चण्डीकुचपञ्चाशिकास्तोत्रम् Chandikuchapanchashikastotram

श्रीगणेशाय नमः ॥श्रियं नौमि देवीं परां पारिजातां पदाम्भोजरेणूपसेवापराणाम् ।यदाद्याक्षरस्याभिधेयेन शूली प्रलीढोऽपि मृत्युप्रजेता गरेण ॥ १॥

śrīgaṇeśāya namaḥ ||śriyaṃ naumi devīṃ parāṃ pārijātāṃ padāmbhojareṇūpasevāparāṇām |yadādyākṣarasyābhidheyena śūlī pralīḍho'pi mṛtyuprajetā gareṇa || 1||

आशादासीभिरूर्ध्वं करविधृतचतुष्कोणभागाभखण्डैःखण्डैराढ्या पटानां विधुरविघटिता शुष्कतावासयेया ।स्वात्मानाधः पतन्तीं सजवमसकृदाकर्षणक्लान्तिपङ्किश्वासोच्छ्वासौघपूर्णा हिमगिरिदुहितुः पातु वोऽपूर्वकन्था ॥ २॥

āśādāsībhirūrdhvaṃ karavidhṛtacatuṣkoṇabhāgābhakhaṇḍaiḥkhaṇḍairāḍhyā paṭānāṃ vidhuravighaṭitā śuṣkatāvāsayeyā |svātmānādhaḥ patantīṃ sajavamasakṛdākarṣaṇaklāntipaṅkiśvāsocchvāsaughapūrṇā himagiriduhituḥ pātu vo'pūrvakanthā || 2||

आसीद्विरिञ्चिवरदा सुरसार्थतीर्थं तेजोमयी मखभुजामखिलास्ति शक्तिः ।एवं भविष्यति पुरोऽपि पुरारिपत्नी त्रैकालिकं यदिति तन्मह आद्यमीडे ॥ ३॥

āsīdviriñcivaradā surasārthatīrthaṃ tejomayī makhabhujāmakhilāsti śaktiḥ |evaṃ bhaviṣyati puro'pi purāripatnī traikālikaṃ yaditi tanmaha ādyamīḍe || 3||

मध्ये पीयूषसिन्धोर्धनकुसुमलसत्कल्पवृक्षान्तरालेदिव्ये मण्यन्तरीपे त्रिदशपरिवृढप्रौढगीर्वाणवर्ण्या ।शर्वाणी पूर्णमण्याभरणरणरणत्पाणिनाभ्यर्णवाणींतूर्णं चिन्तामणेर्मामपि सदसि सदाऽऽश्लिष्य सिंहासनेऽस्ति ॥ ४॥

madhye pīyūṣasindhordhanakusumalasatkalpavṛkṣāntarāledivye maṇyantarīpe tridaśaparivṛḍhaprauḍhagīrvāṇavarṇyā |śarvāṇī pūrṇamaṇyābharaṇaraṇaraṇatpāṇinābhyarṇavāṇīṃtūrṇaṃ cintāmaṇermāmapi sadasi sadā''śliṣya siṃhāsane'sti || 4||

वन्दारुवृन्दारकसुन्दरीणां सीमन्तभृङ्गाञ्चितपादपद्मा ।संस्तोतृपद्मापतिपद्मजन्मस्वाराट्पिकाल्याभ्रगुणा विभाति ॥ ५॥

vandāruvṛndārakasundarīṇāṃ sīmantabhṛṅgāñcitapādapadmā |saṃstotṛpadmāpatipadmajanmasvārāṭpikālyābhraguṇā vibhāti || 5||

यत्रोदग्रहरिन्मणिप्रविलसत्सौधाङ्कुराणां गणैरुद्गीर्णैर्निजगर्भतश्च चणकैः साम्यं गतानां नवैः । रुद्गीर्णैर्निजमुक्तानाममृतद्युतेरपि भरं वीक्ष्य स्थितानां हृदिश्रान्त्याखू रभसोत्पपात हृदये सारङ्ग एतन्मुधा ॥ ६॥

yatrodagraharinmaṇipravilasatsaudhāṅkurāṇāṃ gaṇairudgīrṇairnijagarbhataśca caṇakaiḥ sāmyaṃ gatānāṃ navaiḥ | rudgīrṇairnijamuktānāmamṛtadyuterapi bharaṃ vīkṣya sthitānāṃ hṛdiśrāntyākhū rabhasotpapāta hṛdaye sāraṅga etanmudhā || 6||

पादारविन्दस्य पुरन्दरोऽपि सेवां विधाताऽस्म्यहमेव देव्याः ।नार्हस्त्वमस्मिन्निति वज्रपाणिर्व्याक्षिप्यते यत्र गणैर्विचित्रम् ॥ ७॥

pādāravindasya purandaro'pi sevāṃ vidhātā'smyahameva devyāḥ |nārhastvamasminniti vajrapāṇirvyākṣipyate yatra gaṇairvicitram || 7||

बिडौजसि पदाम्बुजे निबिडतेजसि त्र्यम्बकस्त्रियाःप्रणतिमीप्सितप्रतिपदाप्तये निर्जरैः ।हरावपि हरे विधौ प्रणतिकर्मकार्मीणकेजयाम्ब जगदम्बिके जय जयेति यत्र ध्वनिः ॥ ८॥

biḍaujasi padāmbuje nibiḍatejasi tryambakastriyāḥpraṇatimīpsitapratipadāptaye nirjaraiḥ |harāvapi hare vidhau praṇatikarmakārmīṇakejayāmba jagadambike jaya jayeti yatra dhvaniḥ || 8||

तत्रैकदा निखिललोकचरित्रविद्भिःसम्प्रार्थिता भगवती प्रणिधीनवर्गैः ।विज्ञाप्यमस्ति किमपीति रहस्यमस्मद्दृग्यायिनः कविवरस्य कृतेर्विचित्रम् ॥ ९॥

tatraikadā nikhilalokacaritravidbhiḥsamprārthitā bhagavatī praṇidhīnavargaiḥ |vijñāpyamasti kimapīti rahasyamasmaddṛgyāyinaḥ kavivarasya kṛtervicitram || 9||

किं कुङ्कुमोऽस्ति कलितामरभोज्यवीचीसारप्रसारवचसां प्रमुखः कवीनाम् ।यत्काव्यमन्यकवितां विधुनोति जीर्णांजायामिवाभिनवमुग्धवधूस्तनश्रीः ॥ १०॥

kiṃ kuṅkumo'sti kalitāmarabhojyavīcīsāraprasāravacasāṃ pramukhaḥ kavīnām |yatkāvyamanyakavitāṃ vidhunoti jīrṇāṃjāyāmivābhinavamugdhavadhūstanaśrīḥ || 10||

