शिवमहिम्नस्तोत्रम् Pushpadantavirachitam Shivamahimna Stotram

॥ ॐ नमः शिवाय ॥॥ अथ श्री शिवमहिम्नस्तोत्रम् ॥महिम्नः पारं ते परमविदुषो यद्यसदृशीस्तुतिर्ब्रह्मादीनामपि तदवसन्नास्त्वयि गिरः ।अथावाच्यः सर्वः स्वमतिपरिणामावधि गृणन्ममाप्येष स्तोत्रे हर निरपवादः परिकरः ॥ १॥

|| oṃ namaḥ śivāya |||| atha śrī śivamahimnastotram ||mahimnaḥ pāraṃ te paramaviduṣo yadyasadṛśīstutirbrahmādīnāmapi tadavasannāstvayi giraḥ |athāvācyaḥ sarvaḥ svamatipariṇāmāvadhi gṛṇanmamāpyeṣa stotre hara nirapavādaḥ parikaraḥ || 1||

अतीतः पन्थानं तव च महिमा वाङ्मनसयोःअतद्व्यावृत्त्या यं चकितमभिधत्ते श्रुतिरपि ।स कस्य स्तोतव्यः कतिविधगुणः कस्य विषयःपदे त्वर्वाचीने पतति न मनः कस्य न वचः ॥ २॥

atītaḥ panthānaṃ tava ca mahimā vāṅmanasayoḥatadvyāvṛttyā yaṃ cakitamabhidhatte śrutirapi |sa kasya stotavyaḥ katividhaguṇaḥ kasya viṣayaḥpade tvarvācīne patati na manaḥ kasya na vacaḥ || 2||

मधुस्फीता वाचः परमममृतं निर्मितवतःतव ब्रह्मन् किं वागपि सुरगुरोर्विस्मयपदम् ।मम त्वेतां वाणीं गुणकथनपुण्येन भवतःपुनामीत्यर्थेऽस्मिन् पुरमथन बुद्धिर्व्यवसिता ॥ ३॥

madhusphītā vācaḥ paramamamṛtaṃ nirmitavataḥtava brahman kiṃ vāgapi suragurorvismayapadam |mama tvetāṃ vāṇīṃ guṇakathanapuṇyena bhavataḥpunāmītyarthe'smin puramathana buddhirvyavasitā || 3||

तवैश्वर्यं यत्तज्जगदुदयरक्षाप्रलयकृत्त्रयीवस्तु व्यस्तं तिसृषु गुणभिन्नासु तनुषु ।अभव्यानामस्मिन्वरद रमणीयामरमणींविहन्तुं व्याक्रोशीं विदधत इहैके जडधियः ॥ ४॥

tavaiśvaryaṃ yattajjagadudayarakṣāpralayakṛttrayīvastu vyastaṃ tisṛṣu guṇabhinnāsu tanuṣu |abhavyānāmasminvarada ramaṇīyāmaramaṇīṃvihantuṃ vyākrośīṃ vidadhata ihaike jaḍadhiyaḥ || 4||

किमीहः किङ्कायः स खलु किमुपायस्त्रिभुवनंकिमाधारो धाता सृजति किमुपादान इति च ।अतर्क्यैश्वर्ये त्वय्यनवसर दुःस्थो हतधियःकुतर्कोऽयं कांश्चिन्मुखरयति मोहाय जगताम् (जगतः) ॥ ५॥

kimīhaḥ kiṅkāyaḥ sa khalu kimupāyastribhuvanaṃkimādhāro dhātā sṛjati kimupādāna iti ca |atarkyaiśvarye tvayyanavasara duḥstho hatadhiyaḥkutarko'yaṃ kāṃścinmukharayati mohāya jagatām (jagataḥ) || 5||

अजन्मानो लोकाः किमवयववन्तोऽपि जगतांअधिष्ठातारं किं भवविधिरनादृत्य भवति ।अनीशो वा कुर्याद्भुवनजनने कः परिकरोयतो मन्दास्त्वां प्रत्यमरवर संशेरत इमे ॥ ६॥

ajanmāno lokāḥ kimavayavavanto'pi jagatāṃadhiṣṭhātāraṃ kiṃ bhavavidhiranādṛtya bhavati |anīśo vā kuryādbhuvanajanane kaḥ parikaroyato mandāstvāṃ pratyamaravara saṃśerata ime || 6||

