सुरतकथामृतम् Suratakathamritam Athava Aryashatakam

मूलग्रन्थस्य केन्द्रीयश्लोकःकदाहं सेविष्ये व्रततिचमरीचामरमरुद्विनोदेन क्रीडा कुसुमशयने न्यस्तवपुषौ ।दरोन्मीलन्नेत्रौ श्रमजलकणक्लिद्यदलकौब्रुवाणावन्योन्यं व्रजनवयुवानाविह युवाम् ॥उत्कलिकावल्लरी ५२श्रीकृष्ण उवाचचित्रमिदं नहि यदहो वितरस्यधरसुधां निकामं मे ।अति कृपणोऽपि कदाचिद्वदान्यतमतां जनः प्रिये धत्ते ॥ १॥

mūlagranthasya kendrīyaślokaḥkadāhaṃ seviṣye vrataticamarīcāmaramarudvinodena krīḍā kusumaśayane nyastavapuṣau |daronmīlannetrau śramajalakaṇaklidyadalakaubruvāṇāvanyonyaṃ vrajanavayuvānāviha yuvām ||utkalikāvallarī 52śrīkṛṣṇa uvācacitramidaṃ nahi yadaho vitarasyadharasudhāṃ nikāmaṃ me |ati kṛpaṇo'pi kadācidvadānyatamatāṃ janaḥ priye dhatte || 1||

लयमपि न याति दाने प्रत्युत ऋद्धिं रसाधिकां लभते ।अधरसुधोत्तमविद्यां विबुधवरायाद्य मे देहि ॥ २॥

layamapi na yāti dāne pratyuta ṛddhiṃ rasādhikāṃ labhate |adharasudhottamavidyāṃ vibudhavarāyādya me dehi || 2||

स्वान्ते बिभ्रति भवतीं स्वान्ते वासिन्यतिस्निग्धे ।मयि किमपूर्वां नादास्त्वमिमां च यस्माद्विदुष्यहो तत्र ॥ ३॥

svānte bibhrati bhavatīṃ svānte vāsinyatisnigdhe |mayi kimapūrvāṃ nādāstvamimāṃ ca yasmādviduṣyaho tatra || 3||

श्रीराधाहकुलरमणीततिलज्जानिर्मूलनतन्त्रकौशलोद्गारैः ।प्रथयसि किमु निजगर्वं ज्ञातं पाण्डित्यमस्ति ते तत्र ॥ ४॥

śrīrādhāhakularamaṇītatilajjānirmūlanatantrakauśalodgāraiḥ |prathayasi kimu nijagarvaṃ jñātaṃ pāṇḍityamasti te tatra || 4||

दैवाद्विपक्षतामपि मयि यान्त्या बत ममैव सहचर्या ।न्यस्ताहं तव हस्ते कथमत्र गर्वो भवेन् न ते ॥ ५॥

daivādvipakṣatāmapi mayi yāntyā bata mamaiva sahacaryā |nyastāhaṃ tava haste kathamatra garvo bhaven na te || 5||

अयमपि परमो धर्मः श्लाघा महती तवेयमेवेष्टा ।यौवनफलमपि चेदं कुलाबलापीडनं यदहो ॥ ६॥

ayamapi paramo dharmaḥ ślāghā mahatī taveyameveṣṭā |yauvanaphalamapi cedaṃ kulābalāpīḍanaṃ yadaho || 6||

श्रीकृष्ण आहस्मरनरपतिवरराज्ये धर्मः शर्मप्रदोऽयमादिष्टः ।वत्स्यायनमुनिनिर्मितपद्धत्युक्तानुसारेण हि ॥ ७॥

śrīkṛṣṇa āhasmaranarapativararājye dharmaḥ śarmaprado'yamādiṣṭaḥ |vatsyāyanamuninirmitapaddhatyuktānusāreṇa hi || 7||

अपि चअत्र प्रमाणमिष्टं चेन्मदुक्तेऽपि न मन्यते किञ्चित् ।भरतमुनेः किल शास्त्रं शास्त्रान्तरमत्र को गणयेत् ॥ ८॥

api caatra pramāṇamiṣṭaṃ cenmadukte'pi na manyate kiñcit |bharatamuneḥ kila śāstraṃ śāstrāntaramatra ko gaṇayet || 8||

विद्युति विद्युतिदायी श्लाघां मनुते पयोधरः स्वीयाम् ।विद्युदपि स्वां सुषमां पयोधरे श्लाघयत्यधिकाम् ॥ ९॥

vidyuti vidyutidāyī ślāghāṃ manute payodharaḥ svīyām |vidyudapi svāṃ suṣamāṃ payodhare ślāghayatyadhikām || 9||

श्रीराधाहगोवर्धनगिरिकन्दरवासी हरिरसीति श्रुतं कतिधा ।कुलबालाहरिणीततिरथापि गच्छत्यतो न ते दोषः ॥ १०॥

śrīrādhāhagovardhanagirikandaravāsī harirasīti śrutaṃ katidhā |kulabālāhariṇītatirathāpi gacchatyato na te doṣaḥ || 10||

किं कुर्मः स्वाचरितो धर्मस्त्यक्तुं कथं पुनः शक्यः ।दिनकरपूजनविधिरिह कुसुमावचये प्रवर्त्यते ॥ ११॥

kiṃ kurmaḥ svācarito dharmastyaktuṃ kathaṃ punaḥ śakyaḥ |dinakarapūjanavidhiriha kusumāvacaye pravartyate || 11||

श्रीकृष्ण आहवृन्दारण्यपुरन्दरमपि मां न गिरापि कर्हिचिन्मनुषे ।सूर्याराधनगर्वस्तदयं राधे न ते भवेत्खर्वः ॥ १२॥

śrīkṛṣṇa āhavṛndāraṇyapurandaramapi māṃ na girāpi karhicinmanuṣe |sūryārādhanagarvastadayaṃ rādhe na te bhavetkharvaḥ || 12||

