नृसिंहस्तोत्रम् (प्रह्लादकृतं २ भागवतपुराणान्तर्गतम् ब्रह्मादयः सुरगणा मुनयोऽथ सिद्धाः) Prahladakritam 2 Nrisimha Stotram

प्रह्लाद उवाच ।ब्रह्मादयः सुरगणा मुनयोऽथ सिद्धाःसत्त्वैकतानमतयो वचसां प्रवाहैः ।नाराधितुं पुरुगुणैरधुनापि पिप्रुःकिं तोष्टुमर्हति स मे हरिरुग्रजातेः ॥ ८॥

prahlāda uvāca |brahmādayaḥ suragaṇā munayo'tha siddhāḥsattvaikatānamatayo vacasāṃ pravāhaiḥ |nārādhituṃ puruguṇairadhunāpi pipruḥkiṃ toṣṭumarhati sa me harirugrajāteḥ || 8||

मन्ये धनाभिजनरूपतपःश्रुतौजःतेजःप्रभावबलपौरुषबुद्धियोगाः ।नाराधनाय हि भवन्ति परस्य पुंसोभक्त्या तुतोष भगवान् गजयूथपाय ॥ ९॥

manye dhanābhijanarūpatapaḥśrutaujaḥtejaḥprabhāvabalapauruṣabuddhiyogāḥ |nārādhanāya hi bhavanti parasya puṃsobhaktyā tutoṣa bhagavān gajayūthapāya || 9||

विप्राद्द्विषड्गुणयुतादरविन्दनाभपादारविन्दविमुखाच्छ्वपचं वरिष्ठम् ।मन्ये तदर्पितमनोवचनेहितार्थप्राणंपुनाति स कुलं न तु भूरिमानः ॥ १०॥

viprāddviṣaḍguṇayutādaravindanābhapādāravindavimukhācchvapacaṃ variṣṭham |manye tadarpitamanovacanehitārthaprāṇaṃpunāti sa kulaṃ na tu bhūrimānaḥ || 10||

नैवात्मनः प्रभुरयं निजलाभपूर्णोमानं जनादविदुषः करुणो वृणीते ।यद्यज्जनो भगवते विदधीत मानंतच्चात्मने प्रतिमुखस्य यथा मुखश्रीः ॥ ११॥

naivātmanaḥ prabhurayaṃ nijalābhapūrṇomānaṃ janādaviduṣaḥ karuṇo vṛṇīte |yadyajjano bhagavate vidadhīta mānaṃtaccātmane pratimukhasya yathā mukhaśrīḥ || 11||

तस्मादहं विगतविक्लव ईश्वरस्यसर्वात्मना महि गृणामि यथा मनीषम् ।नीचोऽजया गुणविसर्गमनुप्रविष्टःपूयेत येन हि पुमाननुवर्णितेन ॥ १२॥

tasmādahaṃ vigataviklava īśvarasyasarvātmanā mahi gṛṇāmi yathā manīṣam |nīco'jayā guṇavisargamanupraviṣṭaḥpūyeta yena hi pumānanuvarṇitena || 12||

सर्वे ह्यमी विधिकरास्तव सत्त्वधाम्नोब्रह्मादयो वयमिवेश न चोद्विजन्तः ।क्षेमाय भूतय उतात्मसुखाय चास्यविक्रीडितं भगवतो रुचिरावतारैः ॥ १३॥

sarve hyamī vidhikarāstava sattvadhāmnobrahmādayo vayamiveśa na codvijantaḥ |kṣemāya bhūtaya utātmasukhāya cāsyavikrīḍitaṃ bhagavato rucirāvatāraiḥ || 13||

तद्यच्छ मन्युमसुरश्च हतस्त्वयाद्यमोदेत साधुरपि वृश्चिकसर्पहत्या ।लोकाश्च निर्वृतिमिताः प्रतियन्ति सर्वेरूपं नृसिंह विभयाय जनाः स्मरन्ति ॥ १४॥

tadyaccha manyumasuraśca hatastvayādyamodeta sādhurapi vṛścikasarpahatyā |lokāśca nirvṛtimitāḥ pratiyanti sarverūpaṃ nṛsiṃha vibhayāya janāḥ smaranti || 14||

