जानकीस्तवराजः Shri Janaki Stavaraja

श्रीगणेशाय नमः ॥अथ मङ्गलाचरणम् ।ॐ वक्रतुण्डमहाकाय कोटिसूर्यसमप्रभ ।निर्विघ्नं कुरु मे देव सर्वकार्येषु सर्वदा ॥ १॥

śrīgaṇeśāya namaḥ ||atha maṅgalācaraṇam |oṃ vakratuṇḍamahākāya koṭisūryasamaprabha |nirvighnaṃ kuru me deva sarvakāryeṣu sarvadā || 1||

ॐ सर्वरूपमयीदेवी सर्वं देवीमयं जगत् ।अतोऽहं विश्वरूपं तां नमामि परमेश्वरीम् ॥ २॥

oṃ sarvarūpamayīdevī sarvaṃ devīmayaṃ jagat |ato'haṃ viśvarūpaṃ tāṃ namāmi parameśvarīm || 2||

कदम्बवनचारिणीं मुनिकदम्बकादम्बिनींनितम्बजितभूधरां सुरनितम्बिनीसेविताम् ।नवाम्बुरुहलोचनामभिनवाम्बुदश्यामलांत्रिलोचनकुटुम्बिनीं त्रिपुरसुन्दरीमाश्रये ॥ ३॥

kadambavanacāriṇīṃ munikadambakādambinīṃnitambajitabhūdharāṃ suranitambinīsevitām |navāmburuhalocanāmabhinavāmbudaśyāmalāṃtrilocanakuṭumbinīṃ tripurasundarīmāśraye || 3||

अशेषसंसारविहारहीनमादित्यगं पूर्णसुखाभिरामम् ।समस्तसाक्षिं तमसः परस्तान्नारायणं विष्णुमहं भजामि ॥ ४॥

aśeṣasaṃsāravihārahīnamādityagaṃ pūrṇasukhābhirāmam |samastasākṣiṃ tamasaḥ parastānnārāyaṇaṃ viṣṇumahaṃ bhajāmi || 4||

यं शैवाः समुपासते शिव इति ब्रह्मेति वेदान्तिनोबौद्धा बुद्ध इति प्रमाणपटवः कर्तेति नैयायिकाः ।अर्हन्नित्यथ जैनशासनरताः कर्तेति मीमांसकाःसोऽयं वो विदधातु वाञ्छितफलं त्रैलोक्यनाथो हरिः ॥ ५॥

yaṃ śaivāḥ samupāsate śiva iti brahmeti vedāntinobauddhā buddha iti pramāṇapaṭavaḥ karteti naiyāyikāḥ |arhannityatha jainaśāsanaratāḥ karteti mīmāṃsakāḥso'yaṃ vo vidadhātu vāñchitaphalaṃ trailokyanātho hariḥ || 5||

मृत्युञ्जयाय रुद्राय नीलकण्ठाय शम्भवे ।अमृतेशाय शर्वाय महादेवाय ते नमः ॥गुरुर्ब्रह्मा गुरुर्विष्णुः गुरुर्देवो महेश्वरः ।गुरुः साक्षात् परब्रह्म तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ७॥

mṛtyuñjayāya rudrāya nīlakaṇṭhāya śambhave |amṛteśāya śarvāya mahādevāya te namaḥ ||gururbrahmā gururviṣṇuḥ gururdevo maheśvaraḥ |guruḥ sākṣāt parabrahma tasmai śrīgurave namaḥ || 7||

॥ इति मङ्गलाचरणम् ॥श्रीसीतारामचन्द्राभ्यां नमः ॥अथ जानकीस्तवराजः ।तां ध्याये स्तवराजेन प्रोक्तरूपां परात्पराम् ।आह्लादिनीं हरेःकाञ्चिच्छक्तिं सात्वतसेविताम् ॥ १॥

|| iti maṅgalācaraṇam ||śrīsītārāmacandrābhyāṃ namaḥ ||atha jānakīstavarājaḥ |tāṃ dhyāye stavarājena proktarūpāṃ parātparām |āhlādinīṃ hareḥkāñcicchaktiṃ sātvatasevitām || 1||

श्रुतिरुवाचकीदृशः स्तवराजोऽयं केन प्रोक्तः सुरेश्वर ।कथ्यतां कृपया देव! जानकीरूपबोधकः ॥ २॥

śrutiruvācakīdṛśaḥ stavarājo'yaṃ kena proktaḥ sureśvara |kathyatāṃ kṛpayā deva! jānakīrūpabodhakaḥ || 2||

श्रीसङ्कर्षण उवाचब्रवीमि स्तवराजं ते श्रीशिवेन प्रभाषितम् ।श्रुतं श्रीवक्त्रतो दिव्यं पावनानां च पावनम् ॥ ३॥

