मत्स्यस्तुतिः Matsyastutih

मग्ने मेरौ पतति तपने तोयबिन्दाविवेन्दौअन्तर्लीने जलधिसलिले व्याकुले देवलोके ।मात्स्यं रूपं मुखपुटतटाकृष्टनिर्मुक्तवार्धिश्रीकान्तस्य स्थलजलगतं वेत्यलक्ष्यं पुनातु ॥ १॥

magne merau patati tapane toyabindāvivendauantarlīne jaladhisalile vyākule devaloke |mātsyaṃ rūpaṃ mukhapuṭataṭākṛṣṭanirmuktavārdhiśrīkāntasya sthalajalagataṃ vetyalakṣyaṃ punātu || 1||

वियत्पुच्छातुच्छोच्छलितजलगर्भं निधिरपांअपान्नाथः पाथः पृथुललवदुस्थो वियदभूत् ।निधिर्भासामौर्वो दिनपतिरभूदौर्वदहनःचलत्काये यस्मिन्स जयति हरिर्मीनवपुषा ॥ २॥

viyatpucchātucchocchalitajalagarbhaṃ nidhirapāṃapānnāthaḥ pāthaḥ pṛthulalavadustho viyadabhūt |nidhirbhāsāmaurvo dinapatirabhūdaurvadahanaḥcalatkāye yasminsa jayati harirmīnavapuṣā || 2||

जीयासुः शकुलाकृतेर्भगवतः पुच्छच्छटाच्छोटनात्उद्यन्तः शतचन्द्रिताम्बरतलं ते बिन्दवः सैन्धवाः ।यैर्व्यावृत्य पतद्भिरौर्वशिखिनस्तेजोजटालं वपुःपानाध्मानवशादरोचकरुजां चक्रे चिरायास्पदम् ॥ ३॥

jīyāsuḥ śakulākṛterbhagavataḥ pucchacchaṭācchoṭanātudyantaḥ śatacandritāmbaratalaṃ te bindavaḥ saindhavāḥ |yairvyāvṛtya patadbhiraurvaśikhinastejojaṭālaṃ vapuḥpānādhmānavaśādarocakarujāṃ cakre cirāyāspadam || 3||

दिश्याद्वः शकुलाकृतिः स भगवान्नैःश्रेयसीं सम्पदंयस्य स्फूर्जदतुच्छपुच्छशिखरप्रेङ्खोलनक्रीडनैः ।विष्वग्वार्धिसमुच्छलज्जलभरैर्मन्दाकिनीसङ्गतैःगङ्गासागरसङ्गमप्रणयिनी जाता विहायःस्थली ॥ ४॥

diśyādvaḥ śakulākṛtiḥ sa bhagavānnaiḥśreyasīṃ sampadaṃyasya sphūrjadatucchapucchaśikharapreṅkholanakrīḍanaiḥ |viṣvagvārdhisamucchalajjalabharairmandākinīsaṅgataiḥgaṅgāsāgarasaṅgamapraṇayinī jātā vihāyaḥsthalī || 4||

मायामीनतनोस्तनोतु भवतां पुण्यानि पङ्कस्थितिःपुच्छाच्छोटसमुच्छलज्जलगुरुप्राग्भाररिक्तोदधेः ।पातालावटमध्यसङ्कटतया पर्याप्तकष्टस्थितेःवेदोद्धारपरायणस्य सततं नारायणस्य प्रभोः ॥ ५॥

māyāmīnatanostanotu bhavatāṃ puṇyāni paṅkasthitiḥpucchācchoṭasamucchalajjalaguruprāgbhārariktodadheḥ |pātālāvaṭamadhyasaṅkaṭatayā paryāptakaṣṭasthiteḥvedoddhāraparāyaṇasya satataṃ nārāyaṇasya prabhoḥ || 5||

जृम्भाविस्तृतवक्त्रपङ्कजविधेर्हृत्वा श्रुतीः सागरेलीनं त्रस्तसमस्तनक्रनिकरं शङ्खं जघानाजिरे ।पुच्छोत्क्षिप्तजलोत्करैः प्रतिदिशं सन्तर्प्य यो वै धरांपायाद्वः स मृणालकोमलतनुर्मीनाभिधानो हरिः ॥ ६॥

jṛmbhāvistṛtavaktrapaṅkajavidherhṛtvā śrutīḥ sāgarelīnaṃ trastasamastanakranikaraṃ śaṅkhaṃ jaghānājire |pucchotkṣiptajalotkaraiḥ pratidiśaṃ santarpya yo vai dharāṃpāyādvaḥ sa mṛṇālakomalatanurmīnābhidhāno hariḥ || 6||