गोवर्धनगिरिधारणकारणमोजो न तेऽधिकं मनुते ।तव सवयस्ततिरपि स तवैककुचशैलगर्वेण ॥ १३॥

govardhanagiridhāraṇakāraṇamojo na te'dhikaṃ manute |tava savayastatirapi sa tavaikakucaśailagarveṇa || 13||

श्रीराधाहन किल कुचौ मम शैलौ पश्याम्बुजकोरकौ नवोत्पन्नौ ।न तयोर्दलनं मरकतशिलानिभेनोरसाऽद्य ते योग्यम् ॥ १४॥

śrīrādhāhana kila kucau mama śailau paśyāmbujakorakau navotpannau |na tayordalanaṃ marakataśilānibhenorasā'dya te yogyam || 14||

कौस्तुभमणिरतितरलः सरलमतिः पुनरहं कुल प्रमदा ।तदलमनेन धिनोतु त्वां निजसदृशं भृशं हृदिस्थस्ते ॥ १५॥

kaustubhamaṇiratitaralaḥ saralamatiḥ punarahaṃ kula pramadā |tadalamanena dhinotu tvāṃ nijasadṛśaṃ bhṛśaṃ hṛdisthaste || 15||

श्रीकृष्ण आहसत्यमयं भयतरलः कण्ठतटान्तं मम प्रिये श्रयते ।दयते तव कुचद्वयमधिकं सम्मर्दयत्यहो सद्यः ॥ १६॥

śrīkṛṣṇa āhasatyamayaṃ bhayataralaḥ kaṇṭhataṭāntaṃ mama priye śrayate |dayate tava kucadvayamadhikaṃ sammardayatyaho sadyaḥ || 16||

श्रीराधाहतव खरनखरविदारणसहनं कुचयोरियं वरा शक्तिः ।किमत्र सम्भवति स्फुटमनयोः स्वबलप्रकाशनाटोपः ॥ १७॥

śrīrādhāhatava kharanakharavidāraṇasahanaṃ kucayoriyaṃ varā śaktiḥ |kimatra sambhavati sphuṭamanayoḥ svabalaprakāśanāṭopaḥ || 17||

श्रीकृष्ण आहमम खरनखरमहाङ्कुशघातादपि शतगुणं बलं लब्ध्वा ।कोलादिव कुच कुम्भौ ममार्दयतो भृशं प्रिये पश्य ॥ १८॥

śrīkṛṣṇa āhamama kharanakharamahāṅkuśaghātādapi śataguṇaṃ balaṃ labdhvā |kolādiva kuca kumbhau mamārdayato bhṛśaṃ priye paśya || 18||

श्रीराधाहकुचपद्मकुट्मलयुगं मर्दयति त्वां निजातिदौरात्म्यात् ।वृन्दावनवरसिन्धुर ननु दयसे त्वं निसर्गकारुण्यात् ॥ १९॥

śrīrādhāhakucapadmakuṭmalayugaṃ mardayati tvāṃ nijātidaurātmyāt |vṛndāvanavarasindhura nanu dayase tvaṃ nisargakāruṇyāt || 19||

श्रीकृष्ण आहतन्वाते मुदमुच्चैस्तावककुचकोरकौ यदिमौ ।नखचन्द्रोदयमधि किं स्वयोग्यमतुलं न शोभते प्रिये ॥ २०॥

śrīkṛṣṇa āhatanvāte mudamuccaistāvakakucakorakau yadimau |nakhacandrodayamadhi kiṃ svayogyamatulaṃ na śobhate priye || 20||

श्रीराधाहनखरानामतिखरतारताय ते तावकेन किल विधिना ।व्रजवनितानामरुच्य रुषेव निरमायि किं नूनम् ॥ २१॥

śrīrādhāhanakharānāmatikharatāratāya te tāvakena kila vidhinā |vrajavanitānāmarucya ruṣeva niramāyi kiṃ nūnam || 21||

श्रीकृष्ण आहकुसुमादपि मृदुलाङ्ग्याः कुचयोरेवास्ति हन्त काठिन्यम् ।इति तन् निष्काशयितुं क्षुणत्ति नखरावली चतुरा ॥ २२॥

śrīkṛṣṇa āhakusumādapi mṛdulāṅgyāḥ kucayorevāsti hanta kāṭhinyam |iti tan niṣkāśayituṃ kṣuṇatti nakharāvalī caturā || 22||

श्रीराधाहहन्त कृतं बत किमिदं सुरतरसोन्मदकुलस्त्रियाः कदनम् ।हारास्त्रुटिताः काञ्ची गलिता स्खलिता तथैव मे वेणी ॥ २३॥

śrīrādhāhahanta kṛtaṃ bata kimidaṃ suratarasonmadakulastriyāḥ kadanam |hārāstruṭitāḥ kāñcī galitā skhalitā tathaiva me veṇī || 23||

श्रीकृष्ण आहहारा बलादुरुभाराः कृशमपि मध्यं च नह्यते काञ्ची ।चिकुरकदर्थनभूता वेणी तदिमा रक्षितुं न योग्याः ॥ २४॥

śrīkṛṣṇa āhahārā balādurubhārāḥ kṛśamapi madhyaṃ ca nahyate kāñcī |cikurakadarthanabhūtā veṇī tadimā rakṣituṃ na yogyāḥ || 24||

श्रीराधाहऊधो येन गिरीन्द्रस्तमपि न वहतो ममोरसो भारः ।हारैर्भूषणभूतैरभूदियं स्नेहमुद्रा किम् ॥ २५॥

śrīrādhāhaūdho yena girīndrastamapi na vahato mamoraso bhāraḥ |hārairbhūṣaṇabhūtairabhūdiyaṃ snehamudrā kim || 25||

कुचगिरिवहनपटुत्वं कृशमपि मध्यं यतो बलाद्धत्ते ।मणिमयकाञ्चीबन्धादेव तमृते दृढताऽस्य केन स्यात् ॥ २६॥

kucagirivahanapaṭutvaṃ kṛśamapi madhyaṃ yato balāddhatte |maṇimayakāñcībandhādeva tamṛte dṛḍhatā'sya kena syāt || 26||

