भक्तामरस्तोत्रम् अथवा श्रीआदिनाथस्तोत्रम् Bhaktamara Or Shriadithatha Shtotram

भक्तामरप्रणतमौलिमणिप्रभाणामुद्योतकं दलितपापतमोवितानम् ।सम्यक् प्रणम्य जिन पादयुगं युगादावालंबनं भवजले पततां जनानाम् ॥ १॥

bhaktāmarapraṇatamaulimaṇiprabhāṇāmudyotakaṃ dalitapāpatamovitānam |samyak praṇamya jina pādayugaṃ yugādāvālaṃbanaṃ bhavajale patatāṃ janānām || 1||

यः संस्तुतः सकलवाङ्मय तत्त्वबोधादुद्।ह्भूत बुद्धिपटुभिः सुरलोकनाथैः ।स्तोत्रैर्जगत्त्रितय चित्तहरैरुदरैःस्तोष्ये किलाहमपि तं प्रथमं जिनेन्द्रम् ॥ २॥

yaḥ saṃstutaḥ sakalavāṅmaya tattvabodhādud|hbhūta buddhipaṭubhiḥ suralokanāthaiḥ |stotrairjagattritaya cittaharairudaraiḥstoṣye kilāhamapi taṃ prathamaṃ jinendram || 2||

बुद्ध्या विनाऽपि विबुधार्चित पादपीठस्तोतुं समुद्यत मतिर्विगतत्रपोऽहम् ।बालं विहाय जलसंस्थितमिन्दु बिम्बमन्यः क इच्छति जनः सहसा ग्रहीतुम् ॥ ३॥

buddhyā vinā'pi vibudhārcita pādapīṭhastotuṃ samudyata matirvigatatrapo'ham |bālaṃ vihāya jalasaṃsthitamindu bimbamanyaḥ ka icchati janaḥ sahasā grahītum || 3||

वक्तुं गुणान् गुणसमुद्र शशाङ्क्कान्तान्कस्ते क्षमः सुरगुरुप्रतिमोऽपि बुद्ध्या ।कल्पान्तकाल्पवनोद्धतनक्रचक्रंको वा तरीतुमलमम्बुनिधिं भुजाभ्याम् ॥ ४॥

vaktuṃ guṇān guṇasamudra śaśāṅkkāntānkaste kṣamaḥ suragurupratimo'pi buddhyā |kalpāntakālpavanoddhatanakracakraṃko vā tarītumalamambunidhiṃ bhujābhyām || 4||

सोऽहं तथापि तव भक्ति वशान्मुनीशकर्तुं स्तवं विगतशक्तिरपि प्रवृत्तः ।प्रीत्यऽऽत्मवीर्यमविचार्य मृगो मृगेन्द्रंनाभ्येति किं निजशिशोः परिपालनार्थम् ॥ ५॥

so'haṃ tathāpi tava bhakti vaśānmunīśakartuṃ stavaṃ vigataśaktirapi pravṛttaḥ |prītya''tmavīryamavicārya mṛgo mṛgendraṃnābhyeti kiṃ nijaśiśoḥ paripālanārtham || 5||

अल्पश्रुतं श्रुतवतां परिहासधाम्त्वद्।ह्भक्तिरेव मुखरीकुरुते बलान्माम् ।यत्कोकिलः किल मधौ मधुरं विरौतितच्चाम्रचारुकलिकानिकरैकहेतु ॥ ६॥ (तच्चारुचूतकलिका)

alpaśrutaṃ śrutavatāṃ parihāsadhāmtvad|hbhaktireva mukharīkurute balānmām |yatkokilaḥ kila madhau madhuraṃ virautitaccāmracārukalikānikaraikahetu || 6|| (taccārucūtakalikā)