असह्यभरसह्यभूधरमणौ महाराष्ट्रकेमहाबलजटाढ्यनिष्प्रथितकृष्णवेणी धुनी ।तदम्बुलहरीप्लुता जयति वाजिसंज्ञा पुरीस लक्ष्मणकवीश्वरो वसति तत्र वृत्त्या स्वया ॥ ११॥

asahyabharasahyabhūdharamaṇau mahārāṣṭrakemahābalajaṭāḍhyaniṣprathitakṛṣṇaveṇī dhunī |tadambulaharīplutā jayati vājisaṃjñā purīsa lakṣmaṇakavīśvaro vasati tatra vṛttyā svayā || 11||

वेणीमाधव एव यस्य जनकः प्रख्यातकीर्तिस्तथाराधा यज्जननी सती गुणवती रामोऽपि यत्सोदरः ।अत्रिर्गोत्रपुमांश्च यस्य कविता चेतोहरा सामगोपाह्वोयः किल राजते चरणयोर्देव्या भवान्याः स्वयम् ॥ १२॥

veṇīmādhava eva yasya janakaḥ prakhyātakīrtistathārādhā yajjananī satī guṇavatī rāmo'pi yatsodaraḥ |atrirgotrapumāṃśca yasya kavitā cetoharā sāmagopāhvoyaḥ kila rājate caraṇayordevyā bhavānyāḥ svayam || 12||

यस्य गुरुर्यो जातो दण्डकराभिन्नपर्वतान्वयतः ।रघुनाथमन्दराद्रिर्मथितुं तर्कादिशास्त्रचयजलधिम् ॥ १३॥

yasya gururyo jāto daṇḍakarābhinnaparvatānvayataḥ |raghunāthamandarādrirmathituṃ tarkādiśāstracayajaladhim || 13||

स त्वस्मत्पदपङ्कजस्फुरदमन्दानन्दसन्दोहदस्यन्दन्मञ्जुमरन्दसुन्दरमधुव्यालोलरोलम्बकः ।सत्पोतेतरताविनीतवनितासम्भोगशून्यः पुनर्योऽसौ सम्प्रति कथ्यते मम गुणप्रौढिप्रबद्धात्मकः ॥ १४॥

sa tvasmatpadapaṅkajasphuradamandānandasandohadasyandanmañjumarandasundaramadhuvyālolarolambakaḥ |satpotetaratāvinītavanitāsambhogaśūnyaḥ punaryo'sau samprati kathyate mama guṇaprauḍhiprabaddhātmakaḥ || 14||

तस्यैव चेत्किमपि काव्यमकव्ययेच्छोरस्मत्सभापरिसरे पठनीयमस्ति ।यन्मत्पदाम्बुजमधुप्रतिषेचनेऽस्यमृद्वीकयापि न कयापि न मृद्विकासः ॥ १५॥

tasyaiva cetkimapi kāvyamakavyayecchorasmatsabhāparisare paṭhanīyamasti |yanmatpadāmbujamadhupratiṣecane'syamṛdvīkayāpi na kayāpi na mṛdvikāsaḥ || 15||

श्रुत्वाऽऽदेशं दूतवर्गैर्भवान्या न्यासान्धन्यान्वीक्ष्य वाचः कवेस्तान् ।न्यस्तो मूर्धा स्वामिनीपादपद्मे कर्त्रेत्युक्तं तत्कृतेर्यत्कृतेऽत्र ॥ १६॥

śrutvā''deśaṃ dūtavargairbhavānyā nyāsāndhanyānvīkṣya vācaḥ kavestān |nyasto mūrdhā svāminīpādapadme kartretyuktaṃ tatkṛteryatkṛte'tra || 16||

सावधाना ततो देवी काव्यश्रवणकर्मणि ।जातेत्यालोच्य सहगवर्गैः काव्यं प्रवर्ण्यते ॥ १७॥

sāvadhānā tato devī kāvyaśravaṇakarmaṇi |jātetyālocya sahagavargaiḥ kāvyaṃ pravarṇyate || 17||

यद्यपि पदनुतिरादौ कार्या मातुस्तथापि विश्वस्य ।मुख्यमिति स्तनपानं लक्ष्मणबालेन तत्स्तुतिर्विहिता ॥ १८॥

yadyapi padanutirādau kāryā mātustathāpi viśvasya |mukhyamiti stanapānaṃ lakṣmaṇabālena tatstutirvihitā || 18||

प्रालेयशैलजनुषः सुहिरण्यवल्ल्यागौर्याः पयोधरविचित्रफलं पिबामि ।यत्स्पर्शनादपि बभूव स शूलिनोऽपिमृत्युञ्जयत्वविभवैकपदेऽभिषेकः ॥ १९॥

prāleyaśailajanuṣaḥ suhiraṇyavallyāgauryāḥ payodharavicitraphalaṃ pibāmi |yatsparśanādapi babhūva sa śūlino'pimṛtyuñjayatvavibhavaikapade'bhiṣekaḥ || 19||

कल्याणावलिमातनोतु नितरां कर्पूरपूराधिकप्रालेयं तुहिनालिशैलदुहितुस्तुङ्गं तदङ्गं हृदः ।येनाकारि पुरारिभालनयनज्वालाकरालावलीबाढोल्लीढतनुस्तदीयहृदि सोऽनङ्गोऽपि रङ्गे नटः ॥ २०॥

kalyāṇāvalimātanotu nitarāṃ karpūrapūrādhikaprāleyaṃ tuhināliśailaduhitustuṅgaṃ tadaṅgaṃ hṛdaḥ |yenākāri purāribhālanayanajvālākarālāvalībāḍhollīḍhatanustadīyahṛdi so'naṅgo'pi raṅge naṭaḥ || 20||

आजीवं तदुपास्महेऽद्रिदुहितुः कर्पूरगौरं कुचद्वन्द्वंनीलगलं सुचन्दनयुतं तत्प्राङ्मुखेन्द्वङ्कितम् ।यद्वीक्ष्यैव ममर्द किं नवमिदं जीवत्यशेषे मयिप्रारूढं शिवयुग्ममन्यदबलाहृन्मर्मणीतीर्ष्यया ॥ २१॥

ājīvaṃ tadupāsmahe'driduhituḥ karpūragauraṃ kucadvandvaṃnīlagalaṃ sucandanayutaṃ tatprāṅmukhendvaṅkitam |yadvīkṣyaiva mamarda kiṃ navamidaṃ jīvatyaśeṣe mayiprārūḍhaṃ śivayugmamanyadabalāhṛnmarmaṇītīrṣyayā || 21||

प्रत्यूहावलिमालुनातु दयया यश्चार्धनारीकुचप्रान्तोत्तुङ्गपटीरपङ्कमदनीमीनैकमुद्राङ्कुरः ।यं कृत्वा स्वयमेव मन्मथरिपुः पाणिश्रितस्वेदतोयातः सात्त्विकतां हि तत्कज इति ध्यात्वा स्मरार्तोऽभवत् ॥ २२॥

pratyūhāvalimālunātu dayayā yaścārdhanārīkucaprāntottuṅgapaṭīrapaṅkamadanīmīnaikamudrāṅkuraḥ |yaṃ kṛtvā svayameva manmatharipuḥ pāṇiśritasvedatoyātaḥ sāttvikatāṃ hi tatkaja iti dhyātvā smarārto'bhavat || 22||