उत्कर्षणावाकर्षणपर्यायोदितपरस्परासक्त्या ।प्रीतिरियं किल वेणीचिकुराणां न च कदर्थनं वाच्यम् ॥ २७॥

utkarṣaṇāvākarṣaṇaparyāyoditaparasparāsaktyā |prītiriyaṃ kila veṇīcikurāṇāṃ na ca kadarthanaṃ vācyam || 27||

श्रीकृष्ण आहसत्यमहं गिरिधारी करनलिनाभ्यां गिरिद्वयं धास्ये ।मध्यस्यात्र पटुत्वैरलं बलं किल ममैवास्ताम् ॥ २८॥

śrīkṛṣṇa āhasatyamahaṃ giridhārī karanalinābhyāṃ giridvayaṃ dhāsye |madhyasyātra paṭutvairalaṃ balaṃ kila mamaivāstām || 28||

चिकुराणामपि वेण्याः परस्परासक्तिः सूचिता ।प्रीत्या किं फलमिह यदि परिचरणं ते न कुर्वन्ति ॥ २९॥

cikurāṇāmapi veṇyāḥ parasparāsaktiḥ sūcitā |prītyā kiṃ phalamiha yadi paricaraṇaṃ te na kurvanti || 29||

वेणीबन्धविमुक्तश्चिकुर कलापोऽत्र वेल्लितो मरुता ।चामरतामुपयातः स्विन्नाङ्गीं वीजयत्यहो भवतीम् ॥ ३०॥

veṇībandhavimuktaścikura kalāpo'tra vellito marutā |cāmaratāmupayātaḥ svinnāṅgīṃ vījayatyaho bhavatīm || 30||

श्रीराधाहआविस्कृत पुरु शिल्पं सख्या मे बहु विलम्बतो रचितम् ।चित्रकमलिकतटे तत्क्षणेन विध्वंसितं भवता ॥ ३१॥

śrīrādhāhaāviskṛta puru śilpaṃ sakhyā me bahu vilambato racitam |citrakamalikataṭe tatkṣaṇena vidhvaṃsitaṃ bhavatā || 31||

श्रीकृष्ण आहस्मितमुखि रुचार्धविधुना सुचारुभालेन मे मिलन्त्येषा ।त्वदलिकविधुरेखाऽस्मै प्रेम्नाऽर्पयति स्म सर्वस्वम् ॥ ३२॥

śrīkṛṣṇa āhasmitamukhi rucārdhavidhunā sucārubhālena me milantyeṣā |tvadalikavidhurekhā'smai premnā'rpayati sma sarvasvam || 32||

श्रीराधाहगण्डतटे मम मकरी श्यामा सरलातिचित्रिताप्यबलाम् ।मकरद्वयताटङ्कश्चपलो धृष्टः कदर्थयत्येनाम् ॥ ३३॥

śrīrādhāhagaṇḍataṭe mama makarī śyāmā saralāticitritāpyabalām |makaradvayatāṭaṅkaścapalo dhṛṣṭaḥ kadarthayatyenām || 33||

श्रीकृष्ण आहरमणि मम श्रुतियुगलं त्वदुदितसौधद्रवैः प्लुतं तदपि ।द्विगुणिततृष्णं जातं लोलुपतायाः स्वरूपमेवैतत् ॥ ३४॥

śrīkṛṣṇa āharamaṇi mama śrutiyugalaṃ tvaduditasaudhadravaiḥ plutaṃ tadapi |dviguṇitatṛṣṇaṃ jātaṃ lolupatāyāḥ svarūpamevaitat || 34||

श्रीराधाहलोलुपचूडामणिरसि तवाङ्गवृन्दं च लोलुपं यदयम् ।मन्नयनाक्तमसीमप्यधरो रागी स्व मण्डनं कुरुते ॥ ३५॥

śrīrādhāhalolupacūḍāmaṇirasi tavāṅgavṛndaṃ ca lolupaṃ yadayam |mannayanāktamasīmapyadharo rāgī sva maṇḍanaṃ kurute || 35||

श्रीकृष्ण आहबन्धूकान्तरवर्तिनमलिनमिवायं मसीद्रवं धृत्वा ।अक्ष्णोरेव मुदं ते तनुते तदिमं किमाक्षिपसि ॥ ३६॥

śrīkṛṣṇa āhabandhūkāntaravartinamalinamivāyaṃ masīdravaṃ dhṛtvā |akṣṇoreva mudaṃ te tanute tadimaṃ kimākṣipasi || 36||

श्रीराधाहवन्दे तव परिहसितं कं देवं परिचरस्यहो निभिऋतम् ।यत्प्रसादादधीता सौरतविद्यातिचातुरीधारा ॥ ३७॥

śrīrādhāhavande tava parihasitaṃ kaṃ devaṃ paricarasyaho nibhiṛtam |yatprasādādadhītā sauratavidyāticāturīdhārā || 37||

श्रीकृष्ण आहतव जघनोत्तमसदनं सरसं देवं समुपचराम्यतुलम् ।निभृतनिकुञ्जगृहस्थः प्रति दिनमुचिताधिकार एवाहम् ॥ ३८॥

śrīkṛṣṇa āhatava jaghanottamasadanaṃ sarasaṃ devaṃ samupacarāmyatulam |nibhṛtanikuñjagṛhasthaḥ prati dinamucitādhikāra evāham || 38||

श्रीराधाहसत्यमतः स्वारूप्यं लब्ध्वा दृप्तः कुलाबलानलिनीः ।मलिनीः कुरुषे का तव नयने पतिता स्वकं पतिं भजताम् ॥ ३९॥

śrīrādhāhasatyamataḥ svārūpyaṃ labdhvā dṛptaḥ kulābalānalinīḥ |malinīḥ kuruṣe kā tava nayane patitā svakaṃ patiṃ bhajatām || 39||

श्रीकृष्ण आहसखि तव निरावृतान्यतिरुचिरान्यङ्गान्यतीव सङ्कुचन्ति ।सम्प्रति मन्नयनान्तर्विशन्ति मन्दाक्षमग्नानि ॥ ४०॥

