शिवस्तवः भानुप्रोक्तः Bhanuproktam Shiva Stava

ऋतं सत्यं परं ब्रह्म पुरुषं कृष्णपिङ्गलम् ।ऊर्ध्वरेतं विरूपाक्षं विश्वरूपं वदन्ति तम् ॥ ९५॥

ṛtaṃ satyaṃ paraṃ brahma puruṣaṃ kṛṣṇapiṅgalam |ūrdhvaretaṃ virūpākṣaṃ viśvarūpaṃ vadanti tam || 95||

सत्यं ज्ञानमनन्तं च तद्ब्रह्म परमं विदुः ।ततो भीतः स वातोऽपि वाति सूर्योऽप्युदेति सः ॥ ९६॥

satyaṃ jñānamanantaṃ ca tadbrahma paramaṃ viduḥ |tato bhītaḥ sa vāto'pi vāti sūryo'pyudeti saḥ || 96||

अग्निरिन्द्रश्च भीतश्च मृत्युर्धावति पञ्चमः ।इयमानन्दमीमांसा तत्स्वरूपमगोचरम् ॥ ९७॥

agnirindraśca bhītaśca mṛtyurdhāvati pañcamaḥ |iyamānandamīmāṃsā tatsvarūpamagocaram || 97||

यस्य प्रसादलेशेन सर्वे नारायणादयः ।सुराः कृतार्थास्तं देवं शरणं यामि शङ्करम् ॥ ९८॥

yasya prasādaleśena sarve nārāyaṇādayaḥ |surāḥ kṛtārthāstaṃ devaṃ śaraṇaṃ yāmi śaṅkaram || 98||

संहारकाले सम्प्राप्ते ब्रह्मनारायणादिकान् ।संहृत्य लीलां कुरुते यः सदैव सदाशिवः ॥ ९९॥

saṃhārakāle samprāpte brahmanārāyaṇādikān |saṃhṛtya līlāṃ kurute yaḥ sadaiva sadāśivaḥ || 99||

यस्य प्रसादादशिवापहारो यस्य प्रसादाज्जननापहारः ।यस्य प्रसादेन जरापहारः तमेव देवं शिवमाश्रयामः ॥ १००॥

yasya prasādādaśivāpahāro yasya prasādājjananāpahāraḥ |yasya prasādena jarāpahāraḥ tameva devaṃ śivamāśrayāmaḥ || 100||

शिव इत्युचरन् नाम मनुजः स्याच्छिवालयः ।तस्य देवस्य महिमा वेदानामप्यगोचरः ॥ १०१॥

śiva ityucaran nāma manujaḥ syācchivālayaḥ |tasya devasya mahimā vedānāmapyagocaraḥ || 101||

सहस्रजिह्वोऽपि न यस्य तत्त्वं स्तोतुं समर्थश्चतुराननो वा ।नारायणो वा तमुमासहायं आन्दकन्दं हृदि भावयामः ॥ १०२॥

sahasrajihvo'pi na yasya tattvaṃ stotuṃ samarthaścaturānano vā |nārāyaṇo vā tamumāsahāyaṃ āndakandaṃ hṛdi bhāvayāmaḥ || 102||

यमाहुरीशं परमं वरेण्यं सर्गस्थितीनामपि हेतुभूतम् ।तमेव देवोत्तममिन्दुखण्डशोभासमालङ्कृतमाश्रयामः ॥ १०३॥

yamāhurīśaṃ paramaṃ vareṇyaṃ sargasthitīnāmapi hetubhūtam |tameva devottamamindukhaṇḍaśobhāsamālaṅkṛtamāśrayāmaḥ || 103||

यल्लीलास्वेदराशिः सुरसरिदचलाधीशकन्या यदङ्केयन्मौलौ चन्द्ररेखा विलसति सततं यज्जटाजूटमाला ।ताराणामेव हारोऽप्युरसि नवलसद्बिल्वमाला विलोलातत्पादाम्भोजभृङ्गो भवतु मम मनस्त्यक्तसंसारगन्धम् ॥ १०४॥

yallīlāsvedarāśiḥ surasaridacalādhīśakanyā yadaṅkeyanmaulau candrarekhā vilasati satataṃ yajjaṭājūṭamālā |tārāṇāmeva hāro'pyurasi navalasadbilvamālā vilolātatpādāmbhojabhṛṅgo bhavatu mama manastyaktasaṃsāragandham || 104||

लोके भाग्यसुधाम्बुराशिरहितास्ते ये तदा शङ्करध्यानानन्दविहीनहीनमनसः ते दुर्भगाः सर्वदा ।कल्पान्तेऽपि न मुक्तिरित्यपि मिताः संसारिणस्ते सदासर्वे नारकिणोऽपि तत्कुलमिति स्यात् पुल्कसानां कुलम् ॥ १०५॥

loke bhāgyasudhāmburāśirahitāste ye tadā śaṅkaradhyānānandavihīnahīnamanasaḥ te durbhagāḥ sarvadā |kalpānte'pi na muktirityapi mitāḥ saṃsāriṇaste sadāsarve nārakiṇo'pi tatkulamiti syāt pulkasānāṃ kulam || 105||

