadā cenmaheśvari || 16||

ममाङ्गात् सकलं पापं विलयं यातु तत्क्षणात् ।इति श्रुत्वा वचस्तस्य शाण्डिल्यस्य महात्मनः ॥ १७॥

mamāṅgāt sakalaṃ pāpaṃ vilayaṃ yātu tatkṣaṇāt |iti śrutvā vacastasya śāṇḍilyasya mahātmanaḥ || 17||

प्रोवाच श्यामला देवी पुत्र सर्वमवाप्स्यसि ।इति गच्छ महाराष्ट्रं श्यामलं नाम नामतः ॥ १८॥

provāca śyāmalā devī putra sarvamavāpsyasi |iti gaccha mahārāṣṭraṃ śyāmalaṃ nāma nāmataḥ || 18||

तत्र द्रक्ष्यसि तां देवीं शारदां त्रिविधात्मिकाम् ।ततः प्राप्स्यसि स्वं रूपं ब्राह्ममेव न संशयः ॥ १९॥

tatra drakṣyasi tāṃ devīṃ śāradāṃ trividhātmikām |tataḥ prāpsyasi svaṃ rūpaṃ brāhmameva na saṃśayaḥ || 19||

इत्युक्त्वा शाण्डिल्यमुनिं देवी चान्तर्दधे तदा ।स्मृत्वा वचो महादेव्याः श्यामलाया मुनीश्वरः ॥ २०॥

ityuktvā śāṇḍilyamuniṃ devī cāntardadhe tadā |smṛtvā vaco mahādevyāḥ śyāmalāyā munīśvaraḥ || 20||

प्रतस्थे श्यामलं नाम विषयं सार्वकामिकम् ।तत्र गत्वा मुनिर्ध्यानरतो घोषं समृद्धिदम् ॥ २१॥

pratasthe śyāmalaṃ nāma viṣayaṃ sārvakāmikam |tatra gatvā munirdhyānarato ghoṣaṃ samṛddhidam || 21||

घोषे ध्यात्वा महादेवीं ददर्शाग्रस्थितां सतीम् ।स्तुता तत्र महेशानी अग्र एवादिशन्मुनिम् ॥ २२॥

ghoṣe dhyātvā mahādevīṃ dadarśāgrasthitāṃ satīm |stutā tatra maheśānī agra evādiśanmunim || 22||

इतोऽदूरे मुनिश्रेष्ठ शारदाया वनं महत् ।तत्र प्रविष्टस्य मुनेस्तमो नश्यति तत्क्षणात् ॥ २३॥

ito'dūre muniśreṣṭha śāradāyā vanaṃ mahat |tatra praviṣṭasya munestamo naśyati tatkṣaṇāt || 23||

तमोनाशे च स्वामेव प्रकृतिं प्राप्स्यसि ध्रुवम् ।इत्युक्त्वान्तर्दधे देवी हयशीर्षाश्रमे मुनिः ॥ २४॥

tamonāśe ca svāmeva prakṛtiṃ prāpsyasi dhruvam |ityuktvāntardadhe devī hayaśīrṣāśrame muniḥ || 24||

ततो वनं समासाद्य कृष्णगङ्गां समाश्रयत् ।दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा च विधिवच्श्यामां गङ्गां महामुनिः ॥ २५॥

tato vanaṃ samāsādya kṛṣṇagaṅgāṃ samāśrayat |dṛṣṭvā spṛṣṭvā ca vidhivacśyāmāṃ gaṅgāṃ mahāmuniḥ || 25||

सुवर्णार्धाङ्गके गत्वा परं तत्र विसिस्मिये ।सौवर्णार्धाङ्गस्तद्वीक्ष्य ययौ भूयो महेश्वरि ॥ २६॥

suvarṇārdhāṅgake gatvā paraṃ tatra visismiye |sauvarṇārdhāṅgastadvīkṣya yayau bhūyo maheśvari || 26||

तत्र वै शाण्डिल्यमुनिः सुवर्णार्धाङ्ग ईक्षितः ।स देशः प्रथितोऽद्यापि सुर्वर्णार्धाङ्गसंज्ञया ॥ २७॥

tatra vai śāṇḍilyamuniḥ suvarṇārdhāṅga īkṣitaḥ |sa deśaḥ prathito'dyāpi survarṇārdhāṅgasaṃjñayā || 27||

सुवर्णार्धाङ्गके देशे स्नानदानजपार्चनैः ।पुण्यं प्राप्नोति मनुजो वेदपारायणे प्रिये ॥ २८॥

suvarṇārdhāṅgake deśe snānadānajapārcanaiḥ |puṇyaṃ prāpnoti manujo vedapārāyaṇe priye || 28||

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सुवर्णार्धाङ्गके कलौ ।स्नानं तत्र विशेषेण ब्रह्महत्यां व्यपोहति ॥ २९॥

tasmātsarvaprayatnena suvarṇārdhāṅgake kalau |snānaṃ tatra viśeṣeṇa brahmahatyāṃ vyapohati || 29||

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः ।स्नात्वा श्रीकृष्णगङ्गायां मुच्येज्जन्मशतोद्भवैः ॥ ३०॥

mahāpātakayukto vā yukto vāpyupapātakaiḥ |snātvā śrīkṛṣṇagaṅgāyāṃ mucyejjanmaśatodbhavaiḥ || 30||

ततस्तु गिरिमारुह्य मुनिः परमकारुणः ।प्रतस्थे दर्शनाकाङ्क्षी देव्याः प्रापद्धि नाटकम् ॥ ३१॥

tatastu girimāruhya muniḥ paramakāruṇaḥ |pratasthe darśanākāṅkṣī devyāḥ prāpaddhi nāṭakam || 31||

ददर्श नाटकं तत्र देवीनां विस्मितो मुनिः ।नमस्कृत्य च देवीनां गणं रङ्गमुपेयिवान् ॥ ३२॥

dadarśa nāṭakaṃ tatra devīnāṃ vismito muniḥ |namaskṛtya ca devīnāṃ gaṇaṃ raṅgamupeyivān || 32||