śrīkṛṣṇa āhasakhi tava nirāvṛtānyatirucirānyaṅgānyatīva saṅkucanti |samprati mannayanāntarviśanti mandākṣamagnāni || 40||

श्रीराधाहधृष्टतमे तव नयने यन्मित्रं कौस्तुभो द्युतिं तनुते ।तदिह मदङ्गान्यधुना शरणं यान्तु त्वदङ्गानाम् ॥ ४१॥

śrīrādhāhadhṛṣṭatame tava nayane yanmitraṃ kaustubho dyutiṃ tanute |tadiha madaṅgānyadhunā śaraṇaṃ yāntu tvadaṅgānām || 41||

श्रीकृष्ण आहहित्वा सतृषदृशौ मम वैरादिव कौस्तुभं पराभूय ।विशति तव स्तनयुगलं मद्धृदयान्तः स्वविक्रमं बिभ्रत् ॥ ४२॥

śrīkṛṣṇa āhahitvā satṛṣadṛśau mama vairādiva kaustubhaṃ parābhūya |viśati tava stanayugalaṃ maddhṛdayāntaḥ svavikramaṃ bibhrat || 42||

श्रीराधाहकठिनतमं तव हृदयं कुचयुगमपि मे प्रतीयते कठिनम् ।तदुचितमनयोर्मिलनं योग्यं योग्येन युज्यते यस्मात् ॥ ४३॥

śrīrādhāhakaṭhinatamaṃ tava hṛdayaṃ kucayugamapi me pratīyate kaṭhinam |taducitamanayormilanaṃ yogyaṃ yogyena yujyate yasmāt || 43||

श्रीकृष्ण आहमदुरः पक्षगता त्वं मम यद्यक्ष्णोर्विपक्षतां कुरुषे ।तदपि तयोस्त्वद्वदनं प्रकामसुभगं मुदं तनुते ॥ ४४॥

śrīkṛṣṇa āhamaduraḥ pakṣagatā tvaṃ mama yadyakṣṇorvipakṣatāṃ kuruṣe |tadapi tayostvadvadanaṃ prakāmasubhagaṃ mudaṃ tanute || 44||

श्रीराधाहस्वच्छन्दं यदि रमसे रमस्व तत्राबलास्मि किं कुर्याम् ।क्षिपसि दृशं यदलज्जं मदपघने तत्कथं सहे कुलजा ॥ ४५॥

śrīrādhāhasvacchandaṃ yadi ramase ramasva tatrābalāsmi kiṃ kuryām |kṣipasi dṛśaṃ yadalajjaṃ madapaghane tatkathaṃ sahe kulajā || 45||

श्रीकृष्ण आहयदि मम दृष्तिचकोर्या विधुमुखि नैवोपलभ्यसे दैवात् ।हृदयगृहे खेलस्यपि तथापि हा ज्वलयसि प्रसभम् ॥ ४६॥

śrīkṛṣṇa āhayadi mama dṛṣticakoryā vidhumukhi naivopalabhyase daivāt |hṛdayagṛhe khelasyapi tathāpi hā jvalayasi prasabham || 46||

श्रीराधाहतव भुजयुगदृढबन्धं वामापीहेऽन्यथा भवन्नयने ।निस्त्रपशिरोमणे मां त्रपाम्बुधौ पातयिष्यतः प्रकटम् ॥ ४७॥

śrīrādhāhatava bhujayugadṛḍhabandhaṃ vāmāpīhe'nyathā bhavannayane |nistrapaśiromaṇe māṃ trapāmbudhau pātayiṣyataḥ prakaṭam || 47||

श्रीकृष्ण आहत्वन्नयने च मदक्ष्णोरन्तेवासित्वमिच्छतः किन्तु ।गर्वादिव न च पठतः प्रकटं प्रौढिः कियतो अहो यदियम् ॥ ४८॥

śrīkṛṣṇa āhatvannayane ca madakṣṇorantevāsitvamicchataḥ kintu |garvādiva na ca paṭhataḥ prakaṭaṃ prauḍhiḥ kiyato aho yadiyam || 48||

श्रीराधाहचेतः स्फुटति स्वयं च तथापि नयने न तादृशे भवतः ।साध्वीनामियमुचिता एव निसर्गत्रपाकुलता ॥ ४९॥

śrīrādhāhacetaḥ sphuṭati svayaṃ ca tathāpi nayane na tādṛśe bhavataḥ |sādhvīnāmiyamucitā eva nisargatrapākulatā || 49||

श्रीकृष्ण आहसम्प्रति सत्यं ब्रूषे त्रपावतीनां शिरोमणिस्त्वमसि ।वत्स्यायनतन्त्रोक्तः साध्वीनामयमेव धर्मः ॥ ५०॥

śrīkṛṣṇa āhasamprati satyaṃ brūṣe trapāvatīnāṃ śiromaṇistvamasi |vatsyāyanatantroktaḥ sādhvīnāmayameva dharmaḥ || 50||

श्रीराधाहयद्यप्यरुन्धती सा साध्वीगणगण्यगौरवा जगति ।धर्ममिमं पाठयितुं तामपि शक्नोति ते नयनम् ॥ ५१॥

śrīrādhāhayadyapyarundhatī sā sādhvīgaṇagaṇyagauravā jagati |dharmamimaṃ pāṭhayituṃ tāmapi śaknoti te nayanam || 51||

श्रीकृष्ण आहराढे द्विगुणितशोभं मदास्यपङ्केरुहं ध्रुवं पिबतु ।सम्प्रत्यपि निजलोचनमधुकरयुगं किं न सर्वथा दिशसि ॥ ५२॥

śrīkṛṣṇa āharāḍhe dviguṇitaśobhaṃ madāsyapaṅkeruhaṃ dhruvaṃ pibatu |sampratyapi nijalocanamadhukarayugaṃ kiṃ na sarvathā diśasi || 52||