नाहं बिभेम्यजित तेऽतिभयानकास्यजिह्वार्कनेत्रभ्रुकुटीरभसोग्रदंष्ट्रात् ।आन्त्रस्रजःक्षतजकेसरशङ्कुकर्णान्निर्ह्रादभीतदिगिभादरिभिन्नखाग्रात् ॥ १५॥

nāhaṃ bibhemyajita te'tibhayānakāsyajihvārkanetrabhrukuṭīrabhasogradaṃṣṭrāt |āntrasrajaḥkṣatajakesaraśaṅkukarṇānnirhrādabhītadigibhādaribhinnakhāgrāt || 15||

त्रस्तोऽस्म्यहं कृपणवत्सल दुःसहोग्रसंसारचक्रकदनाद्ग्रसतां प्रणीतः ।बद्धः स्वकर्मभिरुशत्तम तेऽङ्घ्रिमूलंप्रीतोपवर्गशरणं ह्वयसे कदा नु ॥ १६॥

trasto'smyahaṃ kṛpaṇavatsala duḥsahograsaṃsāracakrakadanādgrasatāṃ praṇītaḥ |baddhaḥ svakarmabhiruśattama te'ṅghrimūlaṃprītopavargaśaraṇaṃ hvayase kadā nu || 16||

यस्मात्प्रियाप्रियवियोगसयोगजन्मशोकाग्निना सकलयोनिषु दह्यमानः ।दुःखौषधं तदपि दुःखमतद्धियाहंभूमन् भ्रमामि वद मे तव दास्ययोगम् ॥ १७॥

yasmātpriyāpriyaviyogasayogajanmaśokāgninā sakalayoniṣu dahyamānaḥ |duḥkhauṣadhaṃ tadapi duḥkhamataddhiyāhaṃbhūman bhramāmi vada me tava dāsyayogam || 17||

सोऽहं प्रियस्य सुहृदः परदेवतायालीलाकथास्तव नृसिंह विरिञ्चगीताः ।अञ्जस्तितर्म्यनुगृणन् गुणविप्रमुक्तोदुर्गाणि ते पदयुगालयहंससङ्गः ॥ १८॥

so'haṃ priyasya suhṛdaḥ paradevatāyālīlākathāstava nṛsiṃha viriñcagītāḥ |añjastitarmyanugṛṇan guṇavipramuktodurgāṇi te padayugālayahaṃsasaṅgaḥ || 18||

बालस्य नेह शरणं पितरौ नृसिंहनार्तस्य चागदमुदन्वति मज्जतो नौः ।तप्तस्य तत्प्रतिविधिर्य इहाञ्जसेष्टस्तावद्विभोतनुभृतां त्वदुपेक्षितानाम् ॥ १९॥

bālasya neha śaraṇaṃ pitarau nṛsiṃhanārtasya cāgadamudanvati majjato nauḥ |taptasya tatpratividhirya ihāñjaseṣṭastāvadvibhotanubhṛtāṃ tvadupekṣitānām || 19||

यस्मिन् यतो यर्हि येन च यस्य यस्माद्यस्मैयथा यदुत यस्त्वपरः परो वा ।भावः करोति विकरोति पृथक्स्वभावःसञ्चोदितस्तदखिलं भवतः स्वरूपम् ॥ २०॥

yasmin yato yarhi yena ca yasya yasmādyasmaiyathā yaduta yastvaparaḥ paro vā |bhāvaḥ karoti vikaroti pṛthaksvabhāvaḥsañcoditastadakhilaṃ bhavataḥ svarūpam || 20||

माया मनः सृजति कर्ममयं बलीयःकालेन चोदितगुणानुमतेन पुंसः ।छन्दोमयं यदजयार्पितषोडशारंसंसारचक्रमज कोऽतितरेत्त्वदन्यः ॥ २१॥

māyā manaḥ sṛjati karmamayaṃ balīyaḥkālena coditaguṇānumatena puṃsaḥ |chandomayaṃ yadajayārpitaṣoḍaśāraṃsaṃsāracakramaja ko'titarettvadanyaḥ || 21||

स त्वं हि नित्यविजितात्मगुणः स्वधाम्नाकालो वशीकृतविसृज्यविसर्गशक्तिः ।चक्रे विसृष्टमजयेश्वर षोडशारेनिष्पीड्यमानमुपकर्ष विभो प्रपन्नम् ॥ २२॥

sa tvaṃ hi nityavijitātmaguṇaḥ svadhāmnākālo vaśīkṛtavisṛjyavisargaśaktiḥ |cakre visṛṣṭamajayeśvara ṣoḍaśāreniṣpīḍyamānamupakarṣa vibho prapannam || 22||