देव्यस्तु दृष्ट्वा तत्रैव सुर्वर्णार्धाङ्गकं मुनिम् ।परस्परमथोचुस्ताः सुवर्णार्धाङ्गको मुनिः ॥ ३३॥

devyastu dṛṣṭvā tatraiva survarṇārdhāṅgakaṃ munim |parasparamathocustāḥ suvarṇārdhāṅgako muniḥ || 33||

सर्वाङ्गसुन्दरो भूत्वा गच्छेदिति न संशयः ।तथेत्युक्त्वा महेशानि देवीनां गण उत्तमः ॥ ३४॥

sarvāṅgasundaro bhūtvā gacchediti na saṃśayaḥ |tathetyuktvā maheśāni devīnāṃ gaṇa uttamaḥ || 34||

नाट्यं कृत्वा तेन सह ततोऽन्तर्धानमागतः ॥तत्र देवीगणं नाट्यपरं दृष्ट्वा स वै मुनिः ॥ ३५॥

nāṭyaṃ kṛtvā tena saha tato'ntardhānamāgataḥ ||tatra devīgaṇaṃ nāṭyaparaṃ dṛṣṭvā sa vai muniḥ || 35||

तन्नालं प्रकटीभूतं रङ्गवाट्यां महेश्वरि ।दृष्ट्वा देवीवनं तत्र रङ्गवाट्यभिधं परम् ॥ ३६॥

tannālaṃ prakaṭībhūtaṃ raṅgavāṭyāṃ maheśvari |dṛṣṭvā devīvanaṃ tatra raṅgavāṭyabhidhaṃ param || 36||

मुच्यते घोरपापौघैर्जन्मजन्मान्तरोद्भवैः ।ततो दृष्ट्वाद्भुतं दिव्यं रङ्गवाटाभिधं वनम् ॥ ३७॥

mucyate ghorapāpaughairjanmajanmāntarodbhavaiḥ |tato dṛṣṭvādbhutaṃ divyaṃ raṅgavāṭābhidhaṃ vanam || 37||

गन्धर्वनगराकारं प्रतस्थे विस्मितो मुनिः ।ततोऽग्रे तस्य देवेशि शाण्डिल्यस्य महामुनेः ॥ ३८॥

gandharvanagarākāraṃ pratasthe vismito muniḥ |tato'gre tasya deveśi śāṇḍilyasya mahāmuneḥ || 38||

गोस्तम्भो ह्यभवत्तत्र रङ्गदर्शनविस्मितः ।अनेलमूको ह्यभवद्यत्र वै विस्मितो मुनिः ॥ ३९॥

gostambho hyabhavattatra raṅgadarśanavismitaḥ |anelamūko hyabhavadyatra vai vismito muniḥ || 39||

तद्वनं प्रथितं लोके गोस्तम्भनसमाख्यया ।गोस्तम्भनवनं दृष्ट्वा स्नात्वा दत्त्वा यथाविधि ॥ ४०॥

tadvanaṃ prathitaṃ loke gostambhanasamākhyayā |gostambhanavanaṃ dṛṣṭvā snātvā dattvā yathāvidhi || 40||

मुच्यते घोरहत्याभिरिति सत्येन ते शपे ।ततो ह्यनेलमूकः स मुनिः परमविस्मितः ॥ ४१॥

mucyate ghorahatyābhiriti satyena te śape |tato hyanelamūkaḥ sa muniḥ paramavismitaḥ || 41||

प्राप्य तेजवनं नाम गङ्गातीरे ददर्श सः ।मुनिं गौतममासीनं गत्वा नत्वा च भूरिशः ॥ ४२॥

prāpya tejavanaṃ nāma gaṅgātīre dadarśa saḥ |muniṃ gautamamāsīnaṃ gatvā natvā ca bhūriśaḥ || 42||

अनेलमूकं शाण्डिल्यमपृच्छत्कृपया मुनिः ।दृष्टं किमद्भुतं ब्रह्मन् तत्र दिव्ये महावने ॥ ४३॥

anelamūkaṃ śāṇḍilyamapṛcchatkṛpayā muniḥ |dṛṣṭaṃ kimadbhutaṃ brahman tatra divye mahāvane || 43||

शक्तिप्रसादात् प्राप्नोषि वरमेतन्न संशयः ।तमोभूतस्तमोरूपस्तामसस्तामसोद्भवः ॥ ४४॥

śaktiprasādāt prāpnoṣi varametanna saṃśayaḥ |tamobhūtastamorūpastāmasastāmasodbhavaḥ || 44||

सुवर्णाङ्गो भवान्यस्मात् संपन्नो दर्शनेन यः ।स एवानेलमूकोऽसि विस्मयाद्द्विजसत्तम ॥ ४५॥

suvarṇāṅgo bhavānyasmāt saṃpanno darśanena yaḥ |sa evānelamūko'si vismayāddvijasattama || 45||

स्नानाच्च परमं तेजः स्थानं प्राप्स्यसि चोत्तमम् ।श्रुत्वा तस्य वचो दिव्यं स्नात्वा पुण्ये च वारिणि ॥ ४६॥

snānācca paramaṃ tejaḥ sthānaṃ prāpsyasi cottamam |śrutvā tasya vaco divyaṃ snātvā puṇye ca vāriṇi || 46||

गोस्तम्भान्मुक्तिमासाद्य तेजः परमवाप्तवान् ।तत्तेजः परमं दृष्ट्वा मुनिः शाण्डिल्यनामकः ॥ ४७॥

gostambhānmuktimāsādya tejaḥ paramavāptavān |tattejaḥ paramaṃ dṛṣṭvā muniḥ śāṇḍilyanāmakaḥ || 47||

गौतमं प्रत्युवाचैनं तेजस्वी परमादरात् ।मुने कोऽयं प्रभावोऽस्ति क्षेत्रे यस्य प्रभावतः ॥ ४८॥

gautamaṃ pratyuvācainaṃ tejasvī paramādarāt |mune ko'yaṃ prabhāvo'sti kṣetre yasya prabhāvataḥ || 48||

