राघवेन्द्रकरुणालहरी Shri Raghavendra Karunalahari

त्वङ्गत्तुङ्गतरङ्गमङ्गलनदीतुङ्गान्तरङ्गस्थलीरङ्गोत्सङ्गनिषङ्गिवातविधुताम्भः प्लाविते पाविते ।श्रीमन्त्रालयनाम्नि धाम्नि वसते चाशंसते शं सतेमन्त्रालोचनमार्तिनाशनकृते पुंसां नमस्तन्वते ॥ १॥

tvaṅgattuṅgataraṅgamaṅgalanadītuṅgāntaraṅgasthalīraṅgotsaṅganiṣaṅgivātavidhutāmbhaḥ plāvite pāvite |śrīmantrālayanāmni dhāmni vasate cāśaṃsate śaṃ satemantrālocanamārtināśanakṛte puṃsāṃ namastanvate || 1||

नो मञ्चा न गृहा न चञ्चलदृशो द्रव्यं श्रमात्सञ्चितंचञ्चत् किञ्चन किञ्च काञ्चनमपि त्वां चानुयान्त्यत्यये ।सञ्चित्यैवमिदं च मुञ्च सकलं प्रापञ्चिकं नश्वरंमञ्चालीगुरुमञ्च शाश्वतसुखं त्वं चेत्सखे वाञ्छसि ॥ २॥

no mañcā na gṛhā na cañcaladṛśo dravyaṃ śramātsañcitaṃcañcat kiñcana kiñca kāñcanamapi tvāṃ cānuyāntyatyaye |sañcityaivamidaṃ ca muñca sakalaṃ prāpañcikaṃ naśvaraṃmañcālīgurumañca śāśvatasukhaṃ tvaṃ cetsakhe vāñchasi || 2||

इष्टार्थाकलनान्नृणामिह तथा कष्टावलेर्वारणात्कुष्ठापस्मृतिपूर्वभीकररुजादुष्टग्रहोत्सारणात् ।प्रेष्ठो भक्तततेस्तथा भगवतः प्रेष्ठश्च वायोर्हरेःश्रेष्ठः संयमिनां कृषीष्ट करुणां श्रीराघवेन्द्रो गुरुः ॥ ३॥

iṣṭārthākalanānnṛṇāmiha tathā kaṣṭāvalervāraṇātkuṣṭhāpasmṛtipūrvabhīkararujāduṣṭagrahotsāraṇāt |preṣṭho bhaktatatestathā bhagavataḥ preṣṭhaśca vāyorhareḥśreṣṭhaḥ saṃyamināṃ kṛṣīṣṭa karuṇāṃ śrīrāghavendro guruḥ || 3||

यद्वृन्दावनसम्प्रदक्षिणनमस्याराऽर्चनाऽराधनैःपङ्गुस्तुङ्गगिरीन्द्रशृङ्गमपि चोल्लङ्घेत जङ्घालकः ।मूकः स्यान्मधुपाककल्पकवितावाको विवेकोदयाद्जल्पाकस्तमहं भजामि गुरुराट् श्रीराघवेन्द्रं मुनिम् ॥ ४॥

yadvṛndāvanasampradakṣiṇanamasyārā'rcanā'rādhanaiḥpaṅgustuṅgagirīndraśṛṅgamapi collaṅgheta jaṅghālakaḥ |mūkaḥ syānmadhupākakalpakavitāvāko vivekodayādjalpākastamahaṃ bhajāmi gururāṭ śrīrāghavendraṃ munim || 4||

यस्यान्तःकरणं प्रपूर्य करुणोद्रिक्ता हि रिक्तं करालङ्कारं च कमण्डलुं कलयते पूर्णं सदार्णोमिषात् ।शाट्यां हृद्यमितोदितः प्रतटितो लोकानुरागः परःकारुण्याब्धिमगण्यपुण्यलसितं यत्यग्रगण्यं स्तुमः ॥ ५॥

yasyāntaḥkaraṇaṃ prapūrya karuṇodriktā hi riktaṃ karālaṅkāraṃ ca kamaṇḍaluṃ kalayate pūrṇaṃ sadārṇomiṣāt |śāṭyāṃ hṛdyamitoditaḥ prataṭito lokānurāgaḥ paraḥkāruṇyābdhimagaṇyapuṇyalasitaṃ yatyagragaṇyaṃ stumaḥ || 5||

