शम्भुस्तुतिः रतिकृता Ratikrita Shambhu Stuti

रतिरुवाच ।नमामि देवं गिरिजासहायं वृषध्वजं भालविलोचनं च।यः पाति लोकान् खलु सत्त्वयुक्तो निर्माति लोकान् रजसा गुणेन ॥ ५॥

ratiruvāca |namāmi devaṃ girijāsahāyaṃ vṛṣadhvajaṃ bhālavilocanaṃ ca|yaḥ pāti lokān khalu sattvayukto nirmāti lokān rajasā guṇena || 5||

यः स्वेच्छया संहरतेऽखिलेशो जगत् तमोविष्टतनुर्महेशः ।यो नुः कपालं वहते जनानां भिक्षाशनः पूरयतेऽखिलार्थान् ॥ ६॥

yaḥ svecchayā saṃharate'khileśo jagat tamoviṣṭatanurmaheśaḥ |yo nuḥ kapālaṃ vahate janānāṃ bhikṣāśanaḥ pūrayate'khilārthān || 6||

दीनानुकम्पी भगवान् महेशो गतप्रियायाः शरणं ममास्ताम् ।कर्तुं तथाऽकर्तुमदीनसत्त्वः शक्रोऽन्यथा कर्तुमपीह देवः ॥ ७॥

dīnānukampī bhagavān maheśo gatapriyāyāḥ śaraṇaṃ mamāstām |kartuṃ tathā'kartumadīnasattvaḥ śakro'nyathā kartumapīha devaḥ || 7||

स मे विधत्तां शरणं गताया सौभाग्यमुच्चैर्मृतजीवनेन ।नो चेदहं प्राणविसर्जनेन यशः करिष्ये विपरीतमीश ॥ ८॥

sa me vidhattāṃ śaraṇaṃ gatāyā saubhāgyamuccairmṛtajīvanena |no cedahaṃ prāṇavisarjanena yaśaḥ kariṣye viparītamīśa || 8||

ब्रह्मोवाच ।एवं तया स्तुतः शम्भुः प्रसन्नस्तामथाब्रवीत् ।शम्भुरुवाच ।वरं वृणु महाभागे कामपत्नि ! शुभानने ॥ ९॥

brahmovāca |evaṃ tayā stutaḥ śambhuḥ prasannastāmathābravīt |śambhuruvāca |varaṃ vṛṇu mahābhāge kāmapatni ! śubhānane || 9||

ददामि तुष्टः स्तोत्रेण सर्वान् कामान् हृदि स्थितान् ।इत्थं शिववचः श्रुत्वा रतिर्हृष्टा प्रणम्य तम् ॥ १०॥

dadāmi tuṣṭaḥ stotreṇa sarvān kāmān hṛdi sthitān |itthaṃ śivavacaḥ śrutvā ratirhṛṣṭā praṇamya tam || 10||

सौभाग्यकामा तं देवं निजगाद भृशातुरा ।रतिरुवाच ।स्वामिन् ! यदि प्रसन्नश्चेच्छृणु मे परमं वचः ॥ ११॥

saubhāgyakāmā taṃ devaṃ nijagāda bhṛśāturā |ratiruvāca |svāmin ! yadi prasannaścecchṛṇu me paramaṃ vacaḥ || 11||

रसायां दिवि भूमौ वा कान्ताः स्युः कामिनीगुणाः ।मम लावण्यलेशो न तेषु क्वाऽपि त्रिलोचन ! ॥ १२॥

rasāyāṃ divi bhūmau vā kāntāḥ syuḥ kāminīguṇāḥ |mama lāvaṇyaleśo na teṣu kvā'pi trilocana ! || 12||

मां दृष्ट्वा मुमुचुः शक्रमुख्या वीर्यमपत्रपाः ।ततो मे महती लज्जा जाता मे तामपाकुरु ॥ १३॥

māṃ dṛṣṭvā mumucuḥ śakramukhyā vīryamapatrapāḥ |tato me mahatī lajjā jātā me tāmapākuru || 13||

लावण्यं च वृथा जातं विना कामेन शङ्कर ।अयशो दहते मह्यं रतिः सा विधेवति च ॥ १४॥

lāvaṇyaṃ ca vṛthā jātaṃ vinā kāmena śaṅkara |ayaśo dahate mahyaṃ ratiḥ sā vidhevati ca || 14||

भर्तुदानेन देवेश ! मां जीवय दयानिधे ! ।एवं तया प्राथितोऽसौ शङ्करो लोकशङ्करः ॥ १५॥

bhartudānena deveśa ! māṃ jīvaya dayānidhe ! |evaṃ tayā prāthito'sau śaṅkaro lokaśaṅkaraḥ || 15||

उवाच श्लक्ष्णया वाचा हर्षयन् कामयोषितम् ।शिव उवाच ।चिन्ता मां कुरु कल्याणि ! न लज्जां कर्तुमर्हसि ॥ १६॥

uvāca ślakṣṇayā vācā harṣayan kāmayoṣitam |śiva uvāca |cintā māṃ kuru kalyāṇi ! na lajjāṃ kartumarhasi || 16||

स्मृतमात्रस्त्वया बाले कामः स्याद् दृष्टिगोचरः ।मनसा चिन्तितो वापि मनोभूरिति संज्ञितः ॥ १७॥

smṛtamātrastvayā bāle kāmaḥ syād dṛṣṭigocaraḥ |manasā cintito vāpi manobhūriti saṃjñitaḥ || 17||

पूरयिष्यति ते कामान् मान्या त्वं चभविष्यसि ।विष्णोः सकाशादुत्पत्तिं रमायां प्राप्स्यते यदा ॥ १८॥

pūrayiṣyati te kāmān mānyā tvaṃ cabhaviṣyasi |viṣṇoḥ sakāśādutpattiṃ ramāyāṃ prāpsyate yadā || 18||

भर्ता तव जने ख्यातो नाम्ना प्रद्युम्नसंज्ञितः ।भविष्यति महाभागे ! गच्छेदानीं निजालयम् ॥ १९॥

bhartā tava jane khyāto nāmnā pradyumnasaṃjñitaḥ |bhaviṣyati mahābhāge ! gacchedānīṃ nijālayam || 19||

साऽऽगता शिववाक्येन मन्दिरं भृशसुन्दरम् ।सस्मार तं पतिं सा तु पुरोऽनङ्गः समाययौ ॥ २०॥

sā''gatā śivavākyena mandiraṃ bhṛśasundaram |sasmāra taṃ patiṃ sā tu puro'naṅgaḥ samāyayau || 20||

ईश्वरेच्छावशात् तस्याः प्रत्यक्षं समजायत ।इतिश्चाश्चर्ययुक्ता सा जहृषे पतिना सह ॥ २१॥

īśvarecchāvaśāt tasyāḥ pratyakṣaṃ samajāyata |itiścāścaryayuktā sā jahṛṣe patinā saha || 21||

इति रतिकृता शम्भुस्तुतिः सम्पूर्णा ॥॥ श्रीगणेशपुराणं उपासना (पूर्व)खण्ड । अध्याय ८८ । १\।८८ ५२१॥– ॥ श्रीगणेशपुराणं उपासना (पूर्व)खण्ड । अध्याय ८८ । १।८८ ५-२१॥

iti ratikṛtā śambhustutiḥ sampūrṇā |||| śrīgaṇeśapurāṇaṃ upāsanā (pūrva)khaṇḍa | adhyāya 88 | 1\|88 521||– || śrīgaṇeśapurāṇaṃ upāsanā (pūrva)khaṇḍa | adhyāya 88 | 1|88 5-21||