यस्यान्तःकरणं महेश्वरपदाम्भोजार्चने सादरंतन्नामस्मरणेऽपि तत्सुखकथावार्तानुरक्तं सदा ।तं प्राहुर्गतकल्मपं मुनिजनाः सर्वेऽपि तं केवलंवेद्यं प्राहुरमन्दपुण्यविभवं भावं भवाभ्यर्चकम् ॥ १०६॥

yasyāntaḥkaraṇaṃ maheśvarapadāmbhojārcane sādaraṃtannāmasmaraṇe'pi tatsukhakathāvārtānuraktaṃ sadā |taṃ prāhurgatakalmapaṃ munijanāḥ sarve'pi taṃ kevalaṃvedyaṃ prāhuramandapuṇyavibhavaṃ bhāvaṃ bhavābhyarcakam || 106||

आकल्पं विजयी स एव स शुभारम्मैकभूर्भासुरःस स्यादिन्दुकलावतंसचरणाम्भोजार्चकानां प्रियः ।यः स्यादुत्तमसम्पदामपि निधिः स स्यात् सुराणामपिप्रायः सेव्य इति प्रभूतविभवो भावो न किं दुर्लभः ॥ १०७॥

ākalpaṃ vijayī sa eva sa śubhārammaikabhūrbhāsuraḥsa syādindukalāvataṃsacaraṇāmbhojārcakānāṃ priyaḥ |yaḥ syāduttamasampadāmapi nidhiḥ sa syāt surāṇāmapiprāyaḥ sevya iti prabhūtavibhavo bhāvo na kiṃ durlabhaḥ || 107||

स्वप्नेऽपि यस्य शिवलिङ्गविलोकनेच्छा स्वच्छा भविष्यति भवार्चनजातपुण्यैः ।तत्पादपद्मजरजो मणिमञ्जरीव धन्योत्तमोरुशिरसि स्फुरतीह धीरे ॥ १०८॥

svapne'pi yasya śivaliṅgavilokanecchā svacchā bhaviṣyati bhavārcanajātapuṇyaiḥ |tatpādapadmajarajo maṇimañjarīva dhanyottamoruśirasi sphuratīha dhīre || 108||

अज्ञात्वापि शिवप्रसादविभवं स्वं शङ्कराराधनध्यानालङ्कृतिचित्तवृत्तिरसकृत् यद्वा सकृत् सादरम् ।तं मुक्तं प्रवदन्ति पावनमिति प्राहुर्मुनीन्द्राः सुराःतं रत्नं जगतीतलस्य सततं वन्दे मुहुः सादरम् ॥ १०९॥

ajñātvāpi śivaprasādavibhavaṃ svaṃ śaṅkarārādhanadhyānālaṅkṛticittavṛttirasakṛt yadvā sakṛt sādaram |taṃ muktaṃ pravadanti pāvanamiti prāhurmunīndrāḥ surāḥtaṃ ratnaṃ jagatītalasya satataṃ vande muhuḥ sādaram || 109||

यो भक्त्या रजनीमुखेषु गिरिशं सम्पूज्य बिल्वादिभिःनैवेद्यादिसमर्पणेन च मुहुर्नाट्यैः प्रणामैरपि ।सन्तुष्टस्तमपास्तदुःखनिकरं मन्ये स रेवासरित्तीरे लिङ्गमभङ्गबिल्वकमलैराराध्य शङ्गं व्रजेत् ॥ ११०॥

yo bhaktyā rajanīmukheṣu giriśaṃ sampūjya bilvādibhiḥnaivedyādisamarpaṇena ca muhurnāṭyaiḥ praṇāmairapi |santuṣṭastamapāstaduḥkhanikaraṃ manye sa revāsarittīre liṅgamabhaṅgabilvakamalairārādhya śaṅgaṃ vrajet || 110||

॥ इति शिवरहस्यान्तर्गते भानुप्रोक्तं शिवस्तवः सम्पूर्णः ॥॥ श्रीशिवरहस्यम् । हराख्यः तृतीयांशः । उत्तरार्धम् । अध्यायः ३०। ९५११०॥

|| iti śivarahasyāntargate bhānuproktaṃ śivastavaḥ sampūrṇaḥ |||| śrīśivarahasyam | harākhyaḥ tṛtīyāṃśaḥ | uttarārdham | adhyāyaḥ 30| 95110||

– ॥ श्रीशिवरहस्यम् ।हराख्यः तृतीयांशः ।उत्तरार्धम् ।अध्यायः ३०। ९५-११०॥

– || śrīśivarahasyam |harākhyaḥ tṛtīyāṃśaḥ |uttarārdham |adhyāyaḥ 30| 95-110||