हंहो मीनतनो हरे किमुदधे किं वेपसे शैत्यतःस्विन्नः किं वडवानलात्पुलकितः कस्मात्स्वभावादहम् ।इत्थं सागरकन्यकामुखशशिव्यालोकनेनाधिकप्रोद्यत्कामजचिह्ननिह्नुतिपरः शौरिः शिवायास्तु वः ॥ ७॥

haṃho mīnatano hare kimudadhe kiṃ vepase śaityataḥsvinnaḥ kiṃ vaḍavānalātpulakitaḥ kasmātsvabhāvādaham |itthaṃ sāgarakanyakāmukhaśaśivyālokanenādhikaprodyatkāmajacihnanihnutiparaḥ śauriḥ śivāyāstu vaḥ || 7||

पुच्छं चेदहमुन्नयाम्यनवधिस्तुच्छो भवेदम्बुधिःक्रीडां चेत्कलये मनागपि जले पीडा परं यादसाम् ।निस्पन्दो भृशमामृशन्निति भरब्रह्माण्डभाण्डक्षयक्षोभाकुञ्चितवेष एष भगवान्प्रीणातु मीनाकृतिः ॥ ८॥

pucchaṃ cedahamunnayāmyanavadhistuccho bhavedambudhiḥkrīḍāṃ cetkalaye manāgapi jale pīḍā paraṃ yādasām |nispando bhṛśamāmṛśanniti bharabrahmāṇḍabhāṇḍakṣayakṣobhākuñcitaveṣa eṣa bhagavānprīṇātu mīnākṛtiḥ || 8||

चन्द्रादित्योरुनेत्रः कमलभवभवस्फारपृष्ठप्रतिष्ठोभास्वत्कालाग्निजिह्मः पृथुलगलगुहादृष्टनिःशेषविश्वः ।अद्भिः पुच्छोत्थिताभिश्चकितसुरवधूनेत्रसंसूचिताभिःमत्स्यश्छिन्नाब्धिवेलं गगनतलमलं क्षालयन्वः पुनातु ॥ ९॥

candrādityorunetraḥ kamalabhavabhavasphārapṛṣṭhapratiṣṭhobhāsvatkālāgnijihmaḥ pṛthulagalaguhādṛṣṭaniḥśeṣaviśvaḥ |adbhiḥ pucchotthitābhiścakitasuravadhūnetrasaṃsūcitābhiḥmatsyaśchinnābdhivelaṃ gaganatalamalaṃ kṣālayanvaḥ punātu || 9||

यं दृष्ट्वा मीनरूपं स्फुरदनलशिखायुक्तसंरक्तनेत्रंलोलद्विस्तीर्णकर्णक्षुभितजलनिधिं नीलजीमूतवर्णम् ।श्वासोच्छ्वासानिलौघैः प्रचलितगगनं पीतवारिं मुरारिंदिङ्मूढोऽभूत्स शङ्खः स भवतु भवतां भूतये मीनरूपः ॥ १०॥

yaṃ dṛṣṭvā mīnarūpaṃ sphuradanalaśikhāyuktasaṃraktanetraṃloladvistīrṇakarṇakṣubhitajalanidhiṃ nīlajīmūtavarṇam |śvāsocchvāsānilaughaiḥ pracalitagaganaṃ pītavāriṃ murāriṃdiṅmūḍho'bhūtsa śaṅkhaḥ sa bhavatu bhavatāṃ bhūtaye mīnarūpaḥ || 10||

दिङ्मूढं तं सुरारिं किल शितदशनैः पीड्यमानं रटन्तंहृत्वा तीरे पयोधेः करतलकलितं पूरयामास शङ्खम् ।नादेनाक्षोभ्य विश्वं प्रमुदितविबुधं त्रस्तदैत्यं स देवैःदत्तार्घः पद्मयोनेः प्रहसितवदनः पातु वो दत्तवेदः ॥ ११॥

diṅmūḍhaṃ taṃ surāriṃ kila śitadaśanaiḥ pīḍyamānaṃ raṭantaṃhṛtvā tīre payodheḥ karatalakalitaṃ pūrayāmāsa śaṅkham |nādenākṣobhya viśvaṃ pramuditavibudhaṃ trastadaityaṃ sa devaiḥdattārghaḥ padmayoneḥ prahasitavadanaḥ pātu vo dattavedaḥ || 11||

इति मत्स्यस्तुतिः सम्पूर्णा ।

iti matsyastutiḥ sampūrṇā |