दृष्टा मया दिवि विभोऽखिलधिष्ण्यपानामायुःश्रियो विभव इच्छति यान् जनोऽयम् ।येऽस्मत्पितुः कुपितहासविजृम्भितभ्रूविस्फूर्जितेन लुलिताः स तु ते निरस्तः ॥ २३॥

dṛṣṭā mayā divi vibho'khiladhiṣṇyapānāmāyuḥśriyo vibhava icchati yān jano'yam |ye'smatpituḥ kupitahāsavijṛmbhitabhrūvisphūrjitena lulitāḥ sa tu te nirastaḥ || 23||

तस्मादमूस्तनुभृतामहमाशिषो ज्ञआयुः श्रियं विभवमैन्द्रियमाविरिञ्च्यात् ।नेच्छामि ते विलुलितानुरुविक्रमेणकालात्मनोपनय मां निजभृत्यपार्श्वम् ॥ २४॥

tasmādamūstanubhṛtāmahamāśiṣo jñaāyuḥ śriyaṃ vibhavamaindriyamāviriñcyāt |necchāmi te vilulitānuruvikrameṇakālātmanopanaya māṃ nijabhṛtyapārśvam || 24||

कुत्राशिषः श्रुतिसुखा मृगतृष्णिरूपाःक्वेदं कलेवरमशेषरुजां विरोहः ।निर्विद्यते न तु जनो यदपीति विद्वान्कामानलं मधुलवैः शमयन् दुरापैः ॥ २५॥

kutrāśiṣaḥ śrutisukhā mṛgatṛṣṇirūpāḥkvedaṃ kalevaramaśeṣarujāṃ virohaḥ |nirvidyate na tu jano yadapīti vidvānkāmānalaṃ madhulavaiḥ śamayan durāpaiḥ || 25||

क्वाहं रजःप्रभव ईश तमोऽधिकेऽस्मिन्जातः सुरेतरकुले क्व तवानुकम्पा ।न ब्रह्मणो न तु भवस्य न वै रमायायन्मेऽर्पितः शिरसि पद्मकरः प्रसादः ॥ २६॥

kvāhaṃ rajaḥprabhava īśa tamo'dhike'sminjātaḥ suretarakule kva tavānukampā |na brahmaṇo na tu bhavasya na vai ramāyāyanme'rpitaḥ śirasi padmakaraḥ prasādaḥ || 26||

नैषा परावरमतिर्भवतो ननु स्याज्जन्तोर्यथाऽऽत्मसुहृदो जगतस्तथापि ।संसेवया सुरतरोरिव ते प्रसादःसेवानुरूपमुदयो न परावरत्वम् ॥ २७॥

naiṣā parāvaramatirbhavato nanu syājjantoryathā''tmasuhṛdo jagatastathāpi |saṃsevayā surataroriva te prasādaḥsevānurūpamudayo na parāvaratvam || 27||

एवं जनं निपतितं प्रभवाहिकूपेकामाभिकाममनु यः प्रपतन् प्रसङ्गात् ।कृत्वाऽऽत्मसात्सुरर्षिणा भगवन् गृहीतःसोऽहं कथं नु विसृजे तव भृत्यसेवाम् ॥ २८॥

evaṃ janaṃ nipatitaṃ prabhavāhikūpekāmābhikāmamanu yaḥ prapatan prasaṅgāt |kṛtvā''tmasātsurarṣiṇā bhagavan gṛhītaḥso'haṃ kathaṃ nu visṛje tava bhṛtyasevām || 28||

मत्प्राणरक्षणमनन्त पितुर्वधश्चमन्ये स्वभृत्यऋषिवाक्यमृतं विधातुम् ।खड्गं प्रगृह्य यदवोचदसद्विधित्सुस्त्वामीश्वरो मदपरोऽवतु कं हरामि ॥ २९॥

matprāṇarakṣaṇamananta piturvadhaścamanye svabhṛtyaṛṣivākyamṛtaṃ vidhātum |khaḍgaṃ pragṛhya yadavocadasadvidhitsustvāmīśvaro madaparo'vatu kaṃ harāmi || 29||