शर्वाणीकुचकूलमूलविलसत्कर्पूरकस्तूरिकाकाश्मीरत्रितयावलेपरचनाचातुर्यचर्यावतात् ।यामुद्दिश्य महेशमानसमहाहंसः प्रयागस्थितावेण्येवेत्यवधारयन्निव ममज्जानन्यवृत्तिश्चिरम् ॥ २३॥

śarvāṇīkucakūlamūlavilasatkarpūrakastūrikākāśmīratritayāvaleparacanācāturyacaryāvatāt |yāmuddiśya maheśamānasamahāhaṃsaḥ prayāgasthitāveṇyevetyavadhārayanniva mamajjānanyavṛttiściram || 23||

नित्यं पायादपायाज्जगदिह तु शरच्चन्द्रगौरप्रभासौगौर्या वक्षोजयुग्मद्वयशिखरचरत्तारहीरालिमाला ।चण्ड्या मे नाथचेतोविहरणनिपुणेतीर्ष्यया तत्र बद्धांगङ्गां निश्चित्य भर्गः करमपि च ददौ यत्पदे मोक्षकामः ॥ २४॥

nityaṃ pāyādapāyājjagadiha tu śaraccandragauraprabhāsaugauryā vakṣojayugmadvayaśikharacarattārahīrālimālā |caṇḍyā me nāthacetoviharaṇanipuṇetīrṣyayā tatra baddhāṃgaṅgāṃ niścitya bhargaḥ karamapi ca dadau yatpade mokṣakāmaḥ || 24||

नुमोऽपर्णाऽऽरामस्थलहृदयकासारतटगप्रवल्गद्वक्षोजच्छलमिलितचक्राह्वयुगलम् ।दरालोकाच्छम्भोः शिशिरशशिरेखानखगतास्मरन्ती सापत्न्यं व्यथयति नितान्तं यदिह सा ॥ २५॥

numo'parṇā''rāmasthalahṛdayakāsārataṭagapravalgadvakṣojacchalamilitacakrāhvayugalam |darālokācchambhoḥ śiśiraśaśirekhānakhagatāsmarantī sāpatnyaṃ vyathayati nitāntaṃ yadiha sā || 25||

वन्दे तत्कुसुमायुधान्तकवधूतुङ्गस्तनाब्जद्वयंदुग्धामन्दमरन्दमन्दिरमिदं चूचालिलीढं परम् ।नित्यास्येन्दुविकासनान्मुकुलितं षड्वक्त्रवक्त्राम्बुजैःपीतं किं किमितीश्वरस्य मनसो येनाभवद्विस्मयः ॥ २६॥

vande tatkusumāyudhāntakavadhūtuṅgastanābjadvayaṃdugdhāmandamarandamandiramidaṃ cūcālilīḍhaṃ param |nityāsyenduvikāsanānmukulitaṃ ṣaḍvaktravaktrāmbujaiḥpītaṃ kiṃ kimitīśvarasya manaso yenābhavadvismayaḥ || 26||

मल्लीस्रक्फणिभोगभूषणमणिश्रेणीविदूरोल्लसन्मैनाकाचलसोदरी कुचरसाधारद्वयी मञ्जुला ।यस्याः स्पर्शनतस्त्रिलोचनमनोमानव्यपायोऽभवत्पायात्सा निखिलां हि विष्टपलतां संसारझञ्झानिलात् ॥ २७॥

mallīsrakphaṇibhogabhūṣaṇamaṇiśreṇīvidūrollasanmainākācalasodarī kucarasādhāradvayī mañjulā |yasyāḥ sparśanatastrilocanamanomānavyapāyo'bhavatpāyātsā nikhilāṃ hi viṣṭapalatāṃ saṃsārajhañjhānilāt || 27||

तुषारगिरिकन्यकाकुचतटीपटीराटवीविपाटयतु कङ्कटोद्भवकठोरतापं हि सा ।यदीयदरदर्शनादपि गरप्रलीढो हरःसुखेन घनसारविस्मररिपुर्महोग्रः शिवः ॥ २८॥

tuṣāragirikanyakākucataṭīpaṭīrāṭavīvipāṭayatu kaṅkaṭodbhavakaṭhoratāpaṃ hi sā |yadīyadaradarśanādapi garapralīḍho haraḥsukhena ghanasāravismararipurmahograḥ śivaḥ || 28||

रचयतु शिवं वक्षोजन्मद्वयं द्रुहिणोज्ज्वलत्कनककलशत्विढ्बीजं तभिशुम्भरिपोश्चिरम् ।तदपि च मुहुर्दर्शं दर्शं कपालिकरोच्छ्रितप्रखरनखरप्राञ्चच्चन्द्रोदयोऽपि भवत्यहो ॥ २९॥

racayatu śivaṃ vakṣojanmadvayaṃ druhiṇojjvalatkanakakalaśatviḍhbījaṃ tabhiśumbharipościram |tadapi ca muhurdarśaṃ darśaṃ kapālikarocchritaprakharanakharaprāñcaccandrodayo'pi bhavatyaho || 29||

दूरीकरोतु दुरितानि पुरारिदारवक्षोजशैलमिथुनं जितमन्दराद्रि ।येनाभवद्भवमनोऽर्णवतः प्रमोदपीयूषमत्र हुतमन्मथजीवनाय ॥ ३०॥

dūrīkarotu duritāni purāridāravakṣojaśailamithunaṃ jitamandarādri |yenābhavadbhavamano'rṇavataḥ pramodapīyūṣamatra hutamanmathajīvanāya || 30||

अपारां सम्पत्तिं दिशतु कुचरत्नक्षितिधरःसमुत्तुङ्गस्थानं सुमनस उमे ते मम चिरम् ।यदीये मूर्घ्नि श्रीगलकरनखालिद्युतिभरस्फुरद्गङ्गाभङ्गा इह हि विहरन्त्येव सततम् ॥ ३१॥

apārāṃ sampattiṃ diśatu kucaratnakṣitidharaḥsamuttuṅgasthānaṃ sumanasa ume te mama ciram |yadīye mūrghni śrīgalakaranakhālidyutibharasphuradgaṅgābhaṅgā iha hi viharantyeva satatam || 31||

तं कासरासुरविमर्दसमुत्थशोणशोणार्द्रशोणितकणं स्तनमम्बिकायाः ।वन्देऽमरेन्द्रकरिणः कृतशिल्पचित्रंयच्छम्भुहृद्यपि कटं स्मरणीबभूव ॥ ३२॥

taṃ kāsarāsuravimardasamutthaśoṇaśoṇārdraśoṇitakaṇaṃ stanamambikāyāḥ |vande'marendrakariṇaḥ kṛtaśilpacitraṃyacchambhuhṛdyapi kaṭaṃ smaraṇībabhūva || 32||