यस्य दर्शनतो जातं मम तेजः परं मुने ।श्रुत्वा मुनेर्गौतमोऽपि वचस्तत्परमं प्रिये ॥ ४९॥

yasya darśanato jātaṃ mama tejaḥ paraṃ mune |śrutvā munergautamo'pi vacastatparamaṃ priye || 49||

प्रत्युवाच मुनिं तत्र किमाश्चर्येण वै द्विज ।इति श्रुत्वा प्रस्थितश्च भूयोऽग्रे सुरसुन्दरि ॥ ५०॥

pratyuvāca muniṃ tatra kimāścaryeṇa vai dvija |iti śrutvā prasthitaśca bhūyo'gre surasundari || 50||

यत्र मुक्तो महेशानि गोस्तम्भात्स मुनिः परः ।तेजः परमकं प्राप स देशः पावनः स्मृतः ॥ ५१॥

yatra mukto maheśāni gostambhātsa muniḥ paraḥ |tejaḥ paramakaṃ prāpa sa deśaḥ pāvanaḥ smṛtaḥ || 51||

तत्तत्तेजवनं नाम क्षेत्रं परमपावनम् ।प्रयत्नेन तु तत्क्षेत्रे स्नातव्यममरेश्वरि ॥ ५२॥

tattattejavanaṃ nāma kṣetraṃ paramapāvanam |prayatnena tu tatkṣetre snātavyamamareśvari || 52||

मुच्यते घोरहत्याभिः स्नानध्यानजपार्चनैः ।महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः ॥ ५३॥

mucyate ghorahatyābhiḥ snānadhyānajapārcanaiḥ |mahāpātakayukto vā yukto vāpyupapātakaiḥ || 53||

उत्तेजने महाक्षेत्रे मुच्यते घोरसङ्कटात् ।उत्तेजनसमं क्षेत्रं दिवि भुव्यन्तरिक्षके ॥ ५४॥

uttejane mahākṣetre mucyate ghorasaṅkaṭāt |uttejanasamaṃ kṣetraṃ divi bhuvyantarikṣake || 54||

घोरपापहरं दिव्यं न भूतं न भविष्यति ।ततो गिरिं समारुह्य शाण्डिल्यः प्रस्थितो मुनिः ॥ ५५॥

ghorapāpaharaṃ divyaṃ na bhūtaṃ na bhaviṣyati |tato giriṃ samāruhya śāṇḍilyaḥ prasthito muniḥ || 55||

दृष्ट्वाग्रे गणपं दिव्यं विघ्नकर्तारमीश्वरम् ।प्रसादयित्वा देवेशं विघ्नानां नायकं परम् ॥ ५६॥

dṛṣṭvāgre gaṇapaṃ divyaṃ vighnakartāramīśvaram |prasādayitvā deveśaṃ vighnānāṃ nāyakaṃ param || 56||

तदाज्ञया जगामाग्रे वनं पुण्यमतन्द्रितः ।दृष्ट्वा पुण्यं वनं दिव्यं शारदाया महेश्वरि ।तत्राचरत्तपो घोरं दिव्यवर्षसहस्रकम् ॥ ५७॥

tadājñayā jagāmāgre vanaṃ puṇyamatandritaḥ |dṛṣṭvā puṇyaṃ vanaṃ divyaṃ śāradāyā maheśvari |tatrācarattapo ghoraṃ divyavarṣasahasrakam || 57||

दिव्यवर्षसहस्रान्ते श्रीशैलशिखरात्प्रिये ।श्यामला धवला देवी रक्ता चाविर्बभूव ह ॥ ५८॥

divyavarṣasahasrānte śrīśailaśikharātpriye |śyāmalā dhavalā devī raktā cāvirbabhūva ha || 58||

दृष्ट्वा तु देवीं तां तत्र शारां वर्षसहस्रकम् ।यस्माद्रक्ता च श्यामा च श्वेता च वरवर्णिनि ॥ ५९॥

dṛṣṭvā tu devīṃ tāṃ tatra śārāṃ varṣasahasrakam |yasmādraktā ca śyāmā ca śvetā ca varavarṇini || 59||

तस्मात्प्रोक्ता पुराविद्भिः शारदानामनामतः ।शिखराग्रे च दृष्ट्वा तां देवीं त्रिविधविग्रहाम् ॥ ६०॥

tasmātproktā purāvidbhiḥ śāradānāmanāmataḥ |śikharāgre ca dṛṣṭvā tāṃ devīṃ trividhavigrahām || 60||

मुनिर्विस्मयमापन्नस्तस्थौ स्मरणतत्परः ।शारीभूता यतो देवी दृष्टा ते नात्र संशयः ॥ ६१॥

munirvismayamāpannastasthau smaraṇatatparaḥ |śārībhūtā yato devī dṛṣṭā te nātra saṃśayaḥ || 61||

ततः प्रोक्ता पुराविद्भिः शारदेति महेश्वरि ।शरत्काले यतो देवी पूजिता सर्वजन्तुभिः ॥ ६२॥

tataḥ proktā purāvidbhiḥ śāradeti maheśvari |śaratkāle yato devī pūjitā sarvajantubhiḥ || 62||

ततः प्रोक्ता पुराविद्भिः शारदानामनामतः ।शबलेति यतो देवि प्रोक्ता त्रिविधविग्रहा ॥ ६३॥

tataḥ proktā purāvidbhiḥ śāradānāmanāmataḥ |śabaleti yato devi proktā trividhavigrahā || 63||

शारदा नारदा चैव वाग्देवीति च सोच्यते ।नारदस्योपदेशेन या दृष्टा श्यामलाङ्गका ॥ ६४॥

śāradā nāradā caiva vāgdevīti ca socyate |nāradasyopadeśena yā dṛṣṭā śyāmalāṅgakā || 64||

सरस्वतीति सा प्रोक्ता वाक्स्तम्भान्मुच्यते यया ।निर्मला या च मुनिना दृष्टा त्रिविधविग्रहा ॥ ६५॥

sarasvatīti sā proktā vākstambhānmucyate yayā |nirmalā yā ca muninā dṛṣṭā trividhavigrahā || 65||