श्रीराधाहलावण्याद्भुतवन्यामयं त्वदङ्गं न शीलयत्यधिकम् ।लोचनशफरयुगं मम दृगन्तजालं यदा नु तत्क्षिपसि ॥ ५३॥

śrīrādhāhalāvaṇyādbhutavanyāmayaṃ tvadaṅgaṃ na śīlayatyadhikam |locanaśapharayugaṃ mama dṛgantajālaṃ yadā nu tatkṣipasi || 53||

श्रीकृष्ण आहनूपुरमङ्गलवाद्यज्ञापितमनसिजनृपोत्सवामोदः ।त्वरितमुपयाति अलिवन्दी कीर्तिं च तव प्रथयन्विराजते ॥ ५४॥

śrīkṛṣṇa āhanūpuramaṅgalavādyajñāpitamanasijanṛpotsavāmodaḥ |tvaritamupayāti alivandī kīrtiṃ ca tava prathayanvirājate || 54||

श्रीराधाहदयित नृपोऽस्यनुभूतः सत्यं मनसिजपरःशतानां त्वम् ।दिशि दिशि सतीषु विक्रमविजयं शंसति तवैवायम् ॥ ५५॥

śrīrādhāhadayita nṛpo'syanubhūtaḥ satyaṃ manasijaparaḥśatānāṃ tvam |diśi diśi satīṣu vikramavijayaṃ śaṃsati tavaivāyam || 55||

श्रीकृष्ण आहसुरतमहामखभेरी त्रिजगति गर्जंस्तवैष नूपुरः ।तर्जति गर्ववतीस्ताः प्रकामममराङ्गना अपि प्रसभम् ॥ ५६॥

śrīkṛṣṇa āhasuratamahāmakhabherī trijagati garjaṃstavaiṣa nūpuraḥ |tarjati garvavatīstāḥ prakāmamamarāṅganā api prasabham || 56||

श्रीराधाहरमणमहोदितमदभरमत्ताहं किं ब्रवीमि ते चरितम् ।स्तौषि मुहुर्नूपुरमपि नूपुरमात्रावशिष्टभूषायाः ॥ ५७॥

śrīrādhāharamaṇamahoditamadabharamattāhaṃ kiṃ bravīmi te caritam |stauṣi muhurnūpuramapi nūpuramātrāvaśiṣṭabhūṣāyāḥ || 57||

श्रीकृष्ण आहकिं कथ्यसे स्वयं बत रमणमहे त्वं समुद्धता सत्यम् ।मदभरमत्त यन् निजपरिहितवासोऽपि कुरुषे स्मरसात् ॥ ५८॥

śrīkṛṣṇa āhakiṃ kathyase svayaṃ bata ramaṇamahe tvaṃ samuddhatā satyam |madabharamatta yan nijaparihitavāso'pi kuruṣe smarasāt || 58||

श्रीराधाहस किल तवेष्टा देवता मदनः श्रद्धावतीरतो युवतीः ।उपदिष्यैतन्मन्त्रं शिष्याः कुरुषे वितीर्णसर्वस्वाः ॥ ५९॥

śrīrādhāhasa kila taveṣṭā devatā madanaḥ śraddhāvatīrato yuvatīḥ |upadiṣyaitanmantraṃ śiṣyāḥ kuruṣe vitīrṇasarvasvāḥ || 59||

श्रीकृष्ण आहत्वयि पुनरसौ रसज्ञः स्मरोऽपि रोपितमुदा वसति ।यदिदं कुचहाटक सम्पुटयुगमस्य सर्वस्वम् ॥ ६०॥

śrīkṛṣṇa āhatvayi punarasau rasajñaḥ smaro'pi ropitamudā vasati |yadidaṃ kucahāṭaka sampuṭayugamasya sarvasvam || 60||

श्रीराधाहएवं चेत्कथमनयोः कञ्चुकमथ मौक्तिकं लसद्धारम् ।मृगमदचर्चां दलयसि कलयसि च कठिनकराघातम् ॥ ६१॥

śrīrādhāhaevaṃ cetkathamanayoḥ kañcukamatha mauktikaṃ lasaddhāram |mṛgamadacarcāṃ dalayasi kalayasi ca kaṭhinakarāghātam || 61||

श्रीकृष्ण आहस्वधनव्यवहृतिसमये हाटकमयसम्पुतस्य यद्दृष्टः ।मङ्गलभूषणवसनोद्घाटो मुखदार्ढ्यतः नखाघातः ॥ ६२॥

śrīkṛṣṇa āhasvadhanavyavahṛtisamaye hāṭakamayasamputasya yaddṛṣṭaḥ |maṅgalabhūṣaṇavasanodghāṭo mukhadārḍhyataḥ nakhāghātaḥ || 62||

श्रीराधाहतद्व्यवहर्ता पुनरथ कृत्वा द्विगुणितसुसम्भारम् ।आवृत्यातिरहःस्थं कुरुते सम्पुटमिदं च भो दृष्टम् ॥ ६३॥

śrīrādhāhatadvyavahartā punaratha kṛtvā dviguṇitasusambhāram |āvṛtyātirahaḥsthaṃ kurute sampuṭamidaṃ ca bho dṛṣṭam || 63||

श्रीकृष्ण आहस्मरमणिसम्पुटकुचयुगमधुनाप्युत्तानमस्ति तत्कान्ते ।हृदयगृहं मम पूरय कृत्वाऽधो मुखमिदं महारत्नैः ॥ ६४॥

śrīkṛṣṇa āhasmaramaṇisampuṭakucayugamadhunāpyuttānamasti tatkānte |hṛdayagṛhaṃ mama pūraya kṛtvā'dho mukhamidaṃ mahāratnaiḥ || 64||

श्रीराधाहविधिना विमृश्य निहितं यासामबलेति नाम युक्तार्थम् ।तासां कुचसम्पुटयोरधो मुखी कृतिविधौ क्व वा शक्तिः ॥ ६५॥