स्वर्णश्रीमृगतृष्णिकाऽकुलतया स्वान्तं न तान्तं मनाक्कान्ताकामनया कदाचिदपि न भ्रान्तं च कान्तारके ।वै देही न च काऽपि कोऽपि भवता दूरीकृताऽनादृतोऽथापि त्वं ननु राघवेन्द्रपदभाक् कस्मान्न विस्मीयते ॥ ६॥

svarṇaśrīmṛgatṛṣṇikā'kulatayā svāntaṃ na tāntaṃ manākkāntākāmanayā kadācidapi na bhrāntaṃ ca kāntārake |vai dehī na ca kā'pi ko'pi bhavatā dūrīkṛtā'nādṛto'thāpi tvaṃ nanu rāghavendrapadabhāk kasmānna vismīyate || 6||

मुख्यप्राणनिविष्टचेतनतया रामानुरागेण चकान्त्या भासुरलक्ष्मणान्विततया स्नेहात् सुमित्रादरात् ।भास्वद्भारतभाग्यवर्धनकृते सर्वस्वदानदपिस्वामिंस्ते खलु राघवेन्द्र इतियन्नामैतदन्वर्थकम् ॥ ७॥

mukhyaprāṇaniviṣṭacetanatayā rāmānurāgeṇa cakāntyā bhāsuralakṣmaṇānvitatayā snehāt sumitrādarāt |bhāsvadbhāratabhāgyavardhanakṛte sarvasvadānadapisvāmiṃste khalu rāghavendra itiyannāmaitadanvarthakam || 7||

स्थीते चूतरसे प्रमादपतितः पोतः परेतः कृपादृक्पातेन तदातिशीतलहृदो जातः पुनर्जीवितः ।संसारे विषयाख्यकश्मलरसे पन्नोऽवसन्नोऽस्म्यहंकिं नोत्थापयसे गुरो तव पुरःखिन्नं विषण्णं च माम् ॥ ८॥

sthīte cūtarase pramādapatitaḥ potaḥ paretaḥ kṛpādṛkpātena tadātiśītalahṛdo jātaḥ punarjīvitaḥ |saṃsāre viṣayākhyakaśmalarase panno'vasanno'smyahaṃkiṃ notthāpayase guro tava puraḥkhinnaṃ viṣaṇṇaṃ ca mām || 8||

अर्थिप्रार्थितदापि दिव्यसुरभिर्नूनंपशुत्वाञ्चितासोऽयं कल्पमहीतुहोऽपि जडतापन्नो हि मान्यो दिवि ।हन्ताश्मैव स चिन्तितेष्टफलदश्चिन्तामणिश्चान्ततःतत्येनोपमिनोमि तं गुरुमतो खिन्नाऽवसन्न च वाक् ॥ ९॥

arthiprārthitadāpi divyasurabhirnūnaṃpaśutvāñcitāso'yaṃ kalpamahītuho'pi jaḍatāpanno hi mānyo divi |hantāśmaiva sa cintiteṣṭaphaladaścintāmaṇiścāntataḥtatyenopaminomi taṃ gurumato khinnā'vasanna ca vāk || 9||

यत्पादाम्बुजसेवनात्सुतवती वन्ध्याऽभिनन्द्या भवेत्काणः क्षीणसुदृक् क्षणान्नलिनदृक् चक्षुष्मतामग्रणीः ।कौबेरीं श्रियमाप्नुयादपि दरिद्रणो जुषाणोंऽजलिंहीनोऽहीनशयानदेवशरणंश श्रीराघवेन्द्रं स्तुमः ॥ १०॥

yatpādāmbujasevanātsutavatī vandhyā'bhinandyā bhavetkāṇaḥ kṣīṇasudṛk kṣaṇānnalinadṛk cakṣuṣmatāmagraṇīḥ |kauberīṃ śriyamāpnuyādapi daridraṇo juṣāṇoṃ'jaliṃhīno'hīnaśayānadevaśaraṇaṃśa śrīrāghavendraṃ stumaḥ || 10||

यन्नामस्मरणं त्रितापहरणं सौख्यावलेः कारणंयस्याङ्घ्र्योर्नमनं विपत्प्रशमनं ध्यानं निदानं मुदाम् ।यत्पादाश्रयणं श्रियो वितनुते शश्वच्च विश्राणनंयद्वृन्दावनदर्शनं भट गुरुं सर्वापदां कर्शनम् ॥ ११॥

yannāmasmaraṇaṃ tritāpaharaṇaṃ saukhyāvaleḥ kāraṇaṃyasyāṅghryornamanaṃ vipatpraśamanaṃ dhyānaṃ nidānaṃ mudām |yatpādāśrayaṇaṃ śriyo vitanute śaśvacca viśrāṇanaṃyadvṛndāvanadarśanaṃ bhaṭa guruṃ sarvāpadāṃ karśanam || 11||