श्रीशैलशिखरे पुण्ये शारदेति मता च सा ।दृष्ट्वा देवीं तत्र मुनिः प्रणनाम चिरं मुदा ॥ ६६॥

śrīśailaśikhare puṇye śāradeti matā ca sā |dṛṣṭvā devīṃ tatra muniḥ praṇanāma ciraṃ mudā || 66||

दण्डवत्पतितो भूत्वा गिरा परमयैडयत् ॥ ६७॥

daṇḍavatpatito bhūtvā girā paramayaiḍayat || 67||

श्रीशाण्डिल्य उवाच ।देवीं चिदानन्दमयीमजस्रं विश्वात्मिकां विश्वपरां जयन्तीम् ।तमोऽपहर्त्रीं मनसा परेशीं तां शारदाख्यां शरणं प्रपद्ये ॥ ६८॥

śrīśāṇḍilya uvāca |devīṃ cidānandamayīmajasraṃ viśvātmikāṃ viśvaparāṃ jayantīm |tamo'pahartrīṃ manasā pareśīṃ tāṃ śāradākhyāṃ śaraṇaṃ prapadye || 68||

पापैः शबलितो यस्मान्मोचितोऽस्मि स्वभावतः ।तस्मात्त्वां शारदां नाम प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ६९॥

pāpaiḥ śabalito yasmānmocito'smi svabhāvataḥ |tasmāttvāṃ śāradāṃ nāma pravadanti manīṣiṇaḥ || 69||

चिद्विमर्शमहाशक्तिं परमानन्ददायिनीम् ।शरणं देवदेवेशीं त्वामेव गतवानहम् ॥ ७०॥

cidvimarśamahāśaktiṃ paramānandadāyinīm |śaraṇaṃ devadeveśīṃ tvāmeva gatavānaham || 70||

रजस्तमोव्यक्तरूपामोमित्येकाक्षरात्मिकाम् ।शरणं यामि तां देवीं शारदां शबलां पराम् ॥ ७१॥

rajastamovyaktarūpāmomityekākṣarātmikām |śaraṇaṃ yāmi tāṃ devīṃ śāradāṃ śabalāṃ parām || 71||

अघोरां घोररूपां तां घोरघोरतरां शुभाम् ।शर्वाणीं चाथ रुद्राणीं मृडानीं तां नमाम्यहम् ॥ ७२॥

aghorāṃ ghorarūpāṃ tāṃ ghoraghoratarāṃ śubhām |śarvāṇīṃ cātha rudrāṇīṃ mṛḍānīṃ tāṃ namāmyaham || 72||

शतरुद्रां परां नित्यां शारदां तां नतोऽस्म्यहम् ।महाकालाग्निना ग्रस्तं जगत्त्रातुमिहोद्यता ॥ ७३॥

śatarudrāṃ parāṃ nityāṃ śāradāṃ tāṃ nato'smyaham |mahākālāgninā grastaṃ jagattrātumihodyatā || 73||

परास्वरूपां परमां शारदां तां नतोऽस्म्यहम् ।महाकालाग्निरूपां तां सृष्टिसंहारकारिणीम् ॥ ७४॥

parāsvarūpāṃ paramāṃ śāradāṃ tāṃ nato'smyaham |mahākālāgnirūpāṃ tāṃ sṛṣṭisaṃhārakāriṇīm || 74||

जगत्स्थितिकरीं देवी शारदां शरणं श्रये ।श्यामां शबलितापाङ्गां शर्मदां भार्गवार्चिताम् ॥ ७५॥

jagatsthitikarīṃ devī śāradāṃ śaraṇaṃ śraye |śyāmāṃ śabalitāpāṅgāṃ śarmadāṃ bhārgavārcitām || 75||

नारदानुग्रहकरीं शारदां शरणं श्रये ।वाक्स्तम्भमोचनीं भद्रां महदुत्तेजनीं पराम् ॥ ७६॥

nāradānugrahakarīṃ śāradāṃ śaraṇaṃ śraye |vākstambhamocanīṃ bhadrāṃ mahaduttejanīṃ parām || 76||

गौतमेनार्चितां दुर्गां शारदां वरदां भजे ।चिन्त्यामचिन्त्यां चेत्यां च चिद्विमर्शविधायिनीम् ॥ ७७॥

gautamenārcitāṃ durgāṃ śāradāṃ varadāṃ bhaje |cintyāmacintyāṃ cetyāṃ ca cidvimarśavidhāyinīm || 77||

चिद्रूपां चारुनयनां शारदां शरणं श्रये ।घोरकाननसंलीनां त्रिविधां त्रिस्वरूपिणीम् ॥ ७८॥

cidrūpāṃ cārunayanāṃ śāradāṃ śaraṇaṃ śraye |ghorakānanasaṃlīnāṃ trividhāṃ trisvarūpiṇīm || 78||

श्रीशैले त्रिपुटां देवीं शारदां तां भजामहे ।कामक्रोधभयोन्मादग्रस्तमोक्षविधायिनीम् ॥ ७९॥

śrīśaile tripuṭāṃ devīṃ śāradāṃ tāṃ bhajāmahe |kāmakrodhabhayonmādagrastamokṣavidhāyinīm || 79||

त्रिपुरां त्रिविधावासां शारदां नारदां भजे ।भक्ताभयकरीं देवीं वरचापशराङ्किताम् ॥ ८०॥

tripurāṃ trividhāvāsāṃ śāradāṃ nāradāṃ bhaje |bhaktābhayakarīṃ devīṃ varacāpaśarāṅkitām || 80||

त्रिशूलखट्वाङ्गधरां त्रिनेत्रां चारुहासिनीम् ।षड्भुजां षड्गुणां रम्यां गुणातीतां गुणात्मिकाम् ॥ ८१॥

triśūlakhaṭvāṅgadharāṃ trinetrāṃ cāruhāsinīm |ṣaḍbhujāṃ ṣaḍguṇāṃ ramyāṃ guṇātītāṃ guṇātmikām || 81||