उद्दामद्विपकुम्भदर्पदमनं प्रालेयशैलाङ्गजावक्षोजद्वयमत्र भद्रमनिशं धत्तां ममाप्राकृतम् ।यच्छ्रीकण्ठकठोरकोटिनखरश्रेणीसृणिस्थापनप्रद्योतपृथुभाजनं समभवत्पुष्पायुधायोधने ॥ ३३॥

uddāmadvipakumbhadarpadamanaṃ prāleyaśailāṅgajāvakṣojadvayamatra bhadramaniśaṃ dhattāṃ mamāprākṛtam |yacchrīkaṇṭhakaṭhorakoṭinakharaśreṇīsṛṇisthāpanapradyotapṛthubhājanaṃ samabhavatpuṣpāyudhāyodhane || 33||

सौवर्णाचलसानुसम्मितकुचद्वन्द्वं भवान्याः स्तुमःसेनानीस्फुरितद्विवेदरसनासंसर्पमञ्चायितम् ।ईशो नैजकरोरुभूषणगणं मत्वेति भूयस्तरामादातुं यतते यदीयशिखरप्राग्भारपाणिभ्रमः ॥ ३४॥

sauvarṇācalasānusammitakucadvandvaṃ bhavānyāḥ stumaḥsenānīsphuritadvivedarasanāsaṃsarpamañcāyitam |īśo naijakarorubhūṣaṇagaṇaṃ matveti bhūyastarāmādātuṃ yatate yadīyaśikharaprāgbhārapāṇibhramaḥ || 34||

मालूरद्रुफलप्रदर्पशमनं प्रालेयभूमीधरप्रत्युप्तप्रतिपक्षबीजमपरं दुर्गास्तनाद्रिद्वयम् ।यद्भोगैकदृशः पिशाचनृपतेर्वक्षःस्थले जाग्रतीचित्रा कापि विसंस्थुला नमत तत्कण्डूरखण्डाभवत् ॥ ३५॥

mālūradruphalapradarpaśamanaṃ prāleyabhūmīdharapratyuptapratipakṣabījamaparaṃ durgāstanādridvayam |yadbhogaikadṛśaḥ piśācanṛpatervakṣaḥsthale jāgratīcitrā kāpi visaṃsthulā namata tatkaṇḍūrakhaṇḍābhavat || 35||

दिग्दन्तावलकुम्भमौक्तिकमणिश्रेणीकमेणीदृशःशर्वाण्याः कुचगुच्छयुग्ममवतात्संसारतापाद्द्रुतम् ।यस्योपान्तसमुत्पतत्पशुपतिव्यालोलसाभिस्फुरल्लीलापाङ्गतरङ्गभृङ्गसुभगैः शृङ्गाररङ्गायियत् ॥ ३६॥

digdantāvalakumbhamauktikamaṇiśreṇīkameṇīdṛśaḥśarvāṇyāḥ kucagucchayugmamavatātsaṃsāratāpāddrutam |yasyopāntasamutpatatpaśupativyālolasābhisphurallīlāpāṅgataraṅgabhṛṅgasubhagaiḥ śṛṅgāraraṅgāyiyat || 36||

स्मरारातेः स्वान्तप्रकटकुमुदं मोदयति योहृदाकाशस्थस्तद्दहननयनाब्जं मुकुलयन् ।दधच्चूचं लक्ष्म प्रकटयति चक्राह्वयुगलंनिहन्त्वद्रेः कन्याकुचविधुरघध्वान्तपटलीम् ॥ ३७॥

smarārāteḥ svāntaprakaṭakumudaṃ modayati yohṛdākāśasthastaddahananayanābjaṃ mukulayan |dadhaccūcaṃ lakṣma prakaṭayati cakrāhvayugalaṃnihantvadreḥ kanyākucavidhuraghadhvāntapaṭalīm || 37||

प्रालेयाचलकन्यकाकुचतटीपाटीरमोट्टायितांपापाटोपकठोरकष्टपटलान्यापाटयन्तीं स्तुमः ।यत्रापीनपिनाकपाणिकठिनोरःपीठकण्ठोल्लुठद्व्यालालीवलयावलेखमकरोदालिङ्गनेऽन्योन्यतः ॥ ३८॥

prāleyācalakanyakākucataṭīpāṭīramoṭṭāyitāṃpāpāṭopakaṭhorakaṣṭapaṭalānyāpāṭayantīṃ stumaḥ |yatrāpīnapinākapāṇikaṭhinoraḥpīṭhakaṇṭholluṭhadvyālālīvalayāvalekhamakarodāliṅgane'nyonyataḥ || 38||

मातः पर्यभिवादये सुरपुरोद्यानान्तरालोल्लसद्भूजन्यप्रसवासवावसथमुद्वक्षोजकोषद्वयम् ।यस्यान्तः परमेश्वरस्य करतः सम्मर्दनव्यापृतौभूतिः सङ्क्षरति क्षपापरिवृढार्भप्रेढ्यचूडामणेः ॥ ३९॥

mātaḥ paryabhivādaye surapurodyānāntarālollasadbhūjanyaprasavāsavāvasathamudvakṣojakoṣadvayam |yasyāntaḥ parameśvarasya karataḥ sammardanavyāpṛtaubhūtiḥ saṅkṣarati kṣapāparivṛḍhārbhapreḍhyacūḍāmaṇeḥ || 39||

परिधीमहिते कुचस्थलीं मणिकान्तिद्युनदीनभःस्थलीम् ।शिवपाणिनखेन्दुमण्डलीं निजमौलौ विनिधाय या स्थिता ॥ ४०॥

paridhīmahite kucasthalīṃ maṇikāntidyunadīnabhaḥsthalīm |śivapāṇinakhendumaṇḍalīṃ nijamaulau vinidhāya yā sthitā || 40||

मातुर्नौमि पयोधरौ त्रिजगतामारम्भकुभौ शुभौभावत्कौ भुवि तौ भवप्रियतमे भाव्यक्षतौ भासुरौ ।यौ श्रीकण्ठकरप्रवाललतिकामूर्धस्फुरत्पल्लवौषड्वक्त्रद्विरदाननाननवनोज्जन्माभिलीढौ चिरम् ॥ ४१॥

māturnaumi payodharau trijagatāmārambhakubhau śubhaubhāvatkau bhuvi tau bhavapriyatame bhāvyakṣatau bhāsurau |yau śrīkaṇṭhakarapravālalatikāmūrdhasphuratpallavauṣaḍvaktradviradānanānanavanojjanmābhilīḍhau ciram || 41||