एकस्त्वमेव जगदेतममुष्य यत्त्वमाद्यन्तयोःपृथगवस्यसि मध्यतश्च ।सृष्ट्वा गुणव्यतिकरं निजमाययेदंनानेव तैरवसितस्तदनुप्रविष्टः ॥ ३०॥

ekastvameva jagadetamamuṣya yattvamādyantayoḥpṛthagavasyasi madhyataśca |sṛṣṭvā guṇavyatikaraṃ nijamāyayedaṃnāneva tairavasitastadanupraviṣṭaḥ || 30||

त्वं वा इदं सदसदीश भवांस्ततोऽन्योमाया यदात्मपरबुद्धिरियं ह्यपार्था ।यद्यस्य जन्म निधनं स्थितिरीक्षणं चतद्वै तदेव वसुकालवदष्टितर्वोः ॥ ३१॥

tvaṃ vā idaṃ sadasadīśa bhavāṃstato'nyomāyā yadātmaparabuddhiriyaṃ hyapārthā |yadyasya janma nidhanaṃ sthitirīkṣaṇaṃ catadvai tadeva vasukālavadaṣṭitarvoḥ || 31||

न्यस्येदमात्मनि जगद्विलयाम्बुमध्येशेषेऽऽत्मना निजसुखानुभवो निरीहः ।योगेन मीलितदृगात्मनिपीतनिद्रस्तुर्येस्थितो न तु तमो न गुणांश्च युङ्क्षे ॥ ३२॥

nyasyedamātmani jagadvilayāmbumadhyeśeṣe''tmanā nijasukhānubhavo nirīhaḥ |yogena mīlitadṛgātmanipītanidrasturyesthito na tu tamo na guṇāṃśca yuṅkṣe || 32||

तस्यैव ते वपुरिदं निजकालशक्त्यासञ्चोदितप्रकृतिधर्मण आत्मगूढम् ।अम्भस्यनन्तशयनाद्विरमत्समाधेर्नाभेरभूत्स्वकणिकावटवन्महाब्जम् ॥ ३३॥

tasyaiva te vapuridaṃ nijakālaśaktyāsañcoditaprakṛtidharmaṇa ātmagūḍham |ambhasyanantaśayanādviramatsamādhernābherabhūtsvakaṇikāvaṭavanmahābjam || 33||

तत्सम्भवः कविरतोऽन्यदपश्यमानस्त्वांबीजमात्मनि ततं स्वबहिर्विचिन्त्य ।नाविन्ददब्दशतमप्सु निमज्जमानोजातेऽङ्कुरे कथमु होपलभेत बीजम् ॥ ३४॥

tatsambhavaḥ kavirato'nyadapaśyamānastvāṃbījamātmani tataṃ svabahirvicintya |nāvindadabdaśatamapsu nimajjamānojāte'ṅkure kathamu hopalabheta bījam || 34||

स त्वात्मयोनिरतिविस्मित आश्रितोऽब्जंकालेन तीव्रतपसा परिशुद्धभावः ।त्वामात्मनीश भुवि गन्धमिवातिसूक्ष्मंभूतेन्द्रियाशयमये विततं ददर्श ॥ ३५॥

sa tvātmayonirativismita āśrito'bjaṃkālena tīvratapasā pariśuddhabhāvaḥ |tvāmātmanīśa bhuvi gandhamivātisūkṣmaṃbhūtendriyāśayamaye vitataṃ dadarśa || 35||

एवं सहस्रवदनाङ्घ्रिशिरःकरोरुनासास्यकर्णनयनाभरणायुधाढ्यंमायामयं सदुपलक्षितसन्निवेशंदृष्ट्वा महापुरुषमाप मुदं विरिञ्चः ॥ ३६॥

evaṃ sahasravadanāṅghriśiraḥkarorunāsāsyakarṇanayanābharaṇāyudhāḍhyaṃmāyāmayaṃ sadupalakṣitasanniveśaṃdṛṣṭvā mahāpuruṣamāpa mudaṃ viriñcaḥ || 36||