śrīrādhāhavidhinā vimṛśya nihitaṃ yāsāmabaleti nāma yuktārtham |tāsāṃ kucasampuṭayoradho mukhī kṛtividhau kva vā śaktiḥ || 65||

श्रीकृष्ण आहकति न करग्रहविधिना कुचसम्पुटकान्तराहृत राधे ।मोदमणीनां ततयस्तदपि न मे पूर्यते हृदयम् ॥ ६६॥

śrīkṛṣṇa āhakati na karagrahavidhinā kucasampuṭakāntarāhṛta rādhe |modamaṇīnāṃ tatayastadapi na me pūryate hṛdayam || 66||

श्रीराधाहव्रजवनिताः शतकोट्यस्तवैव ताः पण्डिताश्च रतितन्त्रे ।हृदयं तदपि रतौ बत रङ्कतमत्वं न ते त्यजति ॥ ६७॥

śrīrādhāhavrajavanitāḥ śatakoṭyastavaiva tāḥ paṇḍitāśca ratitantre |hṛdayaṃ tadapi ratau bata raṅkatamatvaṃ na te tyajati || 67||

श्रीकृष्ण आहस्मरशिखितप्ते मम हृदि सुकुमार्यस्ताः विशन्तु किं मुग्धाः ।त्वमतिसमर्था प्रसभं प्रविश्य राजसि सदैवैका ॥ ६८॥

śrīkṛṣṇa āhasmaraśikhitapte mama hṛdi sukumāryastāḥ viśantu kiṃ mugdhāḥ |tvamatisamarthā prasabhaṃ praviśya rājasi sadaivaikā || 68||

श्रीराधाहतदये स्वरङ्गदाने स्वरङ्गनास्ताः समानय क्षिप्रम् ।तत्तन्नाम गृहीत्वा मुरलीगाने तवात्र को यत्नः ॥ ६९॥

śrīrādhāhatadaye svaraṅgadāne svaraṅganāstāḥ samānaya kṣipram |tattannāma gṛhītvā muralīgāne tavātra ko yatnaḥ || 69||

श्रीकृष्ण आहनन्दनवनकुसुमाञ्चितशिरोऽपि धर्तुं निजात्ययोग्यतया ।तव पदनखतलसविधे लज्जं ते सुरवराङ्गना अपि ताः ॥ ७०॥

śrīkṛṣṇa āhanandanavanakusumāñcitaśiro'pi dhartuṃ nijātyayogyatayā |tava padanakhatalasavidhe lajjaṃ te suravarāṅganā api tāḥ || 70||

श्रीराधाहनाभीविवरवरान्मे समुद्गतेयं न कान्तरोमाली ।किन्तु प्रकुपितभुजगी तदुन्मुखं किमु चिकीर्षसि स्वकरम् ॥ ७१॥

śrīrādhāhanābhīvivaravarānme samudgateyaṃ na kāntaromālī |kintu prakupitabhujagī tadunmukhaṃ kimu cikīrṣasi svakaram || 71||

श्रीकृष्ण आहतव रोमालीभुजगीं खेलयितुं मत्करश्चलत्यभितः ।भवदखिलाङ्गगतान्यपि रोमान्युद्यान्ति किं रोद्धुम् ॥ ७२॥

śrīkṛṣṇa āhatava romālībhujagīṃ khelayituṃ matkaraścalatyabhitaḥ |bhavadakhilāṅgagatānyapi romānyudyānti kiṃ roddhum || 72||

श्रीराधाहमदखिलगात्रभटा अपि यतः पराभवमवाप्य मुह्यन्ति ।स्मररणमत्ते त्वयि किं बत रोम्नां युज्यते युद्धम् ॥ ७३॥

śrīrādhāhamadakhilagātrabhaṭā api yataḥ parābhavamavāpya muhyanti |smararaṇamatte tvayi kiṃ bata romnāṃ yujyate yuddham || 73||

श्रीकृष्ण आहवयमतिकृशाश्च तदपि प्रभवामोद्गमविधाविति प्रकटम् ।भवतीमुद्गमचर्यां रोमभटाः स्मरयन्त्यहो चतुराः ॥ ७४॥

śrīkṛṣṇa āhavayamatikṛśāśca tadapi prabhavāmodgamavidhāviti prakaṭam |bhavatīmudgamacaryāṃ romabhaṭāḥ smarayantyaho caturāḥ || 74||

श्रीराधाहरतिरसपरवश ! सहते तेऽतथ्यं किं मे तनोरन्वयः ।रमयस्व अतिवामामपि तां न च दयसे कान्त्या वेदयसे ॥ ७५॥

śrīrādhāharatirasaparavaśa ! sahate te'tathyaṃ kiṃ me tanoranvayaḥ |ramayasva ativāmāmapi tāṃ na ca dayase kāntyā vedayase || 75||

श्रीकृष्ण आहस्मरशरराधे राधे समरे समरेखयाञ्चिते द्वितये ।इह भवदङ्गमदङ्गे प्रतिभटमधुना धुनानेस्ताम् ॥ ७६॥

śrīkṛṣṇa āhasmaraśararādhe rādhe samare samarekhayāñcite dvitaye |iha bhavadaṅgamadaṅge pratibhaṭamadhunā dhunānestām || 76||

श्रीराधाहप्रस्वेदाम्बु वमन्ती घनरससिक्तेव गात्रवल्ली मे ।दलितो ललिताकल्पस्तल्पश्च खण्डितो नो वा कतिधा ॥ ७७॥

śrīrādhāhaprasvedāmbu vamantī ghanarasasikteva gātravallī me |dalito lalitākalpastalpaśca khaṇḍito no vā katidhā || 77||

श्रीकृष्ण आहमदनघनाघन एष स्वेदमिषाद्वर्षतीह तनुवल्लीम् ।घनरसभरैः प्रतिपदमुदितलसत्कोरकां कान्ते ॥ ७८॥

śrīkṛṣṇa āhamadanaghanāghana eṣa svedamiṣādvarṣatīha tanuvallīm |ghanarasabharaiḥ pratipadamuditalasatkorakāṃ kānte || 78||