त्रयी साङ्ख्यं योगः पशुपतिमतं वैष्णवमितिप्रभिन्ने प्रस्थाने परमिदमदः पथ्यमिति च ।रुचीनां वैचित्र्यादृजुकुटिल नानापथजुषांनृणामेको गम्यस्त्वमसि पयसामर्णव इव ॥ ७॥

trayī sāṅkhyaṃ yogaḥ paśupatimataṃ vaiṣṇavamitiprabhinne prasthāne paramidamadaḥ pathyamiti ca |rucīnāṃ vaicitryādṛjukuṭila nānāpathajuṣāṃnṛṇāmeko gamyastvamasi payasāmarṇava iva || 7||

महोक्षः खट्वाङ्गं परशुरजिनं भस्म फणिनःकपालं चेतीयत्तव वरद तन्त्रोपकरणम् ।सुरास्तां तामृद्धिं दधति तु भवद्भूप्रणिहितांन हि स्वात्मारामं विषयमृगतृष्णा भ्रमयति ॥ ८॥

mahokṣaḥ khaṭvāṅgaṃ paraśurajinaṃ bhasma phaṇinaḥkapālaṃ cetīyattava varada tantropakaraṇam |surāstāṃ tāmṛddhiṃ dadhati tu bhavadbhūpraṇihitāṃna hi svātmārāmaṃ viṣayamṛgatṛṣṇā bhramayati || 8||

ध्रुवं कश्चिद्ब्रूते सकलमपरस्त्वं ध्रुवमिति(ध्रुवं कश्चित्सर्वं सकलमपरस्त्वध्रुवमिदं)परो ध्रौव्याध्रौव्ये जगति गदति व्यस्तविषये ।समस्तेऽप्येतस्मिन्पुरमथन तैर्विस्मित इवस्तुवन्जिह्रेमि त्वां न खलु ननु धृष्टा मुखरता ॥ ९॥

dhruvaṃ kaścidbrūte sakalamaparastvaṃ dhruvamiti(dhruvaṃ kaścitsarvaṃ sakalamaparastvadhruvamidaṃ)paro dhrauvyādhrauvye jagati gadati vyastaviṣaye |samaste'pyetasminpuramathana tairvismita ivastuvanjihremi tvāṃ na khalu nanu dhṛṣṭā mukharatā || 9||

त्वात्मानं (तवैश्वर्यं) यत्नाद्यदुपरि विरिञ्चिर्हरिरधः (विरिञ्चो हरिरधः)परिच्छेत्तुं यातावनिलमनल स्कन्धवपुषः । (यातावनिलमनल) (स्तम्भवपुषः)ततो भक्तिश्रद्धाभरगुरुगृणद्भ्यां गिरिश यत्स्वयं तस्थे ताभ्यां त्वयि (तव) किमनुवृत्तिर्न फलति ॥ १०॥

tvātmānaṃ (tavaiśvaryaṃ) yatnādyadupari viriñcirhariradhaḥ (viriñco hariradhaḥ)paricchettuṃ yātāvanilamanala skandhavapuṣaḥ | (yātāvanilamanala) (stambhavapuṣaḥ)tato bhaktiśraddhābharagurugṛṇadbhyāṃ giriśa yatsvayaṃ tasthe tābhyāṃ tvayi (tava) kimanuvṛttirna phalati || 10||

अयत्नादापाद्य (अयत्नादासाद्य) त्रिभुवनमवैरव्यतिकरंदशास्यो यद्बाहूनभृत रणकण्डूपरवशान् ।शिरःपद्मश्रेणीरचितचरणाम्भोरुहबलेःस्थिरायास्त्वद्भक्तेस्त्रिपुरहर विस्फूर्जितमिदम् ॥ ११॥

ayatnādāpādya (ayatnādāsādya) tribhuvanamavairavyatikaraṃdaśāsyo yadbāhūnabhṛta raṇakaṇḍūparavaśān |śiraḥpadmaśreṇīracitacaraṇāmbhoruhabaleḥsthirāyāstvadbhaktestripurahara visphūrjitamidam || 11||