śrīsaṅkarṣaṇa uvācabravīmi stavarājaṃ te śrīśivena prabhāṣitam |śrutaṃ śrīvaktrato divyaṃ pāvanānāṃ ca pāvanam || 3||

चकाराराधनं तस्य मन्त्रराजेन भक्तितः ।कदाचिच्छ्रीशिवोरूपं ज्ञातुमिच्छुर्हरेः परम् ॥ ४॥

cakārārādhanaṃ tasya mantrarājena bhaktitaḥ |kadācicchrīśivorūpaṃ jñātumicchurhareḥ param || 4||

दिव्यवर्षशतं वेदविधिना विधिवेदिना ।जजाप परमं जाप्यं रहस्ये स्थितचेतसा ॥ ५॥

divyavarṣaśataṃ vedavidhinā vidhivedinā |jajāpa paramaṃ jāpyaṃ rahasye sthitacetasā || 5||

प्रसन्नोभूत्तदा देवः श्रीरामः करुणाकरः ।मन्त्राराध्येन रूपेण भजनीयः सतां प्रभुः ॥ ६॥

prasannobhūttadā devaḥ śrīrāmaḥ karuṇākaraḥ |mantrārādhyena rūpeṇa bhajanīyaḥ satāṃ prabhuḥ || 6||

श्रीराम उवाचद्रष्टुमिच्छसि यद्रूपं मदीयं भावनास्पदम् ।आह्लादिनीं परां शक्तिं स्तूयाः सात्वतसम्मताम् ॥ ७॥

śrīrāma uvācadraṣṭumicchasi yadrūpaṃ madīyaṃ bhāvanāspadam |āhlādinīṃ parāṃ śaktiṃ stūyāḥ sātvatasammatām || 7||

तदाराध्यस्तदारामस्तदधीनस्तया विना ।तिष्ठामि न क्षणां शम्भो ! जीवनं परमं मम ॥ ८॥

tadārādhyastadārāmastadadhīnastayā vinā |tiṣṭhāmi na kṣaṇāṃ śambho ! jīvanaṃ paramaṃ mama || 8||

इत्युक्त्वा देवदेवेशो वशीकरणमात्मनः ।पश्यतस्तस्य रूपं स्वमन्तर्धानं दधौ प्रभुः ॥ ९॥

ityuktvā devadeveśo vaśīkaraṇamātmanaḥ |paśyatastasya rūpaṃ svamantardhānaṃ dadhau prabhuḥ || 9||

श्रुत्वारूपं तदा शम्भुः तस्याः श्रीहरिवक्त्रतः ।अचिन्तयत्समाधाय मनः कारणमात्मनः ॥ १०॥

śrutvārūpaṃ tadā śambhuḥ tasyāḥ śrīharivaktrataḥ |acintayatsamādhāya manaḥ kāraṇamātmanaḥ || 10||

अस्फुरत्कृपया तस्य रूपं तस्याः परात्परम् ।दुर्निरीक्ष्यं दुराराध्यं सात्वतां हृदयङ्गमम् ॥ ११॥

asphuratkṛpayā tasya rūpaṃ tasyāḥ parātparam |durnirīkṣyaṃ durārādhyaṃ sātvatāṃ hṛdayaṅgamam || 11||

आश्रयं सर्वलोकानां ध्येयं योगिविदां तथा ।आराध्यं मुनिमुख्यानां सेव्यं संयमिनां सताम् ॥ १२॥

āśrayaṃ sarvalokānāṃ dhyeyaṃ yogividāṃ tathā |ārādhyaṃ munimukhyānāṃ sevyaṃ saṃyamināṃ satām || 12||

दृष्ट्वाश्चर्यमयं सर्व रूपं तस्याः सुरेश्वरःंतुष्टावजानकीं भक्त्या मूर्तिमतीं प्रभाविनीम् ॥ १३॥

dṛṣṭvāścaryamayaṃ sarva rūpaṃ tasyāḥ sureśvaraḥṃtuṣṭāvajānakīṃ bhaktyā mūrtimatīṃ prabhāvinīm || 13||

स्तुति प्रारम्भःचरणारविन्दवन्दे विदेहतनयापदपुण्डरीकंकैशोरसौरभसमाहृतयोगिचित्तम् ।हन्तुं त्रितापमनिशं मुनिहंससेव्यंसन्मानसालिपरिपीतपरागपुञ्जम् ॥ १४॥

stuti prārambhaḥcaraṇāravindavande videhatanayāpadapuṇḍarīkaṃkaiśorasaurabhasamāhṛtayogicittam |hantuṃ tritāpamaniśaṃ munihaṃsasevyaṃsanmānasāliparipītaparāgapuñjam || 14||