वक्षःपीठे पटाढ्यं स्मितविबुधधुनीनिर्झरैश्चाभिषिक्तंमातर्वक्षोजराजं श्रितपविमणिरुक्चामरं ते नमामि ।छत्रं क्षीरं पिपासोर्निटिलशशिकलां यत्र पुत्रस्य मत्वादुर्गाधीशो महेशः करमपि स ददौ तत्स्थमाराभिनुन्नः ॥ ४२॥

vakṣaḥpīṭhe paṭāḍhyaṃ smitavibudhadhunīnirjharaiścābhiṣiktaṃmātarvakṣojarājaṃ śritapavimaṇirukcāmaraṃ te namāmi |chatraṃ kṣīraṃ pipāsorniṭilaśaśikalāṃ yatra putrasya matvādurgādhīśo maheśaḥ karamapi sa dadau tatsthamārābhinunnaḥ || 42||

पटासक्तं वक्षोजनियुगमपूर्वं गिरिपतेःसुकन्ये मन्ये ते नवसुभगसारिद्वयमिति ।यदुत्तुङ्गोत्सङ्गे मृगधरधराक्षानुसरणंकराब्जव्यापारैः सममनिशमुन्मूलतितराम् ॥ ४३॥

paṭāsaktaṃ vakṣojaniyugamapūrvaṃ giripateḥsukanye manye te navasubhagasāridvayamiti |yaduttuṅgotsaṅge mṛgadharadharākṣānusaraṇaṃkarābjavyāpāraiḥ samamaniśamunmūlatitarām || 43||

धयत्येतौ धाता जगदखिलमेतद्रचयितुंतथा पातुं विष्णुः पिबति हरजाये तव कुचौ ।इति प्रेक्षं प्रेक्षं स्वयमपि हरो मर्दयति तौजगत्सम्मर्दायाभ्यसति किमु विद्यामभिनवाम् ॥ ४४॥

dhayatyetau dhātā jagadakhilametadracayituṃtathā pātuṃ viṣṇuḥ pibati harajāye tava kucau |iti prekṣaṃ prekṣaṃ svayamapi haro mardayati taujagatsammardāyābhyasati kimu vidyāmabhinavām || 44||

भवेतां क्षेमाय स्मरहरवधूरोजकरिणौययोरेका रोमावलिकपटशुण्डाद्भुतकरी ।महादेवस्वान्तप्रचुरतरकासारगतयायया तद्व्यापाराम्बुजमपहृतं क्रीडनविधौ ॥ ४५॥

bhavetāṃ kṣemāya smaraharavadhūrojakariṇauyayorekā romāvalikapaṭaśuṇḍādbhutakarī |mahādevasvāntapracuratarakāsāragatayāyayā tadvyāpārāmbujamapahṛtaṃ krīḍanavidhau || 45||

उदञ्चन्तौ मातस्तव कुचहरी हृद्दरिमुखात्कुरङ्गानां तारौ शिवहृदटवीसीमनिहताम् ।निहत्यैनःश्रेणीमददुरधिरोहद्विपपतिंप्रकुर्वाणौ मुक्तावलिमयमिदं यौ त्रिभुवनम् ॥ ४६॥

udañcantau mātastava kucaharī hṛddarimukhātkuraṅgānāṃ tārau śivahṛdaṭavīsīmanihatām |nihatyainaḥśreṇīmadaduradhirohadvipapatiṃprakurvāṇau muktāvalimayamidaṃ yau tribhuvanam || 46||

तवेमौ वक्षोजौ वृजिनहरणौ दिव्यहरिणावहंध्याये मातर्दितिजतृणराश्यद्मरवरौ ।विरूपाक्षस्वान्तोपवनवरयात्रा चिरतरंययोरस्ति स्माराभिधशबरधाटीव्यतिकरे ॥ ४७॥

tavemau vakṣojau vṛjinaharaṇau divyahariṇāvahaṃdhyāye mātarditijatṛṇarāśyadmaravarau |virūpākṣasvāntopavanavarayātrā cirataraṃyayorasti smārābhidhaśabaradhāṭīvyatikare || 47||

दृढं कूर्पासेन प्रतिपिहितमुर्वीधरसुतेभवानि त्वद्वक्षोरुहयुगलमीडे तदनिशम् ।स्मरन्तं वैरं तं स्मरमपरमासाद्य सुहृदंस्थितं संलीयेति व्यथयति हरो यत्पटगृहे ॥ ४८॥

dṛḍhaṃ kūrpāsena pratipihitamurvīdharasutebhavāni tvadvakṣoruhayugalamīḍe tadaniśam |smarantaṃ vairaṃ taṃ smaramaparamāsādya suhṛdaṃsthitaṃ saṃlīyeti vyathayati haro yatpaṭagṛhe || 48||

वक्षस्तरक्षुवरसंस्थमुमे कुचं तेतं नीलकण्ठपरिलिङ्गितभोगमीडे ।यत्रेश्वरस्य मनसस्तव रूपमेवेत्याकल्पकल्पनमभूत् प्रविलोकनेन ॥ ४९॥

vakṣastarakṣuvarasaṃsthamume kucaṃ tetaṃ nīlakaṇṭhapariliṅgitabhogamīḍe |yatreśvarasya manasastava rūpamevetyākalpakalpanamabhūt pravilokanena || 49||

घनं वक्षोजं ते नवनवहिरण्याकृतिधरंनुमस्तं प्रह्लादावलिजनकमद्रीश्वरसुते ।यदीयाभोगेऽस्मिन्ननुपमनखालिव्रणततिःस्फुरत्याकल्पं श्रीगलकपटकण्ठीरवकरैः ॥ ५०॥

ghanaṃ vakṣojaṃ te navanavahiraṇyākṛtidharaṃnumastaṃ prahlādāvalijanakamadrīśvarasute |yadīyābhoge'sminnanupamanakhālivraṇatatiḥsphuratyākalpaṃ śrīgalakapaṭakaṇṭhīravakaraiḥ || 50||

वर्धिष्णुर्बलिमस्तकस्थितपदो वक्षःकृतश्रीः सुखंकुर्यान्नस्तुहिनावनीधरसुते वक्षोजविष्णुस्तव ।विष्णुः शम्भुहृदीति वाक्यममलं सत्यं विधातुं स्वयंयस्तूर्णं कृतसंस्थितिर्विजयते तस्यैव हृन्मन्दिरे ॥ ५१॥

vardhiṣṇurbalimastakasthitapado vakṣaḥkṛtaśrīḥ sukhaṃkuryānnastuhināvanīdharasute vakṣojaviṣṇustava |viṣṇuḥ śambhuhṛdīti vākyamamalaṃ satyaṃ vidhātuṃ svayaṃyastūrṇaṃ kṛtasaṃsthitirvijayate tasyaiva hṛnmandire || 51||