अमुष्य त्वत्सेवासमधिगतसारं भुजवनंबलात्कैलासेऽपि त्वदधिवसतौ विक्रमयतः ।अलभ्या पातालेऽप्यलसचलिताङ्गुष्ठशिरसिप्रतिष्ठा त्वय्यासीद्ध्रुवमुपचितो मुह्यति खलः ॥ १२॥

amuṣya tvatsevāsamadhigatasāraṃ bhujavanaṃbalātkailāse'pi tvadadhivasatau vikramayataḥ |alabhyā pātāle'pyalasacalitāṅguṣṭhaśirasipratiṣṭhā tvayyāsīddhruvamupacito muhyati khalaḥ || 12||

यदङ्घ्रिं (यदृद्धिं) सुत्राम्णो वरद परमोच्चैरपि सतींअधश्चक्रे बाणः परिजनविधेयस्त्रिभुवनः (परिजनविधेयत्रिभुवनः) ।न तच्चित्रं तस्मिन्वरिवसितरि त्वच्चरणयोःन कस्याप्युन्नत्यै भवति शिरसस्त्वय्यवनतिः (शिरसित्वय्यवनतिः) ॥ १३॥

yadaṅghriṃ (yadṛddhiṃ) sutrāmṇo varada paramoccairapi satīṃadhaścakre bāṇaḥ parijanavidheyastribhuvanaḥ (parijanavidheyatribhuvanaḥ) |na taccitraṃ tasminvarivasitari tvaccaraṇayoḥna kasyāpyunnatyai bhavati śirasastvayyavanatiḥ (śirasitvayyavanatiḥ) || 13||

अकाण्डब्रह्माण्डक्षयचकितदेवासुरकृपाविधेयस्याऽऽसीद्यस्त्रिनयन विषं संहृतवतः ।स कल्माषः कण्ठे तव न कुरुते न श्रियमहोविकारोऽपि श्लाघ्यो भुवनभयभङ्गव्यसनिनः ॥ १४॥

akāṇḍabrahmāṇḍakṣayacakitadevāsurakṛpāvidheyasyā''sīdyastrinayana viṣaṃ saṃhṛtavataḥ |sa kalmāṣaḥ kaṇṭhe tava na kurute na śriyamahovikāro'pi ślāghyo bhuvanabhayabhaṅgavyasaninaḥ || 14||

असिद्धार्था नैव क्वचिदपि सदेवासुरनरेनिवर्तन्ते नित्यं जगति जयिनो यस्य विशिखाः ।स पश्यन्नीश त्वामितरसुरसाधारणमभूत्स्मरः स्मर्तव्यात्मा न हि वशिषु पथ्यः परिभवः ॥ १५॥

asiddhārthā naiva kvacidapi sadevāsuranarenivartante nityaṃ jagati jayino yasya viśikhāḥ |sa paśyannīśa tvāmitarasurasādhāraṇamabhūtsmaraḥ smartavyātmā na hi vaśiṣu pathyaḥ paribhavaḥ || 15||

मही पादाघाताद्व्रजति सहसा संशयपदंपदं विष्णोर्भ्राम्यद्भुजपरिघरुग्ण ग्रहगणम् ।मुहुर्द्यौर्दौस्थ्यं यात्यनिभृत जटाताडित तटाजगद्रक्षायै त्वं नटसि ननु वामैव विभुता ॥ १६॥

mahī pādāghātādvrajati sahasā saṃśayapadaṃpadaṃ viṣṇorbhrāmyadbhujaparigharugṇa grahagaṇam |muhurdyaurdausthyaṃ yātyanibhṛta jaṭātāḍita taṭājagadrakṣāyai tvaṃ naṭasi nanu vāmaiva vibhutā || 16||

वियद्व्यापी तारागणगुणितफेनोद्गमरुचिःप्रवाहो वारां यः पृषतलघुदृष्टः शिरसि ते ।जगद्द्वीपाकारं जलधिवलयं तेन कृतमितिअनेनैवोन्नेयं धृतमहिम दिव्यं तव वपुः ॥ १७॥

viyadvyāpī tārāgaṇaguṇitaphenodgamaruciḥpravāho vārāṃ yaḥ pṛṣatalaghudṛṣṭaḥ śirasi te |jagaddvīpākāraṃ jaladhivalayaṃ tena kṛtamitianenaivonneyaṃ dhṛtamahima divyaṃ tava vapuḥ || 17||