श्रीराधाहप्रिय तव तरुणिमजलधेरवधेरन्वेषणं कथं कुरुताम् ।महिलामतिमकरी तद्विरम्यतां रम्यतां रतं यातु ॥ ७९॥

śrīrādhāhapriya tava taruṇimajaladheravadheranveṣaṇaṃ kathaṃ kurutām |mahilāmatimakarī tadviramyatāṃ ramyatāṃ rataṃ yātu || 79||

श्रीकृष्ण आहअतिनिःश्वसितसमीरणवेगाद्द्विगुणीभवन्महावीचिम् ।केलिसुधासरितं नौ मानसकरिणौ मुहुर्मुहुर्भजताम् ॥ ८०॥

śrīkṛṣṇa āhaatiniḥśvasitasamīraṇavegāddviguṇībhavanmahāvīcim |kelisudhāsaritaṃ nau mānasakariṇau muhurmuhurbhajatām || 80||

श्रीराधाहखेलति मनःकरी ते सत्यं प्रकटं स लक्ष्यते किन्तु ।तत्रैक्यं मम मनसो ब्रूषे कोऽत्राभिप्रायस्ते ॥ ८१॥

śrīrādhāhakhelati manaḥkarī te satyaṃ prakaṭaṃ sa lakṣyate kintu |tatraikyaṃ mama manaso brūṣe ko'trābhiprāyaste || 81||

श्रीकृष्ण आहश्रीमन्मदनसुरोत्तमसेवा सम्सिद्धये तु नौ मनसी ।ऐक्यमवाप्य त्वरया तत्र च सायुज्यमीहेते ॥ ८२॥

śrīkṛṣṇa āhaśrīmanmadanasurottamasevā samsiddhaye tu nau manasī |aikyamavāpya tvarayā tatra ca sāyujyamīhete || 82||

श्रीराधाहस्वस्मिन्नेव तनोर्मम मनसश्चाप्येकदैव सायुज्यम् ।प्रसभं कुरुषे देव त्वमेव साक्षान्महामदनः ॥ ८३॥

śrīrādhāhasvasminneva tanormama manasaścāpyekadaiva sāyujyam |prasabhaṃ kuruṣe deva tvameva sākṣānmahāmadanaḥ || 83||

श्रीकृष्ण आहसर्वस्वात्मसमर्पणकारिण्यै ते मुदा मारः ।स्वीयां मौक्तिकमालामलिके स्वेदकणव्याजाद्दत्ते ॥ ८४॥

śrīkṛṣṇa āhasarvasvātmasamarpaṇakāriṇyai te mudā māraḥ |svīyāṃ mauktikamālāmalike svedakaṇavyājāddatte || 84||

श्रीराधाहत्वदलकनिकरस्तामपि नीत्वा स्तिम्यति हठादयं चपलः ।मदनप्रसाद इत्यतिभाग्यं संश्लाघते स्वीयम् ॥ ८५॥

śrīrādhāhatvadalakanikarastāmapi nītvā stimyati haṭhādayaṃ capalaḥ |madanaprasāda ityatibhāgyaṃ saṃślāghate svīyam || 85||

श्रीकृष्ण आहताम्बूलामृतरसलवलाभेनैवात्र गर्विते भवन्नयने ।अन्तर्बहिरपि तद्रसमुदिते गण्डे कथं नु मे हसतः ॥ ८६॥

śrīkṛṣṇa āhatāmbūlāmṛtarasalavalābhenaivātra garvite bhavannayane |antarbahirapi tadrasamudite gaṇḍe kathaṃ nu me hasataḥ || 86||

श्रीराधाहयत्सूचयसि रसप्रिय तदिदं स्वेनैव पाठितं तन्त्रम् ।स्वयमेव व्याचष्टे स भवानिति किल नमस्तुभ्यम् ॥ ८७॥

śrīrādhāhayatsūcayasi rasapriya tadidaṃ svenaiva pāṭhitaṃ tantram |svayameva vyācaṣṭe sa bhavāniti kila namastubhyam || 87||

श्रीकृष्ण आहमन्मुखपङ्केरुहमपि चित्रमिदं यद्विकाशयस्यधिकम् ।गुणवत्यतिसुरभितेन स्ववदनसुधाकरसुधाद्रवेण हि ॥ ८८॥

śrīkṛṣṇa āhamanmukhapaṅkeruhamapi citramidaṃ yadvikāśayasyadhikam |guṇavatyatisurabhitena svavadanasudhākarasudhādraveṇa hi || 88||

श्रीराधाहनीलनिधेर्बत पोतो बिन्दुव्याजेन रक्षितश्चिबुके ।तमपि च भवदधरोऽयं हृतवानिति कति मृषाम्यनयम् ॥ ८९॥

śrīrādhāhanīlanidherbata poto binduvyājena rakṣitaścibuke |tamapi ca bhavadadharo'yaṃ hṛtavāniti kati mṛṣāmyanayam || 89||

श्रीकृष्ण आहअनुरागिणमपि सागसमधरं मे दण्डयस्यतः कोपात् ।रदनास्त्रेण तदप्यभिमनुते लब्धप्रसादमेवायम् ॥ ९०॥

śrīkṛṣṇa āhaanurāgiṇamapi sāgasamadharaṃ me daṇḍayasyataḥ kopāt |radanāstreṇa tadapyabhimanute labdhaprasādamevāyam || 90||

श्रीराधाहअधि रदनच्छन्दनं मे स्वरदनकीर्तिं न किं विचारयसि ।युवतीसभासु चित्रं त्रपाकुलतमतेयं नु मयि सृष्टा ॥ ९१॥

śrīrādhāhaadhi radanacchandanaṃ me svaradanakīrtiṃ na kiṃ vicārayasi |yuvatīsabhāsu citraṃ trapākulatamateyaṃ nu mayi sṛṣṭā || 91||

श्रीकृष्ण आहविषमाशुगरणरङ्गे स्वाङ्गेनातुल पराक्रमा क्रमसे ।दर्शय भुजबलमयि भो मयि ते दयिते गुणावली फलतु ॥ ९२॥