चरणतलपादस्य यावकरसेन तलं सुरक्तंसौभाग्यभाजनमिदं हि परं जनानाम् ।युक्तीकृतं सुभजतां तव देवि नित्यंदत्ताश्रयं सुमनसां मनसानुरागम् ॥ १५॥

caraṇatalapādasya yāvakarasena talaṃ suraktaṃsaubhāgyabhājanamidaṃ hi paraṃ janānām |yuktīkṛtaṃ subhajatāṃ tava devi nityaṃdattāśrayaṃ sumanasāṃ manasānurāgam || 15||

अङ्गुलीपादङ्गुलीनखरुचिस्तव देविरम्यायोगीन्द्रवृन्दमनसा विशदा विभाव्या ।त्रैताप क्लान्त्युपशमाय शशाङ्ककान्तिदोषेण किं समुपयाति तुलां युता सा ॥ १६॥

aṅgulīpādaṅgulīnakharucistava deviramyāyogīndravṛndamanasā viśadā vibhāvyā |traitāpa klāntyupaśamāya śaśāṅkakāntidoṣeṇa kiṃ samupayāti tulāṃ yutā sā || 16||

नूपुरमञ्जीर धीरनिनदं कलहंसकालीहासाय सा भवति भावयति त्वदीयम् ।किञ्चायरं रसिकमौलिमनो नियन्तुंदृष्टं मया परमकौशलमत्र तस्य ॥ १७॥

nūpuramañjīra dhīraninadaṃ kalahaṃsakālīhāsāya sā bhavati bhāvayati tvadīyam |kiñcāyaraṃ rasikamaulimano niyantuṃdṛṣṭaṃ mayā paramakauśalamatra tasya || 17||

गुल्फसिद्धीशबुद्धिवररञ्जनगूढगुल्फौपादारविन्दयुगलौ जनतापवर्गौ ।विन्दन्ति ते त्रिभुवनेश्वरि! भावसिद्धिंध्यायन्ति ये निखिल सौभगभानुभाजौ ॥ १८॥

gulphasiddhīśabuddhivararañjanagūḍhagulphaupādāravindayugalau janatāpavargau |vindanti te tribhuvaneśvari! bhāvasiddhiṃdhyāyanti ye nikhila saubhagabhānubhājau || 18||

श्रीचरणहेमाभिवर्द्धितविभूषणभूषितन्तेत्रैलोक्यतेज इव मञ्जुलपुञ्जभूतम् ।भावामि सुन्दरि पदं सरसीरुहाभंभीताभयप्रदमनन्तमनोभिध्येयम् ॥ १९॥

śrīcaraṇahemābhivarddhitavibhūṣaṇabhūṣitantetrailokyateja iva mañjulapuñjabhūtam |bhāvāmi sundari padaṃ sarasīruhābhaṃbhītābhayapradamanantamanobhidhyeyam || 19||

नितम्बचक्राभहारिसुनितम्बयुगं भवत्यःध्येयं सुधीभिरनिशं रसनाभिषक्तम् ।ध्यानास्पदं रघुपतेर्मनसो मुनीनांभावैकगम्यममरेशनताङ्घ्रिपद्मे ॥ २०॥

nitambacakrābhahārisunitambayugaṃ bhavatyaḥdhyeyaṃ sudhībhiraniśaṃ rasanābhiṣaktam |dhyānāspadaṃ raghupatermanaso munīnāṃbhāvaikagamyamamareśanatāṅghripadme || 20||

कटिकौशेय वस्त्र परिणद्धमलङ्कृतं तेकार्तस्वराशनिमणि प्रवरप्रवेकैः ।रत्नोत्तमै रसनया ग्रहकान्तिमद्भिर्भास्वन्ति निर्मिततया स्वधियन्ति मध्यम् ॥ २१॥

kaṭikauśeya vastra pariṇaddhamalaṅkṛtaṃ tekārtasvarāśanimaṇi pravarapravekaiḥ |ratnottamai rasanayā grahakāntimadbhirbhāsvanti nirmitatayā svadhiyanti madhyam || 21||

उदरअश्वत्थपत्रनिभमम्ब धियोदरन्तेभव्यं भवाब्धितरिकेवलकालनाशे ।भूयो न भावि जननीजठरेनिवासस्तेषां मनो धरणिजेऽत्र सुलग्नमासीत् ॥ २२॥

udaraaśvatthapatranibhamamba dhiyodarantebhavyaṃ bhavābdhitarikevalakālanāśe |bhūyo na bhāvi jananījaṭharenivāsasteṣāṃ mano dharaṇije'tra sulagnamāsīt || 22||