रथः क्षोणी यन्ता शतधृतिरगेन्द्रो धनुरथोरथाङ्गे चन्द्रार्कौ रथचरणपाणिः शर इति ।दिधक्षोस्ते कोऽयं त्रिपुरतृणमाडम्बर विधिःविधेयैः क्रीडन्त्यो न खलु परतन्त्राः प्रभुधियः ॥ १८॥

rathaḥ kṣoṇī yantā śatadhṛtiragendro dhanurathorathāṅge candrārkau rathacaraṇapāṇiḥ śara iti |didhakṣoste ko'yaṃ tripuratṛṇamāḍambara vidhiḥvidheyaiḥ krīḍantyo na khalu paratantrāḥ prabhudhiyaḥ || 18||

हरिस्ते साहस्रं कमलबलिमाधाय पदयोःयदेकोने तस्मिन् निजमुदहरन्नेत्रकमलम् ।गतो भक्त्युद्रेकः परिणतिमसौ चक्र वपुषा (चक्रवपुषः)त्रयाणां रक्षायै त्रिपुरहर जागर्ति जगताम् ॥ १९॥

hariste sāhasraṃ kamalabalimādhāya padayoḥyadekone tasmin nijamudaharannetrakamalam |gato bhaktyudrekaḥ pariṇatimasau cakra vapuṣā (cakravapuṣaḥ)trayāṇāṃ rakṣāyai tripurahara jāgarti jagatām || 19||

क्रतौ सुप्ते जाग्रत्त्वमसि फलयोगे क्रतुमतांक्व कर्मप्रध्वस्तं फलति पुरुषाराधनमृते ।अतस्त्वां सम्प्रेक्ष्य क्रतुषु फलदान प्रतिभुवंश्रुतौ श्रद्धां बद्धा (बद्ध्वा) दृढपरिकरः कर्मसु जनः ॥ २०॥

kratau supte jāgrattvamasi phalayoge kratumatāṃkva karmapradhvastaṃ phalati puruṣārādhanamṛte |atastvāṃ samprekṣya kratuṣu phaladāna pratibhuvaṃśrutau śraddhāṃ baddhā (baddhvā) dṛḍhaparikaraḥ karmasu janaḥ || 20||

क्रियादक्षो दक्षः क्रतुपतिरधीशस्तनुभृतांऋषीणामार्त्विज्यं शरणद सदस्याः सुरगणाः ।क्रतुभ्रेषस्त्वत्तः (क्रतुभ्रंशस्त्वत्तः) क्रतुफलविधान व्यसनिनःध्रुवं कर्तुं श्रद्धा विधुरमभिचाराय हि मखाः ॥ २१॥

kriyādakṣo dakṣaḥ kratupatiradhīśastanubhṛtāṃṛṣīṇāmārtvijyaṃ śaraṇada sadasyāḥ suragaṇāḥ |kratubhreṣastvattaḥ (kratubhraṃśastvattaḥ) kratuphalavidhāna vyasaninaḥdhruvaṃ kartuṃ śraddhā vidhuramabhicārāya hi makhāḥ || 21||

सतांवर्त्मत्यक्त्वा श्रुतिसमधिगम्यं सहभुवंघृणामप्युन्मूल्य स्वजनविषयस्नेह गुणिताम् ।द्विजः कृन्तन्पादे पितरमपराद्धं त्वयि विभोमनुष्यत्वं सद्यस्त्रिदश परिणामेन विजहौ ॥ २२॥

satāṃvartmatyaktvā śrutisamadhigamyaṃ sahabhuvaṃghṛṇāmapyunmūlya svajanaviṣayasneha guṇitām |dvijaḥ kṛntanpāde pitaramaparāddhaṃ tvayi vibhomanuṣyatvaṃ sadyastridaśa pariṇāmena vijahau || 22||