प्रकृतिं विकृतिं दिव्यां शारदां वरदां भजे ।अतीतानागतां दिव्यां महामायास्वरूपिणीम् ॥ ८२॥

prakṛtiṃ vikṛtiṃ divyāṃ śāradāṃ varadāṃ bhaje |atītānāgatāṃ divyāṃ mahāmāyāsvarūpiṇīm || 82||

ब्रह्मविष्णुशिवातीतपर्यङ्कासनसंस्थिताम् ।महामोहपरिग्रस्तां महामोहस्वरूपिणीम् ॥ ८३॥

brahmaviṣṇuśivātītaparyaṅkāsanasaṃsthitām |mahāmohaparigrastāṃ mahāmohasvarūpiṇīm || 83||

मोहान्धितजनोद्धारां शारदां वरदां भजे ।दीनानाथपरित्राणपरायणपरायणाम् ॥ ८४॥

mohāndhitajanoddhārāṃ śāradāṃ varadāṃ bhaje |dīnānāthaparitrāṇaparāyaṇaparāyaṇām || 84||

मादृक्प्रपन्नपशुपाशविमोचनीं तांसच्चिद्विमर्शविमलां परमार्थरूपाम् ।मानप्रमातृरहितां स्थितिमप्रमेयांतां शारदां भुवनकोशगतां नतोऽस्मि ॥ ८५॥

mādṛkprapannapaśupāśavimocanīṃ tāṃsaccidvimarśavimalāṃ paramārtharūpām |mānapramātṛrahitāṃ sthitimaprameyāṃtāṃ śāradāṃ bhuvanakośagatāṃ nato'smi || 85||

इति स्तुत्वा महादेवीं शाण्डिल्यः कानने शुभे ।चकार स मुनिस्तत्र तपः पापनिबर्हणम् ॥ ८६॥

iti stutvā mahādevīṃ śāṇḍilyaḥ kānane śubhe |cakāra sa munistatra tapaḥ pāpanibarhaṇam || 86||

वायुभक्षो निराहारो देवीदर्शनलालसः ।एवं सञ्चरतस्तस्य दुश्चरं परमं तपः ॥ ८७॥

vāyubhakṣo nirāhāro devīdarśanalālasaḥ |evaṃ sañcaratastasya duścaraṃ paramaṃ tapaḥ || 87||

जगाम सुमहान्कालो देवी प्रीता बभूव ह ।अत्रोपहारं वक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुरेश्वरि ॥ ८८॥

jagāma sumahānkālo devī prītā babhūva ha |atropahāraṃ vakṣyāmi tacchṛṇuṣva sureśvari || 88||

सा च देवी प्रतुष्येत पशुं दृष्ट्वा वार्ध्रीणसम् ।पशुरपि परां मुक्तिं लभते नात्र संशयः ॥ ८९॥

sā ca devī pratuṣyeta paśuṃ dṛṣṭvā vārdhrīṇasam |paśurapi parāṃ muktiṃ labhate nātra saṃśayaḥ || 89||

वैष्णवोऽपि नरस्तत्र ब्राह्मणः क्षत्रियोऽथवा ।वैश्यो वापि प्रकुर्वीत होमं पशुपुरःसरम् ॥ ९०॥

vaiṣṇavo'pi narastatra brāhmaṇaḥ kṣatriyo'thavā |vaiśyo vāpi prakurvīta homaṃ paśupuraḥsaram || 90||

वैष्णवो नैव भुञ्जीत व्रतधारी तथैव च ।मांसं वार्ध्रीणसस्यास्य न दोषस्तत्र विद्यते ॥ ९१॥

vaiṣṇavo naiva bhuñjīta vratadhārī tathaiva ca |māṃsaṃ vārdhrīṇasasyāsya na doṣastatra vidyate || 91||

अमांसभोजनः शम्भुस्तुष्यते नात्र संशयः ।देवी चापि सुरेशानि सदा प्रीतिकरा भवेत् ॥ ९२॥

amāṃsabhojanaḥ śambhustuṣyate nātra saṃśayaḥ |devī cāpi sureśāni sadā prītikarā bhavet || 92||

मोदकैर्मत्स्यमांसैश्च गणनाथं प्रपूजयेत् ।इत्येष पटलो गुह्यो पावनः प्रीतिवर्धनः ॥ ९३॥

modakairmatsyamāṃsaiśca gaṇanāthaṃ prapūjayet |ityeṣa paṭalo guhyo pāvanaḥ prītivardhanaḥ || 93||

तथा तपसि सक्तस्य प्रसन्नाभून्महेश्वरी ।देवी दुर्वाससा सार्धं मुनिभिश्च समाययौ ॥ ९४॥

tathā tapasi saktasya prasannābhūnmaheśvarī |devī durvāsasā sārdhaṃ munibhiśca samāyayau || 94||

दृष्ट्वा देवीं पुरस्तत्र शाण्डिल्यो दण्डवत्क्षितौ ।पपात पुनरुत्थाप्य देवी शाण्डिल्यमब्रवीत् ॥ ९५॥

dṛṣṭvā devīṃ purastatra śāṇḍilyo daṇḍavatkṣitau |papāta punarutthāpya devī śāṇḍilyamabravīt || 95||

श्रीशैलोपरि शाण्डिल्य मत्पार्श्वे तु चिरं वस ।मद्दर्शनाच्च यत्पुण्यं तद्भवद्दर्शनादपि ॥ ९६॥

śrīśailopari śāṇḍilya matpārśve tu ciraṃ vasa |maddarśanācca yatpuṇyaṃ tadbhavaddarśanādapi || 96||

उत्तिष्ठ शीघ्रं पुत्र त्वं मत्पार्श्वे सन्निधिं कुरु ।दास्यामि वेदांस्तत्रैव साङ्गानपि च पुत्रक ॥ ९७॥

uttiṣṭha śīghraṃ putra tvaṃ matpārśve sannidhiṃ kuru |dāsyāmi vedāṃstatraiva sāṅgānapi ca putraka || 97||