नाभिनाभीहृदं हरिमनः करिणः कृशांशोपुष्टिप्रदं प्रचलितं त्रिवलीतरङ्गम् ।राजीसुशैवलनिभं भ्रमिभूतरोम्णांशान्त्यै तव त्रितपतामतिभावयामः ॥ २३॥

nābhinābhīhṛdaṃ harimanaḥ kariṇaḥ kṛśāṃśopuṣṭipradaṃ pracalitaṃ trivalītaraṅgam |rājīsuśaivalanibhaṃ bhramibhūtaromṇāṃśāntyai tava tritapatāmatibhāvayāmaḥ || 23||

वक्षोजनीलाभकञ्चुकमणीन्द्रसमूहनिष्कैर्वक्षोजयुग्ममतितुङ्गमलङ्कृतन्ते ।हारैर्मनोहरतरैस्तरुणि! क्षितीजे!सौन्दर्यवारिनिधिवारितरङ्गसङ्गम् ॥ २४॥

vakṣojanīlābhakañcukamaṇīndrasamūhaniṣkairvakṣojayugmamatituṅgamalaṅkṛtante |hārairmanoharataraistaruṇi! kṣitīje!saundaryavārinidhivāritaraṅgasaṅgam || 24||

बाहुबाहूमृणालमदखण्डनपण्डितौ तेभीताभयप्रदवदान्यतमौ जनानाम् ।रुक्माङ्गदाङ्कितविटङ्कितमुद्रिकौ तौहैरण्यकङ्कणधृतावलयौ भजामः ॥ २५॥

bāhubāhūmṛṇālamadakhaṇḍanapaṇḍitau tebhītābhayapradavadānyatamau janānām |rukmāṅgadāṅkitaviṭaṅkitamudrikau tauhairaṇyakaṅkaṇadhṛtāvalayau bhajāmaḥ || 25||

कण्ठकण्ठं कपोततरुणीगलकान्तिमोषंभूषैरनेकविधभूषितमम्ब तुभ्यम् ।ध्यायेम मानसविशुद्धिकृते कपालोयोगीन्द्रभावितपदे शमदे शरण्ये ॥ २६॥

kaṇṭhakaṇṭhaṃ kapotataruṇīgalakāntimoṣaṃbhūṣairanekavidhabhūṣitamamba tubhyam |dhyāyema mānasaviśuddhikṛte kapāloyogīndrabhāvitapade śamade śaraṇye || 26||

मुखमण्डलवक्त्रेन्दुमिन्दुचयखण्डितमण्डितांशुखण्डांशपण्डितमनः परिदण्डिताशम् ।सन्मानसाब्जमुदितद्युतिदं वरेण्यंरामाक्षितारकचकोरमहं भजे ते ॥ २७॥

mukhamaṇḍalavaktrenduminducayakhaṇḍitamaṇḍitāṃśukhaṇḍāṃśapaṇḍitamanaḥ paridaṇḍitāśam |sanmānasābjamuditadyutidaṃ vareṇyaṃrāmākṣitārakacakoramahaṃ bhaje te || 27||

मुखताम्बूलरागपरिरञ्जितदन्तपङ्क्तिप्रद्योतिताधरमधः कृतबिम्बरागम् ।ईषत्स्मितद्युतिकटाक्षविकाशिताशंवक्त्रं परेशनयनास्पदमाभजे ते ॥ २८॥

mukhatāmbūlarāgaparirañjitadantapaṅktipradyotitādharamadhaḥ kṛtabimbarāgam |īṣatsmitadyutikaṭākṣavikāśitāśaṃvaktraṃ pareśanayanāspadamābhaje te || 28||

नकबेसरनासाग्रमौक्तिकफलं फलदं परेशेध्यायन्ति ये च निजजाड्यविनाशहेतो ।त्रैलोक्यनिर्मलपदं सुमुखं त्वदीयं वर् सुखदं त्वदीयंस्वेच्छाभिकाङ्क्षिण इदं बहुसो रसज्ञाः ॥ २९॥

nakabesaranāsāgramauktikaphalaṃ phaladaṃ pareśedhyāyanti ye ca nijajāḍyavināśaheto |trailokyanirmalapadaṃ sumukhaṃ tvadīyaṃ var sukhadaṃ tvadīyaṃsvecchābhikāṅkṣiṇa idaṃ bahuso rasajñāḥ || 29||

नेत्रज्ञानं निरञ्जनमिदं विवदन्ति ये तेमुह्यन्ति सूरिनिवहास्तरुणीकटाक्षैः ।नालोकयन्ति नितरां तव देवितावद्दीर्घायुषाक्षियुगमञ्जनरञ्जितं ते ॥ ३०॥

netrajñānaṃ nirañjanamidaṃ vivadanti ye temuhyanti sūrinivahāstaruṇīkaṭākṣaiḥ |nālokayanti nitarāṃ tava devitāvaddīrghāyuṣākṣiyugamañjanarañjitaṃ te || 30||