तस्मै भवान् हयशिरस्तनुवं हि बिभ्रद्वेदद्रुहावतिबलौ मधुकैटभाख्यौ ।हत्वाऽऽनयच्छ्रुतिगणांस्तु रजस्तमश्चसत्त्वं तव प्रियतमां तनुमामनन्ति ॥ ३७॥

tasmai bhavān hayaśirastanuvaṃ hi bibhradvedadruhāvatibalau madhukaiṭabhākhyau |hatvā''nayacchrutigaṇāṃstu rajastamaścasattvaṃ tava priyatamāṃ tanumāmananti || 37||

इत्थं नृतिर्यगृषिदेवझषावतारैर्लोकान्विभावयसि हंसि जगत्प्रतीपान् ।धर्मं महापुरुष पासि युगानुवृत्तंछन्नः कलौ यदभवस्त्रियुगोऽथ स त्वम् ॥ ३८॥

itthaṃ nṛtiryagṛṣidevajhaṣāvatārairlokānvibhāvayasi haṃsi jagatpratīpān |dharmaṃ mahāpuruṣa pāsi yugānuvṛttaṃchannaḥ kalau yadabhavastriyugo'tha sa tvam || 38||

नैतन्मनस्तव कथासु विकुण्ठनाथसम्प्रीयते दुरितदुष्टमसाधु तीव्रम् ।कामातुरं हर्षशोकभयैषणार्तंतस्मिन् कथं तव गतिं विमृशामि दीनः ॥ ३९॥

naitanmanastava kathāsu vikuṇṭhanāthasamprīyate duritaduṣṭamasādhu tīvram |kāmāturaṃ harṣaśokabhayaiṣaṇārtaṃtasmin kathaṃ tava gatiṃ vimṛśāmi dīnaḥ || 39||

जिह्वैकतोऽच्युत विकर्षति मावितृप्ताशिश्नोऽन्यतस्त्वगुदरं श्रवणं कुतश्चित् ।घ्राणोऽन्यतश्चपलदृक् क्व च कर्मशक्तिर्बह्व्यःसपत्न्य इव गेहपतिं लुनन्ति ॥ ४०॥

jihvaikato'cyuta vikarṣati māvitṛptāśiśno'nyatastvagudaraṃ śravaṇaṃ kutaścit |ghrāṇo'nyataścapaladṛk kva ca karmaśaktirbahvyaḥsapatnya iva gehapatiṃ lunanti || 40||

एवं स्वकर्मपतितं भववैतरण्यामन्योन्यजन्ममरणाशनभीतभीतम् ।पश्यन् जनं स्वपरविग्रहवैरमैत्रंहन्तेति पारचर पीपृहि मूढमद्य ॥ ४१॥

evaṃ svakarmapatitaṃ bhavavaitaraṇyāmanyonyajanmamaraṇāśanabhītabhītam |paśyan janaṃ svaparavigrahavairamaitraṃhanteti pāracara pīpṛhi mūḍhamadya || 41||

को न्वत्र तेऽखिलगुरो भगवन् प्रयासउत्तारणेऽस्य भवसम्भवलोपहेतोः ।मूढेषु वै महदनुग्रह आर्तबन्धोकिं तेन ते प्रियजनाननुसेवतां नः ॥ ४२॥

ko nvatra te'khilaguro bhagavan prayāsauttāraṇe'sya bhavasambhavalopahetoḥ |mūḍheṣu vai mahadanugraha ārtabandhokiṃ tena te priyajanānanusevatāṃ naḥ || 42||

नैवोद्विजे पर दुरत्ययवैतरण्यास्त्वद्वीर्यगायनमहामृतमग्नचित्तः ।शोचे ततो विमुखचेतस इन्द्रियार्थमायासुखाय भरमुद्वहतो विमूढान् ॥ ४३॥

naivodvije para duratyayavaitaraṇyāstvadvīryagāyanamahāmṛtamagnacittaḥ |śoce tato vimukhacetasa indriyārthamāyāsukhāya bharamudvahato vimūḍhān || 43||

प्रायेण देव मुनयः स्वविमुक्तिकामाःमौनं चरन्ति विजने न परार्थनिष्ठाः ।नैतान्विहाय कृपणान्विमुमुक्ष एकोनान्यं त्वदस्य शरणं भ्रमतोऽनुपश्ये ॥ ४४॥

prāyeṇa deva munayaḥ svavimuktikāmāḥmaunaṃ caranti vijane na parārthaniṣṭhāḥ |naitānvihāya kṛpaṇānvimumukṣa ekonānyaṃ tvadasya śaraṇaṃ bhramato'nupaśye || 44||