त्रिसृणाश्चैव मोक्ष्यामि सत्यं जानीहि मानद ।इत्युक्त्वा तत्र शाण्डिल्यं देवदेवी महेश्वरी ॥ ९८॥

trisṛṇāścaiva mokṣyāmi satyaṃ jānīhi mānada |ityuktvā tatra śāṇḍilyaṃ devadevī maheśvarī || 98||

तत्रैवान्तर्हिता भूत्वा श्रीशैलोपरिसंस्थिता ।शाण्डिल्योऽपि ययौ तत्र यत्र देवी प्रतिष्ठिता ॥ ९९॥

tatraivāntarhitā bhūtvā śrīśailoparisaṃsthitā |śāṇḍilyo'pi yayau tatra yatra devī pratiṣṭhitā || 99||

गच्छतस्तस्य देवेशि शाण्डिल्यस्य महात्मनः ।अर्धाङ्गं तु सुवर्णस्य बभूव किल सुन्दरि ॥ १००॥

gacchatastasya deveśi śāṇḍilyasya mahātmanaḥ |ardhāṅgaṃ tu suvarṇasya babhūva kila sundari || 100||

अर्धाङ्गं तु सुवर्णस्य दृष्ट्वा हृष्टो भवन् मुनिः ।विस्मयं परमं प्राप्तो मनसैतदचिन्तयत् ॥ १०१॥

ardhāṅgaṃ tu suvarṇasya dṛṣṭvā hṛṣṭo bhavan muniḥ |vismayaṃ paramaṃ prāpto manasaitadacintayat || 101||

किं ममाङ्गं सुवर्णस्य फलं कस्यैष कर्मणः ।राष्ट्रस्य महिमा कोऽपि तथा तीर्थजलस्य च ॥ १०२॥

kiṃ mamāṅgaṃ suvarṇasya phalaṃ kasyaiṣa karmaṇaḥ |rāṣṭrasya mahimā ko'pi tathā tīrthajalasya ca || 102||

अथवा देवदेव्यास्तु शारदायाः प्रसादतः ।इत्थं चिन्तयतस्तस्य शाण्डिल्यस्य महामुनेः ॥ १०३॥

athavā devadevyāstu śāradāyāḥ prasādataḥ |itthaṃ cintayatastasya śāṇḍilyasya mahāmuneḥ || 103||

विस्मितस्य महादेवि पितरो दृष्टिमागताः ।दृष्ट्वा पितृगणांस्तत्र शाण्डिल्यः पुरतः स्थितान् ॥ १०४॥

vismitasya mahādevi pitaro dṛṣṭimāgatāḥ |dṛṣṭvā pitṛgaṇāṃstatra śāṇḍilyaḥ purataḥ sthitān || 104||

उवाच विस्मितः के वै भवन्तः पुरतः स्थिताः ।किमर्थमागता यूयं ब्रूतागमनकारणम् ॥ १०५॥

uvāca vismitaḥ ke vai bhavantaḥ purataḥ sthitāḥ |kimarthamāgatā yūyaṃ brūtāgamanakāraṇam || 105||

भवतां किङ्करश्चास्मि अविलम्बेन सत्तमाः ।ब्रूतागमनकृत्यं मे समुद्युक्तोऽस्मि तत्कृते ॥ १०६॥

bhavatāṃ kiṅkaraścāsmi avilambena sattamāḥ |brūtāgamanakṛtyaṃ me samudyukto'smi tatkṛte || 106||

पितर ऊचुः ।वयं ते पितरः पुत्र क्षीणाः स्मोऽथ चिरंसमाः ।वर्णसङ्करजाद्दोषाच्छुद्धवर्णोऽसि सांप्रतम् ॥ १०७॥

pitara ūcuḥ |vayaṃ te pitaraḥ putra kṣīṇāḥ smo'tha ciraṃsamāḥ |varṇasaṅkarajāddoṣācchuddhavarṇo'si sāṃpratam || 107||

अधुना पातुमिच्छामस्त्वत्त एव जलाञ्जलीन् ।दातुमर्हसि नः पुत्र सिन्धौ श्राद्धमनुत्तमम् ॥ १०८॥

adhunā pātumicchāmastvatta eva jalāñjalīn |dātumarhasi naḥ putra sindhau śrāddhamanuttamam || 108||

जलाञ्जलिमपीदानीमस्माकं तृप्तिकारणम् ।योऽर्हः सन्नैव पितॄणां ददाति जलतर्पणम् ॥ १०९॥

jalāñjalimapīdānīmasmākaṃ tṛptikāraṇam |yo'rhaḥ sannaiva pitṝṇāṃ dadāti jalatarpaṇam || 109||

श्राद्धं वापि मुनिश्रेष्ठ स दरिद्रः प्रजायते ।निरपत्यः कुलच्छेदकारकश्चैव पुत्रक ॥ ११०॥

śrāddhaṃ vāpi muniśreṣṭha sa daridraḥ prajāyate |nirapatyaḥ kulacchedakārakaścaiva putraka || 110||

तस्मादार्यैः सदा देयः पितृभ्यस्तु जलाञ्जलिः ।श्राद्धं मधुघृतैर्वापि फलैर्वा गुडपायसैः ॥ १११॥

tasmādāryaiḥ sadā deyaḥ pitṛbhyastu jalāñjaliḥ |śrāddhaṃ madhughṛtairvāpi phalairvā guḍapāyasaiḥ || 111||

तूष्णीं बभूवुर्देवेशि मुनिं प्रोच्य प्रहर्षिताः ।पितरस्ते तदा सर्वे शाण्डिल्यं प्राञ्जलिं स्थितम् ॥ ११२॥

tūṣṇīṃ babhūvurdeveśi muniṃ procya praharṣitāḥ |pitaraste tadā sarve śāṇḍilyaṃ prāñjaliṃ sthitam || 112||

भैरव उवाच ।श्रुत्वा तेषां वचः सौम्यं शाण्डिल्यश्चातिविस्मितः ।उवाच पितॄन्संस्तुत्य वाचा परमया मुदा ॥ ११३॥

bhairava uvāca |śrutvā teṣāṃ vacaḥ saumyaṃ śāṇḍilyaścātivismitaḥ |uvāca pitṝnsaṃstutya vācā paramayā mudā || 113||