भौहेंभ्रूवल्लरीविलसितं जगदाहुरीशेव्यासादयो मुनिवरास्तुत एव नित्यम् ।नाशाय तस्य तरुणीतिलके त्वदीयापाशीकृता हरिमनोमृगबन्धनाय ॥ ३१॥

bhauheṃbhrūvallarīvilasitaṃ jagadāhurīśevyāsādayo munivarāstuta eva nityam |nāśāya tasya taruṇītilake tvadīyāpāśīkṛtā harimanomṛgabandhanāya || 31||

भालभालं विशालमतिसौभगभाजनं तेसिन्दूरविन्दुरुचिरद्युतिदीप्तिमन्तम् ।पिण्डीकृतःकिमुतराग इतीव तस्मिन्प्रद्योतते जननि जागतजन्मभाजाम् ॥ ३२॥

bhālabhālaṃ viśālamatisaubhagabhājanaṃ tesindūravinduruciradyutidīptimantam |piṇḍīkṛtaḥkimutarāga itīva tasminpradyotate janani jāgatajanmabhājām || 32||

कर्णआदर्शवर्तुलकपोलविलोललोलंकर्णावतंस युगलं जनजाड्यनाशम् ।सूर्यादिकान्तिहरमाश्रयमोजसान्तेतीव्रं धिया धरणिजे स्वधियन्ति धीराः ॥ ३३॥

karṇaādarśavartulakapolavilolalolaṃkarṇāvataṃsa yugalaṃ janajāḍyanāśam |sūryādikāntiharamāśrayamojasāntetīvraṃ dhiyā dharaṇije svadhiyanti dhīrāḥ || 33||

कर्णफूलकालोविभेति जगतामतिभक्षकस्तेजैवातृको भवदसीमगुणो यतो सौ ।सर्वातिवल्लभतया भजनीय रूपेमन्यामहे हरिरिति श्रुतिभूषसारम् ॥ ३४॥

karṇaphūlakālovibheti jagatāmatibhakṣakastejaivātṛko bhavadasīmaguṇo yato sau |sarvātivallabhatayā bhajanīya rūpemanyāmahe haririti śrutibhūṣasāram || 34||

केशपाशसीमन्तमम्बतव सुन्दरतातिसीमंमुक्ताविभूषितमलं समभागभाजम् ।निःसीमतापदकृते यतयो यतन्तिजानीमहे महितवन्दितसीममूर्ते ॥ ३५॥

keśapāśasīmantamambatava sundaratātisīmaṃmuktāvibhūṣitamalaṃ samabhāgabhājam |niḥsīmatāpadakṛte yatayo yatantijānīmahe mahitavanditasīmamūrte || 35||

वेणीकालाहिभीतिभजतामहिभोगभिन्नापायात्परेश्वरि सतामवती सदानः ।एणीदृशस्तव विशालतरा नुवेणीदर्भाग्रभागसदृशी सुदृशां त्रिलोक्याः ॥ ३६॥ वर् विलोक्याः

veṇīkālāhibhītibhajatāmahibhogabhinnāpāyātpareśvari satāmavatī sadānaḥ |eṇīdṛśastava viśālatarā nuveṇīdarbhāgrabhāgasadṛśī sudṛśāṃ trilokyāḥ || 36|| var vilokyāḥ

साडीसाटीसुसूक्ष्मतरातिगताति नीलासौवर्णसूत्र कलिता कृपयावृताते ।भर्तुःस्वरूपमनुभावयतां जनानांप्रीत्यै करोषि परदेवि यदापिधानम् ॥ ३७॥

sāḍīsāṭīsusūkṣmatarātigatāti nīlāsauvarṇasūtra kalitā kṛpayāvṛtāte |bhartuḥsvarūpamanubhāvayatāṃ janānāṃprītyai karoṣi paradevi yadāpidhānam || 37||

स्वरूपवर्ण वर्णनपारे गिरां गुणनिधे! श्रुतयो वदन्तिरूपं त्वदीयमपरं मनसोप्यगम्यम् ।साक्षात् कथं सरसिजाक्षि भवेदृते तेबुद्धौ कृपामनु कृशोदरि मादृशां तत् ॥ ३८॥

svarūpavarṇa varṇanapāre girāṃ guṇanidhe! śrutayo vadantirūpaṃ tvadīyamaparaṃ manasopyagamyam |sākṣāt kathaṃ sarasijākṣi bhavedṛte tebuddhau kṛpāmanu kṛśodari mādṛśāṃ tat || 38||