प्रजानाथं नाथ प्रसभमभिकं स्वां दुहितरंगतं रोहिद्भूतां रिरमयिषुमृष्यस्य वपुषा ।धनुष्पाणेर्यातं दिवमपि सपत्राकृतममुंत्रसन्तं तेऽद्यापि त्यजति न मृगव्याधरभसः ॥ २३/२२॥स्वलावण्याशंसा धृतधनुषमह्नाय तृणवत्पुरः प्लुष्टं दृष्ट्वा पुरमथन पुष्पायुधमपि ।यदिस्त्रैणं देवी यमनिरतदेहार्ध घटनात्अवैति त्वामद्धा बत वरद मुग्धा युवतयः ॥ २४/२३॥श्मशानेष्वाक्रीडा स्मरहर पिशाचाः सहचराःचिताभस्मालेपः स्रगपि नृकरोटीपरिकरः ।अमङ्गल्यं शीलं तव भवतु नामैवमखिलंतथापि स्मर्तॄणां वरद परमं मङ्गलमसि ॥ २५/२४॥मनः प्रत्यक्चित्ते सविधमविधायात्तमरुतःप्रहृष्यद्रोमाणः प्रमदसलिलोत्सङ्गतिदृशः ।यदालोक्याह्लादं ह्रद इव निमज्यामृतमयेदधत्यन्तस्तत्त्वं किमपि यमिनस्तत्किल भवान् ॥ २६/२५॥त्वमर्कस्त्वं सोमस्त्वमसि पवनस्त्वं हुतवहःत्वमापस्त्वं व्योम त्वमु धरणिरात्मा त्वमिति च ।परिच्छिन्नामेवं त्वयि परिणता बिभ्रति गिरंन विद्मस्तत्तत्त्वं वयमिह तु यत्त्वं न भवसि ॥ २७/२६॥त्रयीं तिस्रो वृत्तीस्त्रिभुवनमथो त्रीनपि सुरान्अकाराद्यैर्वर्णैस्त्रिभिरभिदधत्तीर्ण विकृति ।तुरीयं ते धाम ध्वनिभिरवरुन्धानमणुभिःसमस्तं(स्त) व्यस्तं त्वां शरणद गृणात्योमिति पदम् ॥ २८/२७॥भवः शर्वो रुद्रः पशुपतिरथोग्रः स च महांस् (सहमहान्)तथा भीमेशानाविति यदभिधानाष्टकमिदम् ।अमुष्मिन्प्रत्येकं प्रविचरति देव श्रुतिरपिप्रियायास्मैधाम्ने प्रणिहितनमस्योऽस्मि भवते ॥ २९/२८॥नमो नेदिष्ठाय प्रिय वरदविष्ठाय च नमः(नमो नेदिष्ठाय प्रियदव दविष्ठाय च नमः)नमः क्षोदिष्ठाय स्मरहर महिष्ठाय च नमः ।नमो वर्षिष्ठाय त्रिनयन यविष्ठाय च नमःनमः सर्वस्मै ते तदिदमतिसर्वाय च नमः ॥ ३०/२९॥बहुलरजसे विश्वोत्पत्तौ भवाय नमो नमःजनसुखकृते सत्त्वोद्रिक्तौ मृडाय नमो नमः ।प्रबलतमसे तत्संहारे हराय नमो नमःप्रमहसि पदे निस्त्रैगुण्ये शिवाय नमो नमः ॥ ३१/३०॥कृशपरिणतिचेतः क्लेशवश्यं क्वचेदंक्व च तव गुणसीमोल्लङ्घिनी शश्वदृद्धिः ।इति चकितममन्दीकृत्य मां भक्तिराधात्वरद चरणयोस्ते वाक्यपुष्पोपहारम् ॥ ३२/३१॥वपुः प्रादुर्भावादनुतमितदं जन्मनि पुरापुरारे नक्वापि क्षणमपि भवन्तं प्रणतवान् ।नमन्मुक्तः सम्प्रत्यहमलनुरग्रेऽप्यनतिमानितीश क्षन्तव्यं तदिदमपराधद्वयमपि ॥ ३३॥