त्वत्संस्तवेन भवसंततिसन्निबद्धंपापं क्षणात् क्षयमुपैति शरीर भाजाम् ।आक्रान्तलोकमलिनीलमशेषमाशुसूर्यांशुभिन्नमिव शार्वरमन्धकारम् ॥ ७॥

tvatsaṃstavena bhavasaṃtatisannibaddhaṃpāpaṃ kṣaṇāt kṣayamupaiti śarīra bhājām |ākrāntalokamalinīlamaśeṣamāśusūryāṃśubhinnamiva śārvaramandhakāram || 7||

मत्वेति नाथ्! तव् संस्तवनं मयेदमारभ्यते तनुधियापि तव प्रभावात् ।चेतो हरिष्यति सतां नलिनीदलेषुमुक्ताफलद्युतिमुपैति ननूदबिन्दुः ॥ ८॥

matveti nāth! tav saṃstavanaṃ mayedamārabhyate tanudhiyāpi tava prabhāvāt |ceto hariṣyati satāṃ nalinīdaleṣumuktāphaladyutimupaiti nanūdabinduḥ || 8||

आस्तां तव स्तवनमस्तसमस्तदोषंत्वत्संकथाऽपि जगतां दुरितानि हन्ति ।दूरे सहस्रकिरणः कुरुते प्रभैवपद्माकरेषु जलजानि विकाशभांजि ॥ ९॥

āstāṃ tava stavanamastasamastadoṣaṃtvatsaṃkathā'pi jagatāṃ duritāni hanti |dūre sahasrakiraṇaḥ kurute prabhaivapadmākareṣu jalajāni vikāśabhāṃji || 9||

नात्यद्भूतं भुवनभुषण भूतनाथभूतैर गुणैर्भुवि भवन्तमभिष्टुवन्तः ।तुल्या भवन्ति भवतो ननु तेन किं वाभूत्याश्रितं य इह नात्मसमं करोति ॥ १०॥

nātyadbhūtaṃ bhuvanabhuṣaṇa bhūtanāthabhūtaira guṇairbhuvi bhavantamabhiṣṭuvantaḥ |tulyā bhavanti bhavato nanu tena kiṃ vābhūtyāśritaṃ ya iha nātmasamaṃ karoti || 10||

दृष्टवा भवन्तमनिमेषविलोकनीयंनान्यत्र तोषमुपयाति जनस्य चक्षुः ।पीत्वा पयः शशिकरद्युति दुग्ध सिन्धोःक्षारं जलं जलनिधेरसितुं क इच्छेत् ॥ ११॥

dṛṣṭavā bhavantamanimeṣavilokanīyaṃnānyatra toṣamupayāti janasya cakṣuḥ |pītvā payaḥ śaśikaradyuti dugdha sindhoḥkṣāraṃ jalaṃ jalanidherasituṃ ka icchet || 11||

यैः शान्तरागरुचिभिः परमाणुभिस्तवंनिर्मापितस्त्रिभुवनैक ललामभूत ।तावन्त एव खलु तेऽप्यणवः पृथिव्यांयत्ते समानमपरं न हि रूपमस्ति ॥ १२॥

yaiḥ śāntarāgarucibhiḥ paramāṇubhistavaṃnirmāpitastribhuvanaika lalāmabhūta |tāvanta eva khalu te'pyaṇavaḥ pṛthivyāṃyatte samānamaparaṃ na hi rūpamasti || 12||

वक्त्रं क्व ते सुरनरोरगनेत्रहारिनिःशेषनिर्जितजगत् त्रितयोपमानम् ।बिम्बं कलङ्कमलिनं क्व निशाकरस्ययद्।ह्वासरे भवति पांडुपलाशकल्पम् ॥ १३॥

vaktraṃ kva te suranaroraganetrahāriniḥśeṣanirjitajagat tritayopamānam |bimbaṃ kalaṅkamalinaṃ kva niśākarasyayad|hvāsare bhavati pāṃḍupalāśakalpam || 13||