किं चित्रमत्र जननि! प्रभया प्रकाश्यंविश्वं वदन्ति मुनयस्तव देवि! देवाः ।जाताश्रयस्त्रिभुवनैर्गुणतोभिवन्द्यस्त्राणादिकर्म विभवं परमस्य यस्याः ॥ ३९॥

kiṃ citramatra janani! prabhayā prakāśyaṃviśvaṃ vadanti munayastava devi! devāḥ |jātāśrayastribhuvanairguṇatobhivandyastrāṇādikarma vibhavaṃ paramasya yasyāḥ || 39||

वेदास्तवाम्ब! विवदन्ति निजस्वरूपंनित्यानुभूतिभवभावपराः परेशैः ।निर्णेतुमद्य यतयस्तपसा यतन्तेबोधाय पादसरसीरुहयुग्मभृङ्गाः ॥ ४०॥

vedāstavāmba! vivadanti nijasvarūpaṃnityānubhūtibhavabhāvaparāḥ pareśaiḥ |nirṇetumadya yatayastapasā yatantebodhāya pādasarasīruhayugmabhṛṅgāḥ || 40||

जातं त्वदेव नितरां जगतां निदानंमन्यामहे तदिदमम्ब! कृतं श्रुतीनाम् ।सर्वं यतः खलु विचेष्टितमाशु शक्तेःकार्यं हि कारणगुणानवलम्ब विद्यात् ॥ ४१॥

jātaṃ tvadeva nitarāṃ jagatāṃ nidānaṃmanyāmahe tadidamamba! kṛtaṃ śrutīnām |sarvaṃ yataḥ khalu viceṣṭitamāśu śakteḥkāryaṃ hi kāraṇaguṇānavalamba vidyāt || 41||

जानीमहे जननि! ते नयनारविन्दस्योन्मीलनेऽजनि जगत् क्षयस्तन्निमीलात् । वर् क्षयतान्निमीलात्वैषम्यशून्यसमतां समुपागते यत्स्यादस्य पालनमसंशयमस्य नूनम् ॥ ४२॥

jānīmahe janani! te nayanāravindasyonmīlane'jani jagat kṣayastannimīlāt | var kṣayatānnimīlātvaiṣamyaśūnyasamatāṃ samupāgate yatsyādasya pālanamasaṃśayamasya nūnam || 42||

ज्ञातन्त्वदीयमपरं चरितं विशालंभावं भवे ननुनिजे प्रकटीकरोषि ।प्रेम्णैव तैः प्रथमतः परमानुभावंभाव्यं पदाब्जमनिशं स्वजनैरतस्ते ॥ ४३॥

jñātantvadīyamaparaṃ caritaṃ viśālaṃbhāvaṃ bhave nanunije prakaṭīkaroṣi |premṇaiva taiḥ prathamataḥ paramānubhāvaṃbhāvyaṃ padābjamaniśaṃ svajanairataste || 43||

येषामदः परमवस्तु च तज्जनानांप्रद्योतते जनकजाचरणारविन्दम् ।सर्वंसमीक्ष्य इह कर्ममनोवचोभिर्ब्रह्मस्वरूपमतिदुर्लभतानुसेव्यम् ॥ ४४॥

yeṣāmadaḥ paramavastu ca tajjanānāṃpradyotate janakajācaraṇāravindam |sarvaṃsamīkṣya iha karmamanovacobhirbrahmasvarūpamatidurlabhatānusevyam || 44||

किं दुर्लभं चरणपङ्कजसेवया तेपूर्णारमन्ति रमणी यतया त्रिलोक्याम् ।वस्तुप्रकाशविशदं हृदये त्वदीयंतेषामहो किमुत साधनकोटियत्नैः ॥ ४५॥

kiṃ durlabhaṃ caraṇapaṅkajasevayā tepūrṇāramanti ramaṇī yatayā trilokyām |vastuprakāśaviśadaṃ hṛdaye tvadīyaṃteṣāmaho kimuta sādhanakoṭiyatnaiḥ || 45||

धन्यास्त एव तव देवि पदारविन्दंस्यन्दायमानमकरन्दमहर्निशं ये ।भृङ्गायमानमनसो नितरां भजन्तेभावावबोधनिपुणाः परदेवतायाः ॥ ४६॥

dhanyāsta eva tava devi padāravindaṃsyandāyamānamakarandamaharniśaṃ ye |bhṛṅgāyamānamanaso nitarāṃ bhajantebhāvāvabodhanipuṇāḥ paradevatāyāḥ || 46||

पादाब्जरागपरिरञ्जितचित्तभृङ्गोयेषां समीक्ष्य इह जातमिदं स्वरूपम् ।तेषां न किं प्रवदते परितो वरिष्ठंसाध्यं भवेदिह परत्र न किञ्चिदन्यत् ॥ ४७॥

pādābjarāgaparirañjitacittabhṛṅgoyeṣāṃ samīkṣya iha jātamidaṃ svarūpam |teṣāṃ na kiṃ pravadate parito variṣṭhaṃsādhyaṃ bhavediha paratra na kiñcidanyat || 47||