मनस्तिमिरशान्तये प्रतिपदं कुचार्कद्वयंभवानि तव चिन्त्यते हृदयदेववर्त्मस्थितम् ।विकासयति सन्ततं शिवमनःसरोजं परंयदेव दिवसे कथं व्यथयतीह कोकानहो ॥ ५२॥

manastimiraśāntaye pratipadaṃ kucārkadvayaṃbhavāni tava cintyate hṛdayadevavartmasthitam |vikāsayati santataṃ śivamanaḥsarojaṃ paraṃyadeva divase kathaṃ vyathayatīha kokānaho || 52||

स्मरान्तकरवल्लभे तव पयोधरश्रीफलद्वयंस्मरति यो जनः स भवतीह सच्छ्रीफलः ।इतीव किल बोधयन् स्मृतभवत्कुचश्रीः स्वयंसमुद्रमथने पपावपि गरं हरः श्रीफलः ॥ ५३॥

smarāntakaravallabhe tava payodharaśrīphaladvayaṃsmarati yo janaḥ sa bhavatīha sacchrīphalaḥ |itīva kila bodhayan smṛtabhavatkucaśrīḥ svayaṃsamudramathane papāvapi garaṃ haraḥ śrīphalaḥ || 53||

स्मृता तव कुचद्वयी तुहिनशैलबाले हरत्यसावघभरं भवप्रियतमे नृभिः कैरपि ।इतीव हृदि तां दधौ विधिशिरोविभेदोद्भवंप्रचण्डवृजिनावलीकवलितः कपाली धुवम् ॥ ५४॥

smṛtā tava kucadvayī tuhinaśailabāle haratyasāvaghabharaṃ bhavapriyatame nṛbhiḥ kairapi |itīva hṛdi tāṃ dadhau vidhiśirovibhedodbhavaṃpracaṇḍavṛjināvalīkavalitaḥ kapālī dhuvam || 54||

उच्चैरुच्चैः पदं या नयति गुरुतरं वर्धयत्येव भोगंभूभृत्सत्तां तनोति क्षितिधरतनये त्वत्कुचश्रीः श्रिये नः ।यद्दीक्षाभिः कपर्दी प्रथमपरिवृढो भैक्ष्यवृत्तिः कपालीसोऽपि श्रीमान्विचित्रं सपदि च जगतामीश्वरोऽभूत्सुखेन ॥ ५५॥

uccairuccaiḥ padaṃ yā nayati gurutaraṃ vardhayatyeva bhogaṃbhūbhṛtsattāṃ tanoti kṣitidharatanaye tvatkucaśrīḥ śriye naḥ |yaddīkṣābhiḥ kapardī prathamaparivṛḍho bhaikṣyavṛttiḥ kapālīso'pi śrīmānvicitraṃ sapadi ca jagatāmīśvaro'bhūtsukhena || 55||

वक्षःस्थं दितिजरिपोस्तवाभिवन्देतारुण्योदधिजमुरोजकौस्तुभं तम् ।यत्स्थाने स्मरजनकं महो हि किञ्चित्सम्मोहं सपदि महेशितुश्चकार ॥ ५६॥

vakṣaḥsthaṃ ditijaripostavābhivandetāruṇyodadhijamurojakaustubhaṃ tam |yatsthāne smarajanakaṃ maho hi kiñcitsammohaṃ sapadi maheśituścakāra || 56||

तारुण्याम्भोधिजन्मा दलितसुमकरः कामदस्रे प्रकामंकामं यच्छत्वपर्णे पृथुहृदयजनुः पारिजातद्रुजातः ।दैत्यव्रातातपघ्नः पदगतजगतीं छायया स्वै रसौघैरक्षंस्तृप्तिं च कुर्वन्भवहृदयमहानन्दने नन्दते यः ॥ ५७॥

tāruṇyāmbhodhijanmā dalitasumakaraḥ kāmadasre prakāmaṃkāmaṃ yacchatvaparṇe pṛthuhṛdayajanuḥ pārijātadrujātaḥ |daityavrātātapaghnaḥ padagatajagatīṃ chāyayā svai rasaughairakṣaṃstṛptiṃ ca kurvanbhavahṛdayamahānandane nandate yaḥ || 57||

मातः स्तन्यमधु स्तनस्थमनघं यच्छत्वजस्रं तवप्रौढोल्लासमखण्डितं पशुजनुःपाशच्छिदं सुन्दरि ।यत्पानं गणपे प्रकुर्वति शिशौ चेतोदृशौ पश्यतःशम्भोर्मुग्धमभूद्बभूवतुरहो व्याघूर्णिते च क्षणात् ॥ ५८॥

mātaḥ stanyamadhu stanasthamanaghaṃ yacchatvajasraṃ tavaprauḍhollāsamakhaṇḍitaṃ paśujanuḥpāśacchidaṃ sundari |yatpānaṃ gaṇape prakurvati śiśau cetodṛśau paśyataḥśambhormugdhamabhūdbabhūvaturaho vyāghūrṇite ca kṣaṇāt || 58||

शैलेलापालबाले नुम इह विबुधप्राणजीवातुमूर्तिंक्षीरोदन्वत्प्रभूतं भवगदहमुरोजन्मधन्वन्तरिं ते ।यस्योपास्तिप्रभावात्पितृगहनगतो वासुकिं कालकूटंकण्ठे बिभ्रच्च शूली नयनगहुतभुक्सोऽपि मृत्युञ्जयोऽभूत् ॥ ५९॥

śailelāpālabāle numa iha vibudhaprāṇajīvātumūrtiṃkṣīrodanvatprabhūtaṃ bhavagadahamurojanmadhanvantariṃ te |yasyopāstiprabhāvātpitṛgahanagato vāsukiṃ kālakūṭaṃkaṇṭhe bibhracca śūlī nayanagahutabhukso'pi mṛtyuñjayo'bhūt || 59||

चञ्चन्नीलाभचोलीसलिलदपटलीलीनमम्लानमालालोलाल्पाङ्कं दधानं धरणिधरसुते नौमि ते तं कुचेन्दुम् ।यस्यालोकैर्विनिद्रं भवति भवमनःकैरवं हर्षितं चक्षीरासारामृतौघं रसवदनमुखैः पातुकामैश्चकोरैः ॥ ६०॥

cañcannīlābhacolīsaliladapaṭalīlīnamamlānamālālolālpāṅkaṃ dadhānaṃ dharaṇidharasute naumi te taṃ kucendum |yasyālokairvinidraṃ bhavati bhavamanaḥkairavaṃ harṣitaṃ cakṣīrāsārāmṛtaughaṃ rasavadanamukhaiḥ pātukāmaiścakoraiḥ || 60||

क्षीराशसंसकलकामदमावके ते वक्षोजनुः सुरभिरूपमकं निहन्तु ।यत्पातृषण्मुखगजास्यहरीन्द्रमुख्या वत्सा रसस्थरसनावसनैर्विरेजुः ॥ ६१॥

kṣīrāśasaṃsakalakāmadamāvake te vakṣojanuḥ surabhirūpamakaṃ nihantu |yatpātṛṣaṇmukhagajāsyaharīndramukhyā vatsā rasastharasanāvasanairvirejuḥ || 61||

