वेङ्कटनाथगुरुस्तोत्रम् Shrimad Venkatanatha Gurustotram

॥ श्रीरस्तु ॥श्रीमते हयग्रीवाय नमः ।अस्मद्गुरुपरम्पराभ्यो नमः ।श्रीकाञ्ची प्रतिवादिभयङ्करं जगदाचार्यसिंहासनाधीशश्रीमदण्णङ्गराचार्यकृतिषु श्रीमद्वेङ्कटनाथगुरुस्तोत्रम् ।श्रीमान्वेङ्कटनाथार्य इति पद्याक्षरक्रमात् ।श्रीमद्वेङ्कटनाथार्यस्तोत्रं वच्मि सतां मुदे ॥श्रीमद्वेङ्कटनाथदेशिकमणिश्शेषाद्रिभूषामणेर्घण्टांशः कुशिकात्मजान्वयसुधासिन्धोस्सुधादीधितिः ।श्रीरामानुजसूरिवर्यकरुणासम्प्राप्तविद्योत्करोऽनन्तार्याह्वयसोमसुत्सुतमणिर्मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १॥

|| śrīrastu ||śrīmate hayagrīvāya namaḥ |asmadguruparamparābhyo namaḥ |śrīkāñcī prativādibhayaṅkaraṃ jagadācāryasiṃhāsanādhīśaśrīmadaṇṇaṅgarācāryakṛtiṣu śrīmadveṅkaṭanāthagurustotram |śrīmānveṅkaṭanāthārya iti padyākṣarakramāt |śrīmadveṅkaṭanāthāryastotraṃ vacmi satāṃ mude ||śrīmadveṅkaṭanāthadeśikamaṇiśśeṣādribhūṣāmaṇerghaṇṭāṃśaḥ kuśikātmajānvayasudhāsindhossudhādīdhitiḥ |śrīrāmānujasūrivaryakaruṇāsamprāptavidyotkaro'nantāryāhvayasomasutsutamaṇirme sannidhattāṃ hṛdi || 1||

मानातीतमहागुणौघजलधिः मायीभकण्ठीरवःमातङ्गाचलमौलिमण्डनमणेः मान्यो महादेशिकः ।मग्नान् संसृतिसागरे मितमतीन् मादृग्जनान् रक्षितुंमर्त्याकारमुपेयिवान् गुरुवरो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २॥

mānātītamahāguṇaughajaladhiḥ māyībhakaṇṭhīravaḥmātaṅgācalamaulimaṇḍanamaṇeḥ mānyo mahādeśikaḥ |magnān saṃsṛtisāgare mitamatīn mādṛgjanān rakṣituṃmartyākāramupeyivān guruvaro me sannidhattāṃ hṛdi || 2||

वेतण्डाचलमण्डनस्य वरदस्याङ्घ्री सदा संश्रयन्तस्यैवाद्भुतमाभिरूप्यमनिशं चित्तेऽनुभूय स्वयम् ।वैकुण्ठेऽपि न मेऽभिलाष इति यः प्रोचे महादेशिकःसोऽयं पण्डितमण्डलीपरिबृढो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ३॥

vetaṇḍācalamaṇḍanasya varadasyāṅghrī sadā saṃśrayantasyaivādbhutamābhirūpyamaniśaṃ citte'nubhūya svayam |vaikuṇṭhe'pi na me'bhilāṣa iti yaḥ proce mahādeśikaḥso'yaṃ paṇḍitamaṇḍalīparibṛḍho me sannidhattāṃ hṛdi || 3||

कल्पन्ते किल यस्य देशिकमणेः श्रीसूक्तिरत्नोत्कराःसर्वेषामपि देहिनां भवभयोद्विग्नात्मनां मुक्तये ।सोऽयं वेदशिरोगुरुर्यतिपतेस्सिद्धान्तमत्यद्भुतंभूयोभिः कृतिसञ्चयैर्विशदयन् मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ४॥

kalpante kila yasya deśikamaṇeḥ śrīsūktiratnotkarāḥsarveṣāmapi dehināṃ bhavabhayodvignātmanāṃ muktaye |so'yaṃ vedaśirogururyatipatessiddhāntamatyadbhutaṃbhūyobhiḥ kṛtisañcayairviśadayan me sannidhattāṃ hṛdi || 4||