चुम्बन्ति चिद्घनमहोमकरन्दमस्यादेवैर्मुनीन्द्रनिचयैरति दुर्लभं ते ।पादाब्जयोरतिविकाशविलासबोधर्स्यादेव देवि तवकान्तनिजस्वरूपे ॥ ४८॥

cumbanti cidghanamahomakarandamasyādevairmunīndranicayairati durlabhaṃ te |pādābjayorativikāśavilāsabodharsyādeva devi tavakāntanijasvarūpe || 48||

यावन्न ते सरसिजद्युतिहारिपादेनस्याद्रतिस्तरुनवाङ्कुरखण्डिताशेतावत्कथं तरुणमौलिमणे जनानांज्ञानं दृढं भवति भामिनि रामरूपे ॥ ४९॥

yāvanna te sarasijadyutihāripādenasyādratistarunavāṅkurakhaṇḍitāśetāvatkathaṃ taruṇamaulimaṇe janānāṃjñānaṃ dṛḍhaṃ bhavati bhāmini rāmarūpe || 49||

साक्षात्तपोव्रतयमैर्नियमैः समीहेकर्तुङ्कृपामृतमिह प्रसभं स्वरूपम् ।नाथस्यते श्रुतिवचो विषयंकथंस्यान्मूढोवृथोत्सृजति देवि सुखान्यमूनि ॥ ५०॥

sākṣāttapovratayamairniyamaiḥ samīhekartuṅkṛpāmṛtamiha prasabhaṃ svarūpam |nāthasyate śrutivaco viṣayaṃkathaṃsyānmūḍhovṛthotsṛjati devi sukhānyamūni || 50||

योगाधिरूढमुनयो हरिपादपद्मेध्यायन्ति ये चरणपङ्कजयुग्ममन्तः ।वाञ्छन्ति विघ्नशततोप्यनिवार्यमाणांभक्तिं भवाब्धितरणाय कृपापयोधे ॥ ५१॥

yogādhirūḍhamunayo haripādapadmedhyāyanti ye caraṇapaṅkajayugmamantaḥ |vāñchanti vighnaśatatopyanivāryamāṇāṃbhaktiṃ bhavābdhitaraṇāya kṛpāpayodhe || 51||

चार्वङ्गिते चरणचारणवन्दिसङ्गं वर् चार्वङ्कितेमह्यं विदेह तनये परिदेहि नान्यम् ।याचेवरं वरविदां वरदे भवत्यायेनामुना तव धवे मम रञ्जना स्यात् ॥ ५२॥

cārvaṅgite caraṇacāraṇavandisaṅgaṃ var cārvaṅkitemahyaṃ videha tanaye paridehi nānyam |yācevaraṃ varavidāṃ varade bhavatyāyenāmunā tava dhave mama rañjanā syāt || 52||

याचेऽहमम्ब रघुनन्दनमूर्तिभावंसार्द्धं त्वयातिदृढ मञ्जलिनाविशेषम् ।त्वं देहि वेत्तृवरदे मुनिसङ्घमुख्यामन्यन्तिवल्लभतरां स्वपतेभवन्तीम् ॥ ५३॥

yāce'hamamba raghunandanamūrtibhāvaṃsārddhaṃ tvayātidṛḍha mañjalināviśeṣam |tvaṃ dehi vettṛvarade munisaṅghamukhyāmanyantivallabhatarāṃ svapatebhavantīm || 53||

उपसंहारएवंस्तुत्वा परं रूपं जानक्या जाड्यनाशनम् ।उपारराम शान्तात्मा योगेश्वरः सदाशिवः ॥ ५४॥

upasaṃhāraevaṃstutvā paraṃ rūpaṃ jānakyā jāḍyanāśanam |upārarāma śāntātmā yogeśvaraḥ sadāśivaḥ || 54||

निरीक्ष्य तन्मुखाम्भोजं भावयन् रूपमद्भुतम् ।काङ्क्षं स्तस्याः परां भक्तिं पादपङ्कजयोर्दृढाम् ॥ ५५॥

nirīkṣya tanmukhāmbhojaṃ bhāvayan rūpamadbhutam |kāṅkṣaṃ stasyāḥ parāṃ bhaktiṃ pādapaṅkajayordṛḍhām || 55||

उवाच तं वरारोहा जानकी भक्तवत्सला ।एवमस्तु महादेव यत्त्वयोक्तं च नान्यथा ॥ ५६॥

uvāca taṃ varārohā jānakī bhaktavatsalā |evamastu mahādeva yattvayoktaṃ ca nānyathā || 56||