विचित्रालेखाढ्यं समरदसुचातुर्यकलितंदधे मातस्तं ते हृदि हृदयजैरावणमहम् ।यदीयाञ्चद्रोमावलिकपटशुण्डा शिवमनःसरोजं तच्चक्षुः सरसि परिविश्यैव हरति ॥ ६२॥

vicitrālekhāḍhyaṃ samaradasucāturyakalitaṃdadhe mātastaṃ te hṛdi hṛdayajairāvaṇamaham |yadīyāñcadromāvalikapaṭaśuṇḍā śivamanaḥsarojaṃ taccakṣuḥ sarasi pariviśyaiva harati || 62||

भगवति तव वक्षोजन्मरम्भास्वरूपंशुकहृदि सुफलस्य भ्रान्तिदं दर्शनेन ।दिशतु मम शिवं तन्नृत्यतीशस्य चेतःकमलमिव सुधर्मा दिव्यदेशे चिरं यत् ॥ ६३॥

bhagavati tava vakṣojanmarambhāsvarūpaṃśukahṛdi suphalasya bhrāntidaṃ darśanena |diśatu mama śivaṃ tannṛtyatīśasya cetaḥkamalamiva sudharmā divyadeśe ciraṃ yat || 63||

उदग्रग्रीवं तेऽविरलमसृणं नौमि गिरिजेसुवृत्तं हीरोद्यन्मणिरुचमुरोजेन्द्रतुरगम् ।पयः पातुं श्लिष्टद्विरदमुखषड्वक्त्रवदनान्यपश्यत्सप्तेशो गणपतिपिता यत्र सहसा ॥ ६४॥

udagragrīvaṃ te'viralamasṛṇaṃ naumi girijesuvṛttaṃ hīrodyanmaṇirucamurojendraturagam |payaḥ pātuṃ śliṣṭadviradamukhaṣaḍvaktravadanānyapaśyatsapteśo gaṇapatipitā yatra sahasā || 64||

दितिजजनविनाशकं नमस्ते भगवति कुचकूटकालकूटम् ।यदिह हृदि हरस्य कण्ठलग्नं किमिति मदन्यदितीर्ष्ययावतस्थे ॥ ६५॥

ditijajanavināśakaṃ namaste bhagavati kucakūṭakālakūṭam |yadiha hṛdi harasya kaṇṭhalagnaṃ kimiti madanyaditīrṣyayāvatasthe || 65||

कर्पूरकुङ्कुमसुनाभिजचित्रलेखंमन्ये कुचं वलयितं जननीन्द्रचापम् ।यस्योद्भवे स्मररिपोः प्रववर्ष शम्भोरानन्दजाश्रुसलिलं नयनाम्बुवाहः ॥ ६६॥

karpūrakuṅkumasunābhijacitralekhaṃmanye kucaṃ valayitaṃ jananīndracāpam |yasyodbhave smararipoḥ pravavarṣa śambhorānandajāśrusalilaṃ nayanāmbuvāhaḥ || 66||

शर्वाणि ते तरुणिमोद्गमसिन्धुजातंमन्ये कुचं दरमहं वृजिनावलिघ्नम् ।यं कुर्वतो निजकरे शशिशेखरस्यजातः स्मरैकजनकत्वपदेऽभिषेकः ॥ ६७॥

śarvāṇi te taruṇimodgamasindhujātaṃmanye kucaṃ daramahaṃ vṛjināvalighnam |yaṃ kurvato nijakare śaśiśekharasyajātaḥ smaraikajanakatvapade'bhiṣekaḥ || 67||

धराधरसुते सुतत्रिदशपेयमाशास्महेतव स्तनजनुःसुधारसमसारसंसारहम् ।स्मरामि नयनोज्ज्वलज्ज्वलनजालदग्धोऽप्यसावनङ्ग इह यत्पदे कृतपदेन सञ्जीवितः ॥ ६८॥

dharādharasute sutatridaśapeyamāśāsmahetava stanajanuḥsudhārasamasārasaṃsāraham |smarāmi nayanojjvalajjvalanajāladagdho'pyasāvanaṅga iha yatpade kṛtapadena sañjīvitaḥ || 68||

अलमलममलोहैः श्लोकजालैः कवेस्तैःयदिदमखिलमेतैः क्रीतमेवास्मदीयम् ।पुनरपि यदि चैवं वर्ण्यते तर्ह्यहं स्यांतदपि भवतु चेत्किं पारितोषीयमस्य ॥ ६९॥

alamalamamalohaiḥ ślokajālaiḥ kavestaiḥyadidamakhilametaiḥ krītamevāsmadīyam |punarapi yadi caivaṃ varṇyate tarhyahaṃ syāṃtadapi bhavatu cetkiṃ pāritoṣīyamasya || 69||

इत्याकर्ण्य वचो विचार्य च चमत्काराञ्चितं चेतसिश्रीदेव्याश्चकिताः प्रभोः प्रणिधयश्चक्रुस्तथा तैः परम् ।भूयः किञ्चिदुदञ्चितस्तबकया वाचेदमन्विष्यतेयच्चोक्तं किल पारितोषिकमिति स्यात्किं तदुक्तं वद ॥ ७०॥

ityākarṇya vaco vicārya ca camatkārāñcitaṃ cetasiśrīdevyāścakitāḥ prabhoḥ praṇidhayaścakrustathā taiḥ param |bhūyaḥ kiñcidudañcitastabakayā vācedamanviṣyateyaccoktaṃ kila pāritoṣikamiti syātkiṃ taduktaṃ vada || 70||

स्तोत्रं गृहीतमनघं स्तनपाललक्ष्म्याशुल्कं मदीयमखिलं हि मयास्य दत्त्वा ।शिष्टाहमस्मि मदभेदमनर्घमेतंदास्यामि तस्य परितोषणिकं सुखेन ॥ ७१॥

stotraṃ gṛhītamanaghaṃ stanapālalakṣmyāśulkaṃ madīyamakhilaṃ hi mayāsya dattvā |śiṣṭāhamasmi madabhedamanarghametaṃdāsyāmi tasya paritoṣaṇikaṃ sukhena || 71||

एतदेव कविराजमानसे काङ्क्षितं लसति सन्ततं किल ।अन्यदेकमपि दीयते स्वतः भूयतामनुचरेश्वराः स्फुटम् ॥ ७२॥

etadeva kavirājamānase kāṅkṣitaṃ lasati santataṃ kila |anyadekamapi dīyate svataḥ bhūyatāmanucareśvarāḥ sphuṭam || 72||