टङ्काद्यैर्बहुभिः पुराणगुरुभिः प्रागेव दृष्टं ततःपश्चात् श्रीयुतनाथयामुनयतिक्ष्माभृन्मुखैर्वर्धितम् ।सिद्धान्तं गुरुराडसौ बहुतमैस्सद्ग्रन्थवृन्दैर्निजैःसंवृद्धं कलयन् कलिप्रमथनो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ५॥

ṭaṅkādyairbahubhiḥ purāṇagurubhiḥ prāgeva dṛṣṭaṃ tataḥpaścāt śrīyutanāthayāmunayatikṣmābhṛnmukhairvardhitam |siddhāntaṃ gururāḍasau bahutamaissadgranthavṛndairnijaiḥsaṃvṛddhaṃ kalayan kalipramathano me sannidhattāṃ hṛdi || 5||

नाहं बोद्धुमलं भवामि निगमान्तार्यस्य दिव्योक्तिषुप्राज्ञैकानुभवार्हमद्भुततमं दिव्यार्थसारं स्वयम् ।कारुण्येन सुदुर्वचेन भरितस्सोऽयं महादेशिकःसर्वार्थान् स्वयमेव साधु गमयन् मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ६॥

nāhaṃ boddhumalaṃ bhavāmi nigamāntāryasya divyoktiṣuprājñaikānubhavārhamadbhutatamaṃ divyārthasāraṃ svayam |kāruṇyena sudurvacena bharitasso'yaṃ mahādeśikaḥsarvārthān svayameva sādhu gamayan me sannidhattāṃ hṛdi || 6||

थासस्सेढकि लोपऋत्यकैको यण्कुत्सितेडस्सिधुट्झेर्झस्झोऽन्त इतीदृशानि सततं सूत्राणि सङ्क्रन्दताम् ।श्रेयः किञ्चन नोदियादिति धिया सूक्तीस्सुहृद्या अदात्यो वेदान्तमहागुरुस्स कृपया मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ७॥

thāsasseḍhaki lopaṛtyakaiko yaṇkutsiteḍassidhuṭjherjhasjho'nta itīdṛśāni satataṃ sūtrāṇi saṅkrandatām |śreyaḥ kiñcana nodiyāditi dhiyā sūktīssuhṛdyā adātyo vedāntamahāgurussa kṛpayā me sannidhattāṃ hṛdi || 7||

यः कारुण्यनिधिर्यमाह भगवान् वेदान्तसद्देशिकंयेनेदं भुवनं सनाथमभवत् यस्मै नतिः श्रेयसी ।यस्माद्दिव्यसुधोदयस्समभवत् यस्य प्रभावोऽद्भुतः,यस्मिन् सर्वगुणा बभुः स गुरुराण्मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ८॥

yaḥ kāruṇyanidhiryamāha bhagavān vedāntasaddeśikaṃyenedaṃ bhuvanaṃ sanāthamabhavat yasmai natiḥ śreyasī |yasmāddivyasudhodayassamabhavat yasya prabhāvo'dbhutaḥ,yasmin sarvaguṇā babhuḥ sa gururāṇme sannidhattāṃ hṛdi || 8||

कन्यामासि फणीन्द्रशैलशिखरालङ्कारतीर्थोडुनिप्रादुर्भूय भवाब्धिमग्नजनतासंरक्षणैकव्रती ।यः प्रोवाच शताधिकान् सुमधुरान् सारार्थरत्नाकरान्सद्ग्रन्थान् स गुरुर्गुणामृतनिधिर्मे सन्निधतां हृदि ॥ ९॥

kanyāmāsi phaṇīndraśailaśikharālaṅkāratīrthoḍuniprādurbhūya bhavābdhimagnajanatāsaṃrakṣaṇaikavratī |yaḥ provāca śatādhikān sumadhurān sārārtharatnākarānsadgranthān sa gururguṇāmṛtanidhirme sannidhatāṃ hṛdi || 9||

विश्वत्राणविचक्षणस्स भगवान् घण्टां स्वकीयां शुभांतोताद्र्याह्वयदिव्ययोषिदुदरे न्यस्यन् समा द्वादश ।प्रादुर्भाव्य यदात्मना विभवनाम्न्यब्दे नभस्ये निजेनक्षत्रे जगतीं ररक्ष स गुरुर्मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १०॥

viśvatrāṇavicakṣaṇassa bhagavān ghaṇṭāṃ svakīyāṃ śubhāṃtotādryāhvayadivyayoṣidudare nyasyan samā dvādaśa |prādurbhāvya yadātmanā vibhavanāmnyabde nabhasye nijenakṣatre jagatīṃ rarakṣa sa gururme sannidhattāṃ hṛdi || 10||