सम्पूर्णमण्ङलशशाङ्ककलाकलाप्शुभ्रा गुणास्त्रिभुवनं तव लंघयन्ति ।ये संश्रितास्त्रिजगदीश्वर नाथमेकंकस्तान्निवारयति संचरतो यथेष्टम् ॥ १४॥

sampūrṇamaṇṅalaśaśāṅkakalākalāpśubhrā guṇāstribhuvanaṃ tava laṃghayanti |ye saṃśritāstrijagadīśvara nāthamekaṃkastānnivārayati saṃcarato yatheṣṭam || 14||

चित्रं किमत्र यदि ते त्रिदशांगनाभिर्नीतं मनागपि मनो न विकारमार्गम् ।कल्पान्तकालमरुता चलिताचलेनकिं मन्दराद्रिशिखिरं चलितं कदाचित् ॥ १५॥

citraṃ kimatra yadi te tridaśāṃganābhirnītaṃ manāgapi mano na vikāramārgam |kalpāntakālamarutā calitācalenakiṃ mandarādriśikhiraṃ calitaṃ kadācit || 15||

निर्धूमवर्तिपवर्जिततैलपूरःकृत्स्नं जगत्त्रयमिदं प्रकटीकरोषि ।गम्यो न जातु मरुतां चलिताचलानांदीपोऽपरस्त्वमसि नाथ् जगत्प्रकाशः ॥ १६॥

nirdhūmavartipavarjitatailapūraḥkṛtsnaṃ jagattrayamidaṃ prakaṭīkaroṣi |gamyo na jātu marutāṃ calitācalānāṃdīpo'parastvamasi nāth jagatprakāśaḥ || 16||

नास्तं कादाचिदुपयासि न राहुगम्यःस्पष्टीकरोषि सहसा युगपज्जगन्ति ।नाम्भोधरोदरनिरुद्धमहाप्रभावःसूर्यातिशायिमहिमासि मुनीन्द्र! लोके ॥ १७॥

nāstaṃ kādācidupayāsi na rāhugamyaḥspaṣṭīkaroṣi sahasā yugapajjaganti |nāmbhodharodaraniruddhamahāprabhāvaḥsūryātiśāyimahimāsi munīndra! loke || 17||

नित्योदयं दलितमोहमहान्धकारंगम्यं न राहुवदनस्य न वारिदानाम् ।विभ्राजते तव मुखाब्जमनल्प कान्तिविद्योतयज्जगदपूर्वशशाङ्कबिम्बम् ॥ १८॥

nityodayaṃ dalitamohamahāndhakāraṃgamyaṃ na rāhuvadanasya na vāridānām |vibhrājate tava mukhābjamanalpa kāntividyotayajjagadapūrvaśaśāṅkabimbam || 18||

किं शर्वरीषु शशिनाऽह्नि विवस्वता वायुष्मन्मुखेन्दुदलितेषु तमस्सु नाथ ।निष्मन्न शालिवनशालिनि जीव लोकेकार्यं कियज्जलधरैर्जलभार नम्रैः ॥ १९॥

kiṃ śarvarīṣu śaśinā'hni vivasvatā vāyuṣmanmukhendudaliteṣu tamassu nātha |niṣmanna śālivanaśālini jīva lokekāryaṃ kiyajjaladharairjalabhāra namraiḥ || 19||

ज्ञानं यथा त्वयि विभाति कृतावकाशंनैवं तथा हरिहरादिषु नायकेषु ।तेजः स्फुरन्मणिषु याति यथा महत्वंनैवं तु काचशकले किरणाकुलेऽपि ॥ २०॥

jñānaṃ yathā tvayi vibhāti kṛtāvakāśaṃnaivaṃ tathā hariharādiṣu nāyakeṣu |tejaḥ sphuranmaṇiṣu yāti yathā mahatvaṃnaivaṃ tu kācaśakale kiraṇākule'pi || 20||

मन्ये वरं हरिहरादय एव दृष्टादृष्टेषु येषु हृदयं त्वयि तोषमेति ।किं वीक्षितेन भवता भुवि येन नान्यःकश्चिन्मनो हरति नाथ! भवान्तरेऽपि ॥ २१॥

manye varaṃ hariharādaya eva dṛṣṭādṛṣṭeṣu yeṣu hṛdayaṃ tvayi toṣameti |kiṃ vīkṣitena bhavatā bhuvi yena nānyaḥkaścinmano harati nātha! bhavāntare'pi || 21||