यन्मैथुनादिगृहमेधिसुखं हि तुच्छंकण्डूयनेन करयोरिव दुःखदुःखम् ।तृप्यन्ति नेह कृपणा बहुदुःखभाजःकण्डूतिवन्मनसिजं विषहेत धीरः ॥ ४५॥

yanmaithunādigṛhamedhisukhaṃ hi tucchaṃkaṇḍūyanena karayoriva duḥkhaduḥkham |tṛpyanti neha kṛpaṇā bahuduḥkhabhājaḥkaṇḍūtivanmanasijaṃ viṣaheta dhīraḥ || 45||

मौनव्रतश्रुततपोऽध्ययनस्वधर्मव्याख्यारहोजपसमाधय आपवर्ग्याः ।प्रायः परं पुरुष ते त्वजितेन्द्रियाणांवार्ता भवन्त्युत न वात्र तु दाम्भिकानाम् ॥ ४६॥

maunavrataśrutatapo'dhyayanasvadharmavyākhyārahojapasamādhaya āpavargyāḥ |prāyaḥ paraṃ puruṣa te tvajitendriyāṇāṃvārtā bhavantyuta na vātra tu dāmbhikānām || 46||

रूपे इमे सदसती तव वेदसृष्टेबीजाङ्कुराविव न चान्यदरूपकस्य ।युक्ताः समक्षमुभयत्र विचिन्वते त्वांयोगेन वह्निमिव दारुषु नान्यतः स्यात् ॥ ४७॥

rūpe ime sadasatī tava vedasṛṣṭebījāṅkurāviva na cānyadarūpakasya |yuktāḥ samakṣamubhayatra vicinvate tvāṃyogena vahnimiva dāruṣu nānyataḥ syāt || 47||

त्वं वायुरग्निरवनिर्वियदम्बुमात्राःप्राणेन्द्रियाणि हृदयं चिदनुग्रहश्च ।सर्वं त्वमेव सगुणो विगुणश्च भूमन्नान्यत्त्वदस्त्यपि मनोवचसा निरुक्तम् ॥ ४८॥

tvaṃ vāyuragniravanirviyadambumātrāḥprāṇendriyāṇi hṛdayaṃ cidanugrahaśca |sarvaṃ tvameva saguṇo viguṇaśca bhūmannānyattvadastyapi manovacasā niruktam || 48||

नैते गुणा न गुणिनो महदादयो येसर्वे मनः प्रभृतयः सहदेवमर्त्याः ।आद्यन्तवन्त उरुगाय विदन्ति हि त्वामेवंविमृश्य सुधियो विरमन्ति शब्दात् ॥ ४९॥

naite guṇā na guṇino mahadādayo yesarve manaḥ prabhṛtayaḥ sahadevamartyāḥ |ādyantavanta urugāya vidanti hi tvāmevaṃvimṛśya sudhiyo viramanti śabdāt || 49||

तत्तेर्हत्तम नमः स्तुतिकर्मपूजाःकर्म स्मृतिश्चरणयोः श्रवणं कथायाम् ।संसेवया त्वयि विनेति षडङ्गया किंभक्तिं जनः परमहंसगतौ लभेत ॥ ५०॥

tatterhattama namaḥ stutikarmapūjāḥkarma smṛtiścaraṇayoḥ śravaṇaṃ kathāyām |saṃsevayā tvayi vineti ṣaḍaṅgayā kiṃbhaktiṃ janaḥ paramahaṃsagatau labheta || 50||

इति श्रीमद्भागवतमहापुराणे सप्तममस्कन्धे नवमाध्यायान्तर्गतंप्रह्लादकृतं नृसिंहस्तोत्रं समाप्तम् ।भागवतपुराण । अध्याय ७/९/८५०॥भागवतपुराण । अध्याय ७/९/८-५०॥

iti śrīmadbhāgavatamahāpurāṇe saptamamaskandhe navamādhyāyāntargataṃprahlādakṛtaṃ nṛsiṃhastotraṃ samāptam |bhāgavatapurāṇa | adhyāya 7/9/850||bhāgavatapurāṇa | adhyāya 7/9/8-50||