इति स्तनघटस्तवं पठति यस्तु चण्ड्या ममप्रसन्नहृदयः प्रियो भवति मे सदा सूनुवत् ।कविर्भवति भूमिपस्तुतवचःप्रपञ्चः क्षितौलभेत किल वाञ्छितं सहृदि सुन्दरीणां स्मरः ॥ ७३॥

iti stanaghaṭastavaṃ paṭhati yastu caṇḍyā mamaprasannahṛdayaḥ priyo bhavati me sadā sūnuvat |kavirbhavati bhūmipastutavacaḥprapañcaḥ kṣitaulabheta kila vāñchitaṃ sahṛdi sundarīṇāṃ smaraḥ || 73||

मदीयचरणाम्बुजे भवति भक्तिभाजां प्रभुःक्षितीशमुकुटस्थितप्रसवपूज्यपादाम्बुजः ।अनेकनवपद्मिनीस्तनगिरीन्द्रकान्तिच्छटाजटालहृदयान्तरः सदसि संस्थितो राजते ॥ ७४॥

madīyacaraṇāmbuje bhavati bhaktibhājāṃ prabhuḥkṣitīśamukuṭasthitaprasavapūjyapādāmbujaḥ |anekanavapadminīstanagirīndrakānticchaṭājaṭālahṛdayāntaraḥ sadasi saṃsthito rājate || 74||

यः श्रद्धया मम घनस्तनकुम्भलक्ष्म्याःस्तोत्रं पठेच्च किल संशृणुयात्सलोकः ।गीर्वाणवामनयनानयनारविन्दजालप्रभासरणिकज्जलतामुपैति ॥ ७५॥

yaḥ śraddhayā mama ghanastanakumbhalakṣmyāḥstotraṃ paṭhecca kila saṃśṛṇuyātsalokaḥ |gīrvāṇavāmanayanānayanāravindajālaprabhāsaraṇikajjalatāmupaiti || 75||

पृथिव्यां भूपालो भवति नववामोरुनयनप्रफुल्लाम्भोजन्मद्युमणिरपि वाचा सुरगुरुः ।निरस्तप्रोच्चण्डाखिलरिपुगणो मत्कुचतटीस्तवं कुर्वन्नित्यं जयति निजलक्ष्म्यापि धनदम् ॥ ७६॥

pṛthivyāṃ bhūpālo bhavati navavāmorunayanapraphullāmbhojanmadyumaṇirapi vācā suraguruḥ |nirastaproccaṇḍākhilaripugaṇo matkucataṭīstavaṃ kurvannityaṃ jayati nijalakṣmyāpi dhanadam || 76||

यश्चित्ते मम कुचसंस्तवं दधाति प्रावीण्यं सकलकलासु सोऽयमेति ।आम्नायस्मरणमपीह मामकीने पादाम्भोरुहयुगले लभेत भक्तिम् ॥ ७७॥

yaścitte mama kucasaṃstavaṃ dadhāti prāvīṇyaṃ sakalakalāsu so'yameti |āmnāyasmaraṇamapīha māmakīne pādāmbhoruhayugale labheta bhaktim || 77||

रमापि सदने सदा कृतपदा मुदा दासवद्रिपुर्भवति मित्रवद्युवतिसङ्गमो मोक्षवत् ।अवागपि कवीशवद्भवति पातकं पुण्यवद्यशोभिरमला दिशो दश भवन्ति यस्तं पठेत् ॥ ७८॥

ramāpi sadane sadā kṛtapadā mudā dāsavadripurbhavati mitravadyuvatisaṅgamo mokṣavat |avāgapi kavīśavadbhavati pātakaṃ puṇyavadyaśobhiramalā diśo daśa bhavanti yastaṃ paṭhet || 78||

चण्डीकुचपञ्चाशत्संज्ञमिमं यः स्तवं नवं पठति ।स नरो न पुनर्जनुषे भवति हि निःश्रेयसाय मे दयया ॥ ७९॥

caṇḍīkucapañcāśatsaṃjñamimaṃ yaḥ stavaṃ navaṃ paṭhati |sa naro na punarjanuṣe bhavati hi niḥśreyasāya me dayayā || 79||

तथाऽस्तु किल तत्परं तव जयन्तु मातः प्रभोपदाम्बुजमधुच्छदाः कविवरस्य मौलौ वरम् ।यतो हि कवितामृतं पिबति यः स मुक्तः श्रुतस्ततः स भवता न किं जगति मुक्तिकान्तापतिः ॥ ८०॥

tathā'stu kila tatparaṃ tava jayantu mātaḥ prabhopadāmbujamadhucchadāḥ kavivarasya maulau varam |yato hi kavitāmṛtaṃ pibati yaḥ sa muktaḥ śrutastataḥ sa bhavatā na kiṃ jagati muktikāntāpatiḥ || 80||

इत्युक्तवत्यनुचरेन्द्रगणे पुरस्तादम्बापदाम्बुजनिता मकरन्दधारा ।या स्यन्दिता शिरसि मे कविलक्ष्मणस्यस्वप्नोत्थितस्य तु पुनातु पुनस्त्रिलोकीम् ॥ ८१॥

ityuktavatyanucarendragaṇe purastādambāpadāmbujanitā makarandadhārā |yā syanditā śirasi me kavilakṣmaṇasyasvapnotthitasya tu punātu punastrilokīm || 81||

यावच्छिवार्धगतमस्ति वपुस्त्वदीयंयावत्त्वदङ्घ्रिकमलं च पुनाति विश्वम् ।तावत्तवाम्ब चरणाम्बुजयोर्निपत्ययाचे त्वहं किमपि यः शयनोत्थितस्त्वाम् ॥ ८२॥

yāvacchivārdhagatamasti vapustvadīyaṃyāvattvadaṅghrikamalaṃ ca punāti viśvam |tāvattavāmba caraṇāmbujayornipatyayāce tvahaṃ kimapi yaḥ śayanotthitastvām || 82||

वाक्कायचित्तप्रकृतिस्वभावबुद्ध्यात्मभिः सदसतोरपि सङ्गमेन ।यद्यत्कृतं यदपि भाव्यमशेषमातर्यद्यत्करोम्यखिलमस्तु तवार्पणं तत् ॥ ८३॥

vākkāyacittaprakṛtisvabhāvabuddhyātmabhiḥ sadasatorapi saṅgamena |yadyatkṛtaṃ yadapi bhāvyamaśeṣamātaryadyatkaromyakhilamastu tavārpaṇaṃ tat || 83||

इति श्रीमदत्रिगोत्रमाणिक्यसामगोपनामकवेणीमाधवाचार्यसुतरसालङ्कारपारावारपारीणलक्ष्मणाचार्यकृताश्रीचण्डीकुचपञ्चाशिकास्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥

iti śrīmadatrigotramāṇikyasāmagopanāmakaveṇīmādhavācāryasutarasālaṅkārapārāvārapārīṇalakṣmaṇācāryakṛtāśrīcaṇḍīkucapañcāśikāstotraṃ sampūrṇam ||