कृष्णार्तिक्यम् Shri Krishna Artikyam

मुचुकुन्देन यवनमिव दह गुरुणा मोहंस्पर्शमणिर्न सुवर्णं कुरुते किमु लोहंपतितोऽजामिल इव गजपतिरिव विकलोऽहंप्रभुरसि वेत्सि च दातुं वरसुखसन्दोहंजय भगवन् चक्रगदाशङ्खाम्बुजपाणेकुरु मयि दृष्टिं सकृपामसति(१) यथा बाणे । ध्रुव०॥ १॥

mucukundena yavanamiva daha guruṇā mohaṃsparśamaṇirna suvarṇaṃ kurute kimu lohaṃpatito'jāmila iva gajapatiriva vikalo'haṃprabhurasi vetsi ca dātuṃ varasukhasandohaṃjaya bhagavan cakragadāśaṅkhāmbujapāṇekuru mayi dṛṣṭiṃ sakṛpāmasati(1) yathā bāṇe | dhruva0|| 1||

अघमिव मामपि दुरितात्कुरुषे यदि मुक्तंभवतो (२)नवतोयदमदहरकान्ते युक्तंपालय न मे प्रणश्यति भक्त इति यदुक्तंस्मर तस्कलुषनगभिदुर विदुरगृहे भुक्तम् । जय भगवन् ॥ २॥

aghamiva māmapi duritātkuruṣe yadi muktaṃbhavato (2)navatoyadamadaharakānte yuktaṃpālaya na me praṇaśyati bhakta iti yaduktaṃsmara taskaluṣanagabhidura viduragṛhe bhuktam | jaya bhagavan || 2||

मायामूढेऽत्र जने दृष्ट्वालं दोषंमातुर्न मनस्तोके दृष्टं कृतरोषंब्रह्मण्योऽसि विधेहि त्वं ब्राह्मणपोषंवितर मयूरे भक्ते करुणाघन तोषम् । जय भगवन् ॥ ३॥

māyāmūḍhe'tra jane dṛṣṭvālaṃ doṣaṃmāturna manastoke dṛṣṭaṃ kṛtaroṣaṃbrahmaṇyo'si vidhehi tvaṃ brāhmaṇapoṣaṃvitara mayūre bhakte karuṇāghana toṣam | jaya bhagavan || 3||

इति श्रीरामनन्दनमयूरेश्वरकृतं श्रीकृष्णार्तिक्यं सम्पूर्णम् ।१। दुर्जने राक्षसे इत्यर्थः ।२। नवस्य तोयदस्य मदं हरतीति तादृशी कान्तिर्यस्य तत्सम्बुद्धौ ।

iti śrīrāmanandanamayūreśvarakṛtaṃ śrīkṛṣṇārtikyaṃ sampūrṇam | 1| durjane rākṣase ityarthaḥ | 2| navasya toyadasya madaṃ haratīti tādṛśī kāntiryasya tatsambuddhau |