वेङ्कण्णस्य निरक्षरस्य च गवां पालस्य लोलद्वटोःन्यस्ते हस्ततलेऽस्य मस्तक तटे ध्वस्तास्समस्तापदः ।काले स्फूर्तिवेशेषतः समभवद् ज्ञानोदयस्तत्षणात्यस्योद्यद्दयया श्रियस्समुदयो भाग्योदयस्तं भजे ॥ १२॥

veṅkaṇṇasya nirakṣarasya ca gavāṃ pālasya loladvaṭoḥnyaste hastatale'sya mastaka taṭe dhvastāssamastāpadaḥ |kāle sphūrtiveśeṣataḥ samabhavad jñānodayastatṣaṇātyasyodyaddayayā śriyassamudayo bhāgyodayastaṃ bhaje || 12||

नो सन्ध्याचरणं, जपादिकरणं, नो नाम्न उच्चारणंक्षेत्रे सञ्चरणं, पुरश्चरणतोनाकार्ष्मविष्णुस्तवम् ।तन्नोऽद्योद्धरणं कथं न्विति गुरो सर्वापदुत्तारणंयातास्ते चरणं भियाद्य शरणं मा नः कृथा वारणम् ॥ १३॥

no sandhyācaraṇaṃ, japādikaraṇaṃ, no nāmna uccāraṇaṃkṣetre sañcaraṇaṃ, puraścaraṇatonākārṣmaviṣṇustavam |tanno'dyoddharaṇaṃ kathaṃ nviti guro sarvāpaduttāraṇaṃyātāste caraṇaṃ bhiyādya śaraṇaṃ mā naḥ kṛthā vāraṇam || 13||

स्वामिन् नैकजनुस्समर्जितमहापापावली सर्वताकारा भीरुममुञ्च भीषयति मां का भीर्वदाभीक ते ।हैमन्तं हि हिमं प्रकम्पयतु वा कामं तु भौमं जनंकच्चिच्चण्डरुचो नु गण्डमधरं शैत्येन किं खण्डयेत् ॥ १४॥

svāmin naikajanussamarjitamahāpāpāvalī sarvatākārā bhīrumamuñca bhīṣayati māṃ kā bhīrvadābhīka te |haimantaṃ hi himaṃ prakampayatu vā kāmaṃ tu bhaumaṃ janaṃkacciccaṇḍaruco nu gaṇḍamadharaṃ śaityena kiṃ khaṇḍayet || 14||

व्याख्या येन कृता सुधापरिमळाभिख्या हि सङ्ख्यावताश्रीमन् न्यायसुधाकृतेः परिमळव्याख्याचयन्निर्मिता ।मध्वव्यासजयार्य भावमणिसन्मञ्जूषिकोद्घातिनीमान्या माध्व गुरोर्जयाभिधमुनेः पूर्णाशयोद्भास्सिनी ।व्यासार्यस्य हि चन्द्रिका च खलु यद् व्याख्यानतः ख्यातिभाक्विद्वत्प्रख्य यति प्रमुख्य गुरुराट् नः सौख्यदोस्त्वन्वहम् ॥ १५॥

vyākhyā yena kṛtā sudhāparimaḷābhikhyā hi saṅkhyāvatāśrīman nyāyasudhākṛteḥ parimaḷavyākhyācayannirmitā |madhvavyāsajayārya bhāvamaṇisanmañjūṣikodghātinīmānyā mādhva gurorjayābhidhamuneḥ pūrṇāśayodbhāssinī |vyāsāryasya hi candrikā ca khalu yad vyākhyānataḥ khyātibhākvidvatprakhya yati pramukhya gururāṭ naḥ saukhyadostvanvaham || 15||