śrīkṛṣṇa āhaviṣamāśugaraṇaraṅge svāṅgenātula parākramā kramase |darśaya bhujabalamayi bho mayi te dayite guṇāvalī phalatu || 92||

श्रीराधाहतन्वीमपि तनुमेतां मुहुरतिदार्ढ्येन वेष्टयते ।त्वद्भुजभुजाङ्गपाशः श्वासो मे केवलं वलते ॥ ९३॥

śrīrādhāhatanvīmapi tanumetāṃ muhuratidārḍhyena veṣṭayate |tvadbhujabhujāṅgapāśaḥ śvāso me kevalaṃ valate || 93||

श्रीकृष्ण आहसम्प्रति साक्षात्कारो मदनस्य स्यादितीव जानीमः ।यन् नश्चेतस्त्वरते निरुपममत्रैकभावाय ॥ ९४॥

śrīkṛṣṇa āhasamprati sākṣātkāro madanasya syāditīva jānīmaḥ |yan naścetastvarate nirupamamatraikabhāvāya || 94||

श्रीराधाहताण्डवपण्डित नितरामलमध्यापनश्रमेण ते ।मदपघनाः स्वयमेते चारणचर्यासु यान्ति नैपुण्यम् ॥ ९५॥

śrīrādhāhatāṇḍavapaṇḍita nitarāmalamadhyāpanaśrameṇa te |madapaghanāḥ svayamete cāraṇacaryāsu yānti naipuṇyam || 95||

श्रीकृष्ण आहमदनमहाघनघूर्णाघ्रातान्यङ्गानि नौ प्रिये युगपत् ।श्वासोदितजयचतुरिमभरमन्योन्यं दिशन्ति सोन्मादम् ॥ ९६॥

śrīkṛṣṇa āhamadanamahāghanaghūrṇāghrātānyaṅgāni nau priye yugapat |śvāsoditajayacaturimabharamanyonyaṃ diśanti sonmādam || 96||

(श्री ग्रन्थकर्ताह )लोचनमीनचतुष्टयमधुना निष्पन्दतामुरीकुरुते ।रसभरविस्मयमत्ते नैसर्गिकचेष्टितस्मृतिः किं स्यात् ॥ ९७॥

(śrī granthakartāha )locanamīnacatuṣṭayamadhunā niṣpandatāmurīkurute |rasabharavismayamatte naisargikaceṣṭitasmṛtiḥ kiṃ syāt || 97||

चन्दननलदसुधांशुद्रवमयजलयन्त्रवेश्ममध्यस्थे ।स्थलजलरुहदलकल्पिततल्पेऽसुप्तां रतश्रान्तौ ॥ ९८॥

candananaladasudhāṃśudravamayajalayantraveśmamadhyasthe |sthalajalaruhadalakalpitatalpe'suptāṃ rataśrāntau || 98||

क्रमवलितैर्निःश्वसितैः सुरभयतोः स्वामिनोरथान्योन्यम् ।निद्रावृद्धिमवेत्य प्रमोदसिन्धावयं जनः प्लवताम् ॥ ९९॥

kramavalitairniḥśvasitaiḥ surabhayatoḥ svāminorathānyonyam |nidrāvṛddhimavetya pramodasindhāvayaṃ janaḥ plavatām || 99||

सुरतकथामृतमार्यशतकं नतकन्धरो जनो जुषताम् ।रतसुखधामगवाक्षश्रितनयनः स्वामिनोरहो कृपया ॥ १००॥

suratakathāmṛtamāryaśatakaṃ natakandharo jano juṣatām |ratasukhadhāmagavākṣaśritanayanaḥ svāminoraho kṛpayā || 100||

प्रविशतु शनैः शनैरथ मूकितनूपुरं जनस्तत्र ।गात्रे निभाल्य यूनोः स्ववलयराजीं पिधाय बध्नातु ॥ १०१॥

praviśatu śanaiḥ śanairatha mūkitanūpuraṃ janastatra |gātre nibhālya yūnoḥ svavalayarājīṃ pidhāya badhnātu || 101||

कम्पनचकितैरलिभिस्त्यक्तुमशक्येन तालवृन्तेन ।वीजयतु श्रमसलिलं प्रत्यङ्गं शोषितं निरूपयतु ॥ १०२॥

kampanacakitairalibhistyaktumaśakyena tālavṛntena |vījayatu śramasalilaṃ pratyaṅgaṃ śoṣitaṃ nirūpayatu || 102||

राधाकुण्डतटवासमहासम्पदं मदः सोऽयम् ।किमु वाञ्छितमतिदुर्लभवस्तुनि तमृते ममास्तु सम्भाव्यम् ॥ १०३॥

rādhākuṇḍataṭavāsamahāsampadaṃ madaḥ so'yam |kimu vāñchitamatidurlabhavastuni tamṛte mamāstu sambhāvyam || 103||

अष्टमक् अधिकरहस्यव्यञ्जकं मथ्नन् निबध्यतेऽत्र शतके ।तादृशभावविभावितहृदयेनैवास्तु तत्सेव्यम् ॥ १०४॥

aṣṭamak adhikarahasyavyañjakaṃ mathnan nibadhyate'tra śatake |tādṛśabhāvavibhāvitahṛdayenaivāstu tatsevyam || 104||

खवियदृतुक्षमागणिते शाके वृषसंस्थिते दिवाधीशे ।सुरतकथामृतमुदगदुदयतां च भक्तहृन्नभसि ॥ १०५॥

khaviyadṛtukṣamāgaṇite śāke vṛṣasaṃsthite divādhīśe |suratakathāmṛtamudagadudayatāṃ ca bhaktahṛnnabhasi || 105||

इति महामहोपाध्यायश्रीविश्वनाथचक्रवर्तिविरचितंसुरतकथामृतं समाप्तम् ॥

iti mahāmahopādhyāyaśrīviśvanāthacakravartiviracitaṃsuratakathāmṛtaṃ samāptam ||