अधुनैव पितृगणाः सिन्धौ दास्यामि वो जलम् ।वपनं तु करिष्यामि पितॄणां श्राद्धशुद्धये ॥ ११४॥

adhunaiva pitṛgaṇāḥ sindhau dāsyāmi vo jalam |vapanaṃ tu kariṣyāmi pitṝṇāṃ śrāddhaśuddhaye || 114||

कृत्वा हि वपनं तत्र श्राद्धं कुर्वन्ति ये नराः ।तृप्ताः स्युः पितरस्तेषां कर्तॄणां च महाफलम् ॥ ११५॥

kṛtvā hi vapanaṃ tatra śrāddhaṃ kurvanti ye narāḥ |tṛptāḥ syuḥ pitarasteṣāṃ kartṝṇāṃ ca mahāphalam || 115||

इत्येवमुक्त्वा पितृभ्यस्तान्सन्तोष्य महातपाः ।कृत्वा तु वपनं तत्र शाण्डिल्यो मुनिसत्तमः ॥ ११६॥

ityevamuktvā pitṛbhyastānsantoṣya mahātapāḥ |kṛtvā tu vapanaṃ tatra śāṇḍilyo munisattamaḥ || 116||

चकार विधिवच्छ्राद्धं पितृभ्यस्तृप्तिहेतवे ।शाण्डिल्यश्चैव देवेभ्यः पितृभ्यश्च ददौ जलम् ॥ ११७॥

cakāra vidhivacchrāddhaṃ pitṛbhyastṛptihetave |śāṇḍilyaścaiva devebhyaḥ pitṛbhyaśca dadau jalam || 117||

शाण्डिल्यहस्ताद्देवेशि महासिन्धुजलं तदा ।क्षौद्रमेव बभूवाशु पितॄणां तृप्तिकारणम् ॥ ११८॥

śāṇḍilyahastāddeveśi mahāsindhujalaṃ tadā |kṣaudrameva babhūvāśu pitṝṇāṃ tṛptikāraṇam || 118||

सिन्धोः स्रोतो महादेवि मुनिहस्तगतं यदा ।अर्धं क्षौद्रमयं जातं पितॄणां तृप्तिहेतवे ॥ ११९॥

sindhoḥ sroto mahādevi munihastagataṃ yadā |ardhaṃ kṣaudramayaṃ jātaṃ pitṝṇāṃ tṛptihetave || 119||

यदाप्रभृति शाण्डिल्यः पितॄन्सन्तृप्तवान् जलैः ।ततः सिन्धुप्रवाहस्य नामाभून्मधुमत्यपि ॥ १२०॥

yadāprabhṛti śāṇḍilyaḥ pitṝnsantṛptavān jalaiḥ |tataḥ sindhupravāhasya nāmābhūnmadhumatyapi || 120||

सुवर्णो जगदीशानि शाण्डिल्यो नाम वै मुनिः ।बभूव परमप्रीतः पितॄणां तृप्तिकारणम् ॥ १२१॥

suvarṇo jagadīśāni śāṇḍilyo nāma vai muniḥ |babhūva paramaprītaḥ pitṝṇāṃ tṛptikāraṇam || 121||

ततोऽग्रे मधुमत्याश्च सिन्धोः सङ्गम एव च ।स्नात्वा च वपनं कृत्वा श्राद्धं कृत्वा महेश्वरि ॥ १२२॥

tato'gre madhumatyāśca sindhoḥ saṅgama eva ca |snātvā ca vapanaṃ kṛtvā śrāddhaṃ kṛtvā maheśvari || 122||

साक्षाद्भूता महादेवी शाण्डिल्यमिदमब्रवीत् ।भ्राजमानतनुं त्वां ये वनेऽमुष्मिन्प्रतिष्ठितम् ॥ १२३॥

sākṣādbhūtā mahādevī śāṇḍilyamidamabravīt |bhrājamānatanuṃ tvāṃ ye vane'muṣminpratiṣṭhitam || 123||

मां चापि त्रिविधां चात्र ये पश्यन्ति नरोत्तमाः ।ते सिद्धाः कथिताः पुत्र पापमुक्ता न संशयः ॥ १२४॥

māṃ cāpi trividhāṃ cātra ye paśyanti narottamāḥ |te siddhāḥ kathitāḥ putra pāpamuktā na saṃśayaḥ || 124||

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः ।क्षेत्रं पीठेश्वराख्यं च दृष्ट्वा मुच्येत किल्बिषैः ॥ १२५॥

mahāpātakayukto vā yukto vāpyupapātakaiḥ |kṣetraṃ pīṭheśvarākhyaṃ ca dṛṣṭvā mucyeta kilbiṣaiḥ || 125||

इत्युक्त्वा तं मुनिं देवी तूष्णीमास महेश्वरि ।तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शारदावनमाश्रयेत् ॥ १२६॥

ityuktvā taṃ muniṃ devī tūṣṇīmāsa maheśvari |tasmātsarvaprayatnena śāradāvanamāśrayet || 126||

घोषं गत्वा च नुत्वा च घोषावासाञ्जनानपि ।उपोष्य रजनीमेकां षट्तिस्रो द्वादशैव वा ॥ १२७॥

ghoṣaṃ gatvā ca nutvā ca ghoṣāvāsāñjanānapi |upoṣya rajanīmekāṃ ṣaṭtisro dvādaśaiva vā || 127||

आह्वानार्चनपाद्यार्घ्यमधुपर्कैर्यथाक्रमम् ।संपूज्य भोजयित्वा च मङ्गलोच्चारपूर्वकम् ॥ १२८॥

āhvānārcanapādyārghyamadhuparkairyathākramam |saṃpūjya bhojayitvā ca maṅgaloccārapūrvakam || 128||

सुवर्णाङ्गं ततो गत्वा तेजनीसिन्धुसङ्गमे ।वपनं विधिवत्कृत्वा श्राद्धं चैव यथाविधि ॥ १२९॥

suvarṇāṅgaṃ tato gatvā tejanīsindhusaṅgame |vapanaṃ vidhivatkṛtvā śrāddhaṃ caiva yathāvidhi || 129||