prajānāthaṃ nātha prasabhamabhikaṃ svāṃ duhitaraṃgataṃ rohidbhūtāṃ riramayiṣumṛṣyasya vapuṣā |dhanuṣpāṇeryātaṃ divamapi sapatrākṛtamamuṃtrasantaṃ te'dyāpi tyajati na mṛgavyādharabhasaḥ || 23/22||svalāvaṇyāśaṃsā dhṛtadhanuṣamahnāya tṛṇavatpuraḥ pluṣṭaṃ dṛṣṭvā puramathana puṣpāyudhamapi |yadistraiṇaṃ devī yamaniratadehārdha ghaṭanātavaiti tvāmaddhā bata varada mugdhā yuvatayaḥ || 24/23||śmaśāneṣvākrīḍā smarahara piśācāḥ sahacarāḥcitābhasmālepaḥ sragapi nṛkaroṭīparikaraḥ |amaṅgalyaṃ śīlaṃ tava bhavatu nāmaivamakhilaṃtathāpi smartṝṇāṃ varada paramaṃ maṅgalamasi || 25/24||manaḥ pratyakcitte savidhamavidhāyāttamarutaḥprahṛṣyadromāṇaḥ pramadasalilotsaṅgatidṛśaḥ |yadālokyāhlādaṃ hrada iva nimajyāmṛtamayedadhatyantastattvaṃ kimapi yaminastatkila bhavān || 26/25||tvamarkastvaṃ somastvamasi pavanastvaṃ hutavahaḥtvamāpastvaṃ vyoma tvamu dharaṇirātmā tvamiti ca |paricchinnāmevaṃ tvayi pariṇatā bibhrati giraṃna vidmastattattvaṃ vayamiha tu yattvaṃ na bhavasi || 27/26||trayīṃ tisro vṛttīstribhuvanamatho trīnapi surānakārādyairvarṇaistribhirabhidadhattīrṇa vikṛti |turīyaṃ te dhāma dhvanibhiravarundhānamaṇubhiḥsamastaṃ(sta) vyastaṃ tvāṃ śaraṇada gṛṇātyomiti padam || 28/27||bhavaḥ śarvo rudraḥ paśupatirathograḥ sa ca mahāṃs (sahamahān)tathā bhīmeśānāviti yadabhidhānāṣṭakamidam |amuṣminpratyekaṃ pravicarati deva śrutirapipriyāyāsmaidhāmne praṇihitanamasyo'smi bhavate || 29/28||namo nediṣṭhāya priya varadaviṣṭhāya ca namaḥ(namo nediṣṭhāya priyadava daviṣṭhāya ca namaḥ)namaḥ kṣodiṣṭhāya smarahara mahiṣṭhāya ca namaḥ |namo varṣiṣṭhāya trinayana yaviṣṭhāya ca namaḥnamaḥ sarvasmai te tadidamatisarvāya ca namaḥ || 30/29||bahularajase viśvotpattau bhavāya namo namaḥjanasukhakṛte sattvodriktau mṛḍāya namo namaḥ |prabalatamase tatsaṃhāre harāya namo namaḥpramahasi pade nistraiguṇye śivāya namo namaḥ || 31/30||kṛśapariṇaticetaḥ kleśavaśyaṃ kvacedaṃkva ca tava guṇasīmollaṅghinī śaśvadṛddhiḥ |iti cakitamamandīkṛtya māṃ bhaktirādhātvarada caraṇayoste vākyapuṣpopahāram || 32/31||vapuḥ prādurbhāvādanutamitadaṃ janmani purāpurāre nakvāpi kṣaṇamapi bhavantaṃ praṇatavān |namanmuktaḥ sampratyahamalanuragre'pyanatimānitīśa kṣantavyaṃ tadidamaparādhadvayamapi || 33||

असितगिरिसमं स्यात्कज्जलं सिन्धुपात्रेसुरतरुवरशाखा लेखनी पत्रमुर्वी ।यदि लिखति गृहीत्वा शारदा सर्वकालंतदपि तव गुणानामीश पारं न याति ॥ ३४/३२॥असुरसुरमुनीन्द्रैरर्चितस्येन्दुमौलेःग्रथितगुणमहिम्नो निर्गुणस्येश्वरस्य ।सकलगुण(गण)वरिष्ठः पुष्पदन्ताभिधानःरुचिरमलघुवृत्तं(त्तैः) स्तोत्रमेतच्चकार ॥ ३५/३३॥अहरहरनवद्यं धूर्जटेः स्तोत्रमेतत्पठति परमभक्त्या शुद्धचित्तः पुमान्यः ।स भवति शिवलोके रुद्रतुल्यस्तथात्रप्रचुरतरधनायुः पुत्रवान्कीर्तिमांश्च ॥ ३६/३४॥महेशान्नापरो देवो महिम्नो नापरा स्तुतिः ।अघोरान्नापरो मन्त्रो नास्ति तत्त्वं गुरोः परम् ॥ ३७/३५॥फलम्दीक्षा दानं तपस्तीर्थं ज्ञानं (स्नानं) यागादिकाः क्रियाः ।महिम्न:स्तवपाठस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ ३६॥