तातो मे भुवनप्रसिद्धमहिमा विद्यानिषद्यात्मकःयस्य श्रीनिगमान्तदेशिकमणेः श्रीसूक्तिरत्नावलीः ।आबाल्यान्मम कण्ठभूषणतया विन्यास्थत् अन्यादृशःसोऽयं देशिक आत्मनः करुणया मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ११॥

tāto me bhuvanaprasiddhamahimā vidyāniṣadyātmakaḥyasya śrīnigamāntadeśikamaṇeḥ śrīsūktiratnāvalīḥ |ābālyānmama kaṇṭhabhūṣaṇatayā vinyāsthat anyādṛśaḥso'yaṃ deśika ātmanaḥ karuṇayā me sannidhattāṃ hṛdi || 11||

किञ्चिज्ज्ञानमुपेयुषामपि सतां यस्य त्रयीशेखराचार्यस्याद्भुतसूक्तिवृन्दमनघं हृद्यं हि विद्योतते ।भक्तिं भूरितमां विरक्तिमनघां विज्ञानमुच्चावचंबिभ्राणस्स महागुरुर्गुणनिधिर्मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १२॥

kiñcijjñānamupeyuṣāmapi satāṃ yasya trayīśekharācāryasyādbhutasūktivṛndamanaghaṃ hṛdyaṃ hi vidyotate |bhaktiṃ bhūritamāṃ viraktimanaghāṃ vijñānamuccāvacaṃbibhrāṇassa mahāgururguṇanidhirme sannidhattāṃ hṛdi || 12||

कल्लोला इव सागरे गुरुवरे यस्मिन् सदा सूक्तयःप्रादुर्भावमनर्गलं जनिजुषां सौभाग्यभूम्ना दधुः ।सोऽयं सर्वकलाविहारनिलयः सर्वज्ञचूडामणिःसर्वानन्दनसद्गुणौघजलधिर्मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १३॥

kallolā iva sāgare guruvare yasmin sadā sūktayaḥprādurbhāvamanargalaṃ janijuṣāṃ saubhāgyabhūmnā dadhuḥ |so'yaṃ sarvakalāvihāranilayaḥ sarvajñacūḍāmaṇiḥsarvānandanasadguṇaughajaladhirme sannidhattāṃ hṛdi || 13||

के वा सन्ति महीतलेऽत्र विपुले वेदान्तसूरेर्गिरस्सर्वास्साधु विमृश्य तस्य हृदयं गाढं ग्रहीतुं क्षमाः ।सोऽयं देशिकसार्वभौम इह मामेकं कृपावैभवात्स्वीयान्तःकरणज्ञमाशु कलयन् मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १४॥

ke vā santi mahītale'tra vipule vedāntasūrergirassarvāssādhu vimṛśya tasya hṛdayaṃ gāḍhaṃ grahītuṃ kṣamāḥ |so'yaṃ deśikasārvabhauma iha māmekaṃ kṛpāvaibhavātsvīyāntaḥkaraṇajñamāśu kalayan me sannidhattāṃ hṛdi || 14||

सत्यं सत्यमहं ब्रवीमि भुवने नान्योऽवतीर्णो गुरुःचारित्रं परमं पवित्रमतुलास्सूक्तीश्च सन्दर्शयन् ।एकोऽयं श्रुतिमौलिदेशिकमणिः सर्वात्मना शोभनःसोऽयं सीमदरिद्रया करुणया मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १५॥

satyaṃ satyamahaṃ bravīmi bhuvane nānyo'vatīrṇo guruḥcāritraṃ paramaṃ pavitramatulāssūktīśca sandarśayan |eko'yaṃ śrutimaulideśikamaṇiḥ sarvātmanā śobhanaḥso'yaṃ sīmadaridrayā karuṇayā me sannidhattāṃ hṛdi || 15||

रीङ्कारं कलयन्ति शीधुकणिकां पीत्वा द्विरेफा वनेसोऽहं वेदशिरोगुरोर्हि फणितीः पीयूषकल्पा मुहुः ।पायम्पायमनर्गलं विरचये तौर्यत्रिकं चत्वरेसोऽयं सर्वकलानिधिर्गुरुवरो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १६॥

rīṅkāraṃ kalayanti śīdhukaṇikāṃ pītvā dvirephā vaneso'haṃ vedaśirogurorhi phaṇitīḥ pīyūṣakalpā muhuḥ |pāyampāyamanargalaṃ viracaye tauryatrikaṃ catvareso'yaṃ sarvakalānidhirguruvaro me sannidhattāṃ hṛdi || 16||