स्त्रीणां शतानि शतशो जनयन्ति पुत्रान्नान्या सुतं त्वदुपमं जननी प्रसूता ।सर्वा दिशो दधति भानि सहस्ररश्मिंप्राच्येव दिग् जनयति स्फुरदंशुजालम् ॥ २२॥

strīṇāṃ śatāni śataśo janayanti putrānnānyā sutaṃ tvadupamaṃ jananī prasūtā |sarvā diśo dadhati bhāni sahasraraśmiṃprācyeva dig janayati sphuradaṃśujālam || 22||

त्वामामनन्ति मुनयः परमं पुमांसमादित्यवर्णममलं तमसः परस्तात् ।त्वामेव सम्यगुपलभ्य जयंति मृत्युंनान्यः शिवः शिवपदस्य मुनीन्द्र! पन्थाः ॥ २३॥

tvāmāmananti munayaḥ paramaṃ pumāṃsamādityavarṇamamalaṃ tamasaḥ parastāt |tvāmeva samyagupalabhya jayaṃti mṛtyuṃnānyaḥ śivaḥ śivapadasya munīndra! panthāḥ || 23||

त्वामव्ययं विभुमचिन्त्यमसंख्यमाद्यंब्रह्माणमीश्वरमनन्तमनंगकेतुम् ।योगीश्वरं विदितयोगमनेकमेकंज्ञानस्वरूपममलं प्रवदन्ति सन्तः ॥ २४॥

tvāmavyayaṃ vibhumacintyamasaṃkhyamādyaṃbrahmāṇamīśvaramanantamanaṃgaketum |yogīśvaraṃ viditayogamanekamekaṃjñānasvarūpamamalaṃ pravadanti santaḥ || 24||

बुद्धस्त्वमेव विबुधार्चित बुद्धि बोधात्त्वं शंकरोऽसि भुवनत्रय शंकरत्वात् ।धाताऽसि धीर ! शिवमार्गविधेर्विधानात्व्यक्तं त्वमेव भगवन्! पुरुषोत्तमोऽसि ॥ २५॥

buddhastvameva vibudhārcita buddhi bodhāttvaṃ śaṃkaro'si bhuvanatraya śaṃkaratvāt |dhātā'si dhīra ! śivamārgavidhervidhānātvyaktaṃ tvameva bhagavan! puruṣottamo'si || 25||

तुभ्यं नमस्त्रिभुवनार्तिहराय नाथतुभ्यं नमः क्षितितलामलभूषणाय ।तुभ्यं नमस्त्रिजगतः परमेश्वरायतुभ्यं नमो जिन ! भवोदधि शोषणाय ॥ २६॥

tubhyaṃ namastribhuvanārtiharāya nāthatubhyaṃ namaḥ kṣititalāmalabhūṣaṇāya |tubhyaṃ namastrijagataḥ parameśvarāyatubhyaṃ namo jina ! bhavodadhi śoṣaṇāya || 26||

को विस्मयोऽत्र यदि नाम गुणैरशेषैस्त्वं संश्रितो निरवकाशतया मुनीश! ।दोषैरूपात्त विविधाश्रय जातगर्वैःस्वप्नान्तरेऽपि न कदाचिदपीक्षितोऽसि ॥ २७॥

ko vismayo'tra yadi nāma guṇairaśeṣaistvaṃ saṃśrito niravakāśatayā munīśa! |doṣairūpātta vividhāśraya jātagarvaiḥsvapnāntare'pi na kadācidapīkṣito'si || 27||