asitagirisamaṃ syātkajjalaṃ sindhupātresurataruvaraśākhā lekhanī patramurvī |yadi likhati gṛhītvā śāradā sarvakālaṃtadapi tava guṇānāmīśa pāraṃ na yāti || 34/32||asurasuramunīndrairarcitasyendumauleḥgrathitaguṇamahimno nirguṇasyeśvarasya |sakalaguṇa(gaṇa)variṣṭhaḥ puṣpadantābhidhānaḥruciramalaghuvṛttaṃ(ttaiḥ) stotrametaccakāra || 35/33||aharaharanavadyaṃ dhūrjaṭeḥ stotrametatpaṭhati paramabhaktyā śuddhacittaḥ pumānyaḥ |sa bhavati śivaloke rudratulyastathātrapracurataradhanāyuḥ putravānkīrtimāṃśca || 36/34||maheśānnāparo devo mahimno nāparā stutiḥ |aghorānnāparo mantro nāsti tattvaṃ guroḥ param || 37/35||phalamdīkṣā dānaṃ tapastīrthaṃ jñānaṃ (snānaṃ) yāgādikāḥ kriyāḥ |mahimna:stavapāṭhasya kalāṃ nārhanti ṣoḍaśīm || 36||

कुसुमदशननामा सर्वगन्धर्वराजःशशिधरवरमौलेर्देवदेवस्य दासः ।स खलु निजमहिम्नो भ्रष्ट एवास्य रोषात्स्तवनमिदमकार्षीद्दिव्यदिव्यं महिम्नः ॥ ३७॥

kusumadaśananāmā sarvagandharvarājaḥśaśidharavaramaulerdevadevasya dāsaḥ |sa khalu nijamahimno bhraṣṭa evāsya roṣātstavanamidamakārṣīddivyadivyaṃ mahimnaḥ || 37||

सुरवरमुनिपूज्यं स्वर्गमोक्षैकहेतुंपठति यदि मनुष्यः प्राञ्जलिर्नान्यचेताः ।व्रजति शिवसमीपं किन्नरैः स्तूयमानःस्तवनमिदममोघं पुष्पदन्तप्रणीतम् ॥ ३८॥

suravaramunipūjyaṃ svargamokṣaikahetuṃpaṭhati yadi manuṣyaḥ prāñjalirnānyacetāḥ |vrajati śivasamīpaṃ kinnaraiḥ stūyamānaḥstavanamidamamoghaṃ puṣpadantapraṇītam || 38||

आसमाप्तमिदं स्तोत्रं पुण्यं गन्धर्वभाषितम् ।अनौपम्यं मनोहारि शिवमीश्वरवर्णनम् ॥ ३९॥

āsamāptamidaṃ stotraṃ puṇyaṃ gandharvabhāṣitam |anaupamyaṃ manohāri śivamīśvaravarṇanam || 39||

इत्येषा वाङ्मयी पूजा श्रीमच्छङ्करपादयोः ।अर्पिता तेन देवेशः प्रीयतां मे सदाशिवः ॥ ४०॥

ityeṣā vāṅmayī pūjā śrīmacchaṅkarapādayoḥ |arpitā tena deveśaḥ prīyatāṃ me sadāśivaḥ || 40||

तव तत्त्वं न जानामि कीदृशोऽसि महेश्वर ।या दृशोऽसि महादेव तादृशाय नमो नमः ॥ ४१॥

tava tattvaṃ na jānāmi kīdṛśo'si maheśvara |yā dṛśo'si mahādeva tādṛśāya namo namaḥ || 41||

एककालं द्विकालं वा त्रिकालं यः पठेन्नरः ।सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते ॥ ४२॥

ekakālaṃ dvikālaṃ vā trikālaṃ yaḥ paṭhennaraḥ |sarvapāpavinirmuktaḥ śivaloke mahīyate || 42||

श्री पुष्पदन्तमुखपङ्कजनिर्गतेनस्तोत्रेण किल्बिषहरेण हरप्रियेण ।कण्ठस्थितेन पठितेन समाहितेनसुप्रीणितो भवति भूतपतिर्महेशः ॥ ४३॥

śrī puṣpadantamukhapaṅkajanirgatenastotreṇa kilbiṣahareṇa harapriyeṇa |kaṇṭhasthitena paṭhitena samāhitenasuprīṇito bhavati bhūtapatirmaheśaḥ || 43||

॥ इति श्रीपुष्पदन्तविरचितं शिवमहिम्नस्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥

|| iti śrīpuṣpadantaviracitaṃ śivamahimnastotraṃ sampūrṇam ||