शीतलाष्टकम् Shitalashtakam

अस्य श्रीशीतलास्तोत्रस्य महादेव ऋषिः ।अनुष्टुप् छन्दः । शीतला देवता ।लक्ष्मीर्बीजम् । भवानी शक्तिः ।सर्वविस्फोटकनिवृत्यर्थे जपे विनियोगः ॥

asya śrīśītalāstotrasya mahādeva ṛṣiḥ |anuṣṭup chandaḥ | śītalā devatā |lakṣmīrbījam | bhavānī śaktiḥ |sarvavisphoṭakanivṛtyarthe jape viniyogaḥ ||

ईश्वर उवाच ।वन्देऽहं शीतलां देवीं रासभस्थां दिगम्बराम् ।मार्जनीकलशोपेतां शूर्पालङ्कृतमस्तकाम् ॥ १॥वन्देऽहं शीतलां देवीं सर्वरोगभयापहाम्।यामासाद्य निवर्तेत विस्फोटकभयं महत् ॥ २॥शीतले शीतले चेति यो ब्रूयद्दाहपीडितः ।विस्फोटकभयं घोरं क्षिप्रं तस्य प्रणश्यति ॥ ३॥यस्त्वामुदकमध्ये तु ध्यात्वा सम्पूजयेन्नरः ।विस्फोटकभयं घोरं गृहे तस्य न जायते ॥ ४॥शीतले ज्वरदग्धस्य पूतिगन्धयुतस्य च ।प्रणष्टचक्षुषः पुंसस्त्वामाहुर्जीवनौषधम् ॥ ५॥शीतले तनुजान् रोगान् नृणां हरसि दुस्त्यजान् ।विस्फोटकविदीर्णानां त्वमेकाऽमृतवर्षिणी ॥ ६॥गलगण्डग्रहा रोगा ये चान्ये दारुणा नृणाम् ।त्वदनुध्यानमात्रेण शीतले यान्ति सङ्क्षयम् ॥ ७॥न मन्त्रो नौषधं तस्य पापरोगस्य विद्यते ।त्वामेकां शीतले धात्रीं नान्यां पश्यामि देवताम् ॥ ८॥मृणालतन्तुसदृशीं नाभिहृन्मध्यसंस्थिताम् ।यस्त्वां सञ्चिन्तयेद्देवि तस्य मृत्युर्न जायते ॥ ९॥अष्टकं शीतलादेव्या यो नरः प्रपठेत्सदा ।विस्फोटकभयं घोरं गृहे तस्य न जायते ॥ १०॥श्रोतव्यं पठितव्यं च श्रद्धाभाक्तिसमन्वितैः ।उपसर्गविनाशाय परं स्वस्त्ययनं महत् ॥ ११॥शीतले त्वं जगन्माता शीतले त्वं जगत्पिता ।शीतले त्वं जगद्धात्री शीतलायै नमो नमः ॥ १२॥रासभो गर्दभश्चैव खरो वैशाखनन्दनः ।शीतलावाहनश्चैव दूर्वाकन्दनिकृन्तनः ॥ १३॥एतानि खरनामानि शीतलाग्रे तु यः पठेत् ।तस्य गेहे शिशूनां च शीतलारुङ् न जायते ॥ १४॥शीतलाष्टकमेवेदं न देयं यस्यकस्यचित् ।दातव्यं च सदा तस्मै श्रद्धाभक्तियुताय वै ॥ १५॥॥ इति श्रीस्कन्दपुराणे शीतलाष्टकं सम्पूर्णम् ॥

īśvara uvāca |vande'haṃ śītalāṃ devīṃ rāsabhasthāṃ digambarām |mārjanīkalaśopetāṃ śūrpālaṅkṛtamastakām || 1||vande'haṃ śītalāṃ devīṃ sarvarogabhayāpahām|yāmāsādya nivarteta visphoṭakabhayaṃ mahat || 2||śītale śītale ceti yo brūyaddāhapīḍitaḥ |visphoṭakabhayaṃ ghoraṃ kṣipraṃ tasya praṇaśyati || 3||yastvāmudakamadhye tu dhyātvā sampūjayennaraḥ |visphoṭakabhayaṃ ghoraṃ gṛhe tasya na jāyate || 4||śītale jvaradagdhasya pūtigandhayutasya ca |praṇaṣṭacakṣuṣaḥ puṃsastvāmāhurjīvanauṣadham || 5||śītale tanujān rogān nṛṇāṃ harasi dustyajān |visphoṭakavidīrṇānāṃ tvamekā'mṛtavarṣiṇī || 6||galagaṇḍagrahā rogā ye cānye dāruṇā nṛṇām |tvadanudhyānamātreṇa śītale yānti saṅkṣayam || 7||na mantro nauṣadhaṃ tasya pāparogasya vidyate |tvāmekāṃ śītale dhātrīṃ nānyāṃ paśyāmi devatām || 8||mṛṇālatantusadṛśīṃ nābhihṛnmadhyasaṃsthitām |yastvāṃ sañcintayeddevi tasya mṛtyurna jāyate || 9||aṣṭakaṃ śītalādevyā yo naraḥ prapaṭhetsadā |visphoṭakabhayaṃ ghoraṃ gṛhe tasya na jāyate || 10||śrotavyaṃ paṭhitavyaṃ ca śraddhābhāktisamanvitaiḥ |upasargavināśāya paraṃ svastyayanaṃ mahat || 11||śītale tvaṃ jaganmātā śītale tvaṃ jagatpitā |śītale tvaṃ jagaddhātrī śītalāyai namo namaḥ || 12||rāsabho gardabhaścaiva kharo vaiśākhanandanaḥ |śītalāvāhanaścaiva dūrvākandanikṛntanaḥ || 13||etāni kharanāmāni śītalāgre tu yaḥ paṭhet |tasya gehe śiśūnāṃ ca śītalāruṅ na jāyate || 14||śītalāṣṭakamevedaṃ na deyaṃ yasyakasyacit |dātavyaṃ ca sadā tasmai śraddhābhaktiyutāya vai || 15|||| iti śrīskandapurāṇe śītalāṣṭakaṃ sampūrṇam ||