उच्चैरशोकतरुसंश्रितमुन्मयूखमाभाति रूपममलं भवतो नितान्तम् ।स्पष्टोल्लसत्किरणमस्ततमोवितानंबिम्बं रवेरिव पयोधर पार्श्ववर्ति ॥ २८॥

uccairaśokatarusaṃśritamunmayūkhamābhāti rūpamamalaṃ bhavato nitāntam |spaṣṭollasatkiraṇamastatamovitānaṃbimbaṃ raveriva payodhara pārśvavarti || 28||

सिंहासने मणिमयूखशिखाविचित्रेविभ्राजते तव वपुः कनकावदातम् ।बिम्बं वियद्विलसदंशुलतावितानंतुंगोदयाद्रिशिरसीव सहस्ररश्मेः ॥ २९॥

siṃhāsane maṇimayūkhaśikhāvicitrevibhrājate tava vapuḥ kanakāvadātam |bimbaṃ viyadvilasadaṃśulatāvitānaṃtuṃgodayādriśirasīva sahasraraśmeḥ || 29||

कुन्दावदातचलचामरचारुशोभंविभ्राजते तव वपुः कलधौतकान्तम् ।उद्यच्छशांकशुचिनिर्झरवारिधारमुच्चैस्तटं सुर गिरेरिव शातकौम्भम् ॥ ३०॥

kundāvadātacalacāmaracāruśobhaṃvibhrājate tava vapuḥ kaladhautakāntam |udyacchaśāṃkaśucinirjharavāridhāramuccaistaṭaṃ sura gireriva śātakaumbham || 30||

छत्रत्रयं तव विभाति शशांककान्तमुच्चैः स्थितं स्थगित भानुकरप्रतापम् ।मुक्ताफलप्रकरजालविवृद्धशोभंप्रख्यापयत्त्रिजगतः परमेश्वरत्वम् ॥ ३१॥

chatratrayaṃ tava vibhāti śaśāṃkakāntamuccaiḥ sthitaṃ sthagita bhānukarapratāpam |muktāphalaprakarajālavivṛddhaśobhaṃprakhyāpayattrijagataḥ parameśvaratvam || 31||

गम्भीरतारवपूरितदिग्विभागस्त्रैलोक्यलोकशुभसंगम भूतिदक्षः ।सद्धर्मराजजयघोषणघोषकः सन्खे दुन्दुभिर्ध्वनति ते यशसः प्रवादी ॥ ३२॥

gambhīratāravapūritadigvibhāgastrailokyalokaśubhasaṃgama bhūtidakṣaḥ |saddharmarājajayaghoṣaṇaghoṣakaḥ sankhe dundubhirdhvanati te yaśasaḥ pravādī || 32||

मन्दारसुन्दरनमेरूसुपारिजातसन्तानकादिकुसुमोत्करवृष्टिरुद्धा ।गन्धोदबिन्दुशुभमन्दमरुत्प्रपातादिव्या दिवः पतित ते वचसां ततिर्वा ॥ ३३॥

mandārasundaranamerūsupārijātasantānakādikusumotkaravṛṣṭiruddhā |gandhodabinduśubhamandamarutprapātādivyā divaḥ patita te vacasāṃ tatirvā || 33||

शुम्भत्प्रभावलयभूरिविभा विभोस्तेलोकत्रये द्युतिमतां द्युतिमाक्षिपन्ती ।प्रोद्यद्दिवाकरनिरन्तर भूरिसंख्यादीप्त्या जयत्यपि निशामपि सोमसौम्याम् ॥ ३४॥

śumbhatprabhāvalayabhūrivibhā vibhostelokatraye dyutimatāṃ dyutimākṣipantī |prodyaddivākaranirantara bhūrisaṃkhyādīptyā jayatyapi niśāmapi somasaumyām || 34||

स्वर्गापवर्गगममार्गविमार्गणेष्टःसद्धर्मतत्वकथनैकपटुस्त्रिलोक्याः ।दिव्यध्वनिर्भवति ते विशदार्थसत्वभाषास्वभावपरिणामगुणैः प्रयोज्यः ॥ ३५॥

svargāpavargagamamārgavimārgaṇeṣṭaḥsaddharmatatvakathanaikapaṭustrilokyāḥ |divyadhvanirbhavati te viśadārthasatvabhāṣāsvabhāvapariṇāmaguṇaiḥ prayojyaḥ || 35||