शाण्डिल्यमधुमत्योश्च सङ्गमे लोकविश्रुते ।षष्टिस्तीर्थसहस्राणि षष्टिस्तीर्थशतानि च ॥ १३०॥

śāṇḍilyamadhumatyośca saṅgame lokaviśrute |ṣaṣṭistīrthasahasrāṇi ṣaṣṭistīrthaśatāni ca || 130||

कुर्वन्ति संनिधानं च मासि भाद्रपदे सदा ।शुक्लपक्षे चतुर्थ्यां च तथान्यासु च सर्वदा ॥ १३१॥

kurvanti saṃnidhānaṃ ca māsi bhādrapade sadā |śuklapakṣe caturthyāṃ ca tathānyāsu ca sarvadā || 131||

चतुर्दश्यां च शुक्लायां त्वत्प्रसादान्महेश्वरि ।गोस्तम्भनमथाभ्यर्च्य प्रविशेन्मुनिकाननम् ॥ १३२॥

caturdaśyāṃ ca śuklāyāṃ tvatprasādānmaheśvari |gostambhanamathābhyarcya praviśenmunikānanam || 132||

मुनिं दृष्ट्वा ततो देवि शारदां त्रिविधात्मिकाम् ।संपूज्य परया भक्त्या धूपैः कुसुमचन्दनैः ॥ १३३॥

muniṃ dṛṣṭvā tato devi śāradāṃ trividhātmikām |saṃpūjya parayā bhaktyā dhūpaiḥ kusumacandanaiḥ || 133||

क्षीरखण्डाज्यधूपैश्च दीपैः कर्पूरवर्तिकैः ।नैवेद्यैर्घृतपक्वैश्च बलिदानैरनेकशः ॥ १३४॥

kṣīrakhaṇḍājyadhūpaiśca dīpaiḥ karpūravartikaiḥ |naivedyairghṛtapakvaiśca balidānairanekaśaḥ || 134||

पूजयेद्विधिना देवीं वस्त्रालङ्कारभूषणैः ।कुमारीः पूजयेच्चापि तथा ब्राह्मणपूजनैः ॥ १३५॥

pūjayedvidhinā devīṃ vastrālaṅkārabhūṣaṇaiḥ |kumārīḥ pūjayeccāpi tathā brāhmaṇapūjanaiḥ || 135||

गोदानैरश्वदानैश्च कन्थावस्त्रान्नभूषणैः ।अक्षयं फलमाप्नोति सत्यं सत्यं वरानने ॥ १३६॥

godānairaśvadānaiśca kanthāvastrānnabhūṣaṇaiḥ |akṣayaṃ phalamāpnoti satyaṃ satyaṃ varānane || 136||

अपुत्रिणः पुत्रान्योग्यान्निर्धनाश्च धनं बहु ।मूर्खश्च शोभनां विद्यां रोगिणः स्वास्थ्यमाप्नुयुः ॥ १३७॥

aputriṇaḥ putrānyogyānnirdhanāśca dhanaṃ bahu |mūrkhaśca śobhanāṃ vidyāṃ rogiṇaḥ svāsthyamāpnuyuḥ || 137||

स्वर्गं च नरकाद्भीतास्तथा मोक्षं मुमुक्षवः ।शारदां गन्तुकामस्य गृहात्प्रभृति सुन्दरि ॥ १३८॥

svargaṃ ca narakādbhītāstathā mokṣaṃ mumukṣavaḥ |śāradāṃ gantukāmasya gṛhātprabhṛti sundari || 138||

पदानि क्रममाणस्य यावन्तो भूमिरेणवः ।पदे पदेऽश्वमेधस्य फलमाप्नोति मानवः ॥ १३९॥

padāni kramamāṇasya yāvanto bhūmireṇavaḥ |pade pade'śvamedhasya phalamāpnoti mānavaḥ || 139||

उपोष्य रजनीमेकां तिस्रः षड्द्वादशैव वा ।आह्वानार्चनपाद्यार्घ्यमधुपर्कैर्यथाक्रमम् ॥ १४०॥

upoṣya rajanīmekāṃ tisraḥ ṣaḍdvādaśaiva vā |āhvānārcanapādyārghyamadhuparkairyathākramam || 140||

नृत्तगीतैस्तथा वाद्यैर्भोगैर्दानैस्तथा गृहैः ।हस्त्यश्वरथयानैश्च वासोभिः शयनैस्तथा ॥ १४१॥

nṛttagītaistathā vādyairbhogairdānaistathā gṛhaiḥ |hastyaśvarathayānaiśca vāsobhiḥ śayanaistathā || 141||

शारदाक्षेत्रमाहात्म्यं नालं वक्तुं चतुर्मुखः ।शेषो नालं फलं वक्तुं प्रभावं चापि सुन्दरि ॥ १४२॥

śāradākṣetramāhātmyaṃ nālaṃ vaktuṃ caturmukhaḥ |śeṣo nālaṃ phalaṃ vaktuṃ prabhāvaṃ cāpi sundari || 142||

इति तत्कथितं तुभ्यं यत्पृष्टोऽहमिति त्वया ।अधुना देवदेवेशि किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ १४३॥

iti tatkathitaṃ tubhyaṃ yatpṛṣṭo'hamiti tvayā |adhunā devadeveśi kimanyacchrotumicchasi || 143||

इत्येष पटलो गुह्यो महापातकहा कलौ ।श्रुत्वा पठित्वा मुच्येत कोटिजन्मभवादघात् ॥ १४४॥

ityeṣa paṭalo guhyo mahāpātakahā kalau |śrutvā paṭhitvā mucyeta koṭijanmabhavādaghāt || 144||

इति श्रीभृङ्गीशसंहितायामुत्तरविषयोपजाततीर्थसङ्ग्रहेशारदामाहात्म्यं समाप्तम् ॥षन्कर प्रोचेस्सेद्।

iti śrībhṛṅgīśasaṃhitāyāmuttaraviṣayopajātatīrthasaṅgraheśāradāmāhātmyaṃ samāptam ||ṣankara processed|