अन्यत्ते काङ्क्षितं ब्रूहि दास्यामि देवदुर्लभम् ।सत्याम्मयिकृपोन्मुख्यां न किञ्चिन्तस्यदुर्लभम् ॥ ५७॥

anyatte kāṅkṣitaṃ brūhi dāsyāmi devadurlabham |satyāmmayikṛponmukhyāṃ na kiñcintasyadurlabham || 57||

प्रसन्नवदनां दृष्ट्वा सोऽपि देवशिरोमणिः ।ययाचे वरमात्मीयं रहस्यं भावबोधकः ॥ ५८॥

prasannavadanāṃ dṛṣṭvā so'pi devaśiromaṇiḥ |yayāce varamātmīyaṃ rahasyaṃ bhāvabodhakaḥ || 58||

प्रादात्तस्मै वदान्या सा यद्यन्मनसिकाङ्क्षितम् ।वरंवरेश्वरी साक्षात्पुनरुवाच सा हितम् ॥ ५९॥

prādāttasmai vadānyā sā yadyanmanasikāṅkṣitam |varaṃvareśvarī sākṣātpunaruvāca sā hitam || 59||

अयं पवित्रमौलिर्मे स्तवराजः त्वयाशिव ।प्रकाशितोतिगोप्योऽपि मत्प्रसादात्सुरोत्तम ॥ ६०॥

ayaṃ pavitramaulirme stavarājaḥ tvayāśiva |prakāśitotigopyo'pi matprasādātsurottama || 60||

फलश्रुति निष्कामयः पठेदिममग्रे मे पूजाकाले प्रयत्नतः ।तस्येहामुत्र किञ्चिन्न वस्तुस्याद्दृगगोचरम् ॥ ६१॥

phalaśruti niṣkāmayaḥ paṭhedimamagre me pūjākāle prayatnataḥ |tasyehāmutra kiñcinna vastusyāddṛgagocaram || 61||

फलश्रुति सकामधनं धान्यं यशः पुत्रानैश्वर्यमतिमानुषम् ।प्राप्येहामोदते भूयो मत्पदं तद्व्रजेत्सह ॥ ६२॥

phalaśruti sakāmadhanaṃ dhānyaṃ yaśaḥ putrānaiśvaryamatimānuṣam |prāpyehāmodate bhūyo matpadaṃ tadvrajetsaha || 62||

यद्यल्लोकोत्तरं वस्तु त्रिषुलोकेषु दृश्यते ।तत्सर्वमस्य पाठेन प्राप्नुयाद्भुविमानवः ॥ ६३॥

yadyallokottaraṃ vastu triṣulokeṣu dṛśyate |tatsarvamasya pāṭhena prāpnuyādbhuvimānavaḥ || 63||

आज्ञाइदं मे परमैकान्तं रहस्यं सुरसत्तम ।न प्रकाश्यं त्वया शम्भो शठाय भावद्वेषिणे ॥ ६४॥

ājñāidaṃ me paramaikāntaṃ rahasyaṃ surasattama |na prakāśyaṃ tvayā śambho śaṭhāya bhāvadveṣiṇe || 64||

भक्तिर्यस्यातिदेवेशे सर्वैश्वर्ये तथा मयि ।गुरौसर्वात्म भावेन विद्यतेभक्तिरुत्तमा ॥ ६५॥

bhaktiryasyātideveśe sarvaiśvarye tathā mayi |gurausarvātma bhāvena vidyatebhaktiruttamā || 65||

तस्मै देयं त्वया शम्भो भावनार्द्रहृदे गुरौ ।सर्वभूतहितार्थाय शान्ताय सौम्यमूर्तये ॥ ६६॥

tasmai deyaṃ tvayā śambho bhāvanārdrahṛde gurau |sarvabhūtahitārthāya śāntāya saumyamūrtaye || 66||

इत्युक्त्वा भावनामूर्तिः सीता जनकनन्दिनी ।कृपापात्राय तस्मै सा पुनः प्रादाद्वरान्तरम् ॥ ६७॥

ityuktvā bhāvanāmūrtiḥ sītā janakanandinī |kṛpāpātrāya tasmai sā punaḥ prādādvarāntaram || 67||

सर्वदुःखप्रशमनं जानक्यास्तु प्रसादतः ॥ ६८॥

sarvaduḥkhapraśamanaṃ jānakyāstu prasādataḥ || 68||

॥ इति श्रीमदगस्त्यसंहितान्तर्गतः परमरहस्यःश्रीजानकीस्तवराजः सम्पूर्णः ॥इति शुभम् ॥णा

|| iti śrīmadagastyasaṃhitāntargataḥ paramarahasyaḥśrījānakīstavarājaḥ sampūrṇaḥ ||iti śubham ||ṇā