वेदानां पठनं पुराणकथनं स्मृत्यादिसंशीलनंसर्वं यस्य गुरोर्गिरां परिचयैः पुष्णाति शोभां पराम् ।सोऽयं सर्वपथीनधीविलसितो वैराग्यवारान्निधिःश्रीमान् वेदशिरोगुरुः प्रतिकलं मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १७॥

vedānāṃ paṭhanaṃ purāṇakathanaṃ smṛtyādisaṃśīlanaṃsarvaṃ yasya gurorgirāṃ paricayaiḥ puṣṇāti śobhāṃ parām |so'yaṃ sarvapathīnadhīvilasito vairāgyavārānnidhiḥśrīmān vedaśiroguruḥ pratikalaṃ me sannidhattāṃ hṛdi || 17||

दान्तिश्शान्तिरिति द्वयं हि सकलैस्सम्पादनीयो निधिःसोऽयं यस्य बभौ स्वभावनियतो लक्ष्मीशसङ्कल्पतः ।वाजिग्रीवकृपाकटाक्षविभवोदञ्चत्प्रभावोज्ज्वलःसोऽयं देशिकतल्लजः स्वकृपया मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १८॥

dāntiśśāntiriti dvayaṃ hi sakalaissampādanīyo nidhiḥso'yaṃ yasya babhau svabhāvaniyato lakṣmīśasaṅkalpataḥ |vājigrīvakṛpākaṭākṣavibhavodañcatprabhāvojjvalaḥso'yaṃ deśikatallajaḥ svakṛpayā me sannidhattāṃ hṛdi || 18||

तातोऽयं तनयोऽयमेष सहजस्सैषा प्रसूः पत्न्यसौक्षेत्रं मामकमेतदित्यनवधि प्रोज्जृम्भमाणा तृषा ।सर्वा मे समभूद्यदीयफणितिष्वेव प्रसिद्धप्रथस्सोऽयं निस्तुलवैभवो गुरुवरो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ १९॥

tāto'yaṃ tanayo'yameṣa sahajassaiṣā prasūḥ patnyasaukṣetraṃ māmakametadityanavadhi projjṛmbhamāṇā tṛṣā |sarvā me samabhūdyadīyaphaṇitiṣveva prasiddhaprathasso'yaṃ nistulavaibhavo guruvaro me sannidhattāṃ hṛdi || 19||

चार्वाकादिमदुर्मतान्धतमसध्वंसार्थमुद्यन् रविःश्रीमद्वैष्णवमण्डलीकुवलयोल्लासाय भास्वान् विधुः ।सोऽयं वेदशिरोगुरुस्स भगवानित्येवमत्यादरात्सर्वैस्साधुगणैः प्रशस्यमहिमा मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २०॥

cārvākādimadurmatāndhatamasadhvaṃsārthamudyan raviḥśrīmadvaiṣṇavamaṇḍalīkuvalayollāsāya bhāsvān vidhuḥ |so'yaṃ vedaśirogurussa bhagavānityevamatyādarātsarvaissādhugaṇaiḥ praśasyamahimā me sannidhattāṃ hṛdi || 20||

यज्ञे धातुरुदित्वरस्स वरदः श्रीहस्तिशैलेश्वरःस्वीये वाहनमण्डपे परमया प्रीत्या यमास्थापयन् ।वारंवारमनुग्रहं प्रकटयन् विद्योतते तादृशप्रख्यातामितवैभवो गुरुवरो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २१॥

yajñe dhāturuditvarassa varadaḥ śrīhastiśaileśvaraḥsvīye vāhanamaṇḍape paramayā prītyā yamāsthāpayan |vāraṃvāramanugrahaṃ prakaṭayan vidyotate tādṛśaprakhyātāmitavaibhavo guruvaro me sannidhattāṃ hṛdi || 21||

वर्गे वैष्णवशुद्धसन्ततिजुषां श्लाघ्यान् अथान्यैरपिप्राज्ञैर्भूरितमैः प्रशस्य विभवान् ग्रन्थान् गरिष्ठान् बहून् ।श्रीमद्वाजिमुखस्य दिव्यकृपया नित्यं सृजन् निर्मलप्रज्ञो देशिक एष दोषविधुरो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २२॥

varge vaiṣṇavaśuddhasantatijuṣāṃ ślāghyān athānyairapiprājñairbhūritamaiḥ praśasya vibhavān granthān gariṣṭhān bahūn |śrīmadvājimukhasya divyakṛpayā nityaṃ sṛjan nirmalaprajño deśika eṣa doṣavidhuro me sannidhattāṃ hṛdi || 22||