प्रत्यूह व्यूह तुङ्ग क्षितिधर दलनात्युग्रदम्भोलि लीलारम्भोज्जृम्भत्कटाक्षेक्षणजनितजगत्षेम भूमाभिरामम् ।श्रीमद्रामाङ्घ्रिभक्तेतरविषयविरक्तीशसुज्ञानपुष्पस्तोमाऽसामायितान्तःकरणगुरुममुं चैमि भक्त्यारणं तम् ॥ १६॥

pratyūha vyūha tuṅga kṣitidhara dalanātyugradambholi līlārambhojjṛmbhatkaṭākṣekṣaṇajanitajagatṣema bhūmābhirāmam |śrīmadrāmāṅghribhaktetaraviṣayaviraktīśasujñānapuṣpastomā'sāmāyitāntaḥkaraṇagurumamuṃ caimi bhaktyāraṇaṃ tam || 16||

विद्वच्चको रोत्सवकारिचन्द्रंकर्मन्दिवृन्दारकवन्दितेन्द्रम् ।निर्दोषरन्ध्रं सुगुणैकसान्द्रंश्रीराघवेन्द्रं प्रणमाम्यतन्द्रम् ॥ १७॥

vidvaccako rotsavakāricandraṃkarmandivṛndārakavanditendram |nirdoṣarandhraṃ suguṇaikasāndraṃśrīrāghavendraṃ praṇamāmyatandram || 17||

देवासां निवहे निरीक्ष्य हि मया सम्यत् परीक्ष्याऽश्रितोभक्त्या किं च वृतस्तुतोऽर्चितनुतः श्रीराघवेन्द्रो हरिः ।पश्चाच्छ्रीगुरुमण्डलेऽपि च बहुश्रान्त्या विचिन्त्याऽसकृत्माध्वाध्वर्यधुरोद्धरो यतिपतिः श्रीराघवेन्द्रो वृतः ॥ १८॥

devāsāṃ nivahe nirīkṣya hi mayā samyat parīkṣyā'śritobhaktyā kiṃ ca vṛtastuto'rcitanutaḥ śrīrāghavendro hariḥ |paścācchrīgurumaṇḍale'pi ca bahuśrāntyā vicintyā'sakṛtmādhvādhvaryadhuroddharo yatipatiḥ śrīrāghavendro vṛtaḥ || 18||

नियतेन्द्रियचेतस्याद् नियताद् भवतो गुरोः ।न यतेऽन्ययतेर्गन्तुं नयतो मुक्तिमाश्रयम् ॥ १९॥

niyatendriyacetasyād niyatād bhavato guroḥ |na yate'nyayatergantuṃ nayato muktimāśrayam || 19||

गुरुणां च तरूणां च न सङ्ख्या भूतले परम् ।गुरुत्वं स्वस्तरुत्वं च मिलित्वेक्यं गतं त्वयि ॥ २०॥

guruṇāṃ ca tarūṇāṃ ca na saṅkhyā bhūtale param |gurutvaṃ svastarutvaṃ ca militvekyaṃ gataṃ tvayi || 20||

आशां वैषयिकीं व्युदस्य वनिताभूस्नेहपाशान् गुरूराशाव्याप्तयशाः शशीवचवशी श्रीशार्चनैकव्रतः ।कीशोर्वीशयतीशरूपमरुतो दासोऽहमेवं वदन्आशीर्भिः शमयेन्ममेषणगणाख्याऽशीविषोत्वेषणम् ॥ २१॥

āśāṃ vaiṣayikīṃ vyudasya vanitābhūsnehapāśān gurūrāśāvyāptayaśāḥ śaśīvacavaśī śrīśārcanaikavrataḥ |kīśorvīśayatīśarūpamaruto dāso'hamevaṃ vadanāśīrbhiḥ śamayenmameṣaṇagaṇākhyā'śīviṣotveṣaṇam || 21||

लोके पावनगुर्वनुग्रहबलाद् भूपावनं जीवनंश्रीव्यासार्यजयार्यवादिगुरुराजानाञ्जगत्यांश्रुतम् ।तेषामन्तिकमेव गन्तु मधुना स्वान्तं नितान्तं भयभ्रान्तं तद् गुरुराघवेन्द्रकरुणाऽकोपारमेवाश्रये ॥ २२॥

loke pāvanagurvanugrahabalād bhūpāvanaṃ jīvanaṃśrīvyāsāryajayāryavādigururājānāñjagatyāṃśrutam |teṣāmantikameva gantu madhunā svāntaṃ nitāntaṃ bhayabhrāntaṃ tad gururāghavendrakaruṇā'kopāramevāśraye || 22||