उन्निद्रहेमनवपंकजपुंजकान्तीपर्युल्लसन्नखमयूखशिखाभिरामौ ।पादौ पदानि तव यत्र जिनेन्द्र ! धत्तःपद्मानि तत्र विबुधाः परिकल्पयन्ति ॥ ३६॥

unnidrahemanavapaṃkajapuṃjakāntīparyullasannakhamayūkhaśikhābhirāmau |pādau padāni tava yatra jinendra ! dhattaḥpadmāni tatra vibudhāḥ parikalpayanti || 36||

इत्थं यथा तव विभूतिरभूज्जिनेन्द्रधर्मोपदेशनविधौ न तथा परस्य ।यादृक् प्रभा दिनकृतः प्रहतान्धकारातादृक्कुतो ग्रहगणस्य विकाशिनोऽपि ॥ ३७॥

itthaṃ yathā tava vibhūtirabhūjjinendradharmopadeśanavidhau na tathā parasya |yādṛk prabhā dinakṛtaḥ prahatāndhakārātādṛkkuto grahagaṇasya vikāśino'pi || 37||

श्च्योतन्मदाविलविलोलकपोलमूलमत्तभ्रमद्भ्रमरनादविवृद्धकोपम् ।ऐरावताभमिभमुद्धतमापतन्तंदृष्ट्।ह्वा भयं भवति नो भवदाश्रितानाम् ॥ ३८॥

ścyotanmadāvilavilolakapolamūlamattabhramadbhramaranādavivṛddhakopam |airāvatābhamibhamuddhatamāpatantaṃdṛṣṭ|hvā bhayaṃ bhavati no bhavadāśritānām || 38||

भिन्नेभकुम्भगलदुज्जवलशोणिताक्तमुक्ताफल प्रकरभूषित भुमिभागः ।बद्धक्रमः क्रमगतं हरिणाधिपोऽपिनाक्रामति क्रमयुगाचलसंश्रितं ते ॥ ३९॥

bhinnebhakumbhagaladujjavalaśoṇitāktamuktāphala prakarabhūṣita bhumibhāgaḥ |baddhakramaḥ kramagataṃ hariṇādhipo'pinākrāmati kramayugācalasaṃśritaṃ te || 39||

कल्पांतकालपवनोद्धतवह्निकल्पंदावानलं ज्वलितमुज्जवलमुत्स्फुलिंगम् ।विश्वं जिघत्सुमिव सम्मुखमापतन्तंत्वन्नामकीर्तनजलं शमयत्यशेषम् ॥ ४०॥

kalpāṃtakālapavanoddhatavahnikalpaṃdāvānalaṃ jvalitamujjavalamutsphuliṃgam |viśvaṃ jighatsumiva sammukhamāpatantaṃtvannāmakīrtanajalaṃ śamayatyaśeṣam || 40||

रक्तेक्षणं समदकोकिलकण्ठनीलंक्रोधोद्धतं फणिनमुत्फणमापतन्तम् ।आक्रामति क्रमयुगेन निरस्तशंकस्त्वन्नाम नागदमनी हृदि यस्य पुंसः ॥ ४१॥

raktekṣaṇaṃ samadakokilakaṇṭhanīlaṃkrodhoddhataṃ phaṇinamutphaṇamāpatantam |ākrāmati kramayugena nirastaśaṃkastvannāma nāgadamanī hṛdi yasya puṃsaḥ || 41||

वल्गत्तुरंग गजगर्जितभीमनादमाजौ बलं बलवतामपि भूपतिनाम्! ।उद्यद्दिवाकर मयूखशिखापविद्धंत्वत्कीर्तनात् तम इवाशु भिदामुपैति ॥ ४२॥

valgatturaṃga gajagarjitabhīmanādamājau balaṃ balavatāmapi bhūpatinām! |udyaddivākara mayūkhaśikhāpaviddhaṃtvatkīrtanāt tama ivāśu bhidāmupaiti || 42||