योग्यानामयमग्रगण्य इति भुव्याख्यामिहेप्सुर्जनःयस्याचार्यमणेर्विशुद्धफणितिष्वत्यादरं प्राप्नुयात् ।सोऽयं श्रीशतदूषणीमुखमहाग्रन्थावलीख्यापितप्रज्ञाशेवधिरादरेण महता मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २३॥

yogyānāmayamagragaṇya iti bhuvyākhyāmihepsurjanaḥyasyācāryamaṇerviśuddhaphaṇitiṣvatyādaraṃ prāpnuyāt |so'yaṃ śrīśatadūṣaṇīmukhamahāgranthāvalīkhyāpitaprajñāśevadhirādareṇa mahatā me sannidhattāṃ hṛdi || 23||

मेदिन्यामिह सर्वतः प्रसृमरा विख्यातिरन्यादृशीयस्य श्रीनिगमान्तदेशिकमणेर्नित्यं समुज्जृम्भते ।यस्याहुस्सकलेऽपि तन्त्रनिचये स्वातन्त्र्यमत्यङ्कुशंश्रीमानेष गुणालयो गुरुवरो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २४॥

medinyāmiha sarvataḥ prasṛmarā vikhyātiranyādṛśīyasya śrīnigamāntadeśikamaṇernityaṃ samujjṛmbhate |yasyāhussakale'pi tantranicaye svātantryamatyaṅkuśaṃśrīmāneṣa guṇālayo guruvaro me sannidhattāṃ hṛdi || 24||

सन्देहान् सकलान् हतान् विदधतः पीयूषसन्देहदान्गङ्गापूरसधर्मणश्शुभतमान् दिव्यान्निबन्धान् बहून् ।उद्घाटय क्षितिमण्डलं निरुपमं निष्कल्मषं चादधत्वेदान्तार्यगुरूत्तमः करुणया से सन्निधत्तां हृदि ॥ २५॥

sandehān sakalān hatān vidadhataḥ pīyūṣasandehadāngaṅgāpūrasadharmaṇaśśubhatamān divyānnibandhān bahūn |udghāṭaya kṣitimaṇḍalaṃ nirupamaṃ niṣkalmaṣaṃ cādadhatvedāntāryagurūttamaḥ karuṇayā se sannidhattāṃ hṛdi || 25||

नित्याराधनपेटिकां मम गृहे धन्यां वितन्वंश्चिरात्सर्वासामपि सम्पदां मम कुले बीजायमानो महान् ।ज्ञानानुष्ठितिसम्पदा सुमहितः कण्ठीरवो वादिनांत्रय्यन्तार्यमहागुरुश्शुभमतिर्मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २६॥

nityārādhanapeṭikāṃ mama gṛhe dhanyāṃ vitanvaṃścirātsarvāsāmapi sampadāṃ mama kule bījāyamāno mahān |jñānānuṣṭhitisampadā sumahitaḥ kaṇṭhīravo vādināṃtrayyantāryamahāguruśśubhamatirme sannidhattāṃ hṛdi || 26||

धन्यो नान्य इहास्ति केवलमहं धन्याग्रणीरित्यमुंगर्वं निर्वहति प्रसिद्धमहिमा यो देशिको मामकम् ।सोऽयं धन्यतमां धरां विदधतीस्सूक्तीरमेयास्सृजन्श्रीमान् वेदशिरोगुरुर्मदजुषो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २७॥

dhanyo nānya ihāsti kevalamahaṃ dhanyāgraṇīrityamuṃgarvaṃ nirvahati prasiddhamahimā yo deśiko māmakam |so'yaṃ dhanyatamāṃ dharāṃ vidadhatīssūktīrameyāssṛjanśrīmān vedaśirogururmadajuṣo me sannidhattāṃ hṛdi || 27||