प्रागाचीर्णमचीर्णशीर्णदुरितं तूर्णं हि यत् चूर्ण्येत्कामक्रोधमदादिपावकखरज्वालाश्च यच्छामयेत्चेतोलग्नकुवासनापटमपि छिन्नं विदध्यात्पुनःप्राश्मीहि प्रियराघवेन्द्रयमिनां पादोदकं पावनम् ॥ २३॥

prāgācīrṇamacīrṇaśīrṇaduritaṃ tūrṇaṃ hi yat cūrṇyetkāmakrodhamadādipāvakakharajvālāśca yacchāmayetcetolagnakuvāsanāpaṭamapi chinnaṃ vidadhyātpunaḥprāśmīhi priyarāghavendrayamināṃ pādodakaṃ pāvanam || 23||

यत्पादोदकसेवनात् कलियुगे सर्वावनात् पावनाद्रोगा भोग भयानकाः क्व नु गता वेगान्न तल्पक्ष्यते ।व्यर्थं वैद्यकशास्त्रमेतदोभयं पाश्चात्यपौरस्त्यकंसोऽयं श्रीगुरुराघवेन्द्रयतिराट् पायादपायात्सदा ॥ २४॥

yatpādodakasevanāt kaliyuge sarvāvanāt pāvanādrogā bhoga bhayānakāḥ kva nu gatā vegānna talpakṣyate |vyarthaṃ vaidyakaśāstrametadobhayaṃ pāścātyapaurastyakaṃso'yaṃ śrīgururāghavendrayatirāṭ pāyādapāyātsadā || 24||

नष्टप्रायमपीह दुष्टकलिनैवास्तिक्य मुज्जीवयन्नास्तिक्यं तिरयंश्च दैवतगुरुद्वेषं च निश्येषयन् ।शुष्यं पुष्कलहूणतुष्करमतैः सम्पर्कतो भक्तिसत्केदारं कृतिसद्रसैः किसलयन् यच्छेद् गुरुः सत्फलम् ॥ २५॥

naṣṭaprāyamapīha duṣṭakalinaivāstikya mujjīvayannāstikyaṃ tirayaṃśca daivatagurudveṣaṃ ca niśyeṣayan |śuṣyaṃ puṣkalahūṇatuṣkaramataiḥ samparkato bhaktisatkedāraṃ kṛtisadrasaiḥ kisalayan yacched guruḥ satphalam || 25||

लोकानां फलकेऽलिके सतिलके येनाथवा मस्तकेकस्तूरीसदृशि प्रभाति च सति ध्वस्तास्समस्तापदः ।भीताः किं च समीपमेव यमराड् दूता न चे युर्गुरोःपत्यञ्जोदितपापभञ्जकरजःकिञ्जल्कपुञ्जः श्रियै ॥ २६॥

lokānāṃ phalake'like satilake yenāthavā mastakekastūrīsadṛśi prabhāti ca sati dhvastāssamastāpadaḥ |bhītāḥ kiṃ ca samīpameva yamarāḍ dūtā na ce yurguroḥpatyañjoditapāpabhañjakarajaḥkiñjalkapuñjaḥ śriyai || 26||

यस्यानुग्रह लेशतोऽत्र भुवनेऽसाध्यं न वै विद्यतेव्यङ्गः पङ्गुरलं विलङ्घितुमपि स्यात्तुङ्ग शैलं पटुः ।जल्पाको रस पाक वाञ्मुखरितो मूकोऽपि लोके कविःतं श्रीमद् गुरुराघवेन्द्र यमिनं वन्दे नरं दैवतम् ॥ २७॥

yasyānugraha leśato'tra bhuvane'sādhyaṃ na vai vidyatevyaṅgaḥ paṅguralaṃ vilaṅghitumapi syāttuṅga śailaṃ paṭuḥ |jalpāko rasa pāka vāñmukharito mūko'pi loke kaviḥtaṃ śrīmad gururāghavendra yaminaṃ vande naraṃ daivatam || 27||

तापं लोकपते, शुचं क्षमयते, पापं हरत्याशु याद्राग् दौरीकुरुते च दुर्मतिमथो तन्द्रां करोति द्रुताम् ।क्षेशं नाशयतेऽलिकेऽन्यथयते दुर्वर्णमालां विधेःगुर्वङ्घ्र्ययम्बुज मृत्तिका मम शिरः भे कृत्तिका स्यात्सदा ॥ २८॥

tāpaṃ lokapate, śucaṃ kṣamayate, pāpaṃ haratyāśu yādrāg daurīkurute ca durmatimatho tandrāṃ karoti drutām |kṣeśaṃ nāśayate'like'nyathayate durvarṇamālāṃ vidheḥgurvaṅghryayambuja mṛttikā mama śiraḥ bhe kṛttikā syātsadā || 28||