कुन्ताग्रभिन्नगजशोणितवारिवाहवेगावतारतरणातुरयोधभीमे ।युद्धे जयं विजितदुर्जयजेयपक्षास्त्वत्पाद पंकजवनाश्रयिणो लभन्ते ॥ ४३॥

kuntāgrabhinnagajaśoṇitavārivāhavegāvatārataraṇāturayodhabhīme |yuddhe jayaṃ vijitadurjayajeyapakṣāstvatpāda paṃkajavanāśrayiṇo labhante || 43||

अम्भौनिधौ क्षुभितभीषणनक्रचक्रपाठीन पीठभयदोल्बणवाडवाग्नौ ।रंगत्तरंगशिखरस्थितयानपात्रास्त्रासं विहाय भवतःस्मरणाद् व्रजन्ति ॥ ४४॥

ambhaunidhau kṣubhitabhīṣaṇanakracakrapāṭhīna pīṭhabhayadolbaṇavāḍavāgnau |raṃgattaraṃgaśikharasthitayānapātrāstrāsaṃ vihāya bhavataḥsmaraṇād vrajanti || 44||

उद्।ह्भूतभीषणजलोदरभारभुग्नाःशोच्यां दशामुपगताश्च्युतजीविताशाः ।त्वत्पादपंकजरजोऽमृतदिग्धदेहामर्त्या भवन्ति मकरध्वजतुल्यरूपाः ॥ ४५॥

ud|hbhūtabhīṣaṇajalodarabhārabhugnāḥśocyāṃ daśāmupagatāścyutajīvitāśāḥ |tvatpādapaṃkajarajo'mṛtadigdhadehāmartyā bhavanti makaradhvajatulyarūpāḥ || 45||

आपादकण्ठमुरूशृंखलवेष्टितांगागाढं बृहन्निगडकोटिनिघृष्टजंघाः ।त्वन्नाममंत्रमनिशं मनुजाः स्मरन्तःसद्यः स्वयं विगतबन्धभया भवन्ति ॥ ४६॥

āpādakaṇṭhamurūśṛṃkhalaveṣṭitāṃgāgāḍhaṃ bṛhannigaḍakoṭinighṛṣṭajaṃghāḥ |tvannāmamaṃtramaniśaṃ manujāḥ smarantaḥsadyaḥ svayaṃ vigatabandhabhayā bhavanti || 46||

मत्तद्विपेन्द्रमृगराजदवानलाहिसंग्रामवारिधिमहोदरबन्धनोत्थम् ।तस्याशु नाशमुपयाति भयं भियेवयस्तावकं स्तवमिमं मतिमानधीते ॥ ४७॥

mattadvipendramṛgarājadavānalāhisaṃgrāmavāridhimahodarabandhanottham |tasyāśu nāśamupayāti bhayaṃ bhiyevayastāvakaṃ stavamimaṃ matimānadhīte || 47||

स्तोत्रस्त्रजं तव जिनेन्द्र ! गुणैर्निबद्धांभक्त्या मया विविधवर्णविचित्रपुष्पाम् ।धत्ते जनो य इह कंठगतामजस्रंतं मानतुंगमवशा समुपैति लक्ष्मीः ॥ ४८॥

stotrastrajaṃ tava jinendra ! guṇairnibaddhāṃbhaktyā mayā vividhavarṇavicitrapuṣpām |dhatte jano ya iha kaṃṭhagatāmajasraṃtaṃ mānatuṃgamavaśā samupaiti lakṣmīḥ || 48||

इति श्रीमन्मानतुङ्गविरचितं भक्तामरस्तोत्रं अथवाश्रीआदिनाथस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।

iti śrīmanmānatuṅgaviracitaṃ bhaktāmarastotraṃ athavāśrīādināthastotraṃ sampūrṇam |