ताम्यद्भिर्बहुधा जनैः परिवृते भूमण्डलेऽस्मिन्नहंयस्यानुग्रहपात्रतामनितरप्राप्यामिह प्राप्नुवन् ।सन्तुष्टस्सततं प्रफुल्लहृदयो दुःखोक्तिवैदेशिकोवर्तेः सोऽयममेयधीर्गुरुवरो मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २८॥

tāmyadbhirbahudhā janaiḥ parivṛte bhūmaṇḍale'sminnahaṃyasyānugrahapātratāmanitaraprāpyāmiha prāpnuvan |santuṣṭassatataṃ praphullahṛdayo duḥkhoktivaideśikovarteḥ so'yamameyadhīrguruvaro me sannidhattāṃ hṛdi || 28||

सद्वृन्दैस्सह नित्यवासरसिकं सङ्ख्यातिगैर्भावुकैःसंश्राव्योक्तिपरम्परं च कृपया यो मां व्यधाद्देशिकः ।सोऽयं द्राविडसंस्कृतादिसकलब्राह्मीषु कूलङ्कषप्रज्ञो वेदशिरोगुरुर्मधुरवाक् मे सन्निधत्तां हृदि ॥ २९॥

sadvṛndaissaha nityavāsarasikaṃ saṅkhyātigairbhāvukaiḥsaṃśrāvyoktiparamparaṃ ca kṛpayā yo māṃ vyadhāddeśikaḥ |so'yaṃ drāviḍasaṃskṛtādisakalabrāhmīṣu kūlaṅkaṣaprajño vedaśirogururmadhuravāk me sannidhattāṃ hṛdi || 29||

दारिद्र्यं क्षपयन् यशो विशदयन् विज्ञानमुज्जृम्भयन्आचारं परिपोषयन् शुभमतिं सर्वत्र संवर्धयन् ।भक्तिं मेदुरयन् हरौ किमधिकैः सर्वान् गुणान् जृम्भयन्श्रीमद्वेदशिरोगुरुर्महितवाक् मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ३०॥

dāridryaṃ kṣapayan yaśo viśadayan vijñānamujjṛmbhayanācāraṃ paripoṣayan śubhamatiṃ sarvatra saṃvardhayan |bhaktiṃ medurayan harau kimadhikaiḥ sarvān guṇān jṛmbhayanśrīmadvedaśirogururmahitavāk me sannidhattāṃ hṛdi || 30||

हृद्यैर्नित्यमवद्यगन्धविधुरैरुच्चावचैर्मामकग्रन्थैर्भूमिमिमां सदा सुरभयन् वेदान्तसूरिर्गुरुः ।पूर्वाचार्यसदुक्तिरत्नसततास्वादैकसक्ताशयंकुर्वन्मां कमनीयदिव्यवपुषा मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ३१॥

hṛdyairnityamavadyagandhavidhurairuccāvacairmāmakagranthairbhūmimimāṃ sadā surabhayan vedāntasūrirguruḥ |pūrvācāryasaduktiratnasatatāsvādaikasaktāśayaṃkurvanmāṃ kamanīyadivyavapuṣā me sannidhattāṃ hṛdi || 31||

दिव्याकारजितस्मरः सुकविताचातुर्यलीलागृहंशुद्धानुष्ठितिकेलिसद्म भगवद्भक्त्याकरोऽत्यद्भुतः ।सन्दिग्धार्थविनिर्णयेषु चतुरस्सर्वार्थसिद्।ह्ध्यादिकानेकग्रन्थकृदेष देशिकमणिर्मे सन्निधत्तां हृदि ॥ ३२॥

divyākārajitasmaraḥ sukavitācāturyalīlāgṛhaṃśuddhānuṣṭhitikelisadma bhagavadbhaktyākaro'tyadbhutaḥ |sandigdhārthavinirṇayeṣu caturassarvārthasid|hdhyādikānekagranthakṛdeṣa deśikamaṇirme sannidhattāṃ hṛdi || 32||

इत्थं वादिभयङ्करवंशीयाण्णङ्गरार्यसङ्कलितम् ।श्रीमद्वेङ्कटनाथस्तोत्रं पठतां समृद्धिरखिला स्यात् ॥इति श्रीकाञ्ची प्रतिवादिभयङ्करं श्रीमदण्णङ्गराचार्यकृतिषुश्रीमद्वेङ्कटनाथगुरुस्तोत्रं समाप्तम् ॥

itthaṃ vādibhayaṅkaravaṃśīyāṇṇaṅgarāryasaṅkalitam |śrīmadveṅkaṭanāthastotraṃ paṭhatāṃ samṛddhirakhilā syāt ||iti śrīkāñcī prativādibhayaṅkaraṃ śrīmadaṇṇaṅgarācāryakṛtiṣuśrīmadveṅkaṭanāthagurustotraṃ samāptam ||