भालाभ्ये फलके नृणां तनुतरे मस्ते प्रशस्तेऽथमायत्सन्धारणतः पलायनपरा भूताः प्रभूता आपि ।भीता दूरत एव दुग्रहगणा भाधा भिया धाविताभूयासुर्मम भूयसे गुरुपदश्रीपांसवः श्रेयसे ॥ २९॥

bhālābhye phalake nṛṇāṃ tanutare maste praśaste'thamāyatsandhāraṇataḥ palāyanaparā bhūtāḥ prabhūtā āpi |bhītā dūrata eva dugrahagaṇā bhādhā bhiyā dhāvitābhūyāsurmama bhūyase gurupadaśrīpāṃsavaḥ śreyase || 29||

विपन्नं विषण्णं प्रपन्नं प्रसन्नोरुदन्तं वदन्तं विदन्तं न किञ्चित् ।लठन्तं शठं तं स्छुटं ते पदान्तेधराऽशूद्धराऽमुं हराऽघं गुरो मे ॥ ३०॥

vipannaṃ viṣaṇṇaṃ prapannaṃ prasannorudantaṃ vadantaṃ vidantaṃ na kiñcit |laṭhantaṃ śaṭhaṃ taṃ schuṭaṃ te padāntedharā'śūddharā'muṃ harā'ghaṃ guro me || 30||

आनर्थान्निहन्तुं पुमर्थान् प्रदातुंन यन्त्राणि मन्त्रा न तन्त्रं स्वतन्त्रम् ।न तीर्थादिसर्थं समर्थं तदर्थेतीर्थं यथार्थं गुरो प्रार्थये त्वाम् ॥ ३१॥

ānarthānnihantuṃ pumarthān pradātuṃna yantrāṇi mantrā na tantraṃ svatantram |na tīrthādisarthaṃ samarthaṃ tadarthetīrthaṃ yathārthaṃ guro prārthaye tvām || 31||

नृणामनल्पसङ्कल्पगोचरार्थप्रदानतः ।कल्पद्रुकल्पान् वन्देऽहं राघवेन्द्रगुरूत्तमान् ॥ ३२॥

nṛṇāmanalpasaṅkalpagocarārthapradānataḥ |kalpadrukalpān vande'haṃ rāghavendragurūttamān || 32||

व्यङ्गा व्याधिहताः क्षीणाः यस्यापाङ्गावलोकनात् ।मङ्गलान्याप्नुवन्तीडे तुङ्गातीरगयोगिनम् ॥ ३३॥

vyaṅgā vyādhihatāḥ kṣīṇāḥ yasyāpāṅgāvalokanāt |maṅgalānyāpnuvantīḍe tuṅgātīragayoginam || 33||

श्रीराघवेन्द्रकरुणातरणिर्भवाब्धौश्रीराघवेन्द्रचरणं शरणं सदा मे ।श्रीराघवेन्द्रगुरुणैव सनाथितोऽहंश्रीराघवेन्द्रचरणाभरणं शिरो मे ॥ ३४॥

śrīrāghavendrakaruṇātaraṇirbhavābdhauśrīrāghavendracaraṇaṃ śaraṇaṃ sadā me |śrīrāghavendraguruṇaiva sanāthito'haṃśrīrāghavendracaraṇābharaṇaṃ śiro me || 34||

न राघवं गन्तु मघाद्रिरीशेन लाघवादिन्द्रमुपै तुमीस्से ।तद्राघवेन्द्राङ्घ्रियुगाप्त्युपायंश्रीराघवेन्द्रं गुरुमाश्रितोऽहम् ॥ ३५॥

na rāghavaṃ gantu maghādrirīśena lāghavādindramupai tumīsse |tadrāghavendrāṅghriyugāptyupāyaṃśrīrāghavendraṃ gurumāśrito'ham || 35||

इति महामहोपाध्याय पं\। पण्ढरिनाथाचर्य गलगलि विरचिताश्रीराघवेन्द्रकरुणालहरि एम्ब आखण्ड काव्य समाप्ता ।

iti mahāmahopādhyāya paṃ\| paṇḍharināthācarya galagali viracitāśrīrāghavendrakaruṇālahari emba ākhaṇḍa kāvya samāptā |